Σήμερα αποχαιρετούμε μια φιλοζωική εθελόντρια που δεν έζησε αδιάφορα.

Μια γυναίκα που στάθηκε εκεί όπου οι περισσότεροι προσπερνούν.

Στα πεζοδρόμια.

Στα σκοτάδια.

Στις πληγές που η κοινωνία και η Πολιτεία αρνούνται να δουν.

Για εκείνη, τα ζώα δεν ήταν “αδέσποτα”.

Ήταν ζωές εγκαταλελειμμένες από ένα σύστημα που αποτυγχάνει καθημερινά.

Ήταν ψυχές χωρίς φωνή, που βρήκαν σε εκείνη προστασία, φροντίδα και αξιοπρέπεια.

Με τα χέρια της τάισε, θεράπευσε, αγκάλιασε.

Με την ψυχή της πάλεψε ενάντια στην αδιαφορία, τη βία, την εγκατάλειψη.

Ξενύχτησε, κουράστηκε, πόνεσε.

Και όμως δεν σταμάτησε ποτέ.

Η απώλειά της δεν είναι μόνο προσωπική.

Είναι συλλογική.

Γιατί τέτοιοι άνθρωποι κρατούν όρθιο ό,τι έχει απομείνει από ανθρωπιά.

Και ας ειπωθεί καθαρά:

Δεν έφυγε σε έναν κόσμο δίκαιο.

Έφυγε σε μια χώρα που αφήνει τους εθελοντές μόνους.

Που φορτώνει την ευθύνη στους πολίτες.

Που νομοθετεί χωρίς ενσυναίσθηση.

Που επιτρέπει την κακοποίηση και την εγκατάλειψη να συνεχίζονται.

Η μνήμη της, όμως, δεν θα γίνει σιωπή.

Θα γίνει κατηγορία απέναντι στην αδιαφορία.

Θα γίνει φωνή απέναντι στην αδικία.

Θα γίνει υπόσχεση ότι δεν θα συνηθίσουμε τον πόνο.

Το έργο της δεν τελειώνει εδώ.

Ζει σε κάθε ζώο που σώθηκε.

Σε κάθε ζωή που βρήκε καταφύγιο στα χέρια της.

Σε κάθε άνθρωπο που εμπνεύστηκε από το παράδειγμά της και θα συνεχίσει.

Καλό σου ταξίδι στο ΦΩΣ Σταυρουλα Ζερβου

Η αγάπη σου δεν χάνεται.

Γίνεται ευθύνη, μνήμη και αγώνας.

Αιωνία σου η μνήμη.

Δεν ξεχνάμε.

Συνεχίζουμε.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ