Δεν θα γινει εκπτωση σε κανεναν…

Οπως στρωνει ο καθενας, θα κοιμαται…

Ποιος ειναι για δεσιμο τελικα?

Αυτος που ειναι δεμενος, η αυτος που τον εδεσε?

Ο καθε νοημων ανθρωπος, θα απαντουσε το δευτερο.

Ειναι απαραδεκτο να ζησει κανεις κατω απο αυτες τις συνθηκες.

Τελικα, ισως ο μονη λυση θα ηταν, οσοι συμπεριφερονται κατ’ αυτον τον τροπο στα ζωα τους και εφ’ οσον αυτο ειναι παρανομο, να τιμωρουνται κατα τον ιδιο τροπο.

Ποιος θα αντεχε να καθησει δεμενος ολημερις και οληνυχτις, μεσα στο λιοπυρι, η μεσα στο κρυο, μεσα στη βροχη και μεσα στη λασπη, με σπιτι ενα βαρελι, με λιγη τροφη και νερο, που τις περισσοτερες φορες ειναι μεσα στη βρωμα?

Αν θα γινοταν αυτο, ολοι θα ξεσηκωνονταν και θα ελεγαν για τον ανθρωπο που ζει και καταδικαστηκε σε αυτες τις συνθηκες…

…Και ο νομος θα ηταν ενα Κωσταλεξη για τον καθε ανθρωπο.

Για το Κωσταλεξη ομως των ζωων, κανενας νομος δεν νοιαζεται και κανεις αλλος, περα απο μερικους ανθρωπους που ενδιαφερονται γι’ αυτα.

Οταν παραγεται τετοιος πολιτισμος, τετοια αποτελεσματα εχει.

Εαν εχεις σκοπο να παρεις σκυλο, πρεπει να ξερεις οτι θα εισαι υπευθυνος για την ζωη του.

Γι’ αυτο, μην τον αναγκασεις να περασει τη συντομη ζωη του, δεμενος με μια αλυσιδα…

Μην δεσεις την χαρα και την αγαπη, που μπορει να σου προσφερει…

Εαν σκεφτεσαι οτι τον εχεις μονο για φυλακα, καλυτερα βαλε συναγερμο!

Μην βασανισεις ετσι ενα πλασμα, που εχει αναγκη πανω απ’ ολα την αγαπη σου…

Ειναι θλιβερο, το ποσο ευκολα μπορει κανεις να χασει την ανθρωπια του.

Οχι μονο απεναντι στα ζωα, αλλα και βαση των τελευταιων γεγονοτων και οσα ζουμε στους καιρους μας και απεναντι σε οτι ζει και ανασαινει και δεν ειναι ιδιο με αυτον.

Τα ευκολως εννοουμενα παραλειπονται.

Συνεχως παραγονται και αναπαραγονται τερατα και σημεια σε καθε χωρο, σε καθε χωρα, παντου.

Ακομα και στο δευτερολεπτο…

…Και οταν εισαι αισχρος, το μονο που ξερεις ειναι οι αισχρες πραξεις.

Δεν εισαι ικανος για τιποτε αλλο.-

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Τα ζώα έχουν έναν μοναδικό τρόπο να έρχονται σε επαφή μαζί μας, προσφέροντας ένα είδος συντροφιάς που μοιάζει αγνή και αφιλτράριστη.

Όποιος έχει δημιουργήσει ποτέ δεσμό με ένα ζώο, ξέρει τη μαγεία που φέρνει στη ζωή μας.

Υπάρχει μια ήσυχη αρχοντιά στα ζώα, ένας τρόπος ύπαρξης που μπορεί να μας διδάξει ταπεινότητα, υπομονή και ενσυναίσθηση.

Μας θυμίζουν να είμαστε ευγενικοί, να προσφέρουμε αγάπη ελεύθερα και να εκτιμούμε τις απλές χαρές στη ζωή.

Τα ζώα δίνουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, διδάσκοντάς μας για την αφοσίωση, την εμπιστοσύνη και την ομορφιά της άνευ όρων αγάπης.

Μέσω αυτών, γινόμαστε πιο ευγενικοί, πιο απαλοί και πιο συμπονετικοί, μαθαίνοντας να νοιαζόμαστε βαθιά για τον κόσμο γύρω μας.

Στην παρουσία τους, βρίσκουμε παρηγοριά, θεραπεία και υπενθύμιση της δικής μας ικανότητας να αγαπάμε.

Είναι προνόμιο να τους γνωρίζουμε και να τους φροντίζουμε, και βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας απλά με το να είναι αυτό που είναι.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Τελικα δεν υπαρχει νομος… Και οι φονιάδες της Τοπαλουδη θα μπουν φυλακή και ο Μπάμπης ο ιπτάμενος, ακραιος ναρκισσιστης που στυγνά εκτέλεσε την Καρολάιν και τη Ροξυ…

Οκ… το εμπεδωσαμε…

Ξέρει κανεις ποτέ περίπου θα βγούν?

Γιατί εμείς ξέρουμε…

Γιατί θα βγούν… Και θα συνεχίσουν την ζωουλα τους.

Οι μόνοι που δεν θα βγουν είναι οι εξής:

Από το χώμα τα θύματα και από την κόλαση, οι δικοί τους άνθρωποι.

Όχι… Δεν είμαστε υπέρ της θανατικής καταδίκης.

Γιατί αν έστω και ένας αθώος εκτελεστεί, τότε καταρρέει το οποιο σύστημα δικαιοσύνης.

Αλλά είμασρε φανατικα υπέρ, της ισόβιας κάθειρξης χωρίς ελαφρυντικα, χωρίς αδειουλες, χωρίς ανέσεις.

Να φυτοζωουν σε φυλακές υψίστης ασφαλείας ξεκομμένοι από κάθε χαρά και κάθε απόλαυση.

Αυτή ναι…
Θα ηταν τιμωρια…

Αν το δικαστικό σύστημα στην Ελλάδα λειτουργούσε όπως έπρεπε, δεν ήταν άκρως διεφθαρμένο και τα ισόβια θα ήταν ΙΣΟΒΙΑ.

Δυστυχώς οι ποινές στη χώρα μας είναι απλά γελοίες!

Σε λίγα χρόνια θα βγει και θα συνεχίσει τη ζωή του το κάθε ναρκισσιστικο τερας, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Η Καρολάιν και η γλυκιά Ρόξυ δεν μπορούν να επιστρέψουν, όμως και η μικρή Λυδία ποτέ δεν θα ξαναδεί τη μαμά της.

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει πραγματική δικαιοσύνη…

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΙΔΥΜΟ ΔΕΟΣ ΤΟΥ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΜΟΥ

Μήνες πια μετράμε απώλειες. Θύματα εγκλημάτων που δεν έχουν προηγούμενο.

Προσωπικότητες ναρκισσισμού και ψυχοπαθητικού χαρακτήρα παρελαύνουν στις τηλεοράσεις, στις συζητήσεις και τις σκέψεις μας καθημερινά.

Γεμίσαμε σάπιες σχέσεις, εκτεθήκαμε στην εικόνα μίας γονεϊκότητας που τίθεται εν αμφιβόλω εν τη γενέση της και σίγουρα μίας κοινωνίας που βράζει και ξερνάει τον εαυτό της.

Ποια ειναι τα γιατροσόφια μας εδώ; Πώς θεραπεύουμε τις παρούσες γενιές και πώς προστατεύουμε τις επόμενες;

Δύο είναι οι σιαμαίες αδερφές που ενισχύουν την ψυχική υγεία, που θωρακίζουν όταν στηλωσουν τα πόδια τους απέναντι στο χάος και την κακοήθεια του κόσμου.

Απο την περίοπτη θέση της επιστήμης της ψυχολογίας, πολλά μπορούν να προταθούν, ωστόσο ας αναφερθούν συνοπτικά δύο λέξεις κλειδιά:

Η ενσυναίσθηση και η αυτοεκτίμηση.

Ας ανακόψουμε την πορεία μίας βαθιά νοσηρής κοινωνίας μέσα απο αυτές τις νεραϊδόμορφες φιγούρες που όταν εισχωρήσουν και ποτίσουν την ανθρώπινη ψυχή, όλα μεταμορφώνονται, όλα εξανθρωπίζονται και τίποτε δεν μένει τοξικό για πολύ ώστε να μολύνει το περιβάλλον του.

Η ενσυναίσθηση, ένας μηχανισμός που διασφαλίζει την ικανοτητα του ανθρώπου να συνδέεται με συνανθρώπους του, φαίνεται να λειτουργεί ως δικλείδα ασφαλείας για ο,τι συνιστά ψυχική υγεία, συνδεσιμότητα και ροπή προς το βίωμα της ενδότερης ολότητας του προσώπου.

Η ενσυναίσθηση ξεκινα απο τους πρώτους κιολας μήνες της ζωής του ανθρώπου, πρόκειται για την μεγαλειώδη στιγμή που κοιτάζει τη μητέρα του στα μάτια και μέσα απο την «κοινωνική αναφορά» (social referencing) διαπιστώνει σε ένα απαρέγκλιτο και ασυνείδητο επίπεδο οτι η ζωή του είναι μέρος ενός συνόλου, κομμάτι μίας έτερης σάρκας και σίγουρα ζωή μέσα στη ζωή ενός άλλου.

Η ενσυναίσθηση δεν ξεκινάει ως εξάρτηση αν και φαίνεται απόλυτα καθοριστική για την επιβίωση.

Ξεκινάει ως αφήγημα και επιταγή της ψυχής για το ευ ζην του μελλοντικού της γίγνεσθαι.

Η μορφή της εξάρτησης την οποία ενσαρκώνει είναι μικρής διάρκειας και μικρού αναστήματος.

Στην ουσία, ο δεσμός της μάνας με του παιδιού είναι η προετοιμασία για το δεσμό που θα έχει με τον ίδιο του τον εαυτό και συνεπώς, με όλους τους ανθρώπους στο μέλλον.

Η ενσυναίσθηση μπορεί να καλλιεργηθεί απο νωρίς μέσα απο παιδαγωγικές που δεν φοβούνται να τραυματίσουν το ευθραστο εγώ του παιδιού (το εγώ εδώ αντιπαρατίθεται στη σύσταση ενός εαυτού ως δομή στην ψυχοδυναμική ανάλυση).

Η ενσυναίσθηση δρα ως αντι-ιϊκό φάρμακο απέναντι σε αναλγησία, φυγοπονία και σε εμπάθεια που ενδεχομένως να συναντήσει στο δρόμο της η ενδοπροσωπική ανάπτυξη.

Οσο για την αυτοεκτίμηση, ως ένα απόλυτα ταιριαστό συμπλήρωμα της ενσυναίσθησης, ως μία δίδυμη αδερφή της, πιασμένες χέρι χέρι οδηγούν τον άνθρωπο στην αυτοπραγμάτωση και την αλήθεια που μόνο εκείνος κατέχει για τον εαυτό του πριν αυτή γίνει δώρο και αντίδωρο για τον κόσμο γύρω του.

Η αυτοεκτίμηση αφορά στην απροϋπόθετη αναγνώριση και αγάπη προς τον εαυτό μας, στην απόδοση αξίας σε μία εσωτερική οντότητα μέσα μας που όσο και αν μας απογοητεύσει κατα καιρούς, εμείς συνεχίζουμε και νιώθουμε ευγνώμονες για την ύπαρξή και συνύπαρξη μας μαζί της.

Ανθρωπος με αυτοεκτίμηση ξέρει ποιος είναι, γνωρίζει την ευαλωτότητά του και σίγουρα θυσιάζει ψευδεπιγραφες εικονες του προκειμένου να διάγει ζωή αληθινού βιώματος που βρίθει διδαγμάτων και συνθηκών αυτοβελτίωσης.

Η αυτοεκτίμηση έχει πυλώνες την εμπιστοσύνη προς τον εαυτό μας, την αυτοφροντίδα μας, τον υγιή εσωτερικό διάλογο και την επιβολή ορίων στους άλλους όταν εκείνοι προβάλλουν σε εμάς – εν δυνάμει- κακοποιητική συμπεριφορά.

Η τοξικότητα των άλλων δεν θα βρει ευφορο έδαφος σε ανθρωπους με αυτοεκτίμηση διότι οι δεύτεροι θα ξέρουν πάντα πώς να παραμείνουν στην ορθότητα της αίσθησης του εαυτού τους.

Η κοινωνία μοιαζει με αρρένα και ζούγκλα όταν οι άνθρωποι μέσα της απέχουν απο οσα προάγουν την ενδοπροσωπική τους υγεία και ακεραιότητα.

Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να γίνουμε ζώα, καθώς η σύσταση μας ενέχει πολύ μεγαλύτερη προοπτική απο εκείνη της επιβίωσης.

Ζούμε λοιπον ακροβατώντας γιατί καθημερινά αντιμετωπίζουμε ένα βασικό θεμελιώδες δίλημμα… Να γίνουμε άνθρωποι ή τέρατα. Δεν έχει κάτι ενδιάμεσα.

Η απάντηση και ο τρόπος είναι στην ενσυναίσθηση και την αυτοεκτίμηση.

Δίδυμες αδελφές που εάν έχεις τη μία, πάντοτε θα λείπει η άλλη και εάν δεν έχεις καμία, πρέπει τις επικαλεστείς γονατιστός για να ζήσεις σαν άνθρωπος.

Χριστίνα Μπογιατζή
Ψυχολόγος-Παιδοψυχολόγος
Λογοπαθολόγος
Υπ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ