Λίγες ημέρες πριν από την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου.

Μια ημέρα που υποτίθεται ότι συμβολίζει την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και τον αγώνα για ζωή.

Η πραγματικότητα που εκτυλίσσεται γύρω μας, είναι βαθιά σκοτεινή και ντροπιαστική.

Σε δρόμους, χωριά, βουνά και αγροτικές εκτάσεις, η Ελλάδα μετατρέπεται για ακόμη μια φορά σε πεδίο μαζικής εξόντωσης.

Αδέσποτα ζώα βρίσκονται νεκρά, δηλητηριασμένα με φρικτό τρόπο.

Την ίδια στιγμή, άγρια ζώα — και μάλιστα σπάνια και αυστηρά προστατευόμενα είδη όπως οι μαυρόγυπες — πέφτουν θύματα της ίδιας εγκληματικής πρακτικής:

Των δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν πρόκειται για “ατυχήματα”.

Πρόκειται για μια επαναλαμβανόμενη, διαχρονική, οργανωμένη μορφή βίας που συνεχίζει να εξελίσσεται σχεδόν ανενόχλητη.

Πρόκειται για εγκλήματα, που τελούνται σε κοινή θέα.

Και όμως σπάνια τιμωρούνται.

Τα ζώα που δηλητηριάζονται, δεν πεθαίνουν απλώς.

Υποφέρουν.

Σπαρταρούν.

Πνίγονται μέσα σε σπασμούς και αφρούς, σε έναν θάνατο αργό και βασανιστικό.

Και όλα αυτά συμβαίνουν συχνά μπροστά στα μάτια πολιτών, παιδιών, ανθρώπων που βρίσκονται στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Κι όμως, η κοινωνία συνεχίζει να σιωπά.

Αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Δεν είναι αθώα.

Είναι η πιο επικίνδυνη μορφή αποδοχής.

Είναι το έδαφος πάνω στο οποίο ανθίζει η βία.

Είναι το δίχτυ προστασίας των δραστών.

Γιατί η αλήθεια είναι σκληρή:

Οι δράστες αυτών των εγκλημάτων, δεν δρουν στο σκοτάδι.

Δρουν μέσα στις ίδιες κοινωνίες που τους ανέχονται.

Σε γειτονιές όπου “όλοι κάτι ξέρουν”, αλλά κανείς δεν μιλά.

Σε τοπικές κοινότητες, όπου ο φόβος, η αδιαφορία, ή η στρεβλή αντίληψη περί “λύσης”, οδηγούν στη συγκάλυψη.

Και όσο η σιωπή συνεχίζεται, τόσο η βία κανονικοποιείται.

Η χρήση δηλητηριασμένων δολωμάτων, δεν είναι μόνο πράξη κακοποίησης ζώων.

Είναι πράξη με ευρύτερες, βαθιά επικίνδυνες συνέπειες.

Τα δηλητήρια αυτά διαχέονται στο περιβάλλον, μολύνουν το έδαφος και την τροφική αλυσίδα, απειλούν άλλα ζώα, ακόμη και είδη που δεν αποτελούν στόχο — και εν τέλει θέτουν σε κίνδυνο και την ανθρώπινη υγεία.

Ένα δηλητηριασμένο δόλωμα δεν ξεχωρίζει.

Δεν γνωρίζει όρια.

Μπορεί να καταναλωθεί από ένα κατοικίδιο, ένα άγριο ζώο, ακόμη και να έρθει σε επαφή με ένα παιδί.

Κι όμως, συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε το ζήτημα ως “φιλοζωικό”.

Δεν είναι.

Είναι ζήτημα δημόσιας ασφάλειας.

Είναι ζήτημα πολιτισμού.

Είναι ζήτημα δικαιοσύνης.

Οι μαυρόγυπες, για παράδειγμα, δεν είναι απλά ένα ακόμη είδος.

Είναι κρίσιμος κρίκος του οικοσυστήματος.

Η παρουσία τους συνδέεται άμεσα με την υγεία του φυσικού περιβάλλοντος.

Και όμως, αφανίζονται από δηλητήρια που τοποθετούνται ανεξέλεγκτα, χωρίς καμία ουσιαστική πρόληψη, ή επιτήρηση.

Πόσοι ακόμη πρέπει να χαθούν;

Πόσες εικόνες νεκρών ζώων πρέπει να δούμε για να αντιδράσουμε;

Πόσες φορές θα επαναληφθεί το ίδιο έγκλημα μέχρι να σταματήσει;

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους δράστες.

Βαραίνει και την Πολιτεία, που αποτυγχάνει να προστατεύσει.

Βαραίνει τις αρχές που δεν ελέγχουν, δεν ερευνούν επαρκώς, δεν τιμωρούν.

Βαραίνει τους θεσμούς, που περιορίζονται σε δηλώσεις χωρίς ουσία.

Αλλά βαραίνει και εμάς.

Τους πολίτες που βλέπουν και προσπερνούν.

Που γνωρίζουν και σιωπούν.

Που επιλέγουν να μην “μπλέξουν”.

Η αλήθεια είναι απλή:

Αν δεν υπάρξει κοινωνική πίεση, τίποτα δεν θα αλλάξει.

Καμία αρχή δεν θα κινητοποιηθεί ουσιαστικά, αν δεν υποχρεωθεί.

Κανένας δράστης δεν θα φοβηθεί, αν δεν νιώσει ότι παρακολουθείται, ότι υπάρχει αντίδραση, ότι υπάρχει κόστος.

Η αλλαγή ξεκινά από τη ρήξη με τη σιωπή.

Από τη δημόσια καταγγελία.

Από την επιμονή.

Από την άρνηση να θεωρήσουμε αυτή την κατάσταση “κανονική”.

Κάθε πολίτης έχει ρόλο.

Να μιλήσει.

Να καταγγείλει.

Να καταγράψει.

Να πιέσει.

Να εκθέσει.

Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να πάψουν να λειτουργούν ως κλειστά συστήματα συγκάλυψης.

Πρέπει να γίνουν χώροι αντίδρασης, αλληλεγγύης και ευθύνης.

Οι δήμοι πρέπει να λογοδοτήσουν.

Οι αρχές να ενεργοποιηθούν.

Οι νόμοι να εφαρμοστούν — όχι στα χαρτιά, αλλά στην πράξη.

Και τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να αναδείξουν το θέμα με τη σοβαρότητα που του αξίζει.

Όχι ως “περίεργη είδηση”, αλλά ως αυτό που είναι:

Μια διαρκής, συστηματική παραβίαση, κάθε έννοιας δικαίου και ηθικής.

Δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνία που να αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτισμένη, όταν ανέχεται τέτοιες πράξεις.

Δεν μπορεί να υπάρξει “ελευθερία”, χωρίς σεβασμό στη ζωή.

Και δεν μπορεί να υπάρξει δικαιοσύνη, όταν το έγκλημα επαναλαμβάνεται χωρίς συνέπειες.

Η στιγμή για ανοχή έχει τελειώσει.

Η στιγμή για σιωπή έχει τελειώσει.

Κάθε επόμενο περιστατικό που δεν καταγγέλλεται, κάθε δράστης που δεν αποκαλύπτεται, κάθε υπόθεση που δεν φτάνει μέχρι το τέλος — είναι μια ακόμη αποτυχία.

Μια ακόμη χαμένη ευκαιρία να μπει ένα τέλος.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει επόμενο θύμα.

Το ερώτημα είναι, αν θα συνεχίσουμε να το επιτρέπουμε.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

ΜΙΛΑ – ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΕ – ΔΡΑΣΕ

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1370361165132618&set=pb.100064762416126.-2207520000

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ