Κι από πίσω άνθρωποι – εθελοντές, ψυχές που τρέχουν μέσα στις στάχτες να σώσουν ό,τι μπορεί να σωθεί.

Να ουρλιάζουν μέχρι να τους κοπεί η φωνή:

«Αφήστε τα ζώα ελεύθερα!

Πάρτε τα μαζί σας!

Μην τα δένετε να καούν ζωντανά!»

Κι εσύ;

Εσύ να τα δένεις πίσω στην αυλή, να μην φύγουν, λέει, μην «χαθούν»…

Χαμένα είναι έτσι κι αλλιώς, αν τα αφήσεις εκεί.

Την άλλη μέρα να βλέπεις τα ίδια:

Σώματα δεμένα στα δέντρα, καμένα κορμιά, μάτια που δεν πρόλαβαν να φύγουν.

Και οι εθελοντές να τα μαζεύουν κομμάτια.

Να σέρνουν ψυχές μακριά από τις στάχτες.

Να ξαναγυρνάνε σπίτια τους με εικόνες που τους ξυπνάνε τη νύχτα.

Να πληρώνουν ψυχοθεραπείες γιατί κάποιοι «άνθρωποι» δεν καταλαβαίνουν το αυτονόητο:

Ό,τι αναπνέει, τρέχει να σωθεί.

Ό,τι αναπνέει, πονάει όπως κι εσύ.

Έλεος πια.

Ντροπή.

Ντροπή για κάθε δεμένο ζώο που δεν πρόλαβε να τρέξει.

Ντροπή για κάθε φωνή που το φώναξε ξανά και ξανά.

Ντροπή για κάθε εικόνα που σε πάει ξανά για ψυχοθεραπεία.

Ντροπή που κάθε χρόνο οι ίδιοι άνθρωποι, οι εθελοντές, πρέπει να μαζεύουν ό,τι άφησε πίσω η φωτιά κι η αδιαφορία σου.

Νοιάζομαι Φιλοζωικη Κρεσταινων

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ