Δεν θα γινει εκπτωση σε κανεναν…

Οπως στρωνει ο καθενας, θα κοιμαται…

Ποιος ειναι για δεσιμο τελικα?

Αυτος που ειναι δεμενος, η αυτος που τον εδεσε?

Ο καθε νοημων ανθρωπος, θα απαντουσε το δευτερο.

Ειναι απαραδεκτο να ζησει κανεις κατω απο αυτες τις συνθηκες.

Τελικα, ισως ο μονη λυση θα ηταν, οσοι συμπεριφερονται κατ’ αυτον τον τροπο στα ζωα τους και εφ’ οσον αυτο ειναι παρανομο, να τιμωρουνται κατα τον ιδιο τροπο.

Ποιος θα αντεχε να καθησει δεμενος ολημερις και οληνυχτις, μεσα στο λιοπυρι, η μεσα στο κρυο, μεσα στη βροχη και μεσα στη λασπη, με σπιτι ενα βαρελι, με λιγη τροφη και νερο, που τις περισσοτερες φορες ειναι μεσα στη βρωμα?

Αν θα γινοταν αυτο, ολοι θα ξεσηκωνονταν και θα ελεγαν για τον ανθρωπο που ζει και καταδικαστηκε σε αυτες τις συνθηκες…

…Και ο νομος θα ηταν ενα Κωσταλεξη για τον καθε ανθρωπο.

Για το Κωσταλεξη ομως των ζωων, κανενας νομος δεν νοιαζεται και κανεις αλλος, περα απο μερικους ανθρωπους που ενδιαφερονται γι’ αυτα.

Οταν παραγεται τετοιος πολιτισμος, τετοια αποτελεσματα εχει.

Εαν εχεις σκοπο να παρεις σκυλο, πρεπει να ξερεις οτι θα εισαι υπευθυνος για την ζωη του.

Γι’ αυτο, μην τον αναγκασεις να περασει τη συντομη ζωη του, δεμενος με μια αλυσιδα…

Μην δεσεις την χαρα και την αγαπη, που μπορει να σου προσφερει…

Εαν σκεφτεσαι οτι τον εχεις μονο για φυλακα, καλυτερα βαλε συναγερμο!

Μην βασανισεις ετσι ενα πλασμα, που εχει αναγκη πανω απ’ ολα την αγαπη σου…

Ειναι θλιβερο, το ποσο ευκολα μπορει κανεις να χασει την ανθρωπια του.

Οχι μονο απεναντι στα ζωα, αλλα και βαση των τελευταιων γεγονοτων και οσα ζουμε στους καιρους μας και απεναντι σε οτι ζει και ανασαινει και δεν ειναι ιδιο με αυτον.

Τα ευκολως εννοουμενα παραλειπονται.

Συνεχως παραγονται και αναπαραγονται τερατα και σημεια σε καθε χωρο, σε καθε χωρα, παντου.

Ακομα και στο δευτερολεπτο…

…Και οταν εισαι αισχρος, το μονο που ξερεις ειναι οι αισχρες πραξεις.

Δεν εισαι ικανος για τιποτε αλλο.-

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Τα ζώα έχουν έναν μοναδικό τρόπο να έρχονται σε επαφή μαζί μας, προσφέροντας ένα είδος συντροφιάς που μοιάζει αγνή και αφιλτράριστη.

Όποιος έχει δημιουργήσει ποτέ δεσμό με ένα ζώο, ξέρει τη μαγεία που φέρνει στη ζωή μας.

Υπάρχει μια ήσυχη αρχοντιά στα ζώα, ένας τρόπος ύπαρξης που μπορεί να μας διδάξει ταπεινότητα, υπομονή και ενσυναίσθηση.

Μας θυμίζουν να είμαστε ευγενικοί, να προσφέρουμε αγάπη ελεύθερα και να εκτιμούμε τις απλές χαρές στη ζωή.

Τα ζώα δίνουν χωρίς να περιμένουν αντάλλαγμα, διδάσκοντάς μας για την αφοσίωση, την εμπιστοσύνη και την ομορφιά της άνευ όρων αγάπης.

Μέσω αυτών, γινόμαστε πιο ευγενικοί, πιο απαλοί και πιο συμπονετικοί, μαθαίνοντας να νοιαζόμαστε βαθιά για τον κόσμο γύρω μας.

Στην παρουσία τους, βρίσκουμε παρηγοριά, θεραπεία και υπενθύμιση της δικής μας ικανότητας να αγαπάμε.

Είναι προνόμιο να τους γνωρίζουμε και να τους φροντίζουμε, και βγάζουν τον καλύτερο εαυτό μας απλά με το να είναι αυτό που είναι.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η λέξη ΚΟΛΑΣΗ είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτό που εκτυλίσσεται στη Ρόδο…

Αυτή τη στιγμή, τώρα, πόσα ζώα καίγονται ζωντανά;

Πόσα είναι αλυσοδεμένα ή εγκλωβισμένα ή σε στάβλους και μαντριά και τα κυκλώνουν οι φλόγες;;;;

Η κατάσταση είναι τραγική…

Αλλά σας παρακαλούμε ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΤΑ ΖΩΑ ΠΙΣΩ…

Πάρτε μαζί σας τα παιδιά σας, τα τετραποδα μέλη της οικογενειας σας, μετακινήστε, λύστε, απελευθερώστε όσα μπορείτε…

Το χρονικο των προαναγγελθεντων θανατων εκατομμυριων ζώων, δεν ηθελε ΚΑΝΕΙΣ να το δει, ουτε να το παραδεχτει, ουτε να το διορθωσει…

Το σχεδιο ισοπεδωσης καθε μορφης ζωης που θεωρειται αχρηστη απο το επιτελικο πλουταρχικο κρατος…

Συνεχιζεται ΑΚΑΘΕΚΤΟ…

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάηκε η ψυχή μας.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Δεν θα σταθώ μόνο στους ενόχους, στο ότι μας εγκατέλειψαν όλοι μέσα στις πύρινες φλόγες, στο οτι δεν έχουμε εντολή κατάσβεσης.

Θα υπενθυμίσω τις σοβαρές ελλείψεις χρόνων στον τόπο μου και την ανευθυνότητα πολλών…

…Και εμείς οι πολίτες φέρουμε τεράστιες ευθύνες!

Ακόμη στην καμένη γη τα ξερά χόρτα αποτελούν άμεση απειλή!

ΣΤΗ ΜΝΉΜΗ ΤΩΝ ΧΙΛΙΆΔΩΝ ΑΘΏΩΝ ΘΥΜΆΤΩΝ ΠΟΥ ΤΑ ΟΥΡΛΙΑΧΤΆ ΤΟΥΣ ΣΤΙΓΜΑΤΙΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ! ΣΤΗ ΜΝΉΜΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΑΥΤΉ ΉΤΑΝ ΌΛΗ Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΛΟΦΌΝΗΣΑΝ ΕΝ ΨΥΧΡΏ!

ΠΥΡΙΦΛΕΓΕΘΩΝ!

Αύγουστος 2021 – Αύγουστος 2022.

Ο μήνας μιας μαύρης επετείου θανάτου της ζωής για τη Βόρεια Εύβοια ξυπνά μνήμες οδυνηρές, γεμίζοντας τη ψυχή μας με αποκαΐδια και στάχτη.

Ναι στάχτη!

Ακόμη μυρίζει το λαβωμένο χώμα της μάνας μας γης, ακόμη ακούγονται σπαραχτικά τα ουρλιαχτά των ζώων που παραδόθηκαν μέσα στις μανιασμένες φλόγες της πύρινης κόλασης.

Βόρεια Εύβοια σήμερα μετράμε μόνο πληγές.

Θρήνος ζωής και αναπάντητα ερωτήματα στοιχειώνουν το λυκόφως της πραγματικότητας μας και τους εφιάλτες της ονειροδιάστασης κάθε ψυχής με ενσυναίσθηση.

Πυριφλεγέθων… όταν κάθε λέξη αναφωνεί χίλια και ανάμεικτα ασπρόμαυρα και χρωματιστά συναισθήματα σε ένα αφιέρωμα πόνου, ζωής και αναγέννησης.

Η κατάθεση ψυχής που ακολουθεί προσέχθηκε από εκλεκτούς του πνεύματος, από τους ελάχιστους τελευταίους ρομαντικούς.

Λίγοι άλλωστε έχουν την αρετή να ψυχανεμίζονται τα όσα με μαγεία απλώνει μέσα μας το θαύμα της λογοτεχνίας συντροφεύοντας και τις πιο δύσκολες στιγμές της ύπαρξης και αποστολής μας.

Όταν μάλιστα αυτά τα συναισθήματα, οι σκέψεις λίγο πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την καταστροφή αντλούνται από το νέκταρ μιας ιδιαίτερης συγγραφικής, ιστοριοδιφικής, γλαφυρής και μελωδικής πένας τότε δεν έχεις παρά να υποκλιθείς στο μεγαλείο της διανόησης με αγάπη και σεβασμό στη ζωή, σε κάθε είδος και μορφή ζωής!

Φίλε και συνεργάτη Δημήτρη Αποστόλου «Ελύμνιε» σε ευχαριστώ για αυτό που είσαι, σε ευχαριστώ για το φως σου, σε ευχαριστώ για τη μεγαλοσύνη και την απεραντοσύνη του νου σου, μα πάνω από όλα σε ευχαριστώ για την επιλογή σου να είμαι από τους πρώτους ανθρώπους που διηγήθηκες στοργικά τα όσα η δακρυσμένη καρδούλα σου αφουγκράστηκε όταν το φλογερό θηρίο κατέβαινε σαν άλλη λάβα πάνω από το Ελύμνιο της μυθικής, ιστορικής, λαογραφικής και πολυταξιδεμένης μας φιλίας!

Καλή αναγέννηση ΖΩΗ! Καλή αναγέννηση Ελύμνιε…

ΠΥΡΙΦΛΕΓΕΘΩΝ

«…ου και οι ρύακες αποσπάσματα αναφυσώσιν, όπη αν τύχωσι της γης »
( Πλάτωνος, Φαίδων )

Γράφει ο Δημήτρης Αποστόλου – « Ελύμνιος »
( Λυρικό αφιέρωμα στην πυρόπληκτη φύση της Λίμνης-Ευβοίας )
_._

Τον καταστροφικό ερχομό σου… με άσπρες και μαύρες τουλούπες καπνού, τον πήραμε είδηση πίσω απ’ τους λόφους του βορεινού μας ορίζοντα – σ’ ένα θερμό του Αυγουστιάτικου καύσωνα απογευματάκι, που το καλοκαιριάτικο κάμα κλωσούσε τ’ αυγά του κι’ έκανε – μπλάβα τη θάλασσα – να ανασαίνει βαριά!.. Τον καταστροφικό ερχομό σου…τον πήρανε στα φτερά τους αγγελιαφόροι ασθμαίνοντες τα πλήθος πουλιά και πετούμενα, μηνύτορες θλιβεροί – ζοφεροί προπομποί σου, για ‘κείνη την απόκοσμη πύρινη λαίλαπα που θ’ ακολουθούσε…
Κι’ αντιλαλούσαν, περίεργες πως – πανικόβλητες από ένστικτο οι φωνίτσες τους – για τον παραδεισένιο πριν από λίγο βιότοπο, που κοπαδιαστά σε ζευγάρια ζούσαν κι’ ασκούσαν τη μέριμνα της επώασης, είτε το μοίρασμα της τροφής στα λαίμαργα ανοιχτά στοματάκια των απόγονων νεοσσών τους… Κι’ ήρθες εσύ, ολέθρια φλόγα και πυρκαϊά, όχι σαν δώρο του Γίγαντα Προμηθέα στον άνθρωπο, αλλά σαν από εργαστήρι – κολαστήρι φωτιάς του υποχθόνιου κόσμου, που ξέφυγε του οργισμένου θαρρείς, χωλού σιδερά της φωτιάς, χθόνιου Ήφαιστου… Ναί!..ήρθες εσύ καταστροφική πυρκαϊά, με όλα εκείνα τα κακορίζικα χτυπήματα της ζωοκτονίας σε κάθε κύτταρο της ζωηφόρου πανίδας και της χλωρίδας… Στην μάνα μας Γη – τη Μεγάλη Μητέρα – και στην πανώρια ( πριν λίγο ) φύση της Λίμνης, που θητεύοντας εποχιακά σε κρύα και καύσωνες, ανασκιρτούσε κι’ ανασταινόταν αεί, σ’ ένα ερωτικό χαύνωμα, ανοίγοντας όλους τους πόρους της σε φυτά, ζώα κι’ ανθρώπους…Κι΄η λαμπρή – πανώρια φύση της Λίμνης, ήταν που χρόνια και χρόνια, ( καθώς από γεννησιμιού τη γνωρίσαμε ), χαμογελούσε εποχιακά στις πανέμορφες εξοχές και τους δροσερούς λιβαδότοπους, μ’ εκείνα τα ανθοφόρα μοτίβα – παλέττα πολύχρομη σ’ όλες τις αποχρώσεις της ίριδας. Κι’ η μαγευτική σου τρανή ομορφιά…μεγάλη Κυρά και μικρούλα κυρούλα μου Λίμνη, πλαισιωμένη απ’ το βελονοτό των πευκώνων σου θρόϊσμα, την ποικιλλόχρωμη ανθοφορία της βλάστησης, τους λεμονανθούς του Απρίλη και τη Μαγιάπριλη πασχαλιά, τα γιασεμιά και τ’ αγιόκλημα…όλα αυτά καλειδοσκόπιο θάμπος και ξεφάντωμα της καρδιάς και παραλήρημα αισθησιασμού…αεί ψυχική αλκή και γαλήνη!. Κι’ άϊ Κυράμ’, Κυράμ’… τ’ ήτανε ‘κείνη η επέλαση της φωτιάς…όταν γιγάντιες πύρινες γλώσσες – αχόρταγες, αδηφάγες αυτές – σαν όπως φίδια φλεγόμενα στον τροχό του Ιξίωνα, ανάψαν στις βορεινές πευκόφυτες κορυφές και κινήσαν καθοδικά στη βυζαντινή ρεματιά Καναλίων!.. . Τ’οχηματαγωγό – φεριμπότ, άνοιξε το πρωραίο στόμα του να «καταπιεί» σωστικά τους «πρόσφυγες» Ελύμνιους επιβάτες, που – θαρρείς, σαν όπως το ’22 στη Σμύρνη – συνοστίζονταν τώρα στο μικρό λιμανάκι της σωτηρίας τους…Το τοπίο αλλόκοσμο, ανατριχιαστικό, τραγικό και φοβίσιμο!.. Νά, τώρα λαμπαδιάσαν τα Καστριά!.. Νά, της φωτιάς πυρογένης αυτός, καίγεται ο Προφήτης Ηλίας!.. Κι’οι ανατολικοί μας « Ξερόβραχοι » – ( οι « Ελύμνιες Πέτρες » του Σοφοκλή ) επιστέφονται ( αλίμονο τώρα!..) « δοξαστικά » με λαίμαργες φλόγες… κι’ ο κοντινός Αη Νικόλας – χρόνια τοπόσημο της ναυτιλόμενης Λίμνης – καταρρέει, με καταπλάκωση στέγης… Κι’ αχ! ο χείμαρρος Καναλίων…Τί κάνετε μωρέεε!!!… ο χείμαρος Καναλίων!! η ρετσινάτη πνοή του πευκώνα – το πιο πολύτιμο χρόνια και χρόνια οξυγόνο της Λίμνης – τώρα Πυριφλεγέθων και Κωκυτός, παραδομένος στο αφηνίασμα της φωτιάς, αυτοπυρπολείται κι’ αυτοκτονεί!.. Οι κουκουβάγιες της νύχτας κι’ οι νυχτερίδες κι’ οι νυχτοκόρακες, οι μπακακοί κι’ ο γκιώνης – πάντα μοναχικός – που κλαίει τον αδερφό του ( και το δάσος τώρα μαζί ), εγκαταλείπουνε σαστισμένα την πύρινη παννυχίδα της ρεματιάς… Με το θρόϊσμα – όχι τώρα της φτέρης, του σχίνου, της κουμαριάς…αλλά με τον οδυρμό του μισγάγκειου καλαμιώνα, το τραγικό βογγητό του πευκώνα, της βελανιδιάς και του γερο-πλάτανου!.. Κι’ άϊ Κυράμ’ – Κυράμ’, Λίμνη – κυρούλα μου εσύ… να στέκεις κεραυνωμένη εκεί, σαν όπως μελένια Σελήνη στη δύση της, καπνισμένη, θολή και θλιβή…σαν όπως στο στίχο του ποιητή, μ’ εκείνο το « μελάγχρωμα το ανίατο » και το χαυνωτικό γλυκοΰπνι τ’ αντικρινού σου ημίθεου Ενδυμίωνα… . Στο φεριμπότ μέσα…πανζουρλισμός!.. Κόσμος, κοσμάκης και κόσμος… Οικογένειες, συγγενείς, φίλοι και γείτονες, τουρίστες ημεδαποί και αλλοδαποί, άγνωστοι και γνωστοί…γυναίκες μανάδες με τα μωρά, καροτσάκια κι’ανάπηροι, συνοδοί ευπαθών…νέοι, παιδιά σε κύκλου συνεύρεση μεταξύ ώριμης και εφηβικής παιδιάς, να βασανίζουνε τάμπλετς και κινητά, φωτογραφίζοντας ασταμάτητα απ’ τη θάλασσα την ενάλια πόλη π’ακινητούσε προσμένοντας, είτε κάποια βοήθεια…είτε το τέλος της!… Κι’εκείνα τα ομαδικά αλυχτήματα, σαστισμένα κι’ αυτά δυστροπούντων σκυλιών, που βασανιστικά σέρναν απ’ το λουρί οι δεσπότες τους, όλο κι’ ενέτειναν το βαρύ κλίμα προς μερικό πανικό – ωστόσο συγκρατημένο, από μια θλίψη διάχυτη… Το σκάφος προσέγγισε το αναστατωμένο από φλόγες και κάπνα Κοχύλι, να παραλάβει πυρόπληκτους…Τώρα οι φλόγες γλύφαν ηδονικά στους περίγυρους λόφους τις εξωχικές αγροικίες…πυρπολούσανε το Βαθύρεμα κι’ ακραγγίζαν – σαν όπως για αποτέφρωση – τα μνημούρια των «κεκοιμημένων» της Ελύμνιας γης τεθνεότων!..
« Γη Ελυμνία, απασέων πεφιλιμένη, νόστιμον ήμαρ »…( και τα Χάι Κου – επιτύμβια επιγράμματα – αινιγματικά της περίστασης…).
Mε το μουρμουρητό της μηχανής, τις καθαρές ανάσες του Ευβοϊκού και την αλλαγή του τοπίου, οι πολλές φωνές καταλάγιασαν και το σωτήριο « ΑΛΚΥΩΝ » εξέμεσε απ’ το κύτος του – σαν με ντισμπάρκο στην αποβάθρα – το πυρόπληκτο ανθρωπομάνι των Ελυμνίων στα φιλόξενα των Αιδηψίων Λουτρά, τόπο καταφυγής των αποδημούντων… Κι’ η αποβάθρα γέμισε με κοσμάκη και κόσμο…νέους εφήβους και γέρους δεινοπαθούντες μετά συνοδών… και γυναίκες μετά παιδιών, μετ’ αποσκευών και προχείρων ( όπως – όπως συμπράγκαλων )…και κλουβιά μετά φωνασκούντων πτηνών…και αλυχτούντων παράξενα οικόσιτων ζώων, μετά των λουριών κι’ αλυσίδων τους.!… . ( Παραλληλίζω : Σμύρνη του ’22…Η υποχώρηση, η πυρκαϊά, η καταστροφή!… Στις αποβάθρες…« συνοστισμός » ( ή γενοκτονία!..). Κάθε περίπτωση και μια μικρή ή μεγάλη σπαρακτική ιστορία! Λίγο μετά…στην Ελλάδα: « Αναζητήσεις μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού… ο Γιωργής Κιουμουρτζόγλου – 7 ετών – εθεάθη για τελευταία φορά στην εξώπορτα ενός φλεγόμενου αρχοντόσπιτου…έκτοτε τα ίχνη του χάνονται…όποιος γνωρίζει κάτι, παρακαλείται να…»… .
. « Προσκυνώ τη χάρη σου λαέ μου, . σκύβω το κεφάλι στα μαρτυριά σου…»…
και δεν ξέρω γιατί έκανα εδώ αυτή τη θλιβή παρένθεση, όμως την άλλη μέρα της δικής μας μεταφοράς, ακούσαμε ( κι’ είδαμε – από τα φέις μπούκ αυτή τη φορά ), μια ανακοίνωση της Φιλοζωικής : «…σκυλάκι ράτσας γκριφόν-κανίς με λουρί και κολάρο, εθεάθη ν’ τριγυρνά πανικόβλητο μέσα στο πλήθος της αποβάθρας, γυρεύοντας τον ιδιοκτήτη του!.. όποιος γνωρίζει κάτι, παρακαλείται να…».

Η επιστροφή στο εγκαταλελειμμένο πυροπαθές Ελύμνιο την επόμενη μέρα, υπήρξε οδική, σ’ ένα τοπίο θλίψης κι’ απογοήτευσης… Καμμένα – απολιθωμένα δάση, δέντρα κεραυνωμένα – κατάπληκτα σαν ικεσία, μαυρίλα κι’ αποκαΐδια παντού… παντού μυρουδιά έντονη καψαλιού, πασπαλισμένη με σταχταρίδες κι’ εστίες ακόμη καπνίζουσες… Ακροβολισμένοι στρατιώτες σε σημεία του δρόμου – δασικοί επιτηρητές – παροπλισμένα βυτιοφόρα νερού, σ’αναμονή σταυροφόρων πυροσβεστών, μιας πιθανής ίσως αναζωπύρωσης…Εναερίστες του ρεύματος με παράξενα εργαλεία, μάχονταν στους πυλώνες!.. Μελαγχωλικοί στίχοι ενός παλιού λυρικού, μου ‘ρθαν στο νού μου…
« Το δάσος που λαχτάριζες όσπου να το περάσεις, τώρα να το ξεχάσεις, διαβάτη αποσπερνέ… Το πήρανε – για κοίταξε, στερνήν ανατριχίλα, τα πεθαμένα φύλλα… διαβάτη αποσπερνέ… ».
Η τραυματισμένη Λίμνη…καρτερική, με σταχτωμένα μαλλιά, θερμόπληκτη και χλωμή…μας έκανε θαρρείς τα παράπονά της, για τούτη την υποχρεωτική της « εκκένωση » και τη δική μας – ομοίως – « μεταδημότευση »… Όμως, τούτος ο τόπος, ο γεμάτος θάλασσα κι’ ουρανό…τούτος ο τόπος, ο γεμάτος ουράνια ευδοκία και προστασία προγονικών θεοτήτων…τούτος ο τόπος με προστασία και σκέπη της μεγάλης Μητέρας Παναγίας « Λιμνιάς »…με την δαψιλή ευλογία τεσσάρων Οσίων ( μοναδικότητα ζηλευτή στον Ελλαδικό χώρο )…τούτος ο Ελύμνιος τόπος… . . « αυτό που ήταν κάποτε…θα γίνει ξανά »…
…και πρέπει να γίνει…ξανά!..Οι αρχαίοι μας πρόγονοι μας δωρήσαν τον «Φοίνικα» – το μυθικό εκείνο πουλί – που… καίγεται τραγικά, αλλά κι’ απ΄τις στάχτες του πάλι αναγεννιέται!..’Ετσι θα αναγεννηθεί και η Λίμνη!..και η καμμένη – λιπασμένη της από στάχτες γόνιμη Γη, μυθικά και γαμήλια, θα αναβλαστήσει ξανά…
«… κρόκον, τριφύλλι τρυφερό και φουντωμένα κρίνα !.. »
και θ’ ακουστεί ξανά ο αρχαίος Υμέναιος των Ελυμνίων Νυμφών – Δρυάδων κι’ Αμαδρυάδων – των πανάρχαιων δένδρων εκείνων…από ψυχές και ζωές κι’ από πνεύματα και πνοές…Νηρηίδων ωραίων – εξωτικών…των λιμνών και των ποταμών, των δασών, των δρυμών, των πευκώνων, των πλαταμώνων και των δρυών…τα ανέκαθεν ακριβά προικιά της Ελύμνιας φύσης!..
« Εκάς οι βέβηλοι »!..Και τα θρασίμια – φρικιά, « θεία δίκη » της φύσης, θα . ηττηθούν!.. . « Εκάς οι βέβηλοι »!..κι’ οι μιαροί της φύσης καταστροφείς στα φρικαλέα ύδατα . της Στυγός θα βασανισθούν!.. . « Σκιές έρπουσες – νεκρόφιλοι και νεκρόσιτοι κι’ερεβομανείς και σκοταδιστές » . στις φλόγες του Πυριφλεγέθοντα και του δακρύβρεχτου Κωκυτού, « καρμικά » . θα παραδοθούν…μέχρι ν’αφανιστούνε παντοτεινά, στο τρομερό χωνευτήρι . του Τάρταρου!.. . « Εκάς οι βέβηλοι »!..
Κι’ εμείς;…τί εμείς!.. Εμείς σ’ ευχαριστούμε αγαπημένη – φιλτάτη μας ΛΙΜΝΗ – « Μεγάλη Κυρά »…για ό,τι έδωσες μέχρι σήμερα στις γενιές που σε κατοικήσαμε… Εσύ « Κυρά » μου μας γέννησες, κι’ είδαμε και χαρήκαμε μαζί σου το φως…εσύ « Μεγάλη Κυρά μου » μας έδειξες τα καλούδια σου και μας χάρισες ό,τι πιο όμορφο παραμένει στον άνθρωπο – τα παιδικά μας χρόνια!… Με σένα μαζί μας « Κυρά μου » παίξαμε στις αυλές, διασκεδάσαμε σ’εκδρομές, κολυμπήσαμε στις ακρογιαλιές, μάθαμε γράμματα στα σχολειά σου, στις εκκλησιές και τα ξωκλησάκια σου φιάξαμε χαρακτήρα και τις ηθικές μας αρχές…
Ύστερα, διασκεδάσαμε, τραγουδήσαμε, ερωτευθήκαμε, παντρευτήκαμε…μαζί σου « Κυρά μου » ανοίξαμε το δρόμο των απογόνων – των κοινών απογόνων μας!..
Για τούτο τον κόσμο των δροσερών απογόνων κι’ αυριανών πολιτών σου, ετοίμασε πλέον τη νέα – καινούρια μορφή σου και ποθοπλάνταξε τις αβρές νέες ψυχές τους με το δικό σου πρελούντιο της ζωής, στη σφαίρα του καλού και του έντιμου…του όμορφου και τ’ ανθρωπινού… Κι’άμποτε!..άμποτε!.. η αυριανή πανώρια ομορφιά και το κάλος σου – σαν όπως αυτό που χρόνια τώρα μας γνώρισες – να συμβάλλει και στην ανάπλαση της ίδιας νέας γενιάς…για την δημιουργία ενός αναγεννημένου καλλίτερου κόσμου!..
Καλή αναγέννηση!..

Ερανισμοί : Ομήρου (Οδύσσεια), Πλάτωνος (Φαίδων ), Γιάννη Στεριόπουλου, Γιάννη Ρίτσου, . Ανδρέα Θωμά, Μιλτιάδη Μαλακάση, Οδυσσέα Ελύτη, Ιωάννη Ψάρρα, Γιώργου . Μπαλάνου, Μιχάλη Σταυρακάκη, Μίκη Θεοδωράκη, Διαδίκτυο.

Via Γιώτα Δαυιδουλα Περήφανου

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η χώρα που οι πυλες της κολασης του Δάντη άνοιξαν για τους ανθρώπους και τα ζωα της…

Ο κόσμος απλώς παρακολουθεί με οργή και απόγνωση τις φωτιές να ξεσπουν η μια μετα την άλλη…

Οι μαχητές πυροσβέστες και οι εθελοντές διασωστες είναι κουρασμένοι…

Κοιτάζουν αβοήθητοι τις στάχτες των δέντρων,

που καλύπτουν παντού τα αψυχα κορμιά των καμένων ζωων και τους δρόμους.

Μα πως μπόρεσαν τοσες ζωές να γίνουν κομμάτια?

Που η φύση αγαπούσε? Τέτοια μοναδικά, σπανια είδη?

Πως θα μπορούσαν οι ουρανοί να γίνουν κόκκινοι και μαύροι?

Δεν πέφτει μια βροχή παντου, να πάρει τη σταχτη και το θάνατο?

Η ξηρασία και η ζέστη δεν είναι το μονο που θα επακολουθησουν, αλλά και οι πλημμύρες κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου και του Χειμώνα.

Τρια σημάδια της εγ-κληματικης αλλαγής.

Οι ακτίνες του ήλιου σταματησαν να θρεφουν την άγρια ​​ζωή.

Αλλά άνοιξαν τις πόρτες της κόλασης και οι φλόγες ανέβηκαν στα ύψη.

Αυτό είναι ένα σημάδι οτι πλησιαζει το τέλος των ημερών…

Για όσους κατοικούν σε αυτό το υπέροχο μέρος???

Οι ραγισμένες καρδιές χτυπούν, η κατήφεια κυριαρχεί απο την ελπίδα.

Οι ψυχές εκατομμυρίων ζωων στοιχειώνουν τους ξερους θάμνους που εχουν απομείνει απο το πανελλαδικο ολοκαύτωμα.

Αναπαυθειτε εν’ ειρήνη αθώα μας πλασματα,
που ζούσατε ήρεμα στα δάση ολης της χωρας!

Σας αγαπάμε ΟΛΑ ανεξαιρέτως!

Ειναι τόσο σπαρακτικό να σας βλέπουμε να καίγεστε ζωντανά και αβοηθητα!

Η ανθρώπινη κακία έχει νικήσει.

Το μεγαλύτερο μέρος της γενιάς σας έχει φύγει.

Το σώμα σας χάθηκε, αλλά το πνεύμα σας είναι ζωντανό.

Ανατέλλει στα αστέρια, κοιτάζοντας πίσω σε εμάς.

Προσευχή είναι ο αγώνας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Το τελευταίο πτώμα ζώου που πέθανε μαρτυρικά, κρατήστε το για να σας θυμίζει την απληστία σας.

Την τελευταία εικόνα μαυρισμένου τοπίου,κρατήστε την για να θυμάστε ότι τα λεφτά δεν τρώγονται.

Την τελευταία εικόνα εξαντλημένου πυροσβέστη,κρατήστε την για να θυμάστε τι σημαίνει Άνθρωπος.

Κρατήστε την εικόνα της κόλασης που το δικό σας χέρι έφτιαξε.

Δαίμονες που χορεύουν και καταστροφή γεννούν.

Όλα τα κανιβαλισατε, ακόμα και ο Άδης χλωμιαζει μπροστά σας.

Πίσσα κυλάει στις φλέβες σας, τα ουρλιαχτά των ζώων και το κλάμα των ανθρώπων να σας συντροφεύει.

Κόλαση δημιουργήσατε και θάνατο γεννήσατε.

https://www.facebook.com/panhellenicmovementforanimals/photos/a.3378544955505655/4896932910333511/

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μόλις μερικές δεκαετίες μετά, οι χειρότεροι στυλοβάτες του 3ου Ράιχ και πατεράδες των εμπνευστών της σημερινής Ε.Ε. έβγαιναν από την φυλακή, μετά την εκτέλεση των ποινών τους.

Ποιό ήταν άραγε το πρώτο έργο πολλών από αυτούς?

Η δημιουργία των βάσεων για την υλοποίηση ενός “4ου Ραίχ”, που θα στηριζόταν σε νέες υποσχέσεις και νέες ψεύτικες ελπίδες, αυτήν την φορά, όχι για την καταλεηλατημένη Αφρική, αλλά για τους ίδιους τους Ευρωπαίους.

Σήμερα πάνω από 100 χρόνια μετά, το έχουν καταφέρει κι αυτό.

Εκατομμύρια πολίτες των χωρών μελών της Ε.Ε., διποδοι και τετραποδοι, πλέον βλέπουν την εκμετάλλευση και καταστροφή που πηγάζει από αυτήν.

Στην “ενωμενη”, ναζιστική Ευρωπαϊκή Ένωση της Νέας, Παγκόσμιας Δικτατοριας του 2022, κυβερνούν ακόμα άνθρωποι που τουλάχιστον ιδεολογικά έχουν ακριβώς τις ίδιες καταβολές (ιδεολογικές και βιολογικές) με το Θηρίο Λεοπόλδο ΙΙ, βασιλια του Βελγιου κατα την περιοδο 1865-1908, τους ναζί του Χίτλερ και ολων των Γενοκτονων της ιδιας ιδεολογιας, που συνεχίζουν ακάθεκτοι τις θηριωδιες τους, σε βαρος ανθρώπων και ζωων.

Η Ε.Ε. του σήμερα, που καθόλου τυχαία εδρεύει στο Βέλγιο, υποτίθεται ότι κόπτεται υπέρ του δεόντως για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως και ολων των ζώων.

Παρ όλα αυτά, το γεγονός της γενοκτονίας εκατομμυρίων ανθρώπων (χωρίς να ξεχνάμε τα ζώα και την χλωρίδα) που αναφέρθηκε παραπάνω, δεν έχει ακόμη αναδειχθεί σε γενοκτονία ή ολοκαύτωμα από κανέναν υποτελή υπηρέτη της Ε.Ε.

Ενώ λοιπόν βρισκόμαστε μπροστά σε ακριβώς το ίδιο Κτήνος,
εδώ στην ονειρική αποικία του Ευρώ, που ακόμη λέγεται Ελλάδα,
κάποιοι επιμένουν να έχουν την ίδια άρρωστη φαντασίωση.

Περιμένουν μια, ηθικότερη διακυβέρνηση από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες φάρες, που πιστεύουν και δρουν με ακριβώς τις ίδιες ιδέες που είχαν και οι προγονοί τους.

Πιστεύουν, όπως π.χ. κάποιοι απίστευτοι τύποι μπορούν να διορθώσουν την κατάσταση, χωρίς να γκρεμιστεί ολόκληρο το οικοδόμημα της Ε.Ε.

Πιστεύουν, ότι π.χ. μπορούν να κρατήσουν τα καλά της Ε.Ε. και να αλλάξουν τα κακά.

Πιστεύουν, ότι αυτό που λείπει, είναι η περισσότερη Ε.Ε.

Πιστεύουν, ότι αυτό που λείπει, είναι απλά η περισσότερη συνεργασία με τους κατακτητές μας.

Πιστεύουν, ότι αυτό που λείπει, είναι απλά η πιο εκτεταμένη ολοκλήρωση.

Πιστεύουν, ότι αρκεί να ρίξει κανείς λίγο “αλατοπίπερο”, στο μείγμα του ναζισμού και ολοκληρωτισμού της Ε.Ε. κι όλα θα γίνουν μιά χαρά.

Πιστεύουν, ότι οι ήπιες μορφές διαπραγμάτευσης, είναι η λύση.

Γενικώς και αορίστως, “Πιστεύουν”,
αφού είναι απολύτως ανίκανοι να ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ το οτιδήποτε!

Επομένως συνεχίζουν να υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόβατα, που περιμένουν κάτι καλύτερο, ακόμη και τώρα, από όλους αυτούς τους απίστευτους υποστηρικτές της Ε.Ε..

Ενός μορφώματος δηλαδή, που βρωμοκοπάει τόσο ασύστολα, όσο ακριβώς βρωμάει το σάπιο αίμα και η σκουλικιασμένη σάρκα σε κάθε τόπο που έχουν γίνει σφαγές ανθρωπων και ζωων.

Η μαζική βιοπαθολογική παράκρουση της Συναισθηματικής Πανούκλας, βρίσκεται στα ύψη, με καμία ελπίδα για το ανθρώπινο ζώο των τσιμεντουπόλεων.

Το ίδιο ισχύει και για ολα τα ζώα της αστικής και άγριας πανίδας, τα παραγωγικά, τα ιπποειδη και κάθε αλλης μορφής έμβια όντα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Οι δήμ(ι)οι και το κράτος δεν επιθυμούν να λάβουν τέλος οι κακοποιήσεις και οι φολες στην Ελλάδα.

Αν δεν συμμετέχουν και οι ίδιοι στα εγκλήματα αυτά, τουλάχιστον δεν θα προσπαθήσουν να τα σταματήσουν, παρά μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια.

Γνωρίζουμε πολυ καλά ότι τα λεγόμενά μας δεν βολεύουν τα υπόγεια, σάπια σχέδια των επαγγελματιων πολιτικο-ζωα-φιλων και του παρακρατους.

Γνωρίζουμε πως το σύστημα , λειτουργεί. Με μαφιοζικο τρόπο.

Αυτοί που βρίσκονται στα παρασκήνια, προαποφασιζουν και ύστερα έντεχνα με πλύση εγκεφάλου, μέσω των κιτρινων, συστημικων ΜΜΕ και των κρατικων ΜΚΟ, επιβάλλουν στους φιλοζωους πολιτες και όχι μόνο, τη δική τους θέληση.

Δημιουργούν ή αφήνουν να εξελιχθούν καταστάσεις ,οι οποίες γνωρίζουν μέσω των επιτελείων τους, ( ψυχολόγων ,κοινωνιολόγων ,νευροβιολογων, ακόμα και εγκληματολογων ), ότι θα οδηγήσουν σε συγκεκριμένες αντιδράσεις τους πολίτες, ώστε οι ίδιοι να ζητήσουν, αυτά που έχουν ήδη προαποφασίσει. Με τη βοήθεια των μέσων μαζικής αποβλακωσης , επίσης.

Έτσι, ταυτόχρονα βομβαρδίζουν τον πολίτη με “ειδήσεις” ψεύτικων και στημένων κακοποιησεων ζώων και δηθεν επιθέσεων ζώων, ώστε να του δημιουργούν από τη μια δηθεν ασφάλεια οτι ολος ο κρατικος μηχανισμος κανει καλά τη δουλειά του, επιβάλλοντας το νόμο σε μουφα κακοποιησεις, που τελικα το δικαστικό σύστημα θα απαλλάξει τον φερομενο ως δράστη με light ποινές.

Πολλές δικες εχουν πάρει αναβολή και στο τέλος παραγραφονται για ευνόητους λογους…

… Και από την άλλη, να ζητήσει ο αφιλοζωος πολιτης την εξόντωση των αδέσποτων από τη μια πλευρά.

Πώς. όμως , θα πείσουν τον φιλοζωο που έχει ταχθεί στην προστασία των πλασμάτων αυτών ,να συναινέσει στην δολοφονία ( ψευδώς καλούμενη ως ευθανασία ) των πλασμάτων αυτών?

Για να δούμε, τι έγινε στις υπόλοιπες “πολιτισμένες ” χώρες, που εφάρμοσαν την δολοφονία -“ευθανασία ” των αδέσποτων ζώων .

Οι φιλοζωικοι φορείς των χωρών αυτών, υποστηρίζουν πως ενέκριναν την ευθανασία, διότι τα ζώα υπέφεραν και κακοποιούνταν στους δρόμους ,οπότε είναι καλύτερο για αυτά να πεθάνουν ήσυχα με μια ένεση.

Για το λόγο αυτό, οι κυβερνώντες δεν θα προσπαθήσουν ποτέ για το τέλος των κακοποιήσεων, αφού μέσω αυτών καταφέρνουν να ασκούν πίεση στους φιλοζωους ,μπλοκάροντας την κριτική τους σκέψη ,για να τους οδηγήσουν με επιδέξια συναισθηματική χειραγώγηση να πάρουν λάθος αποφάσεις για τα αδέσποτα ζώα υπό το βάρος της πίεσης!

Έτσι λοιπόν, δημιουργώντας φοβο στους μεν και οδύνη στους δε, η ίδια η κοινωνία περιμένουν ότι θα ζητήσει αυτό που ΑΥΤΟΙ επιθυμούν, νομίζοντας πως είναι δική της επιθυμία!

Είναι γνωστό. ότι στα “πολιτισμένα” κράτη η συναίνεση κατασκευάζεται !

Αλλά είναι κλεμμένη συναίνεση. βασισμένη σε διαστρεβλωμενα γεγονότα.

Δεν θα υποκύψουμε !

Θα θυμίσουμε το κομμάτι από το “1984 του Όργουελ ” .

” Πώς βεβαιώνεται κάποιος για τη δύναμή του πάνω σ’ έναν άλλον, Γουίνστον?”.

Ο Γουίνστον σκέφτηκε: “Κάνοντάς τον να υποφέρει”, είπε.

Ακριβώς. Κάνοντάς τον να υποφέρει.

Η υπακοή δεν αρκεί. Αν δεν υποφέρει, πώς μπορείς να είσαι βέβαιος πως υπακούει στη δική σου θέληση και όχι στη δική του?

Δύναμη είναι να επιβάλεις πόνο και ταπείνωση.

Δύναμη είναι να κομματιάσεις το ανθρώπινο μυαλό και να το συναρμολογήσεις πάλι, δίνοντάς του το σχήμα που θέλεις εσύ.

Αυτός είναι ο στόχος τους ! Να υποφέρουν οι φιλοζωοι μέσω των κακοποιήσεων και των φολων ,ώστε να δεχτούν και να υπακούσουν στα ανίερα σχέδια τους. Δεν θα τους περάσει!

Φώτο: Η Αστυνομία Ζώων εκτελεί το “θεάρεστο ” έργο της στις “πολιτισμένες” ΗΠΑ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ας είναι αυτό το Πάσχα, ανάταση για την ανάσταση της ψυχής μας…

Εδώ, σε αυτό το τεράστιο σχολείο που ονομάζεται Γαία, υπάρχουν πολλοί που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι το κάθε λεπτό των πράξεών μας, αντιστοιχεί σε εξετάσεις πολύ ανώτερες από αυτές της γήινης εκπαίδευσης.

Εξετάσεις συμπαντικές!!!

Εξετάσεις που μόνοι μας δηλώσαμε συμμετοχή…

Ως όντα ελεύθερης βουλησης, επιλέγουμε στο μεγαλύτερο ποσοστό να αρνούμαστε επίσης να αναγνωρίσουμε τα σημάδια…

Τα σημεία των καιρών…

Απλώς τόσα χρόνια το μόνο που κάνουμε είναι να ανακυκλώνουμε ευχές…

Από το μυαλό μας όμως…

Οχι από την καρδιά μας…

Η καρδιά δεν αναγνωρίζει κανένα θάνατο…

Το έχω νιωσει τόσο έντονα, ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα…

Η καρδιά όλων μας θέλει μόνο αγάπη και ο θάνατος δεν αναγνωρίζεται μέσα στην αγάπη…

Καθώς δεν υπάρχει…

Όλοι μονολογούν…

Κρίμα…

Πόσο κρίμα όμως κουβαλάμε ως ανθρωπότητα…

Πόσο αίμα έχουμε χύσει μόνο από δική μας επιλογή…

Αίμα αθώων πλασμάτων, συνανθρώπων μας, όπως και ζώων, οποιασδηποτε έμβιας οντοτητας, χύνεται άδικα σε πολέμους, εσωτερικούς και εξωτερικούς.

Πολεμοι με όπλα και χημικά οποιασδήποτε μορφής, αποδεκατιζουν μαζικά τον ανθρώπινο πληθυσμό και τα ζωα.

Μιλάμε για Πάγκοσμια Γενοκτονία…

Ολοκαυτωμα…

Όχι μόνο στην Ουκρανία και στη Γαζα ηχηρά, μπροστά στα μάτια μας, μέσω της αναμετάδοσης των σοκαριστικων εικονων από τα ΜΜΕ…

Όχι μόνο στην Σανγκάη που διαδραματιζεται το μεγαλυτερο Οργουελικο πείραμα.

Αλλά και στη χώρα μας, αθόρυβα και με υπόγεια μέσα, με φόλες πασας μορφής.

Ποτέ όποιος μίλησε για την Ανώτερη Δύναμη,
δεν ζήτησε αίμα.

Γιατί η Ανώτερη Δύναμη βρίσκεται πρώτα από όλα μέσα μας και το μέσα μας δεν ζητάει αίμα …

Θα μείνουν πολλοί μετεξεταστέοι, ή στην ίδια τάξη…

Θλιβερό?

Όχι!!!

Γι’ αυτό φεύγουν πολλοί τώρα…

Και θα φύγουν ακόμη περισσότεροι…

Χρειάζεται να μάθουμε όλοι…

Χρειάζεται να θυμηθούμε, ακόμη και αν πρέπει να ξαναζήσουμε σε αυτές, ή χειρότερες συνθήκες για πολλές ζωές ακόμη.

Το ευτυχές είναι ότι τα ζώα που σκοτώνουν αδιστακτα και μαζικά εγκληματικά δίποδα ανθρωποειδή, σίγουρα γυρίζουν, έχοντας περάσει στο επόμενο επίπεδο…

Εμείς όμως???…

Καλή Ανάταση πνεύματος λοιπόν, όποτε…

Καλή Ανάσταση στις ψυχές όλων, όποτε…

Η ΜΟΝΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΣΟΥ!!!

Για το

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ

©Ριτσα Ανεστοπουλου

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ουρλιάζοντας … Ουρλιάζοντας από τον πόνο της απόγνωσης…

Ή της σιωπής …

Να σωπαίνεις από τη φρίκη, του να βλέπεις την αδυναμία να αλλάξεις κάτι και να μην καταλαβαίνεις πώς είναι δυνατόν στην εποχή μας.

Αυτά τα δύο συναισθήματα κυριαρχούν πλέον σε όλους τους κανονικούς ανθρώπους.

Η Ουκρανία και ο κόσμος είναι συγκλονισμένοι από τη βαρβαρότητα των Ρώσων.

Είναι αδύνατο να ξεχάσουμε … Είναι αδύνατο να συγχωρήσουμε…

Η συγκλονιστικη, σοκαριστικη και ταυτόχρονα τόσο σκληρή εικόνα, είναι από περιοχή του Κιέβου.

Ο πιο πιστός σύντροφος του κηδεμόνα του, δεν κουνιέται από δίπλα του, ενώ ο ίδιος κοιτεται νεκρός από τα πυρά των κατακτητών.

Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η κατάληξη του ζώου. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι το διεσωσαν φιλόζωοι, για να του προσφέρουν προστασία, όσο αυτό είναι δυνατόν σε τοσο άθλιες συνθήκες πολέμου που επικρατούν στην αιμορραγουσα, γειτονική μας χώρα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ