Η μέρα που κατάλαβε η ανθρωπότητα…

Σχεδόν τίποτα δεν έμεινε.

Δεν έμειναν δάση για να αγκαλιάσουν τον άνεμο,
ούτε ποτάμια που μπορούσαν να τραγουδήσουν.

Τα πουλιά ίσα που αντηχούσαν στη μνήμη,
και τα ζωάκια…
που αναπνέουν ακόμα,
κοίταξαν χωρίς να καταλάβουν, γιατί κανείς δεν τους είχε αγαπήσει πριν.

Εκείνη τη μέρα…
πολλοί έκλαψαν στον τάφο αυτού που θα μπορούσαν να σώσουν.

Αλλά ήταν αργά.

Γιατί μόνο κατάλαβαν
όταν δεν είχαν κανέναν να φροντίσουν,
σε ποιόν να χαϊδέψεις,
σε ποιον να ζητήσεις συγχώρεση.

Το κατάλαβαν…
ότι η πραγματική εξέλιξη δεν ήταν η τεχνολογία,
ούτε άπειρες πόλεις,
ούτε τέλεια σώματα,
αλλά μια καθαρή καρδιά,
ικανή να σταματήσει μπροστά σε ένα τραυματισμένο ζώο.

Και πες του:

“Ελα, δεν είσαι μόνος. ”

Εκείνη την ημέρα η ανθρωπότητα κατάλαβε
να έχεις αγνοήσει τους ευγενείς,
στους πιο ανυπεράσπιστους,
ήταν η πιο θλιβερή πτώση της.

Επειδή ποτέ δεν είχε να κάνει με την εξουσία,
ούτε χρημάτων,
ούτε να κατακτήσεις τους ουρανούς.

Ζωή…

Είχε να κάνει με το να αγαπάς το απλό,
να φροντίζεις ό,τι δεν μιλάει,
για να προστατεύσουμε ό,τι δεν ζητά,
για να ακούσετε τη γη,
στα δέντρα,
σε όσους κοιμήθηκαν στα παγκάκια με άδειες κοιλιές
και η ραγισμένη ψυχή.

Αλλά πολλοί έπρεπε να πεθάνουν,
τόσα πολλά για να εξαφανιστούν, από
τρακάρισμα τόσο άσχημα,
για να καταλάβουν.

Αυτό μπορεί να καταλάβει,
οποιος διάβασε αυτό το μήνυμα
με μάτια γεμάτα τύψεις,
αλλά άδεια χέρια από πράξεις.

Η μέρα που κατάλαβε η ανθρωπότητα…
ήταν και η μέρα που έμεινε μόνη της.

Μην αφήσεις να έρθει αυτή η μέρα.

Μην περιμένεις μέχρι να χαθούν όλα για να νιώσεις.

Διάσωση.

Αγάπη.

Ενσυναίσθηση.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ