Δεν γιορτάζουμε τις φόλες που πεφτουν σαν βροχη καθημερινά, σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Δεν γιορτάζουμε τις μαζικές ευθανασίες που γίνονται μέσα στα κολαστηρια αδέσποτων ψυχών.

Δεν γιορτάζουμε την εγκατάλειψη.

Δεν γιορτάζουμε τον πόνο.

Δεν θα χαμογελάσουμε σήμερα.

Δεν θα ανεβάσουμε “χαριτωμένες” φωτογραφίες, για να ξεχαστεί η αλήθεια.

Δεν θα συμμετάσχουμε σε μια ακόμη μέρα υποκρισίας, που βαφτίζεται “ευαισθητοποίηση”.

Γιατί η λεγόμενη Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κραυγαλέα υπενθύμιση της αποτυχίας μας.

Μια βιτρίνα, για να καλύπτει τη βία.

Ένα πρόσχημα, για να αισθάνονται κάποιοι καλύτερα, χωρίς να αλλάζουν απολύτως τίποτα.

Δεν γιορτάζουμε τον θάνατο δια της επιβολής.

Δεν γιορτάζουμε την εγκατάλειψη.

Δεν γιορτάζουμε τον πόνο.

Η Ημέρα Αδέσποτων Ζώων είναι υπενθύμιση ντροπής.

Και εμείς δεν σωπαίνουμε.

Κάθε αδέσποτο ζώο δεν είναι “ατυχία”.

Είναι απόδειξη.

Απόδειξη ότι κάποιος το εγκατέλειψε.

Ότι κάποιος το θεώρησε αναλώσιμο.

Ότι κάποιος το πέταξε σαν αντικείμενο, όταν έπαψε να εξυπηρετεί.

Και πίσω από αυτόν τον “κάποιον”, υπάρχει μια κοινωνία που επιτρέπει, συγχωρεί και ξεχνά.

Μιλάμε για ζώα που γεννιούνται, για να πεθάνουν στον δρόμο.

Μιλάμε για σώματα λιωμένα από την πείνα.

Για μάτια γεμάτα φόβο.

Για πληγές που σαπίζουν χωρίς περίθαλψη.

Για δηλητήρια που σκοτώνουν αργά και βασανιστικά.

Για κορμιά που παρασύρονται από αυτοκίνητα και μένουν εκεί, στο οδόστρωμα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Αυτή είναι η “πραγματικότητα” που κάποιοι προσπαθούν να καλύψουν με εκδηλώσεις, hashtags και λόγια χωρίς αντίκρισμα.

Δεν είναι ευαισθητοποίηση, να θυμάσαι τα ζώα μία φορά τον χρόνο.

Είναι συνενοχή να τα ξεχνάς τις υπόλοιπες 364 ημέρες.

Και ας μιλήσουμε καθαρά.

Το πρόβλημα δεν είναι τα αδέσποτα.

Το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι που τα δημιουργούν.

Είναι οι κηδεμονες-ιδιοκτήτες που δεν είναι υπεύθυνοι.

Είναι αυτοί που αγοράζουν αντί να υιοθετούν.

Είναι αυτοί που βαριούνται, που μετακομίζουν, που “δεν μπορούν άλλο” και απλά ανοίγουν την πόρτα και αφήνουν πίσω μια ζωή.

Είναι αυτοί που κακοποιούν, που δένουν, που χτυπούν, που δηλητηριάζουν και ευθανατωνουν.

Και είναι όλοι εκείνοι που γνωρίζουν και δεν μιλούν.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Και η συνενοχή σκοτώνει.

Αλλά η ευθύνη δεν σταματά στον “κακό κηδεμόνα-ιδιοκτήτη”.

Η ευθύνη είναι θεσμική.

Είναι πολιτική.

Είναι συλλογική.

Πού είναι οι έλεγχοι;

Πού είναι οι κυρώσεις;

Πόσοι έχουν τιμωρηθεί πραγματικά, για εγκατάλειψη, ή κακοποίηση;

Πόσοι δήμοι εφαρμόζουν ουσιαστικά προγράμματα ευζωίας;

Πόσα χρήματα δίνονται και πού καταλήγουν;

Η απάντηση είναι γνωστή.

Και είναι ντροπιαστική.

Νόμοι υπάρχουν.

Αλλά δεν εφαρμόζονται.

Προγράμματα ανακοινώνονται.

Αλλά δεν υλοποιούνται.

Χρηματοδοτήσεις δίνονται.

Αλλά δεν ελέγχονται.

Και μέσα σε αυτό το κενό, ποιος σηκώνει το βάρος;

Οι εθελοντές.

Οι ακτιβιστές.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν να βλέπουν και να προσπερνούν.

Άνθρωποι που πληρώνουν από την τσέπη τους.

Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα.

Που καθαρίζουν πληγές, που ταΐζουν, που προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται.

Που κουβαλούν ψυχικά βάρη, που κανείς δεν βλέπει.

Και την ίδια στιγμή, δέχονται αδιαφορία.

Ή και εχθρότητα.

Αυτό είναι το σύστημα.

Ένα σύστημα που στηρίζεται στη σιωπή των πολλών και στην εξάντληση των λίγων.

Γι’ αυτό και δεν γιορτάζουμε.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε.

Δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτή τη θεατρική παράσταση.

Δεν θα νομιμοποιήσουμε την υποκρισία.

Αντί για γιορτή, απαιτούμε:

Ευζωία και μόνο Ευζωία.

Αυστηρούς και συνεχείς ελέγχους στους δημους.

Πραγματικές ποινές για εγκατάλειψη και κακοποίηση.

Διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων.

Ουσιαστική ενίσχυση των δομών και όχι πρόχειρες λύσεις.

Εκπαίδευση από τα σχολεία

Όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Και πάνω απ’ όλα:

Αλλαγή νοοτροπίας.

Γιατί όσο τα ζώα αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, τίποτα δεν θα αλλάξει.

Όσο η ευθύνη μεταφέρεται πάντα “σε κάποιον άλλον”, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.

Όσο η κοινωνία ανέχεται, το έγκλημα θα συνεχίζεται.

Ας ειπωθεί ξεκάθαρα:

Δεν είναι “φιλόζωος” όποιος απλά χαϊδεύει ένα ζώο.

Φιλόζωος είναι αυτός που αναλαμβάνει ευθύνη.

Που σέβεται.

Που προστατεύει.

Που δεν εγκαταλείπει.

Και αν αυτή η μέρα έχει κάποιο νόημα, δεν είναι για να γιορτάζουμε.

Είναι για να θυμόμαστε.

Για να εξοργιζόμαστε.

Για να δρούμε.

Γιατί κάθε αδέσποτο, είναι μια ιστορία προδοσίας.

Και κάθε πράξη αδιαφορίας, είναι μια ακόμα προδοσία που προστίθεται.

Εμείς δεν θα συνηθίσουμε.

Δεν θα σιωπήσουμε.

Δεν θα αποδεχτούμε αυτή την κανονικότητα.

Η ντροπή δεν είναι των ζώων.

Η ντροπή είναι του σάπιου και διεφθαρμενου συστήματος.

Και μέχρι να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα,
μέχρι να πάψει ο δρόμος να είναι τόπος θανάτου, μέχρι να πάψει η εγκατάλειψη να θεωρείται “λύση”, δεν υπάρχει καμία γιορτή.

Μόνο αγώνας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ