Στην άκρη ενός δρόμου, εκεί όπου τελειώνει η άσφαλτος και αρχίζει η σιωπή, κάθεται ένα μικρό σώμα που δεν καταλαβαίνει.

Τα φώτα του αυτοκινήτου χάνονται στο βάθος, αλλά εκείνο δεν φεύγει.

Δεν τρέχει αλλού.

Δεν ψάχνει άλλο καταφύγιο.

Μένει.

Γιατί μέσα του υπάρχει μια βεβαιότητα:

«Θα γυρίσει».

Τα ζώα δεν γνωρίζουν τη λέξη «εγκατάλειψη».

Γνωρίζουν μόνο τον δεσμό.

Ο σκύλος, η γάτα, κάθε ζώο που ζει δίπλα στον άνθρωπο, δημιουργεί σχέση.

Αναγνωρίζει τη φωνή, το βήμα, τη μυρωδιά.

Η παρουσία μας γίνεται ο κόσμος του.

Εμείς είμαστε η ασφάλεια, η τροφή, η προστασία, η αγέλη.

Όταν λοιπόν φεύγουμε και δεν επιστρέφουμε, δεν βιώνει απλώς μια αλλαγή.

Βιώνει κατάρρευση.

Φόβος —

Γιατί ξαφνικά όλα είναι άγνωστα.

Μοναξιά —

Γιατί η αγέλη χάθηκε.

Προδοσία —

Γιατί ο άνθρωπος που εμπιστεύτηκε δεν γύρισε.

Η εγκατάλειψη δεν είναι ουδέτερη πράξη.

Είναι τραύμα.

Είναι ένα σοκ, που αποτυπώνεται στο σώμα και στη συμπεριφορά.

Πολλά ζώα που εγκαταλείπονται παρουσιάζουν έντονο άγχος, αδυναμία προσαρμογής, φόβο προς τους ανθρώπους ή, αντίθετα, απεγνωσμένη προσκόλληση σε όποιον τους δείξει λίγη προσοχή.

Δεν είναι «δύσκολα».

Είναι πληγωμένα.

Και μετά έρχεται η επιβίωση.

Πείνα.

Κρύο.

Κίνδυνος από οχήματα.

Επιθέσεις.

Δηλητήρια.

Η ζωή στον δρόμο δεν είναι ρομαντική εικόνα ελευθερίας.

Είναι καθημερινός αγώνας.

Ένα ζώο που μεγάλωσε με ανθρώπους, δεν έχει μάθει να προστατεύεται μόνο του.

Δεν επέλεξε την ελευθερία.

Του επιβλήθηκε η εγκατάλειψη.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η ευθύνη είναι καθαρή.

Η συντροφικότητα με ένα ζώο, δεν είναι δοκιμαστική περίοδος.

Δεν είναι «μέχρι να βαρεθώ», «μέχρι να αλλάξουν οι συνθήκες», «μέχρι να μεγαλώσει».

Είναι δέσμευση ζωής.

Η υιοθεσία είναι υπόσχεση:

Ότι θα είμαι εδώ όταν γεράσεις.

Ότι θα σε φροντίζω, όταν αρρωστήσεις.

Ότι δεν θα σε αφήσω, όταν κουραστώ.

Ένα ζώο δεν μας ζητά πολυτέλειες.

Ζητά σταθερότητα.

Ζητά παρουσία.

Ζητά να ανήκει κάπου.

Και όταν του το δώσεις, σου επιστρέφει κάτι σπάνιο:

Άνευ όρων εμπιστοσύνη.

Η εγκατάλειψη δεν είναι απλώς κοινωνικό πρόβλημα.

Είναι ηθικό ζήτημα.

Δείχνει πώς αντιλαμβανόμαστε την ευθύνη και τη δύναμή μας, απέναντι σε πιο αδύναμα πλάσματα.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, μετριέται και από το πώς φέρεται στα ζώα της.

Κανένα ζώο δεν πρέπει να περιμένει σε έναν δρόμο, που δεν θα ξαναφέρει τον άνθρωπό του.

Καμία ουρά δεν πρέπει να κουνιέται με ελπίδα, για μια επιστροφή που δεν θα έρθει.

Αν δεν μπορείς να δεσμευτείς, μην αποκτήσεις ζώο.

Αν μπορείς, τότε γίνε το σπίτι του.

Όχι η ανάμνηση που το στοίχειωσε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ