Η προτεινόμενη τροπολογία για τους Δήμους, αποτελεί θεσμική νομιμοποίηση της εγκατάλειψης και της κακοποίησης των αδέσποτων ζώων.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, καταγγέλλει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την προτεινόμενη τροπολογία, που επιχειρεί να απαλλάξει Δημάρχους, Αντιδημάρχους, Περιφερειάρχες και αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες από ποινικές ευθύνες, που προκύπτουν από παραλείψεις, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, στη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.

Πρόκειται για μια διάταξη, που δεν προστατεύει τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως ισχυρίζονται οι εμπνευστές της.

Αντιθέτως, προστατεύει την αδιαφορία, την ανικανότητα και την εγκατάλειψη ευθυνών.

Αποτελεί μια πρωτοφανή προσπάθεια θεσμοθέτησης της ατιμωρησίας και συνιστά ευθεία επίθεση, απέναντι σε κάθε έννοια δικαιοσύνης, ισονομίας και προστασίας των ζώων.

Για χρόνια οι πολίτες παρακολουθούν αδέσποτα ζώα να πεθαίνουν από πείνα, δίψα, ασθένειες και κακοποιήσεις.

Παρακολουθούν δημοτικές αρχές, να αδιαφορούν για τις υποχρεώσεις τους, να μην διαθέτουν επαρκείς δομές, να μην εφαρμόζουν προγράμματα στειρώσεων, να μην περισυλλέγουν τραυματισμένα ζώα και να μην εξασφαλίζουν στοιχειώδεις συνθήκες ευζωίας.

Όταν όμως οι παραλείψεις αυτές οδηγούν σε θανάτους ζώων, ή σε σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, η ύπαρξη ποινικών ευθυνών, λειτουργεί ως το τελευταίο ανάχωμα, απέναντι στην πλήρη αυθαιρεσία.

Η προτεινόμενη τροπολογία, επιχειρεί να γκρεμίσει και αυτό το τελευταίο ανάχωμα.

Με μια μόνο νομοθετική παρέμβαση, το κράτος στέλνει το μήνυμα, ότι η παράλειψη καθήκοντος απέναντι στα ζώα, δεν αποτελεί πλέον σοβαρό αδίκημα.

Ότι ένας αιρετός μπορεί να αδιαφορεί, να μην ενεργεί, να μην εφαρμόζει τον νόμο και παρ’ όλα αυτά να προστατεύεται από τις συνέπειες των πράξεων, ή των παραλείψεών του.

Αναρωτιόμαστε:

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν ένας Δήμος αρνείται να περισυλλέξει τραυματισμένα ζώα;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν χιλιάδες αδέσποτα στοιβάζονται σε ακατάλληλους χώρους και πεθαίνουν από ασθένειες και ασιτία;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν οι πολίτες καταγγέλλουν επί μήνες περιστατικά κακοποίησης, ή εγκατάλειψης και οι αρμόδιες υπηρεσίες αδιαφορούν;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν τα δημοτικά κονδύλια για τα αδέσποτα, παραμένουν αναξιοποίητα, ή όταν οι υποχρεώσεις του νόμου μένουν μόνο στα χαρτιά;

Η απάντηση που δίνει η τροπολογία είναι σοκαριστική.

Κανείς.

Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της.

Δεν πρόκειται για προστασία από κακόβουλες μηνύσεις.

Πρόκειται για δημιουργία ενός προστατευτικού τείχους, γύρω από όσους αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Η διάταξη δημιουργεί επίσης πολίτες δύο κατηγοριών.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο απλός πολίτης, ο οποίος αντιμετωπίζει άμεσα τις συνέπειες του νόμου και μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με αυτόφωρες διαδικασίες για παραβάσεις σχετικές με τα ζώα.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι αιρετοί, οι οποίοι αποκτούν ένα ιδιότυπο καθεστώς προνομιακής μεταχείρισης.

Η ισότητα απέναντι στον νόμο, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Δεν μπορεί να υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Δεν μπορεί ο πολίτης να διώκεται άμεσα και ο υπεύθυνος δημόσιος λειτουργός να απολαμβάνει ειδικής μεταχείρισης, όταν οι συνέπειες των παραλείψεών του είναι πολύ πιο σοβαρές και επηρεάζουν ολόκληρες κοινωνίες και χιλιάδες ζώα.

Ο Νόμος 4830/2021, παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματά του, αναγνώρισε ξεκάθαρα ότι η διαχείριση των αδέσποτων αποτελεί υποχρέωση των Δήμων και όχι των εθελοντών.

Η συγκεκριμένη τροπολογία, ουσιαστικά ανατρέπει αυτή τη θεμελιώδη αρχή.

Στέλνει το μήνυμα, ότι οι Δήμοι μπορούν να συνεχίσουν να μεταφέρουν το βάρος στις πλάτες των φιλοζωικών σωματείων και των φιλοζωικών οργανώσεων, των εθελοντών και των ευαισθητοποιημένων πολιτών.

Σε ανθρώπους που ήδη εξαντλούνται οικονομικά, ψυχικά και σωματικά, για να καλύψουν τα κενά μιας Πολιτείας, που διαχρονικά αποτυγχάνει να προστατεύσει τα ζώα.

Για ακόμη μία φορά, οι εθελοντές καλούνται να αντικαταστήσουν το κράτος.

Να πληρώνουν από την τσέπη τους τροφές, φάρμακα, χειρουργεία, νοσηλείες και μεταφορές.

Να μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους.

Να σώζουν τραυματισμένα πλάσματα, που εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους.

Να δέχονται απειλές, ύβρεις και επιθέσεις, επειδή κάνουν τη δουλειά που όφειλαν να κάνουν οι αρμόδιοι φορείς.

Και τώρα, αντί να ενισχυθεί η λογοδοσία, επιχειρείται η κατάργησή της.

Η Ελλάδα έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα, για την αδιαφορία απέναντι στα ζώα.

Χιλιάδες δηλητηριάσεις.

Χιλιάδες ζωοκτονίες.

Χιλιάδες ευθανασίες.

Χιλιάδες εγκαταλείψεις.

Χιλιάδες περιστατικά κακοποίησης.

Δημοτικά κυνοκομεία που έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα για απαράδεκτες συνθήκες.

Ανεπαρκείς έλεγχοι.

Ελλιπής εφαρμογή της νομοθεσίας.

Αντί να διορθωθούν αυτές οι παθογένειες, κάποιοι επιλέγουν να μειώσουν ακόμη περισσότερο τις ευθύνες εκείνων που οφείλουν να δίνουν λύσεις.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων καλεί όλα τα φιλοζωικά σωματεία, τις οργανώσεις προστασίας ζώων, τους εθελοντές, τους νομικούς, τους επιστήμονες, αλλά και κάθε ενεργό πολίτη να αντιδράσει άμεσα.

Καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει την τροπολογία.

Καλούμε τα πολιτικά κόμματα να τοποθετηθούν δημόσια.

Καλούμε τους βουλευτές, να μην επιτρέψουν τη μετατροπή της αδιαφορίας, σε νομοθετικά κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να συμβαδίζει με την ατιμωρησία.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία.

Κανένας δημόσιος λειτουργός δεν μπορεί να βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή.

Γι’ αυτό οφείλουμε να μιλήσουμε εμείς.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Γιατί όταν η Πολιτεία επιλέγει να προστατεύσει τους υπεύθυνους αντί για τα θύματα, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

Και εμείς δεν πρόκειται να σιωπήσουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ζούμε σε μια εποχή, όπου οι πληροφορίες ταξιδεύουν με ταχύτητα φωτός.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια είδηση μπορεί να κάνει τον γύρο της χώρας.

Ένα βίντεο, μπορεί να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές.

Μια συναυλία, μπορεί να γεμίσει στάδια.

Ένα αθλητικό τρόπαιο, μπορεί να βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.

Την ίδια στιγμή, κάπου στην Ελλάδα, ένα σκυλί βρίσκεται δηλητηριασμένο, στην άκρη ενός δρόμου.

Μια γάτα πεθαίνει αβοήθητη, ύστερα από κακοποίηση.

Ένα γαϊδουράκι υποφέρει δεμένο στον ήλιο.

Ένα άλογο καταρρέει από εξάντληση.

Εκατοντάδες αδέσποτα ζώα παλεύουν καθημερινά με την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες και την εγκατάλειψη.

Και όμως…

Οι πλατείες δεν γεμίζουν.

Οι δρόμοι δεν πλημμυρίζουν από οργισμένους πολίτες.

Τα μπαλκόνια δεν γεμίζουν με πανό διαμαρτυρίας.

Οι κραυγές των ζώων χάνονται, μέσα σε μια εκκωφαντική κοινωνική σιωπή.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της εποχής μας.

Όχι μόνο η ύπαρξη της βίας απέναντι στα ζώα, αλλά η αδιαφορία που τη συνοδεύει.

Μια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει τους εγκληματίες.

Μπορεί να αλλάξει νόμους.

Μπορεί να επιβάλει ποινές.

Όμως, πώς αντιμετωπίζεται η αδιαφορία;

Πώς θεραπεύεται μια κοινωνία, που έχει μάθει να συγκινείται περισσότερο από ένα γκολ, παρά από ένα πλάσμα που πεθαίνει αβοήθητο;

Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη χαρά.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό στον αθλητισμό, στη μουσική, ή στη διασκέδαση.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να γιορτάζει, να ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας, να νιώθει ότι ανήκει σε ένα σύνολο.

Το πρόβλημα αρχίζει, όταν η χαρά γίνεται η μοναδική αιτία κινητοποίησης και η αδικία δεν προκαλεί καμία αντίδραση.

Όταν χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να ξενυχτήσουν για μια συναυλία, αλλά δεν αφιερώνουν ούτε πέντε λεπτά για να καταγγείλουν ένα περιστατικό κακοποίησης.

Όταν εκατοντάδες χιλιάδες βγαίνουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν μια αθλητική επιτυχία, αλλά οι ίδιοι δρόμοι παραμένουν άδειοι, όταν δολοφονούνται ζώα με φόλες.

Όταν η κοινωνία δείχνει περισσότερο πάθος για το θέαμα, παρά για τη ζωή.

Η αλήθεια είναι σκληρή.

Τα ζώα παραμένουν αόρατα, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Δεν ψηφίζουν.

Δεν έχουν φωνή.

Δεν διαθέτουν οικονομική ισχύ.

Δεν μπορούν να οργανώσουν συγκεντρώσεις.

Δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιοσύνη.

Εξαρτώνται αποκλειστικά από την ανθρώπινη συνείδηση.

Και όταν αυτή η συνείδηση κοιμάται, τα ζώα πληρώνουν το τίμημα.

Η ιστορία δείχνει, ότι καμία μορφή αδικίας δεν επιβίωσε επειδή ήταν ισχυρή.

Επιβίωσε, επειδή οι πολλοί έμειναν σιωπηλοί.

Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Η σιωπή ευνοεί πάντα τον θύτη.

Κάθε φορά που κάποιος βλέπει ένα κακοποιημένο ζώο και γυρίζει το κεφάλι αλλού, η σιωπή νικά.

Κάθε φορά που κάποιος ακούει για μια δηλητηρίαση και λέει «δεν είναι δική μου δουλειά», η σιωπή νικά.

Κάθε φορά που ένα περιστατικό εγκατάλειψης περνά απαρατήρητο, η σιωπή νικά.

Και όσο νικά η σιωπή, τόσο αποθρασύνονται οι δράστες.

Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλοί άνθρωποι που κακοποιούν ζώα αισθάνονται ασφαλείς.

Γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες κοινωνικής κατακραυγής είναι περιορισμένες.

Γνωρίζουν ότι οι μάρτυρες συχνά δεν μιλούν.

Γνωρίζουν ότι η κοινωνία έχει μάθει να προσπερνά.

Αυτό όμως δεν είναι απλώς φιλοζωικό ζήτημα.

Είναι ζήτημα πολιτισμού.

Είναι ζήτημα ηθικής.

Είναι ζήτημα ανθρωπιάς.

Διότι μια κοινωνία, δεν κρίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.

Κρίνεται από το πώς φέρεται στους αδύναμους.

Και τα ζώα, είναι ίσως τα πιο αδύναμα πλάσματα που συνυπάρχουν μαζί μας.

Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, απέναντι στη βία του ανθρώπου.

Δεν μπορούν να καταγγείλουν τον βασανιστή τους.

Δεν μπορούν να ζητήσουν δικηγόρο.

Δεν μπορούν να απευθυνθούν στη Δικαιοσύνη.

Περιμένουν από εμάς να το κάνουμε.

Κι όμως, συχνά αποτυγχάνουμε.

Η κοινωνική απάθεια απέναντι στην κακοποίηση των ζώων, δεν γεννήθηκε τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών λανθασμένων αντιλήψεων.

Πολλοί μεγάλωσαν ακούγοντας, ότι «είναι απλώς ένα ζώο».

Μια φράση που συμπυκνώνει όλη την ηθική παρακμή, πίσω από την υποτίμηση της ζωής.

«Απλώς ένα ζώο».

Σαν να υπάρχει ζωή πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Σαν ο πόνος να έχει διαφορετική αξία, ανάλογα με το είδος που τον βιώνει.

Όμως ο πόνος, είναι πόνος.

Ο φόβος, είναι φόβος.

Η αγωνία, είναι αγωνία.

Ένα ζώο που βασανίζεται, δεν υποφέρει λιγότερο, επειδή δεν μιλά ανθρώπινη γλώσσα.

Κλαίει διαφορετικά.

Υποφέρει διαφορετικά.

Αλλά υποφέρει πραγματικά.

Και αυτή η πραγματικότητα, θα έπρεπε να είναι αρκετή, για να κινητοποιήσει κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ενσυναίσθηση.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί υπάρχουν κακοποιητές.

Κακοποιητές υπήρχαν και θα υπάρχουν σε κάθε κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, γιατί οι πολίτες που διαφωνούν μαζί τους, δεν αντιδρούν μαζικά.

Γιατί η κοινωνική πίεση δεν είναι συντριπτική.

Γιατί οι φωνές παραμένουν λίγες.

Γιατί οι ίδιες δεκάδες, ή εκατοντάδες εθελοντές, καλούνται ξανά και ξανά να σηκώσουν ένα βάρος, που θα έπρεπε να μοιράζεται σε ολόκληρη την κοινωνία.

Κι όμως, υπάρχει ελπίδα.

Γιατί η ιστορία των κοινωνικών αγώνων αποδεικνύει, ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκίνησαν ποτέ από την πλειοψηφία.

Ξεκίνησαν από ανθρώπους, που αρνήθηκαν να αποδεχθούν το απαράδεκτο.

Από ανθρώπους, που μίλησαν όταν οι άλλοι σιωπούσαν.

Από ανθρώπους, που στάθηκαν όρθιοι όταν οι άλλοι γύριζαν την πλάτη.

Σήμερα, η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση.

Είναι ένας αγώνας για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό της πραγματικά πολιτισμένο.

Η ευαισθησία απέναντι στα ζώα, δεν αφαιρεί τίποτα από την αγάπη προς τον άνθρωπο.

Αντίθετα, την συμπληρώνει.

Διότι η συμπόνια, δεν είναι περιορισμένος πόρος.

Δεν μοιράζεται σε δόσεις.

Όποιος νοιάζεται για τον πόνο ενός ανυπεράσπιστου ζώου, συνήθως νοιάζεται και για τον πόνο του συνανθρώπου του.

Η καρδιά δεν χωρίζεται σε κατηγορίες.

Ή χτυπά για τη ζωή, ή όχι.

Κάποτε ίσως έρθει η μέρα, που μια μαζική δηλητηρίαση ζώων θα προκαλεί την ίδια κοινωνική κατακραυγή, που προκαλεί κάθε άλλη μορφή βίας.

Κάποτε ίσως οι πλατείες γεμίσουν όχι μόνο για να γιορτάσουν, αλλά και για να υπερασπιστούν τους ανυπεράσπιστους.

Μέχρι τότε, όσοι αρνούνται να συνηθίσουν τον πόνο των ζώων, έχουν χρέος να συνεχίσουν να μιλούν.

Να καταγγέλλουν.

Να διεκδικούν.

Να ενημερώνουν.

Να ενοχλούν.

Γιατί η σιωπή δεν έσωσε ποτέ κανέναν.

Και γιατί κάθε ζώο που υποφέρει μόνο του, σε κάποιο χωράφι, σε κάποιο δρόμο, σε κάποιο κλουβί, αποτελεί μια υπενθύμιση, ότι ο πολιτισμός μας δεν μετριέται από τα τρόπαια που σηκώνουμε, ούτε από τις συναυλίες που γεμίζουμε.

Μετριέται από το αν έχουμε το θάρρος να υπερασπιστούμε, εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο Ιούνιος έφτασε.

Ο μήνας που θα έπρεπε να σηματοδοτεί τη ζωή, το φως, την ελπίδα και την αναγέννηση της φύσης.

Ο μήνας που η γη ανθίζει, που τα ζώα μεγαλώνουν τα μικρά τους, που η ζωή απλώνεται σε κάθε γωνιά της χώρας.

Κι όμως, για χιλιάδες ανυπεράσπιστα πλάσματα, ο Ιούνιος δεν φέρνει ζωή.

Φέρνει θάνατο.

Φέρνει φόλες.

Φέρνει ευθανασίες.

Φέρνει εγκατάλειψη.

Φέρνει βασανιστήρια.

Φέρνει εξαφανίσεις.

Φέρνει ένα λουτρό αίματος, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και που η κοινωνία μοιάζει να έχει συνηθίσει.

Σκύλοι νεκροί, στις άκρες των δρόμων.

Γάτες δηλητηριασμένες, σε αυλές και πλατείες.

Περιστέρια που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τις πόλεις.

Άγρια ζώα πυροβολημένα.

Νεογέννητα κουτάβια και γατάκια, πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων, σαν σκουπίδια.

Χιλιάδες ζωές που χάνονται, χωρίς κανείς να λογοδοτεί.

Και η Ελλάδα συνεχίζει να μιλά για πολιτισμό.

Ποιον πολιτισμό;

Τον πολιτισμό, που επιτρέπει τη δηλητηρίαση ζώων και τις μαζικές ζωοκτονίες-ευθανασίες, σε κατοικημένες περιοχές;

Τον πολιτισμό, που παρακολουθεί αδιάφορα την κακοποίηση και γυρίζει το βλέμμα αλλού;

Τον πολιτισμό, που αφήνει εγκλήματα να παραγράφονται μέσα στη σιωπή;

Ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν πρόκειται για εξαιρέσεις.

Δεν πρόκειται για ατυχή γεγονότα.

Πρόκειται για μια χρόνια κοινωνική παθογένεια, που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Πρόκειται για μια κουλτούρα βίας, απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πρόκειται για μια ηθική κατάρρευση, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Κάθε φόλα που τοποθετείται σε μια γειτονιά, είναι μια πράξη τρομοκρατίας απέναντι στη ζωή.

Κάθε ζώο που πεθαίνει αβοήθητο από δηλητήριο, είναι ένα κατηγορώ απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.

Κάθε εγκατάλειψη, είναι μια συνειδητή θανατική καταδίκη.

Κάθε αδιαφορία, είναι μια μορφή συνενοχής.
Και το χειρότερο;

Πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν αυτές τις πράξεις, ως κάτι ασήμαντο.

Σαν να πρόκειται για ζώα που “περισσεύουν”.

Σαν να πρόκειται για ζωές δεύτερης κατηγορίας.

Σαν ο πόνος να μετριέται, ανάλογα με το είδος του θύματος.

Όμως, η βαρβαρότητα δεν κάνει διακρίσεις.

Όποιος μπορεί να δηλητηριάσει έναν σκύλο, μπορεί να δηλητηριάσει και μια κοινωνία.

Όποιος μπορεί να βασανίσει μια γάτα, έχει ήδη διαβεί το κατώφλι της απανθρωπιάς.

Όποιος μπορεί να σκοτώσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς τύψεις, αποτελεί κίνδυνο για κάθε μορφή ζωής.

Οι επιστήμες το γνωρίζουν.

Η εγκληματολογία το γνωρίζει.

Η ιστορία το γνωρίζει.

Η βία απέναντι στα ζώα, δεν εμφανίζεται ποτέ μόνη της.

Είναι η σκιά, μιας βαθύτερης κοινωνικής σήψης.

Και η Ελλάδα οφείλει επιτέλους να το αντιμετωπίσει.

Διότι όσο τα ζώα πεθαίνουν στους δρόμους, πεθαίνει μαζί τους και ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Όσο οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι, καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη.

Όσο οι αρμόδιοι σιωπούν, το μήνυμα που εκπέμπεται, είναι ότι η ζωή δεν έχει αξία.

Και μια κοινωνία που παύει να σέβεται τη ζωή, αργά, ή γρήγορα, θα στραφεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού.

Αυτός ο Ιούνιος δεν ξεκινά με γιορτές.

Δεν ξεκινά με αισιοδοξία.

Ξεκινά με εικόνες, που προκαλούν ντροπή.

Ξεκινά με καταγγελίες, από κάθε γωνιά της χώρας.

Ξεκινά με ανθρώπους, που μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους.

Ξεκινά με εθελοντές, που παλεύουν να σώσουν, ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.

Ξεκινά με πολίτες, που απαιτούν δικαιοσύνη και συναντούν τοίχους αδιαφορίας.

Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχει ακόμη ελπίδα.

Η ελπίδα βρίσκεται σε όσους δεν σιωπούν.

Σε όσους καταγγέλλουν.

Σε όσους παρεμβαίνουν.

Σε όσους αγωνίζονται καθημερινά, χωρίς χρήματα, χωρίς στήριξη, χωρίς προστασία.

Σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν, ότι η βαρβαρότητα είναι κανονικότητα.

Γιατί η πραγματική αλλαγή, δεν θα έρθει από εκείνους που βολεύονται στη σιωπή.

Θα έρθει από εκείνους, που αρνούνται να συνηθίσουν το αίμα.

Από εκείνους που δεν δέχονται να μετατραπεί η Ελλάδα, σε απέραντο νεκροταφείο αδέσποτων, άγριων και οικόσιτων ζώων.

Από εκείνους που επιμένουν, ότι κάθε ζωή έχει αξία.

Ότι κάθε πλάσμα, έχει δικαίωμα να ζει χωρίς φόβο.

Ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται με λόγια, αλλά με πράξεις.

Ο Ιούνιος μπήκε.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς.

Θα παρακολουθήσουμε ακόμη ένα λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων;

Θα επιτρέψουμε να προστεθούν νέα θύματα, στον ατελείωτο κατάλογο της ντροπής;

Ή θα υψώσουμε τη φωνή μας, απέναντι στη βία, την αδιαφορία και την ατιμωρησία;

Η ιστορία κάθε κοινωνίας, γράφεται από τις επιλογές της.

Και σήμερα, η Ελλάδα καλείται να επιλέξει.

Ανάμεσα στη συμπόνια και τη βαρβαρότητα.

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, δεν θα σιωπήσει.

Δεν θα συμβιβαστεί.

Δεν θα αποδεχθεί, ότι το αίμα αθώων πλασμάτων αποτελεί μια «φυσιολογική» ελληνική πραγματικότητα.

Θα συνεχίσει να καταγγέλλει.

Θα συνεχίσει να αποκαλύπτει.

Θα συνεχίσει να αγωνίζεται.

Μέχρι η τελευταία φόλα και ευθανασία, να γίνει παρελθόν.

Μέχρι η τελευταία κακοποίηση, να τιμωρείται.

Μέχρι η Ελλάδα να πάψει να μπαίνει κάθε καλοκαίρι με λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων και να αρχίσει επιτέλους να πορεύεται με σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Η σιωπή σκοτώνει.

Η δράση σώζει ζωές.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σε μια εποχή όπου η βία, η αδιαφορία και ο ατομισμός, φαίνεται να κερδίζουν συνεχώς έδαφος, η εορτή του Αγίου Πνεύματος έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια:

Οτι ο άνθρωπος, δεν γεννήθηκε για να κυριαρχεί με σκληρότητα πάνω στον κόσμο, αλλά για να τον υπηρετεί με αγάπη, σοφία και ευθύνη.

Το Άγιο Πνεύμα, είναι η πηγή της φώτισης, της αλήθειας, της συμπόνιας και της πνευματικής αναγέννησης.

Είναι εκείνη η δύναμη, που μεταμορφώνει τις καρδιές των ανθρώπων και τους καλεί να δουν τον κόσμο, όχι μέσα από το πρίσμα του συμφέροντος, αλλά μέσα από το πρίσμα της αγάπης και της δικαιοσύνης.

Αν όμως θέλουμε να μιλήσουμε ειλικρινά για τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Μπορούμε να μιλάμε για αγάπη, όταν χιλιάδες αδέσποτα ζώα πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, δίψα, αρρώστιες και εγκατάλειψη;

Μπορούμε να μιλάμε για έλεος, όταν δηλητηριασμένα δολώματα σκορπίζουν τον θάνατο σε γειτονιές, χωριά και πόλεις;

Μπορούμε να μιλάμε για πνευματικότητα, όταν κάποιοι βασανίζουν, κακοποιούν και δολοφονούν ανυπεράσπιστα πλάσματα, χωρίς ίχνος μεταμέλειας;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη:

Όχι.

Η πραγματική φώτιση, δεν είναι θεωρία.

Δεν είναι ένα θρησκευτικό σύνθημα, που ακούγεται όμορφα σε εορταστικούς λόγους.

Είναι πράξη.

Είναι στάση ζωής.

Είναι η καθημερινή επιλογή, να υπερασπίζεσαι τον αδύναμο, να προστατεύεις τον ανυπεράσπιστο και να στέκεσαι απέναντι στην αδικία.

Και ποιος είναι πιο ανυπεράσπιστος, από ένα ζώο που εξαρτάται απόλυτα από την ανθρώπινη συμπεριφορά;

Τα ζώα δεν έχουν φωνή να φωνάξουν, όταν πονάνε.

Δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση, όταν κακοποιούνται.

Δεν μπορούν να οργανώσουν διαμαρτυρίες, όταν δηλητηριάζονται.

Δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιοσύνη, όταν εγκαταλείπονται.

Η επιβίωσή τους, εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μας συνείδηση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη δοκιμασία της ανθρωπιάς μας.

Γιατί η αξία ενός πολιτισμού, δεν μετριέται από τα κτίρια, τους δρόμους, ή την οικονομία του.

Μετριέται, από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Ένας πολιτισμός που επιτρέπει τη συστηματική κακοποίηση των ζώων, είναι ένας πολιτισμός, που έχει χάσει τον ηθικό του προσανατολισμό.

Ένας πολιτισμός, που κλείνει τα μάτια μπροστά στην εγκατάλειψη, στην πείνα και στον πόνο, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι προοδεύει.

Η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, καλεί τον άνθρωπο, να ξεπεράσει αυτή τη σκοτεινή κατάσταση.

Τον καλεί, να αναγνωρίσει ότι κάθε μορφή ζωής έχει αξία.

Ότι κάθε πλάσμα που αισθάνεται φόβο, πόνο και χαρά, αξίζει σεβασμό.

Ότι η δύναμη, δεν δόθηκε στον άνθρωπο για να καταπιέζει, αλλά για να προστατεύει.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από αυτή τη φώτιση.

Έχουμε ανάγκη από πολίτες, που δεν θα σιωπούν μπροστά στην κακοποίηση.

Από εθελοντές, που θα συνεχίσουν να προσφέρουν χρόνο, χρήματα και ψυχή για τη φροντίδα των αδέσποτων.

Από κτηνιάτρους, που θα αγωνίζονται για τη ζωή και όχι για το κέρδος.

Από δικαστές, που θα εφαρμόζουν αυστηρά τη νομοθεσία.

Από πολιτικούς, που θα αντιμετωπίζουν την προστασία των ζώων, ως δείκτη πολιτισμού και όχι ως επικοινωνιακό εργαλείο.

Από δήμους, που θα αναλαμβάνουν πραγματικά τις ευθύνες τους.

Από εκπαιδευτικούς, που θα διδάσκουν στα παιδιά τον σεβασμό, προς κάθε ζωντανό πλάσμα.

Η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, δεν αφορά μόνο τη σχέση του ανθρώπου με την Ανώτερη Δύναμη.

Αφορά και τη σχέση του ανθρώπου με τη δημιουργία.

Αφορά τον τρόπο που φερόμαστε στα ζώα, στο περιβάλλον, στους αδύναμους και στους ανυπεράσπιστους.

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη προς την Ανώτερη Δύναμη, χωρίς σεβασμό προς τα δημιουργήματά Της.

Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή πίστη, όταν συνοδεύεται από αδιαφορία για τον πόνο.

Δεν μπορεί να υπάρξει πνευματικότητα, όταν συνυπάρχει με τη βαρβαρότητα.

Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, δεν ξεκίνησαν από τους ισχυρούς.

Ξεκίνησαν από ανθρώπους, που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την αδικία, ως κανονικότητα.

Από ανθρώπους, που τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους, όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν.

Από ανθρώπους, που επέλεξαν να δράσουν.

Σήμερα, όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στην ίδια θέση.

Συχνά αντιμετωπίζουν χλευασμό.

Συχνά στοχοποιούνται.

Συχνά κατηγορούνται, ότι ασχολούνται με «δευτερεύοντα» ζητήματα.

Και όμως, ο αγώνας για τα ζώα, είναι αγώνας για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Διότι κάθε φορά που σώζεται ένα ζώο, σώζεται ένα κομμάτι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Κάθε φορά που αποτρέπεται μια κακοποίηση, νικά η ηθική, απέναντι στη βαρβαρότητα.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει τη συμπόνια αντί της αδιαφορίας, το Φως νικά το σκοτάδι.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της ημέρας του Αγίου Πνεύματος.

Όχι απλώς να μιλάμε για αγάπη.

Αλλά να γινόμαστε φορείς της αγάπης.

Όχι απλώς να καταδικάζουμε το κακό.

Αλλά να εργαζόμαστε ενεργά για το καλό.

Όχι απλώς να ευχόμαστε έναν καλύτερο κόσμο.

Αλλά να τον δημιουργούμε.

Ας γίνει λοιπόν η φετινή εορτή του Αγίου Πνεύματος, μια αφορμή αυτοκριτικής και αφύπνισης.

Ας αναρωτηθούμε τι είδους κοινωνία θέλουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Μια κοινωνία φόβου, αδιαφορίας και βίας;

Ή μια κοινωνία δικαιοσύνης, σεβασμού και αλληλεγγύης, προς κάθε μορφή ζωής;

Η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί από τις πράξεις μας.

Από το αν θα σκύψουμε να βοηθήσουμε ένα πεινασμένο αδέσποτο.

Από το αν θα καταγγείλουμε μια κακοποίηση.

Από το αν θα απαιτήσουμε εφαρμογή των νόμων.

Από το αν θα διδάξουμε στα παιδιά μας, ότι η δύναμη δεν είναι δικαίωμα επιβολής, αλλά υποχρέωση προστασίας.

Και τότε, ίσως, η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, να πάψει να είναι μια αφηρημένη έννοια και να γίνει μια ζωντανή πραγματικότητα μέσα στην κοινωνία.

Μια πραγματικότητα, όπου κανένα πλάσμα δεν θα θεωρείται αναλώσιμο.

Μια πραγματικότητα, όπου η συμπόνια θα είναι ισχυρότερη από τη βία.

Μια πραγματικότητα, όπου ο σεβασμός προς τη ζωή, θα αποτελεί θεμέλιο του πολιτισμού μας.

Γιατί η αληθινή φώτιση, δεν φαίνεται στα λόγια που προφέρουμε, αλλά στον τρόπο που φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Και εκεί ακριβώς κρίνεται η ανθρωπιά μας.

Από το αν θα επιλέξουμε να γίνουμε μέρος του προβλήματος, ή μέρος της λύσης.

Από το αν θα υπηρετήσουμε το σκοτάδι της αδιαφορίας, ή το Φως της Αγάπης, που αγκαλιάζει ανθρώπους και ζώα, χωρίς διακρίσεις.

Για μια κοινωνία δικαιοσύνης, σεβασμού και προστασίας κάθε ζωής.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Με πολυήμερη καθυστέρηση, ο Δήμος Αλμυρού επιχειρεί να διαψεύσει δημόσια τις καταγγελίες, για δηλητηρίαση αδέσποτων σκυλιών, στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.

Όμως, η υπόθεση όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά γεννά ακόμη περισσότερα ερωτήματα.

Γιατί όταν υπάρχουν δημόσιες μαρτυρίες ανθρώπων που επιμένουν ότι σκυλιά δηλητηριάστηκαν, όταν υπάρχουν καταγγελίες για απειλές απέναντι στα ζώα που επέζησαν, όταν αναφέρονται δημόσια πιέσεις και στοχοποίηση εθελοντριών, τότε μια απλή διάψευση δεν αρκεί.

Αντιθέτως, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να θαφτεί η αλήθεια, κάτω από τη σιωπή.

Η κοινωνία δεν ζητά επικοινωνιακές ανακοινώσεις.

Ζητά απαντήσεις.

Διότι όταν πολίτες, κάτοικοι και αυτόπτες μάρτυρες, βγαίνουν δημόσια και καταγγέλλουν, ότι στην περιοχή υπήρξαν δηλητηριάσεις σκυλιών, όταν μιλούν ανοιχτά για φόβο και απειλές, τότε το ζήτημα παύει να είναι μια «παρεξήγηση», ή ένα «τοπικό κουτσομπολιό».

Γίνεται ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος, ηθικής τάξης και ενδεχομένως ποινικής διερεύνησης.

Και εδώ προκύπτει το πιο σοβαρό ερώτημα:

Γιατί ο Δήμος άργησε τόσο να αντιδράσει;

Εάν πράγματι δεν συνέβη τίποτα, γιατί δεν υπήρξε άμεση, ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη ενημέρωση από την πρώτη στιγμή;

Γιατί οι φωνές των πολιτών αφέθηκαν να διογκωθούν επί ημέρες;

Γιατί οι καταγγελίες κυκλοφορούσαν δημόσια χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση;

Και κυρίως, γιατί μέχρι σήμερα οι αυτόπτες μάρτυρες, επιμένουν δημόσια στα λεγόμενά τους;

Κάποιος λέει ψέματα.

Και όταν υπάρχουν νεκρά, ή εξαφανισμένα ζώα, όταν υπάρχουν καταγγελίες για φόλες και απειλές, όταν εθελοντές στοχοποιούνται, τότε η κοινωνία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια ψυχρή ανακοίνωση αποποίησης ευθυνών.

Οφείλουν οι αρμόδιοι να εξηγήσουν τι πραγματικά συνέβη.

Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός, ότι σύμφωνα με δημόσιες αναφορές κατοίκων, ο πρόεδρος του χωριού φέρεται να κατηγόρησε τις εθελόντριες που φρόντιζαν τα ζώα.

Εάν αυτό αληθεύει, τότε μιλάμε για μια απαράδεκτη μετατόπιση ευθυνών, απέναντι σε ανθρώπους που εδώ και χρόνια καλύπτουν με προσωπικό κόστος την ανυπαρξία κρατικής προστασίας για τα αδέσποτα.

Οι εθελοντές στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα.

Είναι αυτοί που ταΐζουν, θεραπεύουν, φροντίζουν, μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα, πληρώνουν από την τσέπη τους κτηνιάτρους και συχνά γίνονται στόχος ύβρεων, εκφοβισμών και απειλών, επειδή υπερασπίζονται ζωές, που κάποιοι θεωρούν «σκουπίδια».

Η εύκολη στοχοποίηση των φιλόζωων, έχει γίνει πια κοινωνική αρρώστια.

Σε κάθε περιοχή όπου εμφανίζονται νεκρά ζώα, αντί να αναζητηθούν οι δράστες, ξεκινά ένας υπόγειος πόλεμος, εναντίον εκείνων που μιλούν.

Τους αποκαλούν «υπερβολικούς», «ταραχοποιούς», «γραφικούς».

Προσπαθούν να τους εξαντλήσουν ψυχολογικά, ώστε να σωπάσουν.

Και όταν δεν σωπαίνουν, αρχίζουν οι απειλές.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς κοινωνικής σήψης, όπου η κακοποίηση των ζώων αντιμετωπίζεται ακόμη από ορισμένους, ως κάτι ασήμαντο.

Σαν να μην έχει αξία μια ζωή επειδή γεννήθηκε αδέσποτη.

Όμως, η δηλητηρίαση ζώων, δεν είναι «παράδοση χωριού».

Είναι κακούργημα.

Είναι πράξη βίας.

Είναι κοινωνική απειλή.

Ο άνθρωπος που πετά φόλα σε έναν σκύλο, δεν στρέφεται μόνο απέναντι σε ένα ζώο.

Στρέφεται απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.

Δηλητηριάζει δημόσιους χώρους, σκορπά τρόμο, εξοικειώνεται με τον θάνατο και την εξόντωση.

Και το πιο επικίνδυνο, είναι ότι πολλές φορές αισθάνεται πως έχει κάλυψη.

Πως κανείς δεν θα τον αγγίξει.

Πως το θέμα θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.

Αυτό ακριβώς δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.

Εάν υπάρχουν μάρτυρες, πρέπει να ακουστούν.

Εάν υπάρχουν απειλές, πρέπει να καταγγελθούν επίσημα.

Εάν υπάρχουν νεκρά ζώα, πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές.

Εάν υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις τοπικών παραγόντων εναντίον εθελοντριών, πρέπει να δοθούν εξηγήσεις.

Και κυρίως:

Εάν ο Δήμος υποστηρίζει ότι όλα είναι ψευδή, τότε οφείλει να παρουσιάσει στοιχεία και όχι γενικές διαψεύσεις.

Η εποχή όπου οι τοπικές κοινωνίες κουκούλωναν τέτοια περιστατικά, έχει περάσει.

Οι πολίτες πλέον μιλούν, καταγράφουν, δημοσιεύουν, καταγγέλλουν.

Και πολύ σωστά κάνουν.

Διότι η σιωπή, ήταν πάντα ο καλύτερος σύμμαχος της βίας.

Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που εμφανίζεται μια σοβαρή καταγγελία για φόλες, να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο:

Πρώτα άρνηση, μετά απαξίωση των μαρτύρων, έπειτα στοχοποίηση των φιλόζωων και στο τέλος λήθη.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Είναι συγκάλυψη κοινωνικής βαρβαρότητας.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που προκαλεί ανησυχία.

Όταν άνθρωποι δηλώνουν δημόσια ότι υπήρξαν απειλές και ότι κινδυνεύουν και άλλα ζώα που επέζησαν, τότε η αδιαφορία μετατρέπεται σε συνενοχή.

Διότι, αν μετά από τέτοιες προειδοποιήσεις συμβούν νέες δηλητηριάσεις, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Ποιος προστατεύει αυτά τα ζώα;

Ποιος προστατεύει τους ανθρώπους που τα φροντίζουν;

Ποιος εγγυάται ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια;

Η Ελλάδα έχει γεμίσει με υποθέσεις όπου οι φόλες αντιμετωπίστηκαν σαν «μικρές τοπικές εντάσεις», μέχρι να βρεθούν δεκάδες νεκρά ζώα στους δρόμους.

Και κάθε φορά, ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες:

«Δεν γνωρίζουμε τίποτα».

«Δεν υπάρχουν αποδείξεις».

«Υπερβολές των φιλόζωων».

Μόνο που τα νεκρά σώματα των ζώων, είναι αποδείξεις.

Οι εξαφανίσεις ζώων, είναι αποδείξεις.

Οι δημόσιες απειλές, είναι αποδείξεις κοινωνικής εκτροπής.

Μην αναγκάσετε τον φιλοζωο πολίτη να οδηγηθεί σε λαϊκά δικαστήρια.

Ζητάμε διαφάνεια, διερεύνηση και προστασία.

Ζητάμε να σταματήσει η τρομοκράτηση όσων νοιάζονται.

Ζητάμε να μην μετατρέπονται τα χωριά και οι γειτονιές, σε ζώνες φόβου για τα αδέσποτα.

Και πάνω απ’ όλα, ζητάμε να σταματήσει αυτή η αρρωστημένη κουλτούρα, που αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων, ως αναλώσιμες.

Γιατί μια κοινωνία που συνηθίζει να δηλητηριάζει αδύναμα πλάσματα, χάνει σταδιακά κάθε ίχνος ανθρωπιάς.

Η υπόθεση της Αγίας Τριάδας, δεν αφορά μόνο λίγα αδέσποτα σκυλιά.

Αφορά, το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.

Αφορά, το εάν θα συνεχίσουμε να επιτρέπουμε τη βία, την τρομοκρατία και τη φίμωση, όσων αντιδρούν.

Αφορά, το αν οι τοπικές αρχές θα λειτουργούν με διαφάνεια, ή με επικοινωνιακές διαψεύσεις χωρίς ουσία.

Και επειδή τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, οι πολίτες δεν πρέπει να σωπάσουν.

Να μιλήσουν όσοι γνωρίζουν.

Να προστατευθούν οι μάρτυρες.

Να ερευνηθούν όλες οι καταγγελίες.

Να πάψει η στοχοποίηση των εθελοντών.

Να αποκαλυφθεί η αλήθεια, όποια κι αν είναι.

Γιατί όταν κάποιοι σπεύδουν να διαψεύσουν, χωρίς να απαντούν στα ουσιαστικά ερωτήματα, τότε γεννιέται μια εύλογη απορία:

Μήπως τελικά υπάρχει κάτι που φοβούνται ότι θα μαθευτεί;

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η Ελλάδα έχει γεμίσει κλουβιά.

Κλουβιά από σίδερο, τσιμέντο και αδιαφορία.

Κλουβιά γεμάτα ψυχές, που δεν διέπραξαν κανένα έγκλημα, αλλά τιμωρούνται σαν να είναι επικίνδυνοι εγκληματίες.

Τα αδέσποτα φυλακίζονται μαζικά, για να κρυφτεί η ντροπή μιας κοινωνίας, που τα εγκατέλειψε.

Τα μαζεύουν από τους δρόμους, από χωράφια, από πλατείες, από παραλίες, από γειτονιές όπου προσπαθούσαν απλώς να επιβιώσουν, και τα στοιβάζουν πίσω από κάγκελα, σαν ανεπιθύμητα αντικείμενα.

Και μετά;

Μετά αρχίζει η αργή εξόντωση της ψυχής τους.

Μάτια που κάποτε είχαν σπίθα, σβήνουν μέρα με τη μέρα.

Ζώα που κάποτε κουνούσαν την ουρά τους, στον πρώτο άνθρωπο που πλησίαζε, τώρα τρέμουν μέσα στον φόβο και την απελπισία.

Άλλα ουρλιάζουν όλη νύχτα.

Άλλα μένουν ακίνητα σε μια γωνία, κοιτώντας το κενό.

Άλλα σταματούν να τρώνε.

Άλλα πεθαίνουν, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το όνομά τους.

Αυτό δεν είναι “φιλοξενία”.

Δεν είναι “προστασία”.

Δεν είναι “φιλοζωία”.

Είναι φυλακή.

Είναι αποθήκευση ζωών.

Είναι η οργανωμένη εξαφάνιση των αδέσποτων από τη δημόσια εικόνα, για να μην ενοχλείται κανείς.

Η κοινωνία θέλει τα ζώα αόρατα.

Οι δήμοι θέλουν καθαρές βιτρίνες.

Οι τουριστικές περιοχές, θέλουν δρόμους χωρίς πεινασμένα πλάσματα, να χαλάνε την ψεύτικη εικόνα της “ανάπτυξης”.

Και έτσι χιλιάδες ζώα πληρώνουν με ισόβια κάθειρξη, το έγκλημα της ανθρώπινης ανευθυνότητας.

Γιατί αυτά τα ζώα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στον δρόμο.

Κάποιος τα πέταξε.

Κάποιος τα βαρέθηκε.

Κάποιος τα άφησε να γεννούν ανεξέλεγκτα.

Κάποιος εγκατέλειψε μια ζωή, σαν να πετά σκουπίδια.

Αλλά αντί να τιμωρούνται οι πραγματικοί υπεύθυνοι, τιμωρούνται τα θύματα.

Τα θύματα κλείνονται σε κελιά.

Τα θύματα στερούνται ήλιο, ελευθερία, επαφή, αγάπη.

Τα θύματα περιμένουν πίσω από σύρματα, έναν άνθρωπο που ίσως να μην έρθει ποτέ.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι το βλέμμα τους.

Εκείνο το βλέμμα πίσω από τα κάγκελα, που δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Ένα βλέμμα γεμάτο απορία, λύπη και ικεσία.

Σαν να ρωτούν ξανά και ξανά:

“Τι έκανα;”

“Γιατί με κλείσατε εδώ;”

“Γιατί κανείς δεν με θέλει;”

Κάθε κυνοκομείο της χώρας, είναι ένας καθρέφτης της ηθικής μας κατάρρευσης.

Μια κοινωνία που φυλακίζει τα πιο αθώα πλάσματα, δεν μπορεί να αποκαλείται πολιτισμένη.

Γιατί πολιτισμός δεν είναι τα μεγάλα λόγια.

Δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις.

Δεν είναι οι φιέστες και οι δήθεν φιλοζωικές καμπάνιες, μπροστά στις κάμερες.

Πολιτισμός είναι, να μη σαπίζει ένα ζώο μόνο του μέσα σε ένα κλουβί.

Πολιτισμός είναι, να μη μετατρέπεται η ζωή σε ισόβια αναμονή.

Πολιτισμός είναι, να πολεμάς την εγκατάλειψη και όχι να εξαφανίζεις τα θύματά της.

Και όμως, ολόκληρη η χώρα μοιάζει να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο δίκτυο φυλακών ζώων.

Πίσω από κάθε συρματόπλεγμα, υπάρχει μια σπασμένη ψυχή.

Μια ψυχή, που κάποτε εμπιστεύτηκε τον άνθρωπο και προδόθηκε.

Κάθε μέρα που περνά χωρίς υιοθεσία, είναι ένας μικρός θάνατος.

Κάθε χειμώνας μέσα στο τσιμέντο, είναι βασανιστήριο.

Κάθε καλοκαίρι μέσα στη ζέστη και την απομόνωση, είναι κόλαση.

Και κάποιοι συνεχίζουν να μιλούν για “διαχείριση”.

Λες και μιλούν για αντικείμενα.

Λες και οι ζωές αυτές είναι στατιστικές και όχι καρδιές που χτυπούν.

Τα αδέσποτα δεν χρειάζονται φυλακές.

Χρειάζονται δικαιοσύνη.

Χρειάζονται ευζωία.

Χρειάζονται πραγματική προστασία.

Χρειάζονται ανθρώπους, που να μην τα εγκαταλείπουν.

Χρειάζονται μια κοινωνία, που να ντρέπεται για κάθε ζώο πίσω από κάγκελα.

Γιατί όσο υπάρχουν χιλιάδες μάτια να κοιτούν μέσα από σύρματα, ικετεύοντας για μια δεύτερη ευκαιρία, η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για ανθρωπιά.

Κάθε άνθρωπος που περνά μπροστά από ένα κλουβί, πρέπει να θυμάται ένα πράγμα:

Το ζώο πίσω από τα κάγκελα, δεν είναι ο εγκληματίας.

Ο πραγματικός ένοχος, βρίσκεται έξω από αυτά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μια νέα σοβαρή καταγγελία έφτασε στο ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ και προκαλεί οργή, αποτροπιασμό και βαθιά ανησυχία, για το επίπεδο βίας και κοινωνικής σήψης, που εξαπλώνεται απέναντι στα ανυπεράσπιστα ζώα, αλλά και απέναντι στους ανθρώπους που τα φροντίζουν.

Σε φωτογραφία που μας εστάλη, εμφανίζεται χειρόγραφο απειλητικό μήνυμα, τοποθετημένο δημόσια, σε δρόμο κατοικημένης περιοχής.

Το μήνυμα αναφέρει ξεκάθαρα:

«ΑΝ ΞΑΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ, ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΑΣΧΗΜΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ – ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ».

Δεν πρόκειται απλώς για μία “διαμαρτυρία”.

Δεν πρόκειται για “νεύρα της στιγμής”.

Πρόκειται για ωμή απειλή.

Για προσπάθεια εκφοβισμού πολιτών, που προσφέρουν νερό και τροφή, σε πλάσματα που παλεύουν καθημερινά να επιβιώσουν στους δρόμους.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως, δεν είναι μόνο το ίδιο το περιεχόμενο της απειλής.

Είναι το γεγονός, ότι τέτοιου είδους περιστατικά πληθαίνουν σε όλη την Ελλάδα.

Οι φιλόζωοι στοχοποιούνται.

Άνθρωποι που ταΐζουν αδέσποτα, δέχονται ύβρεις, εκφοβισμό, απειλές, ακόμη και επιθέσεις.

Σε πολλές περιπτώσεις, βρίσκουν τα ζώα που φρόντιζαν, δηλητηριασμένα, εξαφανισμένα, ή νεκρά.

Και το ερώτημα είναι ένα:

Πόσο ακόμη θα ανεχόμαστε αυτή τη βαρβαρότητα;

Η σίτιση ενός αδέσποτου ζώου, δεν είναι έγκλημα.

Είναι πράξη στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Τα αδέσποτα δεν επέλεξαν να βρεθούν στους δρόμους.

Είναι αποτέλεσμα εγκατάλειψης, κρατικής ανεπάρκειας, ανεξέλεγκτων γεννήσεων και κοινωνικής αδιαφορίας.

Κάποιοι άνθρωποι προσπαθούν, με προσωπικό κόστος, να καλύψουν το κενό που αφήνουν οι αρμόδιοι φορείς.

Και αντί να στηρίζονται, απειλούνται.

Αυτό που βλέπουμε στη συγκεκριμένη εικόνα, είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια τρομοκράτησης.

Είναι η λογική του, “μην τολμήσεις να δείξεις συμπόνια ”, “μην τολμήσεις να νοιαστείς”, “μην τολμήσεις να ταΐσεις”.

Μια νοοτροπία, που αντιμετωπίζει τα ζώα ως σκουπίδια και τους ανθρώπους που τα φροντίζουν ως εχθρούς.

Ας το πούμε ξεκάθαρα:

Όποιος απειλεί ανθρώπους επειδή αφήνουν τροφή σε αδέσποτα, δεν έχει πρόβλημα με την “καθαριότητα”.

Έχει πρόβλημα με την ίδια την έννοια της ζωής και της συμπόνιας.

Δυστυχώς, σε πολλές περιοχές της χώρας, έχει καλλιεργηθεί ένα επικίνδυνο κλίμα μίσους απέναντι στα αδέσποτα.

Ζώα δηλητηριάζονται, επειδή “ενοχλούν”.

Γάτες εξαφανίζονται μυστηριωδώς.

Σκυλιά πυροβολούνται, κακοποιούνται, ή πετιούνται σε χωράφια και κάδους.

Και πίσω από όλα αυτά, κρύβεται μια βαθιά κοινωνική παθογένεια:

Η πεποίθηση, ότι κάποιος μπορεί να αποφασίζει ποια ζωή αξίζει να υπάρχει και ποια όχι.

Η εικόνα αυτής της πινακίδας, δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό.

Είναι αντανάκλαση μιας κοινωνίας, που σε αρκετές περιπτώσεις έχει χάσει κάθε ηθικό φρένο.

Μιας κοινωνίας, όπου η επιθετικότητα απέναντι στους αδύναμους, θεωρείται “δικαίωμα”.

Σήμερα απειλούν όσους ταΐζουν ζώα.

Αύριο ποιον θα απειλήσουν;

Τον ηλικιωμένο, που αφήνει νερό έξω από το σπίτι του;

Το παιδί, που χαϊδεύει μια γάτα;

Τον εθελοντή, που μεταφέρει τραυματισμένο σκύλο σε κτηνίατρο;

Η βία δεν σταματά ποτέ εκεί που ξεκινά.

Κλιμακώνεται.

Και ας σταματήσουν κάποιοι να παριστάνουν, ότι τέτοιες συμπεριφορές είναι “φυσιολογικές αντιδράσεις”.

Δεν είναι φυσιολογικό να απειλείς ανθρώπους.

Δεν είναι φυσιολογικό να μισείς πλάσματα που πεινούν.

Δεν είναι φυσιολογικό να θεωρείς εχθρό όποιον δείχνει έλεος.

Είναι κοινωνική αρρώστια.

Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίζουν τέτοιες απειλές με απόλυτη σοβαρότητα.

Οι καταγγελίες πρέπει να διερευνώνται.

Οι υπεύθυνοι πρέπει να εντοπίζονται.

Η ανοχή απέναντι στη βία και τον εκφοβισμό, γεννά ακόμη μεγαλύτερη βία.

Παράλληλα, καλούμε τους πολίτες να μην σιωπούν.

Να φωτογραφίζουν, να καταγγέλλουν, να δημοσιοποιούν τέτοια περιστατικά.

Η σιωπή προστατεύει μόνο τους θύτες.

Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπούν οι γειτονιές σε ζώνες τρόμου για τα αδέσποτα και τους ανθρώπους που τα φροντίζουν.

Δεν θα επιτρέψουμε να κυριαρχήσει η απανθρωπιά, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να επιβάλλουν τον φόβο.

Τα αδέσποτα έχουν δικαίωμα στη ζωή.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να τα φροντίζουν χωρίς να απειλούνται.

Και όσοι πιστεύουν ότι με εκφοβισμό θα σταματήσουν την αλληλεγγύη, κάνουν λάθος.

Γιατί απέναντι στο μίσος, η ανθρωπιά οφείλει να γίνεται ακόμη πιο δυνατή.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα συνεχίσει να αναδεικνύει κάθε τέτοιο περιστατικό δημόσια.

Δεν θα υπάρξει σιωπή, απέναντι στις απειλές.

Δεν θα υπάρξει ανοχή, απέναντι στην τρομοκράτηση πολιτών και στην έμμεση υποκίνηση κακοποίησης ζώων.

Γιατί μια κοινωνία που απειλεί εκείνους που ταΐζουν τα πεινασμένα ζώα, είναι μια κοινωνία που έχει ξεχάσει τι σημαίνει πολιτισμός.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Οχι μέσα από τα λόγια της, αλλά μέσα από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και η Δονούσα, δυστυχώς, κινδυνεύει να μείνει στην ιστορία, όχι μόνο ως τόπος μιας από τις πιο φρικτές υποθέσεις κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα, αλλά και ως τόπος, όπου τα επιζώντα ζώα επιχειρείται τώρα να εξαφανιστούν σιωπηλά, μακριά από τα μάτια των τουριστών.

Οι καταγγελίες που έφτασαν στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», προκαλούν αποτροπιασμό, οργή και βαθιά ανησυχία.

Γάτες που σώθηκαν από τον εφιάλτη του εγκλεισμού, της ασιτίας και της κακοποίησης, φέρονται σήμερα να μεταφέρονται σε απομονωμένες, ερημικές περιοχές χωρίς τροφή και νερό.

Ζώα που επέζησαν ενός βασανιστηρίου, φαίνεται πως οδηγούνται ξανά σε αργό θάνατο.

Όχι επειδή έφταιξαν σε κάτι.

Αλλά επειδή θεωρούνται «ενοχλητικές», για την εικόνα του νησιού, ενόψει της τουριστικής περιόδου.

Αυτό δεν είναι απλώς εγκατάλειψη.

Δεν είναι «διαχείριση αδέσποτων».

Δεν είναι «τοπικό πρόβλημα».

Είναι οργανωμένη, κοινωνική σήψη.

Γιατί όταν ένα ζώο μεταφέρεται σε δυσπρόσιτη περιοχή, χωρίς πρόσβαση σε τροφή και νερό, όταν αφήνεται σκόπιμα στην απομόνωση για να εξαφανιστεί αθόρυβα, τότε μιλάμε για βασανισμό μέσω ασιτίας.

Μιλάμε για έναν θάνατο αργό, επώδυνο και ύπουλο.

Έναν θάνατο που δεν αφήνει κραυγές, αλλά μόνο σκελετωμένα σώματα, ξεχασμένα στα βράχια.

Και το πιο σοκαριστικό;

Όλα αυτά συμβαίνουν, μετά από μια υπόθεση που είχε ήδη συγκλονίσει ολόκληρη τη χώρα.

Η Δονούσα είχε γίνει πανελλαδικό σύμβολο φρίκης, όταν αποκαλύφθηκε ότι δεκάδες γάτες ζούσαν φυλακισμένες μέσα σε ακαθαρσίες, στο σκοτάδι, χωρίς επαρκή τροφή και νερό.

Άρρωστα, υποσιτισμένα πλάσματα, ξεχασμένα μέσα σε έναν χώρο, που έμοιαζε περισσότερο με τόπο μαρτυρίου, παρά με κατοικία.

Η υπόθεση είχε προκαλέσει σοκ γιατί, για πρώτη φορά σχεδόν, υπήρξε πραγματική φυλάκιση δράστη κακοποίησης ζώων στην Ελλάδα.

Και όμως, ούτε αυτό στάθηκε αρκετό, για να προστατευτούν τα επιζώντα ζώα.

Σήμερα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, οι ίδιες αυτές γάτες μεταφέρονται στην ερημιά.

Οι οργανώσεις μιλούν ξεκάθαρα:

Ζώα εξαφανίζονται, επιστρέφουν υποσιτισμένα, ή βρίσκονται σε τραγική κατάσταση.

Άλλα δεν επιστρέφουν ποτέ.

Πόσες ακόμη πρέπει να χαθούν, για να κινητοποιηθούν πραγματικά οι αρχές;

Πόσες φορές θα επαναληφθεί το ίδιο έγκλημα, μέχρι να σταματήσει η κοινωνία να παριστάνει πως «δεν βλέπει»;

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο ένα νησί.

Αφορά ολόκληρη την Ελλάδα.

Αφορά τη νοοτροπία, που αντιμετωπίζει τα αδέσποτα ως σκουπίδια, που πρέπει να εξαφανιστούν, πριν έρθουν οι τουρίστες.

Αφορά μια χώρα, που θέλει να πουλήσει εικόνα «φιλοξενίας», ενώ πίσω από τις καρτ-ποστάλ, κρύβονται πλάσματα, που πεθαίνουν από δίψα στα βουνά και στις ερημιές.

Κάθε καλοκαίρι ακούμε τα ίδια:

«Τα ζώα ενοχλούν.»

«Χαλάνε την εικόνα.»

«Φοβίζουν τους επισκέπτες.»

«Πρέπει να απομακρυνθούν.»

Και κάπως έτσι, αρχίζει η αόρατη εκκαθάριση.

Μεταφορές σε άγνωστες περιοχές.

Εξαφανίσεις.

Φόλες.

Ασιτία.

«Τυχαίοι» θάνατοι.

Σιωπή.

Πάντα σιωπή.

Οι κάτοικοι που μίλησαν στα «ΝΕΑ», περιγράφουν ένα κλίμα φόβου.

Άνθρωποι, που φοβούνται να καταγγείλουν δημόσια.

Άνθρωποι που αισθάνονται, ότι αν μιλήσουν θα στοχοποιηθούν.

Και αυτό από μόνο του είναι ανατριχιαστικό.

Διότι όπου υπάρχει φόβος, υπάρχει εξουσία.

Και όπου υπάρχει σιωπή απέναντι στην κακοποίηση, η βία γιγαντώνεται.

Το ακόμη πιο εξοργιστικό, είναι πως η ιστορία του συγκεκριμένου δράστη ήταν ήδη γνωστή.

Το Μοσχάτο είχε προηγηθεί.

Δεκάδες νεκρά και σκελετωμένα ζώα.

Αυτοσχέδιες παγίδες.

Συνθήκες που παρέπεμπαν σε θάλαμο βασανιστηρίων.

Μια υπόθεση που θα έπρεπε να είχε σημάνει μόνιμο συναγερμό για τις αρχές.

Κι όμως, το σύστημα απέτυχε ξανά.

Αφέθηκε ελεύθερος.

Συνέχισε να συγκεντρώνει ζώα.

Μεταφέρθηκε στη Δονούσα.

Και ο εφιάλτης επαναλήφθηκε.

Αυτό αποδεικνύει κάτι βαθύτερο και πιο επικίνδυνο:

Στην Ελλάδα, η κακοποίηση ζώων εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως «δευτερεύον» έγκλημα.

Παρά τους νόμους, παρά τις εξαγγελίες, παρά τα μεγάλα λόγια περί φιλοζωίας, οι μηχανισμοί πρόληψης και προστασίας, παραμένουν ανεπαρκείς.

Και όταν η κοινωνία αδιαφορεί για τα ζώα, σύντομα αρχίζει να αδιαφορεί και για τους ανθρώπους.

Η βία δεν σταματά ποτέ εκεί που ξεκινά.

Επεκτείνεται.

Κανονικοποιείται.

Ριζώνει.

Μια κοινωνία που συνηθίζει να βλέπει ζώα να λιμοκτονούν αβοήθητα, γίνεται σταδιακά ανίκανη να νιώσει συμπόνια.

Και τότε, ολόκληρη η κοινωνική συνείδηση διαλύεται.

Γι’ αυτό η υπόθεση της Δονούσας, δεν είναι «φιλοζωικό θέμα».

Είναι θέμα πολιτισμού.

Είναι θέμα δημοκρατίας.

Είναι θέμα ηθικής υπόστασης, μιας κοινωνίας που καλείται να αποφασίσει, αν θα συνεχίσει να συγκαλύπτει τη βαρβαρότητα, ή αν θα την αντιμετωπίσει κατάματα.

Οι γάτες αυτές δεν είναι «τουριστικό πρόβλημα».

Δεν είναι «παράπλευρη όχληση».

Δεν είναι αντικείμενα για μεταφορά και εξαφάνιση.

Είναι ζωντανά πλάσματα, που υπέφεραν φρικτά και αξίζουν προστασία, φροντίδα και δικαιοσύνη.

Και η κοινωνία οφείλει να απαντήσει ξεκάθαρα:

Ποιος αποφασίζει ποια ζώα θα ζήσουν και ποια θα πεθάνουν;

Ποιος έδωσε το δικαίωμα σε οποιονδήποτε, να εξορίζει πλάσματα στην ερημιά, για να πεθάνουν αργά;

Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη, για όσα καταγγέλλονται σήμερα;

Δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι τα νησιά να μετατρέπονται σε τόπους αόρατης εξόντωσης αδέσποτων, για χάρη της «τουριστικής βιτρίνας».

Δεν μπορεί η εικόνα, να αξίζει περισσότερο από τη ζωή.

Και κυρίως:

Δεν μπορεί οι άνθρωποι που καταγγέλλουν τέτοιες πρακτικές, να φοβούνται περισσότερο, από εκείνους που τις διαπράττουν.

Απαιτούνται άμεσα:

Πλήρης διερεύνηση όλων των καταγγελιών.

Έλεγχος για τις μεταφορές των ζώων και τις συνθήκες διαβίωσής τους.

Συνεχής κτηνιατρική παρακολούθηση.

Νομική προστασία των μαρτύρων και καταγγελλόντων.

Μόνιμη κρατική εποπτεία της υπόθεσης.

Πραγματική προστασία των επιζώντων ζώων.

Γιατί αν ακόμη και μετά από μια τόσο γνωστή υπόθεση, οι γάτες συνεχίζουν να εξαφανίζονται, τότε το μήνυμα που στέλνει η κοινωνία είναι τρομακτικό:

Ότι στην Ελλάδα μπορείς να βασανίζεις ζώα, να φυλακίζεσαι, να αποφυλακίζεσαι και τελικά το σύστημα να αφήνει ξανά τα ίδια τα θύματα εκτεθειμένα στον θάνατο.

Και αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Είναι συλλογική αποτυχία.

Είναι συνενοχή μέσω σιωπής.

Είναι πολιτισμική ντροπή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Όχι μέσα από τα λόγια της, ούτε μέσα από τις δημόσιες σχέσεις και τις δήθεν ευαισθησίες, αλλά μέσα από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και σήμερα, στη Μαγνησία, ολοένα και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ότι παρακολουθούν μια βαθιά ηθική κατάρρευση, απέναντι στα αδέσποτα ζώα.

Οι καταγγελίες πληθαίνουν.

Ζώα που εξαφανίζονται ξαφνικά.

Δηλητηριάσεις.

Κακοποιήσεις.

Αδιαφορία.

Τραυματισμένα σκυλιά και γάτες, εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους.

Φόβος.

Σιωπή.

Και πάνω απ’ όλα, μια κοινωνική ανοχή, που επιτρέπει σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα να συνεχίζεται.

Όποιος ζει, κινείται και παρακολουθεί όσα συμβαίνουν, γνωρίζει καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι “μεμονωμένο”.

Δεν πρόκειται για λίγα περιστατικά, που απλώς έτυχε να συμβούν.

Πρόκειται για μια κουλτούρα απαξίωσης της ζωής των αδέσποτων ζώων.

Μια κατάσταση, όπου ορισμένοι θεωρούν τα ζώα “εμπόδιο”, “βρώμα”, “ενόχληση”, “εικόνα που πρέπει να εξαφανιστεί”.

Και τότε αρχίζει η φρίκη.

Οι φόλες εμφανίζονται ξανά και ξανά, σε δρόμους, πλατείες και χωριά.

Σκυλιά και γάτες πεθαίνουν μέσα σε αφόρητους πόνους.

Άλλα εξαφανίζονται, χωρίς κανείς να μάθει ποτέ τι απέγιναν.

Ζώα που ταΐζονταν χρόνια από κατοίκους, χάνονται μέσα σε μία νύχτα.

Μικρά κουτάβια βρίσκονται πεταμένα σε κάδους.

Γάτες τραυματισμένες από βία, ή εγκατάλειψη, σέρνονται αβοήθητες.

Και πολλές φορές, οι άνθρωποι που προσπαθούν να βοηθήσουν, αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”, σαν να είναι αυτοί το πρόβλημα και όχι η βαρβαρότητα.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως δεν είναι μόνο οι πράξεις.

Είναι η συνήθεια.

Είναι η εξοικείωση με τον θάνατο των αδέσποτων.

Είναι όταν μια κοινωνία σταματά να σοκάρεται.

Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ήττα.

Όταν η δηλητηρίαση ενός ζώου γίνεται “άλλη μία είδηση”.

Όταν η εξαφάνιση αδέσποτων, αντιμετωπίζεται με αδιαφορία.

Όταν οι καταγγελίες θάβονται.

Όταν οι πολίτες φοβούνται να μιλήσουν.

Όταν κάποιοι ψιθυρίζουν, “καλά έκαναν, γιατί είχαν γεμίσει οι δρόμοι”.

Τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα φιλοζωίας.

Έχουμε πρόβλημα κοινωνίας.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι πολίτες, δεν μπορούν πλέον να αρκεστούν σε αναρτήσεις οργής, κάτω από φωτογραφίες νεκρών ζώων.

Δεν αρκεί η θλίψη.

Δεν αρκούν τα κλάματα, πάνω από ένα δηλητηριασμένο σώμα.

Αν υπάρχει πραγματική αγάπη για τα ζώα, τότε χρειάζεται αντίσταση, οργάνωση και ασταμάτητη πίεση.

Χρειάζεται οι πολίτες να πάψουν να φοβούνται.

Να καταγράφουν περιστατικά.

Να φωτογραφίζουν.

Να ζητούν απαντήσεις.

Να απαιτούν διαφάνεια.

Να καταγγέλλουν επίσημα κάθε κακοποίηση.

Να πιέζουν δήμους, υπηρεσίες και αρχές, να λογοδοτήσουν δημόσια.

Γιατί η ατιμωρησία, γεννά επανάληψη.

Κάθε φορά που ένας δράστης μένει αόρατος, κάθε φορά που μια υπόθεση ξεχνιέται, κάθε φορά που μια δηλητηρίαση παρουσιάζεται σαν “φυσιολογικό γεγονός”, ανοίγει ο δρόμος για την επόμενη θηριωδία.

Η Μαγνησία δεν πρέπει να γίνει τόπος φόβου για τα αδέσποτα.

Δεν πρέπει να συνηθίσουμε εικόνες θανάτου στους δρόμους.

Δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα ζώα είναι αναλώσιμα.

Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να θεωρείται πολιτισμός, όταν αντιμετωπίζει τη ζωή με τόση σκληρότητα.

Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Δεν γίνεται κάποιοι να μιλούν για “αγάπη στα ζώα” μόνο στις κάμερες, ή στις δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ στην πραγματικότητα επικρατεί αδιαφορία, για όσα συμβαίνουν καθημερινά.

Δεν γίνεται να παρουσιάζονται θεωρίες “φιλοζωίας”, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν φόβο και νεκρά ζώα.

Δεν γίνεται να βαφτίζεται η εγκατάλειψη “διαχείριση” και η εξαφάνιση “λύση”.

Τα αδέσποτα δεν είναι σκουπίδια.

Δεν είναι αντικείμενα.

Δεν είναι πρόβλημα προς εξάλειψη.

Είναι ζωντανά πλάσματα που αισθάνονται πόνο, φόβο, πείνα και αγωνία.

Πλάσματα που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Και όταν οι άνθρωποι τα προδίδουν, τότε αποκαλύπτεται το χειρότερο πρόσωπο της κοινωνίας.

Οι πολίτες που αγαπούν πραγματικά τα ζώα, πρέπει να ενωθούν πέρα από μικροσυμφέροντα, εγωισμούς και δημόσιες εικόνες.

Να δημιουργήσουν δίκτυα αλληλεγγύης και προστασίας.

Να στηρίζουν ο ένας τον άλλον.

Να μην αφήνουν κανέναν εθελοντή μόνο απέναντι στην απειλή, την πίεση, ή την εξάντληση.

Γιατί πολλοί άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα αδέσποτα, βρίσκονται στα όριά τους.

Ψυχολογικά, οικονομικά και σωματικά εξαντλημένοι.

Βλέπουν ζώα να πεθαίνουν, να εγκαταλείπονται, να βασανίζονται, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν μόνοι, χωρίς ουσιαστική στήριξη από την κοινωνία.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ακόμη ζωντανή την ανθρωπιά.

Αυτοί που ταΐζουν μέσα στο κρύο και τη ζέστη.

Αυτοί που τρέχουν σε τροχαία.

Αυτοί που πληρώνουν από το υστέρημά τους κτηνιάτρους.

Αυτοί που ξενυχτούν, για να σώσουν ένα κουτάβι.

Αυτοί που κλαίνε, όταν χάνεται ένα ζώο που φρόντιζαν χρόνια.

Αυτοί είναι που κρατούν την κοινωνία όρθια, απέναντι στη βαρβαρότητα.

Και τώρα είναι ώρα να ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ, ότι η ζωή των αδέσποτων έχει αξία.

Ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να βασανίζει, να δηλητηριάζει, ή να εξαφανίζει ζώα, επειδή τον “ενοχλούν”.

Ότι η κοινωνία δεν θα παραμείνει σιωπηλή.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κάθε πολίτης που βλέπει και δεν μιλά, κάθε αρχή που αδιαφορεί, κάθε υπηρεσία που καθυστερεί, κάθε άνθρωπος που δικαιολογεί τη βία απέναντι στα ζώα, συμβάλλει στη διαιώνιση αυτού του εφιάλτη.

Η Μαγνησία χρειάζεται αφύπνιση.

Χρειάζεται ανθρώπους, που δεν θα αποδεχτούν τη βαρβαρότητα, σαν κανονικότητα.

Χρειάζεται πολίτες, που θα υπερασπιστούν τη ζωή, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί σύγκρουση με την αδιαφορία και τη σιωπή.

Γιατί στο τέλος, η μάχη για τα αδέσποτα δεν είναι μόνο μάχη για τα ζώα.

Είναι μάχη, για το τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία φόβου, δηλητηρίου και εξόντωσης;

Ή μια κοινωνία που προστατεύει τους αδύναμους και αρνείται να συνηθίσει τη βαρβαρότητα;

Η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί στους δρόμους, στις καταγγελίες, στις πράξεις, στην αλληλεγγύη και στην επιμονή, όσων αρνούνται να σωπάσουν.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα αδέσποτα, όσο υπάρχουν πολίτες που δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά στον πόνο, όσο υπάρχουν φωνές που απαιτούν δικαιοσύνη, τότε υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι αυτή η σκοτεινή πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άλλη μία φρικτή υπόθεση μαζικής δηλητηρίασης ζώων, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο εγκλημάτων, κατά των αδέσποτων στην Ελλάδα.

Στην Αγία Τριάδα Αλμυρού Μαγνησίας, σκυλιά βρέθηκαν νεκρά, ύστερα από κατανάλωση φόλας — ενός από τους πιο βασανιστικούς και απάνθρωπους τρόπους θανάτου, που μπορεί να υποστεί ένα ζώο.

Τα σώματά τους εγκαταλείφθηκαν σαν σκουπίδια, ενώ οι εικόνες πόνου και αγωνίας, μαρτυρούν το μαρτύριο που προηγήθηκε.

Και όμως, παρά τη φρίκη, παρά τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες, παρά τις δήθεν «ευαισθησίες» των αρμοδίων, το έγκλημα συνεχίζεται.

Συνεχίζεται, γιατί κάποιοι νιώθουν ότι μπορούν να σκοτώνουν ατιμώρητα.

Συνεχίζεται, γιατί οι τοπικές κοινωνίες έχουν μάθει να σιωπούν.

Συνεχίζεται, γιατί η πολιτεία αποτυγχάνει να προστατεύσει ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα των ζώων.

Η φόλα δεν είναι «λύση».

Είναι έγκλημα.

Είναι πράξη σαδισμού.

Είναι δηλητηριασμός δημόσιου χώρου και απειλή, όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για παιδιά, πολίτες και άλλα είδη της πανίδας.

Όποιος ρίχνει φόλες, δεν «καθαρίζει» μια περιοχή.

Διαπράττει κακούργημα ηθικής και κοινωνικής βαρβαρότητας.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο όμως, είναι το κλίμα που καλλιεργείται εδώ και χρόνια, γύρω από τα αδέσποτα.

Ένα κλίμα φόβου, παραπληροφόρησης και στοχοποίησης των ζώων, που οδηγεί ορισμένους στο να θεωρούν φυσιολογική, ή «δικαιολογημένη», την εξόντωσή τους.

Με τεράστια ανησυχία παρακολουθούμε δημόσιες τοποθετήσεις και δηλώσεις, που προκαλούν σύγχυση στους πολίτες, σχετικά με τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς και το τι πραγματικά προβλέπεται για τα αδέσποτα.

Όταν αιρετοί παράγοντες, ή θεσμικά πρόσωπα, αφήνουν να εννοηθεί ότι υγιή και μη επιθετικά ζώα, μπορούν να αφαιρούνται, ή να θανατώνονται, επειδή ενοχλούν, επειδή πεινούν, επειδή γαβγίζουν, επειδή ακολουθούν τα ένστικτά τους, ή επειδή κάποιοι δεν θέλουν να τα βλέπουν, τότε δημιουργείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο.

Η επιστήμη της κτηνιατρικής και η ζωολογία είναι σαφείς:

Ένα ζώο που πεινά, διψά, φοβάται, προστατεύει την περιοχή του, ή κινείται λόγω αναπαραγωγικών ενστίκτων, δεν χαρακτηρίζεται αυτομάτως «επικίνδυνο».

Η συμπεριφορά των ζώων εξηγείται από συνθήκες επιβίωσης, εγκατάλειψης, κακοποίησης και ανθρώπινης αδιαφορίας.

Το κράτος και οι δήμοι, έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν προγράμματα περίθαλψης, στείρωσης, εμβολιασμού και σωστής διαχείρισης.

Όχι να αφήνουν να διαμορφώνεται κοινωνικό κλίμα εξόντωσης.

Οι πολίτες της Μαγνησίας και ολόκληρης της χώρας, παραμένουν ουσιαστικά ανενημέρωτοι.

Εδώ και χρόνια δαπανώνται δημόσιοι πόροι για δομές, τομείς αστικής πανίδας, προγράμματα διαχείρισης και επιτροπές.

Όμως η πραγματική ενημέρωση της κοινωνίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Πού είναι οι καμπάνιες ενημέρωσης στα σχολεία;

Πού είναι οι δράσεις πρόληψης;

Πού είναι οι συστηματικές ενημερώσεις προς τους πολίτες, για το τι προβλέπει ο νόμος;

Πού είναι η εκπαίδευση για τη συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων;

Αντί για ενημέρωση, βλέπουμε πολλές φορές επικοινωνιακή διαχείριση.

Αντί για ουσιαστική πρόληψη, βλέπουμε μεταφορά ευθυνών.

Και όσο η κοινωνία μένει χωρίς γνώση, τόσο περισσότερο ριζώνει η νοοτροπία, ότι τα αδέσποτα είναι «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.

Αυτή ακριβώς η λογική γεννά τις φόλες.

Κάθε δηλητηριασμένο σκυλί, είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας αδιαφορίας.

Δεν ευθύνεται μόνο το χέρι που πέταξε το δηλητήριο.

Ευθύνονται και όσοι επί χρόνια ανέχονται την εγκατάλειψη ζώων.

Όσοι δεν εφαρμόζουν ελέγχους για παράνομες γέννες και ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή.

Όσοι δεν επιβάλλουν κυρώσεις, σε εκείνους που πετούν ζώα στους δρόμους, σαν άχρηστα αντικείμενα.

Όσοι αφήνουν πολίτες να πιστεύουν, ότι ο θάνατος ενός αδέσποτου αποτελεί «διευθέτηση».

Η κοινωνία έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο σημείο ηθικής αποσύνθεσης, όπου η βία απέναντι στα ζώα, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «αναγκαιότητα».

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική:

Όπου υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα ευζωίας, ενημέρωση πολιτών, αυστηροί έλεγχοι και πραγματική εφαρμογή της νομοθεσίας, τα περιστατικά μειώνονται.

Όπου επικρατεί αδιαφορία, φόβος και πολιτική εκμετάλλευση, οι φόλες πολλαπλασιάζονται.

Οι εικόνες από την Αγία Τριάδα Αλμυρού, δεν είναι απλώς μια τοπική είδηση.

Είναι καθρέφτης της αποτυχίας ενός ολόκληρου συστήματος, να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα.

Είναι η απόδειξη, ότι το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα, αλλά η κουλτούρα βίας που έχει κανονικοποιηθεί απέναντί τους.

Ζητούμε άμεσα:

Πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και εντοπισμό των δραστών.

Συλλογή στοιχείων και τοξικολογικές εξετάσεις χωρίς καθυστερήσεις.

Παρέμβαση εισαγγελικών αρχών, για το περιστατικό δηλητηρίασης.

Δημόσια ενημέρωση των πολιτών, για τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς.

Συστηματικές δράσεις πρόληψης και εκπαίδευσης στις τοπικές κοινωνίες.

Εφαρμογή ουσιαστικών προγραμμάτων ευζωίας και προστασίας αδέσποτων.

Μηδενική ανοχή σε ρητορικές, που αφήνουν περιθώριο ερμηνειών περί «αφαίρεσης ζωών», υγιών ζώων.

Η ευθανασία δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως εργαλείο «διαχείρισης», για υγιή και μη επιθετικά ζώα.

Η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες και εξαιρετικά περιορισμένες περιπτώσεις, βασισμένες σε αυστηρά κτηνιατρικά κριτήρια και όχι σε προσωπικές αντιλήψεις, ενόχληση, ή κοινωνική πίεση.

Όταν δημόσιος λόγος διαστρεβλώνει αυτές τις έννοιες, τότε ενισχύεται το πιο σκοτεινό μήνυμα προς την κοινωνία:

Ότι κάποιες ζωές μπορούν να θεωρηθούν αναλώσιμες.

Και τότε, οι φόλες γίνονται «αναμενόμενες».

Δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τα νεκρά σώματα στους δρόμους.

Δεν θα αποδεχτούμε ποτέ, ότι ένα ζώο πρέπει να πεθαίνει μέσα σε σπασμούς, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι «περισσεύει».

Δεν θα ανεχτούμε να μετατρέπονται ολόκληρες περιοχές σε τόπους εξόντωσης αδέσποτων, υπό το βλέμμα μιας αδιάφορης κοινωνίας.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Όποιος γνωρίζει, να μιλήσει.

Όποιος είδε κάτι, να καταθέσει.

Όποιος πραγματικά νοιάζεται για τον πολιτισμό και την ανθρωπιά αυτού του τόπου, να σταθεί απέναντι στη βία.

Γιατί μια κοινωνία που δηλητηριάζει τα ζώα της, δηλητηριάζει τελικά την ίδια της την ψυχή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ