Πριν από οκτώ χρόνια, το Μάτι χαράχτηκε για πάντα στη συλλογική μνήμη της Ελλάδας, ως μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας.

Μια τραγωδία που δεν κόστισε μόνο τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, αλλά αφάνισε και χιλιάδες ζώα – κατοικίδια, αδέσποτα, άγρια και παραγωγικά – που εγκλωβίστηκαν στις φλόγες χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι απλώς μια τελετή.

Είναι χρέος.

Και η δικαίωση δεν είναι μια λέξη.

Είναι απαίτηση μιας κοινωνίας, που αρνείται να συνηθίσει την ατιμωρησία.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ξεθωριάζουν ποτέ.

Υπάρχουν στιγμές που δεν γίνονται παρελθόν, γιατί οι πληγές τους παραμένουν ανοιχτές.

Η 23η Ιουλίου 2018, είναι μία από αυτές.

Είναι η ημέρα που το Μάτι μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου, σε έναν τόπο όπου η φωτιά δεν κατέστρεψε μόνο σπίτια και περιουσίες.

Έσβησε ανθρώπινες ζωές, οικογένειες, όνειρα και, μαζί τους, αμέτρητες ζωές ζώων, που χάθηκαν αβοήθητα μέσα στις φλόγες.

Οκτώ χρόνια μετά, η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά το βάρος εκείνης της ημέρας.

Οι εικόνες δεν έχουν σβήσει.

Οι άνθρωποι που έτρεχαν προς τη θάλασσα για να σωθούν.

Οι οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα στον πανικό.

Οι ηλικιωμένοι που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν.

Τα παιδιά που δεν επέστρεψαν ποτέ.

Και δίπλα τους, σκύλοι δεμένοι σε αυλές, γάτες εγκλωβισμένες στα σπίτια, άλογα μέσα σε στάβλους, πουλιά στις φωλιές τους, άγρια ζώα, που περικυκλώθηκαν από τη φωτιά, χωρίς καμία διέξοδο.

Η τραγωδία του Ματιού δεν ήταν μόνο ανθρώπινη.

Ήταν και οικολογική, ήταν και ζωική.

Ήταν ένα ολοκαύτωμα κάθε μορφής ζωής.

Για χρόνια, τα ζώα αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως υποσημείωση αυτής της τραγωδίας.

Σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.

Σαν να μην είχαν νιώσει τον ίδιο πόνο, τον ίδιο τρόμο, την ίδια αγωνία.

Κι όμως, όσοι βρέθηκαν εκεί, θυμούνται τις σιωπηλές εικόνες της καταστροφής.

Τα απανθρακωμένα σώματα σκύλων, που περίμεναν δεμένα τους ανθρώπους τους.

Τις γάτες, που προσπάθησαν να κρυφτούν σε υπόγεια και δεν τα κατάφεραν.

Τα άγρια ζώα, που δεν είχαν καμία διαφυγή, μέσα σε ένα πύρινο μέτωπο, που κινούνταν με ασύλληπτη ταχύτητα.

Η ζωή δεν διαχωρίζεται σε ανθρώπινη και ζωική, όταν έρχεται η καταστροφή.

Ο πόνος δεν γνωρίζει είδος.

Η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις.

Οκτώ χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να κουβαλούν ένα αβάσταχτο βάρος.

Ζητούν δικαιοσύνη.

Ζητούν να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά αυτό που συνέβη.

Ζητούν να μην αντιμετωπίζονται τέτοιες τραγωδίες, ως ένα ακόμη κεφάλαιο που κλείνει με το πέρασμα του χρόνου.

Γιατί η λήθη, είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της επανάληψης.

Το Μάτι ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τις παθογένειες ενός κρατικού μηχανισμού, που αποδείχθηκε ανέτοιμος να προστατεύσει τη ζωή.

Ανέδειξε την ανάγκη για ουσιαστικό σχεδιασμό πρόληψης, έγκαιρης ενημέρωσης, οργανωμένων εκκενώσεων και αποτελεσματικού συντονισμού.

Ανέδειξε, επίσης, κάτι που ακόμη και σήμερα παραμένει σε μεγάλο βαθμό παραμελημένο:

Την παντελή έλλειψη σχεδίων διάσωσης και προστασίας των ζώων, σε περιπτώσεις καταστροφών.

Πόσοι Δήμοι διαθέτουν οργανωμένα σχέδια εκκένωσης για δημοτικά καταφύγια;

Πόσες Περιφέρειες έχουν προβλέψει ασφαλείς χώρους προσωρινής φιλοξενίας για κατοικίδια;

Πόσοι κηδεμόνες-ιδιοκτήτες έχουν ενημερωθεί, για το πώς θα απομακρύνουν έγκαιρα τα ζώα τους;

Πόσοι μηχανισμοί υπάρχουν για τη διάσωση άγριων ζώων, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πυρκαγιάς;

Οι απαντήσεις παραμένουν απογοητευτικές.

Κάθε καλοκαίρι η χώρα δοκιμάζεται από καταστροφικές πυρκαγιές.

Κάθε χρόνο βλέπουμε τις ίδιες εικόνες:

Ζώα εγκαταλελειμμένα, τραυματισμένα, καμένα, διψασμένα, εξαντλημένα.

Κάθε χρόνο εκατοντάδες εθελοντές προσπαθούν να καλύψουν τα κενά ενός συστήματος, που εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει την προστασία όλων των έμβιων όντων, ως αυτονόητη υποχρέωση.

Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική πολιτική προστασία, όταν αποκλείεται ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής.

Οι καταστροφές δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους.

Αφορούν κάθε πλάσμα που ζει στον ίδιο τόπο.

Η μνήμη του Ματιού, μας υποχρεώνει να αλλάξουμε νοοτροπία.

Να δημιουργηθούν υποχρεωτικά επιχειρησιακά σχέδια για τη διάσωση ζώων.

Να εκπαιδευτούν οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Να ενισχυθούν οι εθελοντικές ομάδες.

Να υπάρξει πραγματικός συντονισμός με κτηνιάτρους φιλοζωικά σωματεία, φιλοζωικές οργανώσεις και ομάδες διάσωσης.

Να ενημερώνονται οι πολίτες, για την ασφαλή απομάκρυνση των ζώων τους.

Να μη μείνει ποτέ ξανά κανένα ζώο δεμένο πίσω από μια αυλόπορτα, περιμένοντας έναν άνθρωπο που δεν θα επιστρέψει.

Η τραγωδία του Ματιού δεν μπορεί να μετριέται μόνο με αριθμούς.

Πίσω από κάθε αριθμό, υπήρχε ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, μια ιστορία.

Πίσω από κάθε νεκρό ζώο, υπήρχε μια ζωή που άξιζε προστασία.

Η μνήμη των θυμάτων, δεν τιμάται μόνο με στεφάνια και επετειακές δηλώσεις.

Τιμάται όταν η κοινωνία απαιτεί αλλαγές.

Όταν οι αρμόδιοι λογοδοτούν.

Όταν οι ευθύνες αποδίδονται.

Όταν οι ίδιες παραλείψεις δεν επαναλαμβάνονται.

Η μεγαλύτερη προσβολή προς τα θύματα, είναι η επανάληψη των ίδιων λαθών.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι σε όλους όσοι χάθηκαν.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ανθρώπων.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ζώων, που δεν είχαν φωνή για να ζητήσουν βοήθεια.

Και δίνουμε μια υπόσχεση.

Δεν θα αφήσουμε τη μνήμη να ξεθωριάσει.

Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτή η τραγωδία, σε μία ακόμη επέτειο χωρίς ουσία.

Δεν θα σταματήσουμε να ζητάμε λογοδοσία, πρόληψη, διαφάνεια και δικαιοσύνη.

Γιατί η δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Είναι η μόνη εγγύηση, ότι το μέλλον δεν θα γεννήσει νέες τραγωδίες.

Στη μνήμη όλων όσοι χάθηκαν στο Μάτι – ανθρώπων και ζώων – οφείλουμε να παραμείνουμε άγρυπνοι, ενεργοί και αποφασισμένοι.

Η μνήμη τους, είναι ευθύνη όλων μας.

Η σιωπή, δεν είναι επιλογή.

Η λήθη, δεν είναι λύση.

Η δικαίωση, παραμένει χρέος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩ

Υπάρχει μια αντίφαση, που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κοινωνία.

Συγκινούμαστε όταν βλέπουμε έναν κακοποιημένο σκύλο, ή μια εγκαταλελειμμένη γάτα, όμως πολύ συχνά ξεχνάμε ότι ο σεβασμός προς τα ζώα, δεν μπορεί να έχει εξαιρέσεις.

Δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα ζώα που ζουν μέσα στα σπίτια μας.

Πρέπει να αγκαλιάζει κάθε μορφή ζωής.

Η εικόνα ενός γουρουνιού που κοιτάζει ευθεία τον φακό, δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι ένα βλέμμα, που μας καλεί να αναρωτηθούμε:

Τι σημαίνει πραγματικά ευζωία;

Τι σημαίνει να αντιμετωπίζουμε ένα ζώο με αξιοπρέπεια;

Και πόσο συνεπείς είμαστε, με τις αξίες που δηλώνουμε ότι υπερασπιζόμαστε;

Τα ζώα παραγωγής, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας και της αγροτικής οικονομίας.

Η αναγνώριση αυτού του ρόλου, όμως, δεν αναιρεί την υποχρέωση όλων μας να διασφαλίζουμε ότι ζουν και μεταφέρονται, σύμφωνα με τους κανόνες ευζωίας που προβλέπει η νομοθεσία.

Ο σεβασμός προς τα ζώα, δεν είναι εμπόδιο για την παραγωγή.

Είναι προϋπόθεση πολιτισμού.

Η επιστήμη έχει αποδείξει, ότι τα γουρούνια είναι ιδιαίτερα ευφυή και κοινωνικά ζώα.

Αναγνωρίζουν πρόσωπα, μαθαίνουν, παίζουν, δημιουργούν κοινωνικούς δεσμούς και βιώνουν φόβο, άγχος και πόνο.

Αυτές οι διαπιστώσεις, δεν είναι συναισθηματικές απόψεις, αλλά επιστημονικά δεδομένα.

Γι’ αυτό και η ευζωία τους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα.

Δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές συνθήκες πίσω από κάθε φωτογραφία, ή κάθε ανάρτηση, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δεν είναι σωστό να προεξοφλούνται παραβάσεις χωρίς στοιχεία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να προβληματίζονται, ή να ζητούν διαφάνεια.

Η δημόσια συζήτηση για την προστασία των ζώων, είναι θεμιτή και απαραίτητη.

Η ευζωία δεν είναι απλώς μια ηθική επιλογή.

Είναι νομική υποχρέωση.

Η πολιτεία έχει θεσπίσει κανόνες για την εκτροφή, τη μεταφορά και τη διαχείριση των ζώων και οι κανόνες αυτοί πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια.

Οι τακτικοί έλεγχοι, η διαφάνεια και η λογοδοσία, προστατεύουν τόσο τα ζώα, όσο και τους επαγγελματίες, που εργάζονται υπεύθυνα.

Η κοινωνία χρειάζεται να ξεπεράσει τη λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Δεν μπορεί να υπάρχει ευαισθησία, μόνο για ορισμένα είδη ζώων και αδιαφορία για άλλα.

Ο πόνος δεν αλλάζει ανάλογα με το είδος.

Η ανάγκη για σεβασμό, δεν εξαρτάται από το αν ένα ζώο ζει στο σπίτι μας, σε μια φάρμα. ή στη φύση.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, πιστεύει ότι κάθε ζώο αξίζει προστασία, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Δεν επιδιώκουμε την πόλωση, ούτε την άδικη στοχοποίηση ανθρώπων.

Επιθυμούμε έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, που θα βασίζεται στην επιστήμη, στη νομοθεσία και στην υπευθυνότητα.

Καλούμε τους πολίτες να ενημερώνονται, να παρατηρούν και να παρεμβαίνουν θεσμικά, όταν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι ανησυχίας.

Καλούμε επίσης την Πολιτεία, να ενισχύσει τους ελέγχους, να διασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας και να στηρίξει όσους επαγγελματίες επενδύουν πραγματικά στην ευζωία των ζώων.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν μετριέται μόνο από τα λόγια της.

Μετριέται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα, είτε είναι κατοικίδια, είτε ζώα παραγωγής, είτε άγρια, εξαρτώνται από τις δικές μας επιλογές.

Αν πραγματικά θέλουμε μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μια απλή αλήθεια:

Ο σεβασμός στα ζώα, δεν σταματά στα κατοικίδια.

Κάθε ζωή έχει αξία.

Κάθε ζώο αξίζει ευζωία, προστασία και αξιοπρέπεια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

«…Το επόμενο θύμα;»

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Μιλούν από μόνες τους.

Μια μικρή γάτα, τρομαγμένη, στριμωγμένη στη γωνία ενός σκοτεινού δρόμου.

Τα μάτια της είναι γεμάτα φόβο.

Στο βάθος διακρίνεται μια ανθρώπινη φιγούρα.

Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι.

Δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να συμβεί.

Όμως, το ίδιο το ερώτημα που συνοδεύει την εικόνα, είναι αρκετό για να παγώσει κάθε άνθρωπο με συνείδηση:

«…Το επόμενο θύμα;»

Δεν πρόκειται μόνο για μία γάτα.

Δεν πρόκειται μόνο για ένα αδέσποτο ζώο.

Πρόκειται για το πρόσωπο μιας κοινωνίας, που εξακολουθεί να ανέχεται τη βία, απέναντι στους πιο αδύναμους.

Πρόκειται για μια καθημερινή πραγματικότητα, που εκτυλίσσεται μακριά από τις κάμερες, πίσω από κλειστές πόρτες, σε σκοτεινά σοκάκια, σε χωράφια, σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και σε γειτονιές, όπου η ζωή ενός ζώου, εξακολουθεί να θεωρείται από κάποιους αναλώσιμη.

Κάθε χρόνο, χιλιάδες ζώα στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπα με τη βαρβαρότητα.

Δηλητηριάζονται με φόλες.

Πυροβολούνται.

Βασανίζονται.

Κλωτσιούνται.

Καίγονται.

Δένονται χωρίς νερό και τροφή.

Εγκαταλείπονται, όταν πάψουν να είναι «χρήσιμα», ή «χαριτωμένα».

Και πολλές φορές, οι δράστες επιστρέφουν ανενόχλητοι στην καθημερινότητά τους, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της υπόθεσης.

Δεν είναι μόνο η πράξη της κακοποίησης.

Είναι η αδιαφορία που την περιβάλλει.

Είναι η σιωπή των μαρτύρων.

Είναι η απροθυμία ορισμένων, να καταγγείλουν όσα γνωρίζουν.

Είναι η νοοτροπία, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ζώα ως αντικείμενα και όχι ως έμβια όντα, που αισθάνονται φόβο, πόνο, χαρά και αγάπη.

Η μικρή γάτα της εικόνας, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αδέσποτο συναντάμε καθημερινά.

Θα μπορούσε να είναι εκείνο που κρύβεται κάτω από ένα αυτοκίνητο, όταν ακούει βήματα.

Εκείνο που τρέμει, όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του.

Εκείνο που τρέχει πανικόβλητο, μόλις αντικρίσει άνθρωπο, γιατί έχει ήδη μάθει τι σημαίνει ανθρώπινη βία.

Ας αναρωτηθούμε όμως:

Γιατί ένα ζώο να φοβάται τόσο πολύ τον άνθρωπο;

Η απάντηση είναι σκληρή.

Γιατί κάποιος άνθρωπος το δίδαξε να φοβάται.

Κανένα ζώο δεν γεννιέται με μίσος, απέναντι στον άνθρωπο.

Το αποκτά μέσα από τις εμπειρίες του.

Από τις πέτρες που του πέταξαν.

Από τις κλωτσιές που δέχτηκε.

Από το ξύλο.

Από την πείνα.

Από τη δίψα.

Από τη μοναξιά.

Από τον πόνο.

Και κάθε φορά που ένα ζώο τρέχει να κρυφτεί μόλις δει άνθρωπο, είναι σαν να μας κατηγορεί όλους.

Όχι επειδή φταίμε όλοι.

Αλλά επειδή δεν κάναμε αρκετά, για να σταματήσουμε εκείνους που φταίνε.

Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κακοποίηση των ζώων, ως ένα «δευτερεύον» πρόβλημα.

Δεν είναι.

Η βία δεν έχει διακόπτη.

Ο άνθρωπος που απολαμβάνει να βασανίζει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση απέναντι στη ζωή.

Η κακοποίηση ζώων, δεν είναι απλώς μια παραβατική συμπεριφορά.

Είναι μια πράξη, που υποδηλώνει έλλειψη σεβασμού προς τον πόνο του άλλου και απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση, από την κοινωνία και τις αρμόδιες αρχές.

Γι’ αυτό η προστασία των ζώων, δεν αφορά μόνο τα ίδια τα ζώα.

Αφορά τον ίδιο τον πολιτισμό μας.

Αφορά τις αξίες που θέλουμε να υπερασπιστούμε.

Αφορά το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας.

Σε μια κοινωνία όπου ένα παιδί βλέπει έναν ενήλικα να κλωτσά ένα γατάκι και κανείς δεν αντιδρά, ποιο είναι το μήνυμα που περνάει;

Ότι ο ισχυρός έχει δικαίωμα να συνθλίβει τον αδύναμο.

Ότι η σιωπή είναι αποδεκτή.

Ότι η βία μπορεί να μένει ατιμώρητη.

Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.

Η προστασία των ζώων, δεν είναι υπόθεση μόνο των φιλοζωικών σωματείων, των φιλοζωικών οργανώσεων, ή των εθελοντών.

Είναι υπόθεση όλων μας.

Του γείτονα που ακούει κραυγές και δεν αδιαφορεί.

Του περαστικού, που θα σταματήσει για να βοηθήσει.

Του πολίτη, που θα καταγγείλει ένα περιστατικό.

Του εκπαιδευτικού, που θα μιλήσει στα παιδιά για τον σεβασμό, προς κάθε μορφή ζωής.

Του δημοσιογράφου, που δεν θα κρύψει το πρόβλημα.

Του αστυνομικού, που θα εφαρμόσει τον νόμο.

Του δικαστή, που θα επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις, όταν υπάρχουν αποδείξεις.

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

Η κακοποίηση ζώων δεν είναι ανεκτή.

Δεν πρέπει να περιμένουμε το επόμενο σοκαριστικό βίντεο για να συγκινηθούμε.

Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλη μία δηλητηρίαση.

Άλλη μία μαζική εξόντωση.

Άλλο ένα κακοποιημένο κουτάβι.

Άλλο ένα γατάκι, που βρέθηκε νεκρό σε έναν κάδο.

Κάθε φορά που αδιαφορούμε, κάποιος δράστης αισθάνεται ασφαλής.

Κάθε φορά που λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά», ένα ακόμη ζώο μένει απροστάτευτο.

Κάθε φορά που προσπερνάμε, επιτρέπουμε στη βία να συνεχίζεται.

Η εικόνα αυτή, είναι ένα κάλεσμα αφύπνισης.

Μας κοιτάζει κατάματα και μας ρωτά:

«Εσύ τι θα κάνεις;»

Θα γυρίσεις αλλού το βλέμμα;

Ή θα γίνεις η φωνή, εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν;

Γιατί τα ζώα δεν μπορούν να καλέσουν βοήθεια.

Δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση.

Δεν μπορούν να περιγράψουν τον βασανιστή τους.

Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να τρέμουν από φόβο.

Και να ελπίζουν, ότι ο επόμενος άνθρωπος που θα συναντήσουν θα είναι διαφορετικός.

Ας γίνουμε λοιπόν αυτή η διαφορά.

Ας μην αφήσουμε κανένα πλάσμα να ζει μέσα στον τρόμο.

Ας απαιτήσουμε την ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων, την ενίσχυση των ελέγχων, την εκπαίδευση της κοινωνίας και την υπεύθυνη στάση όλων, απέναντι σε κάθε περιστατικό κακοποίησης.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται μόνο από τα μεγάλα της έργα.

Κρίνεται και από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και κάθε φορά που ένα φοβισμένο γατάκι κρύβεται από τον άνθρωπο, έχουμε όλοι έναν λόγο να αναρωτηθούμε:

Πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε στον φόβο να νικά την ανθρωπιά;

«Η σιωπή προστατεύει τον θύτη.

Η δράση προστατεύει το θύμα.»

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μια ακόμη εικόνα που κυκλοφορεί δημόσια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, προκαλεί έντονο προβληματισμό.

Δεκάδες λευκά κουνελάκια, εμφανίζονται στοιβαγμένα μέσα σε χαρτοκιβώτια και κλουβιά, ενώ η ανάρτηση διαφημίζει «δωρεάν μεταφορικά» και οργανωμένα δρομολόγια σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

Το ζήτημα δεν είναι αν κάποιος εκτρέφει, ή διαθέτει νόμιμα ζώα.

Το ερώτημα είναι πολύ βαθύτερο:

Πότε σταματήσαμε να βλέπουμε ένα ζωντανό πλάσμα και αρχίσαμε να βλέπουμε ένα προϊόν, που αποστέλλεται όπως ένα δέμα;

Κάθε κουνελάκι που φαίνεται σε αυτές τις φωτογραφίες, είναι ένα έμβιο ον.

Νιώθει φόβο, στρες, πόνο και εξάντληση.

Δεν γεννήθηκε για να στοιβάζεται σε κουτιά, να μεταφέρεται εκατοντάδες χιλιόμετρα, ή να αντιμετωπίζεται ως αντικείμενο εμπορικής διακίνησης.

Κι όμως, αυτό ακριβώς αποτυπώνουν εικόνες σαν αυτές:

Μια πραγματικότητα, όπου η ζωή αποκτά τιμή, κόστος μεταφοράς και ημερομηνία παράδοσης.

Τα κουνέλια συγκαταλέγονται στα πιο ευαίσθητα ζώα.

Οι απότομες αλλαγές περιβάλλοντος, οι υψηλές θερμοκρασίες, ο συνωστισμός, ο θόρυβος και η πολύωρη μεταφορά, μπορούν να προκαλέσουν έντονο στρες, ακόμη και σοβαρά προβλήματα υγείας.

Για έναν άνθρωπο, μπορεί να πρόκειται για μία απλή μετακίνηση.

Για ένα κουνέλι, μπορεί να είναι μια εμπειρία τρόμου.

Η εικόνα πολλών ζώων στριμωγμένων στον ίδιο περιορισμένο χώρο, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα.

Υπάρχει επαρκής αερισμός;

Υπάρχει συνεχής πρόσβαση σε νερό;

Ελέγχονται οι συνθήκες θερμοκρασίας;

Τηρούνται οι προβλεπόμενες απαιτήσεις ευζωίας;

Υπάρχει κτηνιατρική παρακολούθηση, όταν χρειάζεται;

Αυτά είναι ερωτήματα, που οφείλουν να απαντώνται με σαφήνεια, όταν μεταφέρονται ζωντανά ζώα.

Δεν αρκεί να χαρακτηρίζεται μια μεταφορά ως «δωρεάν».

Η προστασία των ζώων, δεν εξαρτάται από το κόστος αποστολής, αλλά από τις πραγματικές συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιείται κάθε μετακίνηση.

Η ευζωία δεν είναι διαφημιστικό σύνθημα.

Είναι υποχρέωση.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να αγνοούμε ένα ακόμη μεγάλο πρόβλημα:

Την αλόγιστη αναπαραγωγή και εμπορία ζώων.

Χιλιάδες σκύλοι, γάτες και κουνέλια, εγκαταλείπονται κάθε χρόνο, όταν παύουν να είναι «χαριτωμένα», όταν μεγαλώνουν, ή όταν οι ιδιοκτήτες τους συνειδητοποιούν ότι απαιτούν φροντίδα.

Πόσα από αυτά τα μικρά κουνελάκια θα ζουν σε έναν χρόνο, σε ένα ασφαλές περιβάλλον;

Πόσα θα έχουν εγκαταλειφθεί σε πάρκα, χωράφια, ή δάση;

Πόσα θα πεθάνουν, επειδή κάποιος τα αγόρασε παρορμητικά;

Η κοινωνία πρέπει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα ζώα ως καταναλωτικά αγαθά.

Η απόκτηση ενός ζώου, είναι μια μακροχρόνια ευθύνη και όχι μια αυθόρμητη αγορά, επειδή η μεταφορά είναι εύκολη, ή δωρεάν.

Καλούμε τις αρμόδιες αρχές να διασφαλίζουν, ότι κάθε μεταφορά ζωντανών ζώων, πραγματοποιείται σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία και με πλήρη σεβασμό στις απαιτήσεις ευζωίας.

Όπου υπάρχουν καταγγελίες, ή υπόνοιες παραβίασης των κανόνων, αυτές πρέπει να εξετάζονται με σοβαρότητα και διαφάνεια.

Ταυτόχρονα, καλούμε κάθε πολίτη να σκέφτεται πριν αποκτήσει οποιοδήποτε ζώο.

Η ευθύνη δεν τελειώνει με την παραλαβή του.

Τότε αρχίζει.

Δεν είναι φυσιολογικό να συνηθίζουμε εικόνες, όπου δεκάδες ζώα παρουσιάζονται σαν εμπόρευμα σε αποθήκη.

Δεν πρέπει να εξοικειωθούμε με την ιδέα, ότι η ζωή συσκευάζεται, φορτώνεται και διακινείται, χωρίς να αναρωτιόμαστε τι βιώνουν αυτά τα πλάσματα.

Η προστασία των ζώων, δεν αφορά μόνο τις ακραίες περιπτώσεις κακοποίησης.

Αφορά και τις καθημερινές πρακτικές που, όταν γίνονται χωρίς σεβασμό, μετατρέπουν τα ζώα σε αντικείμενα.

Κάθε φορά που η οικονομική συναλλαγή υπερισχύει της ευζωίας, χάνεται ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο από τους νόμους που ψηφίζει, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματα.

Τα κουνελάκια που βλέπουμε σε αυτές τις φωτογραφίες, δεν μπορούν να διαμαρτυρηθούν.

Δεν μπορούν να ζητήσουν καλύτερες συνθήκες.

Η φωνή τους είναι η δική μας.

Δεν ζητούμε προνόμια για τα ζώα.

Ζητούμε το αυτονόητο:

Να αντιμετωπίζονται με σεβασμό, φροντίδα και αξιοπρέπεια.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Γιατί κανένα ζώο δεν γεννιέται, για να γίνει αριθμός σε μια παραγγελία.

Γιατί ο σεβασμός προς τα ζώα, είναι σεβασμός προς τον ίδιο τον άνθρωπο.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στην οποία εμφανίζονται γουρούνια προς πώληση, προκάλεσε αντιδράσεις και, όπως μας ενημερώσατε, αποτέλεσε αντικείμενο καταγγελίας.

Χωρίς να μπορούμε να γνωρίζουμε, ή να ισχυριστούμε αν υπάρχει οποιαδήποτε παρανομία στη συγκεκριμένη περίπτωση, το γεγονός αυτό αναδεικνύει ένα ευρύτερο και ιδιαίτερα σημαντικό ζήτημα:

Τη σχέση της κοινωνίας μας με τα ζώα και τον τρόπο με τον οποίο αυτά αντιμετωπίζονται.

Η εικόνα δεκάδων ζώων στοιβαγμένων σε έναν περιορισμένο χώρο, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για πολλούς πολίτες.

Ερωτήματα που δεν αποτελούν καταδίκη, αλλά έκφραση ενδιαφέροντος, για την ευζωία των ζώων.

Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αναρωτηθεί, αν τηρούνται οι κανόνες προστασίας, αν οι συνθήκες διαβίωσης είναι οι προβλεπόμενες και αν τα ζώα αντιμετωπίζονται με τον σεβασμό που απαιτεί η νομοθεσία και η ηθική.

Η κοινωνία έχει αλλάξει.

Οι εποχές που τα ζώα θεωρούνταν αποκλειστικά «παραγωγικές μονάδες» ή «εμπόρευμα», υποχωρούν σταδιακά.

Όλο και περισσότεροι πολίτες αναγνωρίζουν ότι πρόκειται για έμβια όντα, που αισθάνονται πόνο, φόβο και στρες.

Η επιστήμη έχει αποδείξει, ότι τα γουρούνια είναι ιδιαίτερα ευφυή ζώα, με ανεπτυγμένη κοινωνική συμπεριφορά και ικανότητα να δημιουργούν δεσμούς.

Για τον λόγο αυτό, κάθε δημόσια εικόνα που παρουσιάζει ζώα σε συνθήκες που προκαλούν ανησυχία, είναι φυσικό να γεννά συζήτηση.

Και αυτή η συζήτηση δεν πρέπει να φιμώνεται.

Η κριτική, όταν γίνεται με επιχειρήματα και σεβασμό στους νόμους, αποτελεί βασικό στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

Ωστόσο, η υπεράσπιση των ζώων, δεν μπορεί να στηρίζεται σε αυθαίρετα συμπεράσματα.

Αν υπάρχουν υπόνοιες για παραβίαση της νομοθεσίας περί ευζωίας, ο δρόμος είναι ένας:

Ενημέρωση των αρμόδιων αρχών και διερεύνηση των πραγματικών περιστατικών.

Η προστασία των ζώων υπηρετείται καλύτερα, όταν βασίζεται σε τεκμηρίωση και όχι σε εικασίες.

Το ουσιαστικό ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει όλους μας είναι διαφορετικό:

Γιατί εξακολουθούμε να θεωρούμε φυσιολογικό, να βλέπουμε ζώα αποκλειστικά ως αντικείμενα αγοραπωλησίας;

Γιατί δεν συζητάμε περισσότερο για τις συνθήκες εκτροφής, μεταφοράς και διαβίωσης;

Γιατί η ευζωία συχνά αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον θέμα;

Η φιλοζωία ζητά κανόνες, διαφάνεια και σεβασμό.

Οι επαγγελματίες που τηρούν τη νομοθεσία, έχουν κάθε συμφέρον να ξεχωρίζουν, από όσους ενδεχομένως δεν την τηρούν;

Η αυστηρή εφαρμογή των κανόνων, προστατεύει τόσο τα ζώα, όσο και τους ίδιους τους παραγωγούς;

Ως πολίτες, έχουμε ευθύνη να μη μένουμε αδιάφοροι.

Όταν βλέπουμε εικόνες που μας προβληματίζουν, οφείλουμε να ζητάμε απαντήσεις, όχι να σιωπούμε.

Ο δημόσιος διάλογος για την ευζωία των ζώων, δεν είναι υπερβολή.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλεί όλους τους πολίτες να αντιμετωπίζουν κάθε σχετική ανάρτηση με υπευθυνότητα.

Να αποφεύγουν τις προσωπικές επιθέσεις και τις ατεκμηρίωτες κατηγορίες, αλλά ταυτόχρονα να μη διστάζουν να ζητούν έλεγχο από τις αρμόδιες αρχές, όταν προκύπτουν σοβαρά ερωτήματα για την προστασία των ζώων.

Ο σεβασμός προς τα ζώα, δεν είναι θέμα ιδεολογίας ούτε πολυτέλειας.

Είναι θέμα ανθρωπιάς, νομιμότητας και πολιτισμού.

Και όσο περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να μιλούν με υπευθυνότητα για αυτά τα ζητήματα, τόσο πιο κοντά ερχόμαστε σε μια κοινωνία, όπου η ευζωία δεν θα είναι απλώς μια νομική υποχρέωση, αλλά μια κοινή αξία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν εικόνες, που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Μιλούν από μόνες τους.

Και υπάρχουν εικόνες που, ενώ μοιάζουν συμβολικές, κρύβουν μέσα τους μια ολόκληρη αλήθεια για την ανθρωπότητα.

Η εικόνα με τη σημαία που γράφει, “BE KIND TO ANIMALS”, υψωμένη πάνω από μια απέραντη μεγαλούπολη, με μια αγελάδα και ένα γουρουνάκι να στέκονται δίπλα της, ανήκει σε αυτή τη δεύτερη κατηγορία.

Δεν πρόκειται απλώς για μια καλλιτεχνική δημιουργία.

Είναι μια υπενθύμιση.

Μια κραυγή.

Μια πρόσκληση προς κάθε άνθρωπο, να αναρωτηθεί τι σημαίνει πραγματικά σεβασμός απέναντι στη ζωή.

Η σημαία κυματίζει πάνω από τους ουρανοξύστες.

Πάνω από την τεχνολογία, την οικονομία, την ανάπτυξη και την ανθρώπινη φιλοδοξία.

Είναι σαν να μας λέει, ότι όσα μεγάλα έργα κι αν κατασκευάσουμε, όσα επιτεύγματα κι αν πετύχουμε, τίποτα από αυτά δεν έχει πραγματική αξία, αν δεν συνοδεύεται από συμπόνια.

Η κοινωνία μας έχει μάθει να μετρά την πρόοδο με αριθμούς.

Με το ύψος των κτιρίων, το μέγεθος των οικονομιών, την ταχύτητα των υπολογιστών, την τεχνητή νοημοσύνη, την εξερεύνηση του διαστήματος.

Όμως, υπάρχει ένας διαφορετικός δείκτης πολιτισμού, πολύ πιο ουσιαστικός.

Πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα βρίσκονται ανάμεσα στους πιο αδύναμους κατοίκους αυτού του πλανήτη.

Δεν έχουν φωνή στα κοινοβούλια.

Δεν ψηφίζουν.

Δεν μπορούν να οργανώσουν διαδηλώσεις, ούτε να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους, με ανθρώπινη γλώσσα.

Η δική μας φωνή, είναι η δική τους ελπίδα.

Η εικόνα δεν δείχνει αρπακτικά, ούτε άγρια ζώα.

Δείχνει δύο από τα πιο συνηθισμένα ζώα, που συνοδεύουν τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια:

Μια αγελάδα και ένα γουρουνάκι.

Ίσως αυτό να μην είναι τυχαίο.

Πολλές φορές, η κοινωνία δείχνει μεγαλύτερη ευαισθησία απέναντι σε ορισμένα είδη ζώων, ενώ για άλλα αδιαφορεί.

Αγαπά τον σκύλο, αλλά αγνοεί το γουρούνι.

Θαυμάζει το άλογο, αλλά ξεχνά την αγελάδα.

Συγκινείται για ένα δελφίνι, αλλά δεν σκέφτεται ποτέ τα εκατομμύρια ζώα, που ζουν καθημερινά κάτω από δύσκολες συνθήκες.

Όμως ο πόνος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος δεν αλλάζει ανάλογα με το είδος.

Η ζωή έχει την ίδια αξία, για κάθε πλάσμα που τη βιώνει.

Η εικόνα αυτή μας καλεί να εγκαταλείψουμε τις επιλεκτικές μας ευαισθησίες και να υιοθετήσουμε μια πιο συνεπή στάση απέναντι σε όλα τα ζώα.

Το μήνυμα “Be Kind To Animals”, είναι τόσο απλό, που θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτονόητο.

Κι όμως, η πραγματικότητα αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν είναι.

Σε πολλές περιοχές του κόσμου, αλλά και στη χώρα μας, συνεχίζονται περιστατικά εγκατάλειψης, κακοποίησης, δηλητηριάσεων, παράνομων βασανισμών και αδιαφορίας απέναντι στα ζώα.

Χιλιάδες αδέσποτα προσπαθούν να επιβιώσουν στους δρόμους.

Άγρια ζώα χάνουν τους βιότοπούς τους.

Πολλά παραγωγικά ζώα εκτρέφονται, σε συνθήκες που προκαλούν έντονο δημόσιο διάλογο για την ευζωία τους.

Όλα αυτά δεν είναι απλώς περιβαλλοντικά, ή φιλοζωικά ζητήματα.

Είναι ζητήματα πολιτισμού.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα ζώα, αντανακλά τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δύναμη.

Μπορούμε να επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμή μας, για να επιβληθούμε, ή για να προστατεύσουμε.

Η δεύτερη επιλογή, είναι εκείνη που χαρακτηρίζει μια ώριμη κοινωνία.

Η σημαία της εικόνας, δεν υψώνεται πάνω από κάποιο κυβερνητικό κτίριο.

Υψώνεται πάνω από ολόκληρη την πόλη.

Είναι σαν να δηλώνει, ότι η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους νόμους, ή στις αρχές.

Ανήκει σε όλους μας.

Κάθε πολίτης μπορεί να γίνει μέρος της λύσης.

Με το να προσφέρει νερό σε ένα αδέσποτο τις ζεστές ημέρες.

Με το να μην εγκαταλείπει ποτέ το ζώο που έχει αναλάβει.

Με το να ενημερώνει τις αρχές, όταν γίνεται μάρτυρας κακοποίησης.

Με το να στηρίζει υπεύθυνες φιλοζωικές δράσεις.

Με το να μαθαίνει στα παιδιά, ότι η καλοσύνη απέναντι στα ζώα, δεν είναι αδυναμία αλλά δύναμη.

Οι κοινωνίες διαμορφώνονται μέσα από την παιδεία.

Και η παιδεία, ξεκινά από μικρές καθημερινές πράξεις.

Ένα παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας να σέβεται ένα ζώο, μαθαίνει ταυτόχρονα να σέβεται και τον συνάνθρωπό του.

Η ενσυναίσθηση δεν χωρίζεται σε κατηγορίες.

Είναι μία.

Η εικόνα αυτή έχει και έναν ακόμη συμβολισμό.

Η σημαία βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο.

Είναι σαν να τοποθετεί την καλοσύνη, πάνω από κάθε άλλη ανθρώπινη αξία.

Πάνω από την εξουσία.

Πάνω από τον πλούτο.

Πάνω από τον ανταγωνισμό.

Ίσως αυτό είναι το πραγματικό της μήνυμα.

Ότι ο κόσμος δεν χρειάζεται μόνο περισσότερη τεχνολογία.

Χρειάζεται περισσότερη συμπόνια.

Χρειάζεται περισσότερη ευθύνη.

Χρειάζεται περισσότερη ανθρωπιά.

Και η ανθρωπιά, δεν σταματά στα όρια του ανθρώπινου είδους.

Επεκτείνεται σε κάθε μορφή ζωής που μπορεί να αισθανθεί πόνο, φόβο, χαρά και ασφάλεια.

Συχνά ακούμε ότι «υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα από τα ζώα».

Στην πραγματικότητα, η προστασία των ζώων δεν ανταγωνίζεται την προστασία των ανθρώπων.

Οι δύο αξίες μπορούν να συνυπάρχουν.

Μια κοινωνία που επιδιώκει να μειώσει τη βία απέναντι στα ζώα, ενισχύει συνολικά τον σεβασμό προς τη ζωή και τη συνύπαρξη.

Η εικόνα μας καλεί να οραματιστούμε έναν κόσμο, όπου η καλοσύνη δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά κανόνα.

Έναν κόσμο, όπου κάθε ζώο αντιμετωπίζεται με αξιοπρέπεια, όπου οι αποφάσεις μας λαμβάνουν υπόψη τις επιπτώσεις τους στη φύση και όπου η συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων, βασίζεται στον σεβασμό και την υπευθυνότητα.

Δεν χρειάζεται όλοι να συμφωνούν σε κάθε ζήτημα που αφορά τα ζώα.

Υπάρχει χώρος για διαφορετικές απόψεις και διάλογο.

Εκείνο που δύσκολα αμφισβητείται, είναι ότι η αποφυγή της άσκοπης κακοποίησης, η υπεύθυνη φροντίδα και η αναγνώριση της αξίας της ζωής, αποτελούν θεμέλια μιας ανθρώπινης κοινωνίας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, αυτή την εικόνα να λειτουργήσει ως υπενθύμιση.

Κάθε φορά που βλέπουμε ένα αδέσποτο, ένα άγριο ζώο, ένα ζώο εκτροφής, ή ένα κατοικίδιο, ας θυμόμαστε ότι απέναντί μας βρίσκεται ένα έμβιο ον, με ανάγκες και αισθήσεις.

Ίσως τότε, η σημαία που γράφει «BE KIND TO ANIMALS», να πάψει να είναι μόνο ένα καλλιτεχνικό σύμβολο και να γίνει μια πραγματική στάση ζωής.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν αποτυπώνεται μόνο στα μνημεία της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο φέρεται, σε εκείνους που εξαρτώνται από τη δική της επιλογή για προστασία.

Και όταν η καλοσύνη προς τα ζώα γίνει καθημερινή πράξη, θα έχουμε κάνει ένα ουσιαστικό βήμα προς έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο και πιο συμπονετικό για όλους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η εικόνα αυτών των σκύλων, πίσω από τα κάγκελα ενός κυνοκομείου, δεν απεικονίζει απλώς μερικά ζώα, σε έναν περιορισμένο χώρο.

Αποτυπώνει μια ολόκληρη κοινωνία, που δοκιμάζεται από τις επιλογές της.

Αποτυπώνει την εγκατάλειψη, τη μοναξιά, την προσμονή και την ελπίδα, που σβήνει λίγο λίγο, κάθε μέρα.

Τα μάτια τους δεν εκλιπαρούν μόνο για τροφή.

Δεν ζητούν μόνο νερό.

Ζητούν αυτό που κάθε ζωντανό πλάσμα δικαιούται:

Ελευθερία, ασφάλεια, αγάπη και σεβασμό.

Πόσοι από αυτούς τους σκύλους είχαν κάποτε σπίτι;

Πόσοι κοιμήθηκαν σε έναν καναπέ, έπαιξαν με παιδιά, συνόδευσαν ανθρώπους στις πιο όμορφες, αλλά και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής τους;

Και πόσοι βρέθηκαν ξαφνικά στον δρόμο, επειδή μεγάλωσαν, αρρώστησαν, δεν ήταν πλέον “χρήσιμοι”, ή γιατί κάποιος αποφάσισε ότι αποτελούσαν βάρος;

Η εγκατάλειψη ενός ζώου, δεν είναι μια απλή πράξη ανευθυνότητας.

Είναι μια βαθιά ηθική αποτυχία.

Είναι η στιγμή, που ένας άνθρωπος προδίδει μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης.

Γιατί ο σκύλος δεν εγκαταλείπει ποτέ τον άνθρωπο.

Περιμένει.

Ακόμη και όταν εκείνος δεν επιστρέφει ποτέ.

Και όταν τελικά περισυλλεγεί, αρχίζει μια νέα μορφή εγκλεισμού.

Ένα κλουβί, μπορεί να προσφέρει προστασία από την πείνα, ή τα αυτοκίνητα, όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ελευθερία.

Δεν μπορεί να αντικαταστήσει το χάδι, την ανθρώπινη παρουσία, τη βόλτα, το παιχνίδι, ή την οικογένεια.

Οι μέρες στα κυνοκομεία μοιάζουν ίδιες.

Το πρωί.

Το μεσημέρι.

Το βράδυ.

Κάθε ήχος μιας πόρτας, γεννά ελπίδα.

Κάθε βήμα ενός επισκέπτη, δημιουργεί την ψευδαίσθηση, ότι ίσως σήμερα είναι η μέρα που κάποιος θα τους επιλέξει.

Και όταν ο επισκέπτης απομακρύνεται χωρίς αυτούς, η απογοήτευση επιστρέφει πιο βαριά.

Η εικόνα αυτή αποτυπώνει κάτι ακόμη πιο βαθύ.

Τα κάγκελα δεν φυλακίζουν μόνο τα ζώα.

Φυλακίζουν και τη δική μας ευαισθησία.

Γιατί κάθε φορά που αποδεχόμαστε αυτή την κατάσταση ως φυσιολογική, γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Δεν γεννήθηκαν αδέσποτα.

Δεν γεννήθηκαν καταδικασμένα, να περάσουν τη ζωή τους πίσω από συρματοπλέγματα.

Κάποιος τα εγκατέλειψε.

Κάποιος δεν φρόντιζε το ζώο του.

Κάποιος άφησε ανεξέλεγκτες γέννες.

Κάποιος αδιαφόρησε.

Και στη συνέχεια, η κοινωνία προσπαθεί να διαχειριστεί τις συνέπειες, αντί να αντιμετωπίσει τις αιτίες.

Τα κυνοκομεία δημιουργήθηκαν ως προσωρινή λύση.

Σε πολλές περιπτώσεις όμως, μετατρέπονται σε τόπο μόνιμου εγκλεισμού.

Μήνες.

Χρόνια.

Μερικές φορές, μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Για έναν σκύλο, ο χρόνος κυλά διαφορετικά.

Κάθε χρόνος μέσα σε ένα κλουβί, είναι μια ολόκληρη ζωή που χάνεται.

Δεν σημαίνει ότι όσοι εργάζονται, ή προσφέρουν εθελοντικά στα καταφύγια, δεν αγαπούν τα ζώα.

Αντίθετα, πολλοί δίνουν καθημερινά έναν δύσκολο αγώνα, κάτω από αντίξοες συνθήκες, με περιορισμένους πόρους και μεγάλο ψυχικό κόστος.

Το πρόβλημα είναι βαθύτερο:

Όταν η πρόληψη αποτυγχάνει και οι εγκαταλείψεις συνεχίζονται, ακόμη και οι καλύτερες προσπάθειες δεν αρκούν.

Η πραγματική λύση, δεν είναι να γεμίζουν συνεχώς νέα κλουβιά.

Η πραγματική λύση είναι:

Υπεύθυνη κηδεμονία,

Έλεγχος των παράνομων εκτροφών,

Εκπαίδευση των πολιτών,

Αποτελεσματικά προγράμματα ευζωίας,

Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, για την εγκατάλειψη και την κακοποίηση,

Ενίσχυση των υιοθεσιών και της φιλοξενίας.

Μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και λίγα πλάσματα είναι πιο ανυπεράσπιστα από έναν σκύλο, που κοιτάζει πίσω από τα κάγκελα, περιμένοντας κάποιον που ίσως δεν θα έρθει ποτέ.

Η εικόνα αυτή μας καλεί να κάνουμε μια δύσκολη ερώτηση:

Ποιος είναι πραγματικά φυλακισμένος;

Οι σκύλοι;

Ή εμείς, μέσα στην αδιαφορία, στις δικαιολογίες και στη συνήθεια να κοιτάζουμε αλλού;

Γιατί κάθε ζώο που περνά τη ζωή του πίσω από ένα κλουβί, αποτελεί υπενθύμιση μιας συλλογικής αποτυχίας.

Όχι μόνο της Πολιτείας, ή των αρμόδιων φορέων, αλλά και όλων μας, όταν δεν αντιδρούμε, όταν δεν ενημερώνουμε, όταν δεν υιοθετούμε, όταν δεν στηρίζουμε όσους αγωνίζονται.

Αρκεί όμως ένας άνθρωπος, για να αλλάξει τη ζωή ενός ζώου.

Μια υιοθεσία.

Μια φιλοξενία.

Μια εθελοντική προσφορά.

Μια καταγγελία, όταν βλέπουμε κακοποίηση, ή εγκατάλειψη.

Καμία από αυτές τις πράξεις, δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα, αλλά καθεμία αλλάζει τη ζωή ενός συγκεκριμένου ζώου.

Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μήνυμα της εικόνας.

Πίσω από κάθε βλέμμα, υπάρχει μια μοναδική προσωπικότητα.

Ένας σκύλος που θέλει να τρέξει, να παίξει, να αγαπήσει και να αγαπηθεί.

Δεν είναι αριθμός, δεν είναι στατιστική, δεν είναι “περιστατικό”.

Είναι μια ζωή με αξία.

Ίσως, λοιπόν, την επόμενη φορά που θα αντικρίσουμε ένα ζώο πίσω από κάγκελα, να μη δούμε μόνο τη θλίψη του.

Να δούμε και τη δική μας ευθύνη.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν μετριέται μόνο από τα έργα της, αλλά και από το πώς προστατεύει, όσους δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Και ίσως τότε, αυτά τα μάτια να μην περιμένουν μάταια.

Ίσως κάποια πόρτα ανοίξει.

Ίσως κάποιο κλουβί αδειάσει για πάντα.

Ίσως μια νέα ζωή ξεκινήσει.

Γιατί κάθε σκύλος, αξίζει κάτι περισσότερο από μια ζωή πίσω από τα κάγκελα.

Αξίζει μια οικογένεια.

Αξίζει ελευθερία.

Αξίζει σεβασμό.

Αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές, που μια εικόνα μιλάει πιο δυνατά από χίλιες ανακοινώσεις, δεκάδες συνεντεύξεις, ή αμέτρητες υποσχέσεις.

Μια μαύρη σημαία, υψώνεται πάνω από την πόλη και μεταφέρει ένα μήνυμα, που δεν μπορεί να αγνοηθεί:

«ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ.»

Δεν είναι απλώς ένα σύνθημα.

Είναι κραυγή αγωνίας.

Είναι προειδοποίηση.

Είναι μια δημόσια υπενθύμιση, ότι τα αδέσποτα ζώα δεν είναι αντικείμενα διαχείρισης, ούτε αριθμοί σε στατιστικές, ούτε πρόβλημα, που εξαφανίζεται με την απομάκρυνση, ή τη θανάτωσή τους.

Είναι ζωντανά, αισθανόμενα πλάσματα, που βρέθηκαν στους δρόμους, εξαιτίας ανθρώπινων επιλογών.

Κάθε αδέσποτος σκύλος και κάθε αδέσποτη γάτα, έχουν μια ιστορία.

Οι περισσότεροι δεν γεννήθηκαν αδέσποτοι.

Κάποτε ανήκαν σε κάποιο σπίτι, σε κάποιον άνθρωπο που αποφάσισε να τους εγκαταλείψει όταν κουράστηκε, όταν μετακόμισε, όταν δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε πλέον να αναλάβει την ευθύνη.

Άλλα γεννήθηκαν από ζώα που δεν στειρώθηκαν ποτέ, επειδή κάποιοι θεώρησαν ότι η πρόληψη είναι περιττή.

Και όμως, αντί η κοινωνία να στρέψει το βλέμμα στις πραγματικές αιτίες, πολύ συχνά επιλέγει τον εύκολο στόχο:

Το ίδιο το ζώο.

Κάθε φορά που συμβαίνει ένα περιστατικό, κάθε φορά που δημιουργείται ένταση, ή φόβος, εμφανίζονται ξανά οι ίδιες φωνές, που ζητούν «να τελειώνουμε με τα αδέσποτα».

Λες και η εξόντωση αποτελεί λύση.

Λες και η βία θεραπεύει τα προβλήματα, που δημιούργησε η ανθρώπινη αδιαφορία.

Αλλά η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Όπου εφαρμόστηκαν πρακτικές μαζικής απομάκρυνσης, ή θανάτωσης, το πρόβλημα δεν εξαφανίστηκε.

Οι πληθυσμοί αναπληρώθηκαν, νέα ζώα εγκαταλείφθηκαν, νέα κουτάβια γεννήθηκαν και ο φαύλος κύκλος συνεχίστηκε.

Η εμπειρία από πολλές χώρες, δείχνει ότι χωρίς υπεύθυνη ιδιοκτησία, έλεγχο των εγκαταλείψεων, ευζωία, καταγραφή και ενημέρωση των πολιτών, καμία βίαιη πρακτική δεν δίνει μόνιμη λύση.

Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν, δεν είναι «τι θα κάνουμε με τα αδέσποτα;».

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Τι θα κάνουμε με τους ανθρώπους, που συνεχίζουν να εγκαταλείπουν ζώα;

Τι θα κάνουμε με όσους εκτρέφουν ανεξέλεγκτα;

Με όσους αγοράζουν ένα κουτάβι σαν παιχνίδι και λίγους μήνες μετά το αφήνουν στην άκρη ενός δρόμου;

Με όσους παραβιάζουν τη νομοθεσία χωρίς να αντιμετωπίζουν ουσιαστικές συνέπειες;

Δεν μπορεί κάθε φορά το θύμα να μετατρέπεται σε θύτη.

Δεν μπορεί το εγκαταλελειμμένο ζώο, να παρουσιάζεται ως η πηγή του προβλήματος, όταν αποτελεί το αποτέλεσμα ανθρώπινων πράξεων.

Τα αδέσποτα δεν ψήφισαν νόμους.

Δεν διαχειρίστηκαν κονδύλια.

Δεν σχεδίασαν πολιτικές.

Δεν εγκατέλειψαν τον εαυτό τους.

Εμείς το κάναμε.

Και ακριβώς γι’ αυτό έχουμε και την ευθύνη να δώσουμε λύσεις, που να στηρίζονται στην πρόληψη, στην επιστημονική γνώση, στη συνεργασία των αρμόδιων φορέων και στον σεβασμό της ζωής.

Μια κοινωνία δεν κρίνεται από το πώς συμπεριφέρεται στους ισχυρούς.

Κρίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και τα αδέσποτα είναι από τους πιο αδύναμους κατοίκους αυτής της χώρας.

Δεν έχουν φωνή, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δεν έχουν δικηγόρο.

Δεν έχουν πολιτική δύναμη.

Έχουν μόνο εμάς.

Όσους αρνούνται να αποδεχθούν, ότι η βία μπορεί να παρουσιάζεται ως πολιτική διαχείρισης.

Όσους πιστεύουν, ότι ο πολιτισμός μιας χώρας αποτυπώνεται στον τρόπο που προστατεύει κάθε μορφή ζωής.

Το σύνθημα της εικόνας είναι επίκαιρο, γιατί υπενθυμίζει ότι υπάρχει ένα όριο, που δεν πρέπει να ξεπεραστεί.

Δεν μπορεί η εύκολη λύση να είναι πάντα εις βάρος των ζώων.

Δεν μπορεί κάθε κοινωνική αποτυχία, να πληρώνεται με περισσότερο πόνο.

Δεν μπορεί να συνηθίσουμε την ιδέα, ότι κάποιοι αποφασίζουν ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Η υπεύθυνη διαχείριση απαιτεί σοβαρότητα.

Απαιτεί διαφάνεια.

Απαιτεί συνεργασία.

Απαιτεί έλεγχο των εγκαταλείψεων, ενημέρωση των πολιτών, εφαρμογή της νομοθεσίας, στήριξη των προγραμμάτων πρόληψης και ουσιαστική φροντίδα των ζώων.

Απαιτεί επίσης, να ακούμε την επιστημονική γνώση, αντί να παρασυρόμαστε από τον φόβο, την υπερβολή, ή την οργή.

Η συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων στις πόλεις, δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Υπάρχουν πραγματικές προκλήσεις και χρειάζονται πραγματικές λύσεις.

Όμως, αυτές οι λύσεις δεν μπορούν να βασίζονται στην απαξίωση της ζωής.

Η εικόνα αυτής της μαύρης σημαίας, είναι και ένα σύμβολο πένθους.

Πένθους, για κάθε ζώο που δηλητηριάστηκε.

Για κάθε ζώο που εγκαταλείφθηκε.

Για κάθε ζώο που χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και έμεινε αβοήθητο.

Για κάθε ζώο που υπέστη κακοποίηση, επειδή κάποιοι το θεώρησαν «άχρηστο».

Αλλά ταυτόχρονα είναι και σημαία αντίστασης.

Αντίστασης απέναντι στην αδιαφορία.

Απέναντι στη βία.

Απέναντι στη λογική, ότι η ζωή έχει αξία μόνο όταν είναι βολική.

Η κοινωνία έχει πλέον επιλογή.

Είτε θα συνεχίσει να αναπαράγει τον φαύλο κύκλο της εγκατάλειψης, της αδιαφορίας και της σύγκρουσης, είτε θα επενδύσει στην πρόληψη, στην υπευθυνότητα και στον σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Το μήνυμα λοιπόν είναι ξεκάθαρο:

Κάτω τα χέρια σας από τα αδέσποτα.

Στρέψτε την προσοχή στις πραγματικές αιτίες του προβλήματος.

Αναλάβετε τις ευθύνες, που αναλογούν σε όλους μας.

Δημιουργήστε πολιτικές, που προστατεύουν τόσο τους ανθρώπους, όσο και τα ζώα.

Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται από τα λόγια.

Μετριέται από τις πράξεις.

Και μια κοινωνία που προστατεύει τους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που προστατεύει τελικά και τον ίδιο της τον εαυτό.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν εικόνες, που δεν χρειάζονται πολλές λέξεις.

Μιλούν από μόνες τους.

Κι όμως, υπάρχουν στιγμές, που η σιωπή γίνεται συνενοχή.

Τότε οι λέξεις αποκτούν χρέος.

Η εικόνα αυτή, ενώνει δύο διαφορετικούς κόσμους.

Στο επάνω μέρος, σκύλοι διασώστες, μέσα στα συντρίμμια της Βενεζουέλας.

Με τα σώματά τους καλυμμένα από σκόνη, με τα μάτια τους στραμμένα στην ελπίδα, ψάχνουν ασταμάτητα, για έναν άνθρωπο που ίσως ακόμη αναπνέει.

Δεν ρωτούν ποιος είναι.

Δεν εξετάζουν χρώμα, θρησκεία, εθνικότητα, ή κοινωνική θέση.

Δεν υπολογίζουν τον κίνδυνο.

Κάνουν αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκαν, αλλά πάνω απ’ όλα, αυτό που η ίδια η φύση τους υπαγορεύει:

Να προσφέρουν.

Για εκείνους, κάθε ανθρώπινη ζωή αξίζει.

Στο κάτω μέρος της εικόνας, βρίσκεται ο Δίας.

Ένας σκύλος, που δεν είχε τη δυνατότητα να φορέσει γιλέκο διάσωσης.

Δεν ανήκε σε ειδική αποστολή.

Δεν ταξίδεψε σε σεισμό.

Δεν βραβεύτηκε για ηρωισμό.

Ήταν απλώς στο σπίτι του.

Και όμως, όταν η πολυκατοικία κατέρρευσε, ο Δίας βρέθηκε κάτω από τόνους μπετόν.

Την ώρα που ακούστηκε η καθησυχαστική φράση, «ευτυχώς δεν υπήρξαν θύματα», εκείνος ήταν ακόμη παγιδευμένος στα ερείπια.

Αυτή η αντίθεση πονάει.

Γιατί αποκαλύπτει μια πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.

Χειροκροτούμε τους σκύλους, όταν σώζουν ανθρώπους.

Συγκινούμαστε, όταν βλέπουμε έναν διασώστη, να αγκαλιάζει τον τετράποδο συνεργάτη του, μετά από μια επιτυχημένη αποστολή.

Δημοσιεύουμε φωτογραφίες τους, γράφουμε εγκωμιαστικά σχόλια, τους αποκαλούμε ήρωες.

Όταν όμως ένας σκύλος χρειάζεται να σωθεί, ξαφνικά για κάποιους, παύει να θεωρείται θύμα.

Ακούγονται φράσεις όπως:

«Είναι μόνο ένα ζώο.»

«Υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα.»

«Πρώτα οι άνθρωποι.»

Μα ποιος είπε ότι η συμπόνια έχει περιορισμένο χώρο;

Ποιος αποφάσισε, ότι η διάσωση ενός ζώου αφαιρεί αξία, από τη διάσωση ενός ανθρώπου;

Οι πραγματικοί διασώστες, δεν κάνουν τέτοιες διακρίσεις.

Όσοι επιχειρούν σε σεισμούς, πυρκαγιές και πλημμύρες, γνωρίζουν καλά ότι κάθε ζωή που σώζεται, αποτελεί νίκη απέναντι στην καταστροφή.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν αποδεικνύεται μόνο, από το πώς προστατεύει τους ανθρώπους της στις δύσκολες στιγμές.

Αποδεικνύεται και από το πώς φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα, που δεν έχουν φωνή να ζητήσουν βοήθεια.

Ο Δίας δεν μπορούσε να καλέσει σε βοήθεια.

Δεν μπορούσε να εξηγήσει ότι φοβόταν.

Δεν μπορούσε να φωνάξει πως ήταν ζωντανός.

Περίμενε.

Περίμενε τους ανθρώπους.

Ακριβώς όπως τόσοι σκύλοι περιμένουν καθημερινά τους ανθρώπους, που έχουν χαθεί κάτω από τα χαλάσματα, σε κάθε γωνιά του κόσμου.

Είναι μια σιωπηλή ανταπόδοση εμπιστοσύνης.

Οι σκύλοι μάς χαρίζουν κάτι μοναδικό:

Απόλυτη αφοσίωση, χωρίς ανταλλάγματα.

Δεν κρατούν κακία.

Δεν ζητούν ανταμοιβή.

Δεν εγκαταλείπουν.

Γι’ αυτό και όταν βλέπουμε έναν σκύλο να κινδυνεύει, δεν μπορούμε να μετράμε την αξία της ζωής του με οικονομικά, πολιτικά, ή επικοινωνιακά κριτήρια.

Η ζωή δεν έχει κατηγορίες.

Ο πόνος δεν έχει είδος.

Ο φόβος δεν γνωρίζει σύνορα.

Η εικόνα αυτή, μας καλεί να θυμηθούμε κάτι, που πολλές φορές ξεχνάμε:

Οι σκύλοι δεν είναι εργαλεία.

Δεν είναι αναλώσιμοι.

Δεν είναι μέσα προβολής, ούτε προσωρινοί ήρωες, που θυμόμαστε μόνο όταν μας εξυπηρετούν.

Είναι αισθανόμενα πλάσματα.

Έχουν οικογένειες.

Έχουν ανθρώπους που τους αγαπούν.

Έχουν αναμνήσεις.

Έχουν συναισθήματα.

Και πάνω απ’ όλα, έχουν το ίδιο δικαίωμα να σωθούν, όταν βρίσκονται σε κίνδυνο.

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν:

Αν ένας σκύλος μπορεί να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να βρει έναν άγνωστο άνθρωπο κάτω από τα ερείπια, μήπως κι εμείς οφείλουμε να κάνουμε το ίδιο, όταν εκείνος είναι παγιδευμένος;

Η απάντηση δεν χρειάζεται φιλοσοφία.

Χρειάζεται ανθρωπιά.

Γιατί η πραγματική ανθρωπιά, δεν μετριέται από το πόσο αγαπάμε όσους μας μοιάζουν.

Μετριέται, από το πώς στεκόμαστε δίπλα σε εκείνους, που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από εμάς.

Ο Δίας έγινε για πολλούς το σύμβολο όλων των αόρατων θυμάτων.

Εκείνων που δεν εμφανίζονται πάντα στους επίσημους απολογισμούς, αλλά υπάρχουν.

Που νιώθουν φόβο, πόνο και αγωνία, χωρίς ποτέ να ακουστεί η φωνή τους.

Ας μη χρειαστεί άλλη μία καταστροφή, για να θυμηθούμε, ότι τα ζώα είναι μέλη της κοινωνίας μας και, για εκατομμύρια ανθρώπους, μέλη της οικογένειάς τους.

Ας μάθουμε να σχεδιάζουμε την πολιτική προστασία, την πολιτική άμυνα και τη διαχείριση κρίσεων, με τρόπο που να περιλαμβάνει και εκείνα.

Γιατί όταν ένας σκύλος σώζει έναν άνθρωπο, ο κόσμος χειροκροτεί.

Όταν όμως ένας άνθρωπος σώζει έναν σκύλο, ο κόσμος αποδεικνύει, ότι δεν έχει χάσει την ψυχή του.

Ο Δίας δεν είναι απλώς ένα όνομα.

Είναι μια υπενθύμιση, ότι κάθε ζωή έχει αξία.

Και οι σκύλοι διασώστες της Βενεζουέλας, δεν είναι απλώς γενναία ζώα.

Είναι η ζωντανή απόδειξη, ότι η ανιδιοτελής προσφορά, δεν γνωρίζει σύνορα, γλώσσες, ή είδη.

Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για πολιτισμό, τότε οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε κάθε ζωή που παλεύει να κρατηθεί ζωντανή, είτε βρίσκεται κάτω από τα συντρίμμια μιας μακρινής χώρας, είτε κάτω από τα χαλάσματα μιας γειτονιάς στην Αθήνα.

Γιατί η αξία μιας κοινωνίας, δεν φαίνεται μόνο από τους ανθρώπους που σώζει.

Φαίνεται και από εκείνους, που αρνείται να ξεχάσει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η Ελλάδα δεν καίγεται μόνη της.

Τα δάση δεν εξαφανίζονται μόνα τους.

Τα ζώα δεν απανθρακώνονται από «κακή στιγμή».

Οι άνθρωποι δεν χάνουν τα σπίτια τους, επειδή απλώς «έτυχε».

Κάθε καλοκαίρι ζούμε το ίδιο εφιαλτικό έργο.

Ο ουρανός γίνεται μαύρος.

Ο αέρας γεμίζει στάχτη.

Ολόκληρα οικοσυστήματα εξαφανίζονται.

Άγρια ζώα καίγονται ζωντανά, μέσα στις φωλιές τους.

Κατοικίδια εγκαταλείπονται στον πανικό.

Παραγωγικά ζώα πεθαίνουν δεμένα, ανήμπορα να ξεφύγουν.

Άνθρωποι βλέπουν τους κόπους μιας ζωής, να γίνονται στάχτη μέσα σε λίγες ώρες.

Και μόλις σβήσουν οι τελευταίες φλόγες, αρχίζει η γνώριμη παράσταση.

Δηλώσεις.

Υποσχέσεις.

Επισκέψεις.

Εξαγγελίες.

Και μετά… σιωπή.

Μέχρι την επόμενη φωτιά.

Ως εδώ.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, αρνείται να συνηθίσει αυτή την καταστροφή.

Αρνείται να δεχθεί, ότι οι πυρκαγιές αποτελούν μια αναπόφευκτη «καλοκαιρινή κανονικότητα».

Αρνείται να δεχθεί, ότι τα ζώα είναι αναλώσιμα.

Αρνείται να δεχθεί, ότι τα δάση είναι απλώς αριθμοί σε έναν απολογισμό.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται μόνο περισσότερα εναέρια μέσα, όταν ξεσπά η κρίση.

Χρειάζεται πρόληψη.

Χρειάζεται σχέδιο.

Χρειάζεται διαφάνεια.

Χρειάζεται λογοδοσία.

Χρειάζεται σεβασμό στη φύση.

Απαιτούμε από την Πολιτεία να διερευνά πλήρως κάθε μεγάλη πυρκαγιά, να ενημερώνει με διαφάνεια τους πολίτες για τα αίτια, όπου αυτά διαπιστώνονται και να αποδίδονται ευθύνες, όταν προκύπτουν από τις αρμόδιες έρευνες.

Απαιτούμε ουσιαστική προστασία των δασών.

Απαιτούμε σχέδια διάσωσης για τα ζώα.

Απαιτούμε ενίσχυση των εθελοντών και των υπηρεσιών πρώτης γραμμής.

Δεν ζητάμε προνόμια.

Ζητάμε το δικαίωμα της χώρας μας, να μη μετατρέπεται κάθε χρόνο σε στάχτη.

Και απευθυνόμαστε και στην κοινωνία.

Μην προσπερνάτε ένα ζώο που κινδυνεύει.

Μην εγκαταλείπετε τα κατοικίδιά σας.

Μην αφήνετε ζώα δεμένα πίσω σας.

Μια πράξη ανθρωπιάς, μπορεί να σώσει μια ζωή.

Στεκόμαστε δίπλα στους πυροσβέστες, στους εθελοντές, στους διασώστες, στους ανθρώπους που παλεύουν με αυταπάρνηση, για να σώσουν ό,τι σώζεται.

Αυτοί δεν είναι το πρόβλημα.

Είναι η ελπίδα.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο να μετρά καμένα δάση, νεκρά ζώα και ανθρώπινες τραγωδίες.

Η χώρα μας αξίζει περισσότερα.

Τα δάση μας αξίζουν περισσότερα.

Τα ζώα μας αξίζουν περισσότερα.

Και οι επόμενες γενιές, έχουν δικαίωμα να παραλάβουν μια Ελλάδα ζωντανή.

Όχι μια Ελλάδα που κάθε καλοκαίρι χάνεται μέσα στις φλόγες.

Δεν θα σιωπήσουμε.

Δεν θα συνηθίσουμε.

Δεν θα σταματήσουμε να ζητάμε πρόληψη, διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματική προστασία για κάθε μορφή ζωής.

Γιατί όταν καίγεται ένα δάσος, δεν χάνεται μόνο ένα κομμάτι γης.

Χάνεται ένα κομμάτι της ψυχής αυτού του τόπου.

Η σιωπή δεν σβήνει τις φωτιές.

Η ευθύνη αρχίζει, πριν ανάψει η πρώτη σπίθα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ