Υπάρχει μια αλήθεια που πολλοί αρνούνται να δουν κατάματα.

Μια αλήθεια άβολη, ενοχλητική, σχεδόν απαγορευμένη:

Τα αδέσποτα ζώα στους δρόμους και τα ζώα στα σφαγεία, δεν είναι δύο ξεχωριστά ζητήματα.

Είναι συγκοινωνούντα δοχεία.

Είναι το ίδιο πρόβλημα, με διαφορετικό πρόσωπο.

Είναι η ίδια βαθιά ριζωμένη αντίληψη, ότι η ζωή ενός ζώου έχει αξία μόνο όταν εξυπηρετεί τον άνθρωπο — και καμία όταν παύει να το κάνει.

Στους δρόμους των πόλεων, τα αδέσποτα περιφέρονται σαν σκιές.

Πεινασμένα, άρρωστα, φοβισμένα, συχνά κακοποιημένα.

Δεν γεννήθηκαν εκεί από επιλογή.

Είναι προϊόν εγκατάλειψης, αδιαφορίας και ανευθυνότητας.

Είναι τα «παιδιά» μιας κοινωνίας που αγοράζει ζώα σαν αντικείμενα και τα πετάει όταν γίνουν «βάρος».

Κάθε αδέσποτο είναι μια ιστορία προδοσίας.

Την ίδια στιγμή, πίσω από κλειστές πόρτες, μακριά από τα βλέμματα, εκατομμύρια ζώα οδηγούνται καθημερινά σε σφαγεία.

Εκεί, η ζωή τους μετριέται σε κιλά, σε απόδοση, σε κέρδος.

Δεν έχουν όνομα, δεν έχουν ταυτότητα, δεν έχουν ιστορία.

Μόνο ένα τέλος προκαθορισμένο.

Η διαδικασία μπορεί να βαφτίζεται «ανθρωπιστική», «ελεγχόμενη», «σύμφωνα με κανονισμούς».

Όμως ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος:

Ο θάνατος είναι βιομηχανία.

Και κάπου εδώ, η υποκρισία ξεχειλίζει.

Ο ίδιος άνθρωπος που θα χαϊδέψει έναν σκύλο στον δρόμο, θα προσπεράσει αδιάφορα ένα άλλο ζώο που πηγαίνει για σφαγή.

Ο ίδιος που θα εξοργιστεί με μια κακοποίηση, θα χρηματοδοτήσει —συνειδητά, ή ασυνείδητα— ένα σύστημα που βασίζεται στη συστηματική εκμετάλλευση και θανάτωση.

Δεν πρόκειται για αντίφαση.

Πρόκειται για επιλεκτική ηθική.

Για μια ηθική που χωρίζει τα ζώα σε «αγαπημένα» και «αναλώσιμα».

Αυτός ο διαχωρισμός, είναι η ρίζα του προβλήματος.

Όσο αποδεχόμαστε ότι κάποια ζώα αξίζουν προστασία, ενώ άλλα όχι, τόσο διαιωνίζουμε έναν κύκλο βίας.

Σήμερα είναι το ζώο του δρόμου, που πεθαίνει από αδιαφορία.

Αύριο είναι το ζώο του σφαγείου, που πεθαίνει «νόμιμα».

Και στις δύο περιπτώσεις, ο κοινός παρονομαστής είναι ο ίδιος:

Η ζωή τους θεωρείται λιγότερο σημαντική.

Η κοινωνία μας έχει μάθει να αποστρέφει το βλέμμα.

Να μην βλέπει.

Να μην συνδέει.

Να μην σκέφτεται.

Τα σφαγεία βρίσκονται μακριά από τις πόλεις, κρυμμένα.

Οι εικόνες δεν προβάλλονται.

Οι ήχοι δεν ακούγονται.

Όλα λειτουργούν έτσι ώστε, ο καταναλωτής να μην χρειάζεται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα των επιλογών του.

Να μπορεί να συνεχίζει χωρίς ενοχές.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα αδέσποτα.

Τα βλέπουμε, αλλά δεν τα «βλέπουμε».

Τα προσπερνάμε.

Τα συνηθίζουμε.

Γίνονται μέρος του τοπίου.

Μια κανονικοποιημένη τραγωδία.

Και όταν κάτι γίνεται «κανονικό», παύει να σοκάρει.

Παύει να κινητοποιεί.

Παύει να αλλάζει.

Αλλά δεν είναι κανονικό.

Δεν είναι κανονικό να γεννιούνται ζώα, για να εγκαταλειφθούν.

Δεν είναι κανονικό να ζουν μέσα στον φόβο και την πείνα.

Δεν είναι κανονικό να θανατώνονται μαζικά, επειδή έτσι λειτουργεί ένα σύστημα παραγωγής.

Και σίγουρα δεν είναι κανονικό, να το αποδεχόμαστε σιωπηλά.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε «άλλους».

Δεν ανήκει μόνο στους δήμους, στις αρχές, στους «κακούς ανθρώπους».

Ανήκει σε όλους μας.

Στις επιλογές μας, στις συνήθειές μας, στην ανοχή μας.

Κάθε φορά που κάποιος εγκαταλείπει ένα ζώο, δημιουργεί ένα αδέσποτο.

Κάθε φορά που κάποιος αδιαφορεί, επιτρέπει τη συνέχιση του προβλήματος.

Κάθε φορά που κάποιος καταναλώνει χωρίς σκέψη, στηρίζει ένα σύστημα που βασίζεται στον πόνο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αλλαγή είναι εύκολη.

Δεν είναι.

Απαιτεί σύγκρουση με βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις, με παραδόσεις, με κοινωνικές νόρμες.

Απαιτεί να κοιτάξουμε κατάματα πράγματα, που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα.

Αλλά χωρίς αυτή τη σύγκρουση, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Η αλήθεια είναι σκληρή:

Η βαρβαρότητα δεν είναι εξαίρεση.

Είναι δομικό στοιχείο του τρόπου που έχουμε μάθει να συνυπάρχουμε με τα ζώα.

Από τον δρόμο μέχρι το πιάτο, η διαδρομή είναι ενιαία.

Και όμως, υπάρχει και μια άλλη αλήθεια — λιγότερο θορυβώδης, αλλά υπαρκτή.

Υπάρχουν άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά.

Που σώζουν ζώα από τον δρόμο.

Που ταΐζουν, περιθάλπουν, φροντίζουν.

Που καταγγέλλουν κακοποιήσεις.

Που αλλάζουν τις επιλογές τους.

Που προσπαθούν να ζήσουν με μεγαλύτερη συνέπεια, ανάμεσα σε αυτά που πιστεύουν και σε αυτά που κάνουν.

Αυτοί οι άνθρωποι αποδεικνύουν ότι η αλλαγή δεν είναι ουτοπία.

Είναι επιλογή.

Όμως δεν αρκούν λίγοι.

Χρειάζεται συλλογική αφύπνιση.

Χρειάζεται να σπάσει η σιωπή.

Να πάψει η κανονικοποίηση της βίας.

Να τεθεί υπό αμφισβήτηση, το «έτσι είναι τα πράγματα».

Γιατί δεν είναι.

Τα πράγματα είναι έτσι, επειδή τα αφήσαμε να γίνουν έτσι.

Και μπορούν να αλλάξουν, μόνο αν σταματήσουμε να τα αποδεχόμαστε.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πόνος.

Υπάρχει.

Παντού.

Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να τον αναγνωρίσουμε — και να αναλάβουμε το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.

Γιατί όσο συνεχίζουμε να χωρίζουμε τα ζώα σε κατηγορίες αξίας, όσο συνεχίζουμε να επιλέγουμε την ευκολία αντί της συνείδησης, τόσο τα αδέσποτα θα γεμίζουν τους δρόμους και τα σφαγεία θα γεμίζουν με ζωές, που δεν είχαν ποτέ πραγματική ευκαιρία.

Δεν είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι.

Είναι ένας.

Και ο τρόπος που τον διαμορφώνουμε σήμερα, θα καθορίσει αν αύριο θα μιλάμε ακόμα για «κανονικότητα» — ή για ντροπή.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1390774429757958&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η υπόθεση κακοποίησης και εγκατάλειψης ζώου συντροφιάς, αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές παραβιάσεις της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια, η έννομη τάξη έχει ενισχυθεί σημαντικά, αναγνωρίζοντας τα ζώα ως έμβια όντα, που δικαιούνται προστασία και ευζωία.

Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη συναντώνται συχνά περιπτώσεις όπου, παρά την ύπαρξη καταγγελιών και δικαστικών διαδικασιών, προκύπτουν πρακτικά και νομικά ζητήματα σχετικά με τη διαχείριση του ζώου, ιδιαίτερα ως προς την ιδιοκτησία και την καταχώρηση του microchip.

Στην παρούσα περίπτωση, πρόκειται για σκύλο που έχει υποστεί κακοποίηση και εγκατάλειψη, γεγονός που έχει ήδη κινητοποιήσει τις αρμόδιες αρχές και έχει οδηγήσει σε εκκρεμή δικαστική διαδικασία.

Το ζώο βρίσκεται πλέον υπό τη φροντίδα αναδόχου, ο οποίος έχει αναλάβει την καθημερινή του διαβίωση, την ιατρική του φροντίδα και την αποκατάσταση της ευζωίας του.

Ωστόσο, το microchip του ζώου παραμένει καταχωρημένο στο όνομα του προηγούμενου ιδιοκτήτη, ή σε μη επικαιροποιημένα στοιχεία, γεγονός που δημιουργεί νομική ανασφάλεια και εμποδίζει την πλήρη κατοχύρωση της προστασίας του ζώου.

Το microchip αποτελεί το βασικό μέσο ταυτοποίησης και νομικής σύνδεσης ενός ζώου με τον ιδιοκτήτη του.

Η αλλαγή των στοιχείων ιδιοκτησίας δεν είναι μια απλή διαδικασία, αλλά απαιτεί τη συναίνεση του καταγεγραμμένου ιδιοκτήτη, ή την παρέμβαση αρμόδιων αρχών, σε περιπτώσεις όπως η κακοποίηση, η εγκατάλειψη, ή η αφαίρεση ζώου.

Στις περιπτώσεις αυτές, η μεταβίβαση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί άτυπα, ή με ιδιωτική συμφωνία, αλλά πρέπει να στηρίζεται σε νόμιμη διαδικασία, ώστε να διασφαλίζεται τόσο η προστασία του ζώου όσο και η νομική κάλυψη του αναδόχου.

Η ύπαρξη εκκρεμούς δικαστικής διαδικασίας, καθιστά την υπόθεση ακόμη πιο σύνθετη.

Το ζώο μπορεί να θεωρείται ουσιαστικά μέρος της δικογραφίας, ιδιαίτερα αν έχει κατασχεθεί, ή αφαιρεθεί κατόπιν καταγγελίας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, οποιαδήποτε ενέργεια αλλαγής ιδιοκτησίας χωρίς την έγκριση των αρμόδιων αρχών, ενδέχεται να θεωρηθεί παράτυπη και να δημιουργήσει νομικά ζητήματα.

Ο ανάδοχος, παρά την ουσιαστική του συμβολή στη διάσωση και φροντίδα του ζώου, δεν έχει αυτομάτως το δικαίωμα να προβεί σε αλλαγή των στοιχείων του microchip.

Αντιθέτως, απαιτείται η επίσημη αναγνώριση της κατάστασης από τις αρμόδιες αρχές, όπως η Εισαγγελία, η Αστυνομία, ή ο οικείος Δήμος.

Μέσω αυτών των φορέων μπορεί να δοθεί είτε άδεια προσωρινής φιλοξενίας, είτε να κινηθεί η διαδικασία οριστικής μεταβίβασης.

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο ρόλος της Εισαγγελίας, η οποία μπορεί να εκδώσει σχετική διάταξη για την απομάκρυνση του ζώου από τον κακοποιητή και την τοποθέτησή του σε ασφαλές περιβάλλον.

Παράλληλα, ο Δήμος, ως αρμόδιος φορέας για τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, μπορεί να καταχωρήσει το ζώο ως αδέσποτο και να προχωρήσει σε νόμιμη διαδικασία υιοθεσίας μέσω του αναδόχου.

Σε πολλές περιπτώσεις, η συνεργασία με φιλοζωικό σωματείο, μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά, καθώς τα σωματεία διαθέτουν εμπειρία και θεσμικό ρόλο στη διαχείριση τέτοιων περιστατικών.

Το ζώο μπορεί να καταχωρηθεί προσωρινά στο όνομα του σωματείου και στη συνέχεια να δοθεί για υιοθεσία, διασφαλίζοντας τη νομιμότητα της διαδικασίας.

Είναι κρίσιμο να αποφευχθούν πρακτικές που παρακάμπτουν τη νόμιμη διαδικασία, όπως η αυθαίρετη αλλαγή microchip, ή η δήλωση ψευδών στοιχείων.

Τέτοιες ενέργειες, ακόμη και αν γίνονται με καλή πρόθεση, μπορεί να οδηγήσουν σε σοβαρές νομικές συνέπειες και να θέσουν σε κίνδυνο τόσο τον ανάδοχο, όσο και την ίδια την υπόθεση κακοποίησης.

Η σωστή προσέγγιση απαιτεί συντονισμένες ενέργειες, τεκμηρίωση και συνεργασία με τις αρμόδιες αρχές.

Ο ανάδοχος καλείται να κινηθεί θεσμικά, υποβάλλοντας αίτηση και ζητώντας επίσημη καθοδήγηση και έγκριση.

Με αυτόν τον τρόπο διασφαλίζεται όχι μόνο η νομιμότητα της διαδικασίας, αλλά και η οριστική προστασία του ζώου από μελλοντικούς κινδύνους.

Η παρούσα διαδικασία, αν και ενδέχεται να φαίνεται χρονοβόρα, αποτελεί τη μόνη ασφαλή οδό για τη διασφάλιση της ευζωίας και των δικαιωμάτων του ζώου.

Παράλληλα, ενισχύει το μήνυμα ότι η κακοποίηση ζώων δεν γίνεται ανεκτή και ότι η κοινωνία και οι θεσμοί λειτουργούν για την προστασία των πιο αδύναμων.

Πρότυπο Αίτησης

ΠΡΟΣ:

[Εισαγγελία / Αστυνομικό Τμήμα / Δήμο]

ΘΕΜΑ: Αίτηση για νόμιμη ρύθμιση μεταβίβασης και καταχώρησης ζώου συντροφιάς

Ο/Η υπογεγραμμένος/η [Ονοματεπώνυμο], κάτοικος [Διεύθυνση], με ΑΔΤ [αριθμός], τηλ. [τηλέφωνο],

Με την παρούσα αιτούμαι την καθοδήγηση και την έκδοση σχετικής απόφασης για τη νόμιμη ρύθμιση της κατάστασης ζώου συντροφιάς (σκύλου) με αριθμό microchip [αριθμός].

Το εν λόγω ζώο έχει υπάρξει θύμα κακοποίησης και εγκατάλειψης, γεγονός για το οποίο έχει ήδη κινηθεί η προβλεπόμενη δικαστική διαδικασία.

Αυτή τη στιγμή βρίσκεται υπό τη φροντίδα μου, ως αναδόχου, προκειμένου να διασφαλιστεί η ευζωία και η ασφάλειά του.

Ωστόσο, το microchip του ζώου δεν έχει μεταφερθεί στο όνομά μου, με αποτέλεσμα να υφίσταται νομική εκκρεμότητα, ως προς την ιδιοκτησία και τη διαχείρισή του.

Για τον λόγο αυτό, παρακαλώ:

Να εξεταστεί η δυνατότητα επίσημης καταγραφής μου ως προσωρινού, ή οριστικού κατόχου/αναδόχου του ζώου.

Να δοθούν οδηγίες για τη νόμιμη μεταβίβαση του microchip.

Να εκδοθεί σχετική πράξη, ή έγγραφο που να επιτρέπει την τακτοποίηση της κατάστασης.

Επισυνάπτω σχετικά στοιχεία (εφόσον υπάρχουν):

Καταγγελία / αριθμό δικογραφίας

Κτηνιατρικά έγγραφα

Φωτογραφικό υλικό

Παραμένω στη διάθεσή σας για κάθε διευκρίνιση.

Με εκτίμηση,

[Ονοματεπώνυμο]

[Υπογραφή]

[Ημερομηνία]

Υπεύθυνη Δήλωση Φιλοξενίας

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΔΗΛΩΣΗ

Ο/Η υπογεγραμμένος/η [Ονοματεπώνυμο], κάτοικος [Διεύθυνση], με ΑΔΤ [αριθμός],

Δηλώνω υπεύθυνα ότι φιλοξενώ το ζώο συντροφιάς (σκύλο) με αριθμό microchip [αριθμός], το οποίο έχει περισυλλεγεί κατόπιν περιστατικού κακοποίησης και εγκατάλειψης.

Το ζώο βρίσκεται υπό τη φροντίδα μου με σκοπό την προστασία, τη σίτιση, την ιατρική παρακολούθηση και τη διασφάλιση της ευζωίας του, έως ότου ολοκληρωθούν οι νόμιμες διαδικασίες.

Δηλώνω ότι:

Δεν είμαι ο καταγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ζώου.

Η φιλοξενία είναι προσωρινή, έως την οριστική νομική ρύθμιση.

Συνεργάζομαι με τις αρμόδιες αρχές.

Η παρούσα δήλωση γίνεται για κάθε νόμιμη χρήση.

[Ονοματεπώνυμο]

[Υπογραφή]

[Ημερομηνία]

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΖΩΩΝ

Ο μπόγιας του χθες ήταν βίαιος, ωμός και ορατός.

Ο μπόγιας του σήμερα είναι «θεσμικός», αόρατος και επικίνδυνα αποδεκτός.

Κάποτε, τα αδέσποτα δολοφονούνταν στους δρόμους με φόλες, ρόπαλα και μαζικές «εκκαθαρίσεις».

Σήμερα, εξαφανίζονται πίσω από λέξεις, όπως «διαχείριση», «περισυλλογή» και «ευθανασία».

Αλλά η αλήθεια δεν αλλάζει με την ορολογία.

Σήμερα καταγγέλλουμε:

Ζώα που εξαφανίζονται χωρίς καταγραφή.

Καταφύγια-αποθήκες ψυχών.

Ευθανασίες χωρίς διαφάνεια

Δήμους χωρίς έλεγχο και λογοδοσία.

Ο σύγχρονος μπόγιας δεν είναι πάντα ένας άνθρωπος.

Είναι μια νοοτροπία.

Είναι η αδιαφορία που έγινε σύστημα.

Δεν αποδεχόμαστε:

Τη βία με διοικητική μορφή.

Τη θανάτωση ως «λύση».

Τη σιωπή ως κανονικότητα

Απαιτούμε:

Διαφάνεια σε κάθε διαχείριση ζώου

Υποχρεωτική καταγραφή και έλεγχο

Πραγματικά προγράμματα ευζωίας και προστασίας

Λογοδοσία σε κάθε επίπεδο

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από τις λέξεις της.

Κρίνεται από το αν προστατεύει τους πιο αδύναμους.

Και σήμερα, αποτυγχάνουμε.

Ο μπόγιας δεν εξαφανίστηκε.

Απλώς φόρεσε κουστούμι.

Χθες:

Φόλες

Ξύλο

Θάνατος στους δρόμους

Σήμερα:

«Διαχείριση»

«Ευθανασία»

«Περισυλλογή»

Το αποτέλεσμα ίδιο.

Ζώα που εξαφανίζονται.

Ζώα που δεν καταγράφονται.

Ζώα που πεθαίνουν σιωπηλά.

Ο μπόγιας δεν είναι πια πρόσωπο.

Είναι σύστημα.

Είναι αδιαφορία.

Είναι σιωπή.

Μην το αποδεχτείς.

Μην το κανονικοποιήσεις.

Μίλα.

Γιατί αν δεν μιλήσεις εσύ, δεν θα μιλήσει κανείς για αυτά.

Η αλήθεια που δεν καταγράφεται

Υπάρχει μια πλευρά της πραγματικότητας, που δεν εμφανίζεται σε καμία επίσημη αναφορά.

Δεν υπάρχει σε αριθμούς, δεν αποτυπώνεται σε πίνακες, δεν παρουσιάζεται σε συνεδριάσεις.

Είναι τα ζώα που δεν καταγράφηκαν ποτέ.

Είναι εκείνα που «μαζεύτηκαν» χωρίς ίχνος.

Είναι εκείνα που δεν έφτασαν ποτέ σε καμία δομή.

Είναι εκείνα που χάθηκαν χωρίς εξήγηση.

Γιατί όταν δεν υπάρχει υποχρεωτική και δημόσια καταγραφή:

Η εξαφάνιση γίνεται εύκολη

Η ευθύνη διαχέεται

Η αλήθεια θάβεται

Και τότε, η «διαχείριση» μετατρέπεται σε χώρο ατιμωρησίας.

Δεν μιλάμε για μεμονωμένα περιστατικά.

Μιλάμε για ένα δομικό πρόβλημα, που επιτρέπει τη συγκάλυψη.

Και αυτό είναι που πρέπει να αλλάξει.

Γιατί κάθε ζώο που δεν καταγράφεται,
είναι μια ζωή που διαγράφεται.

Δεν είναι «διαχείριση», όταν δεν υπάρχει διαφάνεια.

Δεν είναι «προστασία», όταν υπάρχει θάνατος.

Ο μπόγιας δεν ανήκει στο παρελθόν.

Τον ανεχόμαστε στο παρόν.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σε μια εποχή που η κοινωνία δοκιμάζεται από κρίσεις, ανισότητες και καθημερινή ανασφάλεια, κάποιοι επιλέγουν να επιδεικνύουν δημόσια εικόνες χλιδής, αυτάρεσκου εντυπωσιασμού και αδιαφορίας.

Οι πολιτικοί που φωτογραφίζονται χαμογελαστοί μπροστά σε ολόκληρα ψητά αρνιά, σαν να πρόκειται για τρόπαιο, δεν προσβάλλουν μόνο όσους δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα.

Προκαλούν βαθύτερα το κοινό αίσθημα, γιατί δείχνουν πόσο αποκομμένοι είναι από την πραγματικότητα της κοινωνίας, που υποτίθεται ότι υπηρετούν.

Δεν είναι θέμα διατροφικών επιλογών.

Είναι θέμα συμβολισμού, ενσυναίσθησης και μέτρου.

Όταν η δημόσια εικόνα ενός εκπροσώπου μετατρέπεται σε επίδειξη υπερβολής και αδιαφορίας, τότε χάνεται το ουσιαστικό νόημα της πολιτικής:

Η ευθύνη, η ταπεινότητα και ο σεβασμός προς όλους — ανθρώπους και ζώα.

Η κοινωνία δεν χρειάζεται άλλες «selfie».

Χρειάζεται ουσία.

Χρειάζεται πράξεις.

Χρειάζεται ανθρώπους που να κατανοούν, όχι να προκαλούν.

Γιατί τελικά, αυτό που κρίνεται δεν είναι μια φωτογραφία.

Είναι το ήθος που αυτή αποκαλύπτει.

Την ώρα που μια ολόκληρη κοινωνία παλεύει με την ακρίβεια, την ανασφάλεια και την καθημερινή επιβίωση, κάποιοι επιλέγουν να φωτογραφίζονται αυτάρεσκα μπροστά σε ολόκληρα ψητά σώματα ζώων — σαν να πρόκειται για σύμβολα επιτυχίας και όχι για εικόνες που γεννούν εύλογη αγανάκτηση.

Οι πολιτικοί που επιδίδονται σε τέτοιες επιδείξεις δεν προκαλούν απλώς.

Αποκαλύπτουν

Αποκαλύπτουν την απόσταση που τους χωρίζει από την πραγματικότητα.

Αποκαλύπτουν την έλλειψη ενσυναίσθησης, απέναντι σε μια κοινωνία που δοκιμάζεται.

Αποκαλύπτουν μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία επίδειξης, αλαζονείας και κυνισμού.

Δεν πρόκειται για «παράδοση», ούτε για «αθώες στιγμές».

Πρόκειται για συνειδητή δημόσια εικόνα.

Και όταν αυτή η εικόνα περιλαμβάνει την επίδειξη νεκρών ζώων ως αντικείμενα γιορτής και κατανάλωσης, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι ξεκάθαρο:

Ότι η εξουσία δεν αφουγκράζεται, δεν σέβεται και δεν εξελίσσεται.

Σε μια εποχή που η κοινωνία ευαισθητοποιείται ολοένα και περισσότερο για την προστασία των ζώων, για την ηθική της κατανάλωσης και για την αξία της ζωής σε κάθε της μορφή, τέτοιες εικόνες μοιάζουν όχι μόνο προκλητικές, αλλά βαθιά παρωχημένες.

Και ναι, είναι πολιτική πράξη.

Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο νόμοι και αποφάσεις.

Είναι και το παράδειγμα.

Είναι το μήνυμα.

Είναι η στάση.

Και όταν η στάση αυτή συνοψίζεται σε ένα χαμόγελο μπροστά σε ένα ψητό σώμα, τότε το ερώτημα δεν είναι τι γιορτάζεται, αλλά τι ακριβώς έχει χαθεί.

Ίσως τελικά αυτό που ενοχλεί περισσότερο δεν είναι η εικόνα.

Είναι η αλήθεια που κουβαλά:

Ότι κάποιοι εξακολουθούν να κυβερνούν με όρους παρελθόντος, αδιαφορώντας για μια κοινωνία που έχει ήδη προχωρήσει.

Η κοινωνία δεν σοκάρεται πια εύκολα.

Αλλά δεν ανέχεται πια και τη σιωπή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εκκωφαντικό από τη σιωπή που αφήνει πίσω του ένας πόλεμος.

Όχι τη σιωπή των όπλων όταν σταματούν.

Αλλά εκείνη που απλώνεται μετά — βαριά, ασήκωτη — ανάμεσα σε πράγματα, που δεν έπρεπε ποτέ να μείνουν μόνα τους.

Ένα λούτρινο πεταμένο στο χώμα.

Ένα μικρό παπούτσι χωρίς το ταίρι του.

Ένα παιχνίδι ζώου, άψυχο, όπως και το σώμα που κάποτε αντιπροσώπευε.

Αυτά δεν είναι αντικείμενα.

Είναι αποδείξεις.

Αποδείξεις ότι ο κόσμος μας απέτυχε.

Ότι η βία δεν έχει όρια.

Ότι η αθωότητα δεν προστατεύεται.

Θυσιάζεται.

Μας έμαθαν να μετράμε τους νεκρούς.

Να τους μετατρέπουμε σε αριθμούς, σε στατιστικές, σε τίτλους ειδήσεων.

Να αντέχουμε το αδιανόητο, αρκεί να παρουσιάζεται με τάξη και απόσταση.

Αλλά κανένας αριθμός δεν δείχνει το βάρος ενός παιδικού παπουτσιού, που δεν θα φορεθεί ξανά.

Κανένας δείκτης δεν μετρά την απουσία μιας ανάσας που κόπηκε βίαια.

Κανένα δελτίο δεν μεταδίδει τον τρόμο ενός ζώου, που πεθαίνει χωρίς να καταλαβαίνει γιατί.

Κι όμως, συνεχίζουμε.

Συνεχίζουμε να μιλάμε για «παράπλευρες απώλειες».

Σαν να πρόκειται για τεχνικό σφάλμα.

Σαν να είναι αναπόφευκτο.

Σαν να είναι αποδεκτό.

Δεν είναι.

Δεν είναι φυσιολογικό να πεθαίνουν παιδιά.

Δεν είναι φυσιολογικό να σφαγιάζονται ζώα, μέσα στον πανικό και τη φωτιά.

Δεν είναι φυσιολογικό να συνηθίζουμε εικόνες, που θα έπρεπε να μας διαλύουν.

Αυτός ο επιτάφιος — φτιαγμένος από παιχνίδια, ρούχα, μικρά ίχνη ζωής — δεν είναι σύμβολο θρήνου.

Είναι κατηγορητήριο.

Κατηγορεί αυτούς που αποφασίζουν.

Κατηγορεί αυτούς που εκτελούν.

Κατηγορεί κι εμάς — που βλέπουμε, που ξέρουμε, που συνεχίζουμε.

Γιατί κάθε φορά που προσπερνάμε,
κάθε φορά που λέμε «έτσι είναι ο κόσμος»,
κάθε φορά που επιλέγουμε να μη νιώσουμε —
γινόμαστε μέρος αυτού του κόσμου.

Τα παιχνίδια δεν ανήκουν στους τάφους.

Τα παιχνίδια ανήκουν σε χέρια που γελούν, σε δωμάτια γεμάτα ζωή, σε κόσμους που χτίζονται με φαντασία .

Όχι που καταστρέφονται με βία.

Και τα ζώα δεν ανήκουν στη φρίκη.

Δεν ανήκουν στις φωτιές, στους βομβαρδισμούς, στην εγκατάλειψη.

Δεν είναι σκιές δίπλα στον ανθρώπινο πόνο.

Είναι ζωές ισάξιες, σιωπηλές μόνο επειδή ποτέ δεν τους δώσαμε φωνή.

Αν υπάρχει ακόμη κάτι που να μας ενώνει ως ανθρώπους, δεν είναι η δύναμη.

Δεν είναι η εξουσία.

Δεν είναι η ικανότητα να καταστρέφουμε.

Είναι η ικανότητα να νιώθουμε.

Και αν αυτό το μανιφέστο έχει κάποιο νόημα,
δεν είναι να σε κάνει απλώς να λυπηθείς.

Είναι να σε κάνει να μην αντέχεις άλλο.

Να μην αντέχεις τη σιωπή.

Να μην αντέχεις τις δικαιολογίες.

Να μην αντέχεις έναν κόσμο που θάβει την αθωότητα και συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς μνήμη.

Δεν υπάρχει ανθρωπιά χωρίς οργή.

Δεν υπάρχει μέλλον, αν συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αυτό το παρόν.

Αυτός ο επιτάφιος δεν είναι το τέλος.

Είναι η αρχή μιας ερώτησης που δεν πρέπει να μείνει αναπάντητη:

Πόσα ακόμα παιχνίδια πρέπει να γίνουν μνήματα, για να αποφασίσουμε ότι φτάνει;

Δεν υπάρχει τίποτα ιερό, σε έναν πόλεμο που αφήνει πίσω του παιχνίδια.

Δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό, σε έναν κόσμο όπου τα παιδικά παπούτσια μένουν άδεια και τα ζώα πεθαίνουν σιωπηλά, χωρίς να καταλάβουν γιατί.

Αυτός ο επιτάφιος δεν είναι τέχνη.

Είναι κατηγορητήριο.

Κάθε λούτρινο που βλέπεις εδώ, ήταν κάποτε αγκαλιά.

Κάθε μικρό παπούτσι, ένα βήμα που δεν ολοκληρώθηκε.

Κάθε παιχνίδι ζώου, μια ζωή που δεν είχε ποτέ φωνή.

Και όμως, συνεχίζουμε να τα ονομάζουμε «απώλειες».

Σαν να ήταν αριθμοί.

Σαν να μην είχαν όνομα.

Σαν να μην πονούσαν.

Ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σωπάσουν τα όπλα.

Συνεχίζεται μέσα σε αυτά που αφήνει πίσω του.

Μέσα στη σιωπή.

Αν υπάρχει ακόμη κάτι ανθρώπινο μέσα μας, τότε αυτός ο επιτάφιος δεν είναι για να τον κοιτάξουμε.

Είναι για να ντραπούμε.

Και να σταματήσουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Για εμάς είναι γιορτή.

Φως, ευχές, τραπέζια γεμάτα, λέξεις όπως «αγάπη» και «ελπίδα».

Για εκείνα… είναι η τελευταία τους μέρα.

Πίσω από κάθε «παράδοση» που δεν αμφισβητήσαμε ποτέ, υπάρχει μια ζωή που δεν πρόλαβε να υπάρξει.

Ένα πλάσμα που ένιωσε φόβο.

Που αποχωρίστηκε τη μητέρα του.

Που οδηγήθηκε στον θάνατο, χωρίς να καταλάβει το γιατί.

Και εμείς;

Εμείς το ονομάζουμε «έθιμο».

Μα η αλήθεια δεν αλλάζει, επειδή τη συνηθίσαμε.

Η βία δεν γίνεται λιγότερη επειδή επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Ο πόνος δεν γίνεται αόρατος, επειδή επιλέγουμε να μη τον κοιτάμε.

Αν η Ανάσταση είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, τότε τι ακριβώς γιορτάζουμε όταν σκοτώνουμε;

Αν μιλάμε για αγάπη, γιατί τη σταματάμε στα όρια του είδους μας;

Αν πιστεύουμε στο φως, γιατί αφήνουμε τόσο σκοτάδι πίσω από τις επιλογές μας;

Ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι αυτή:

Δεν είναι ανάγκη.

Είναι επιλογή.

Και κάθε επιλογή μπορεί να αλλάξει.

Δεν σου ζητάμε να σταματήσεις να γιορτάζεις.

Σου ζητάμε να ξανασκεφτείς τι σημαίνει πραγματικά να γιορτάζεις.

Χωρίς αίμα.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς θύματα.

Γιατί η συμπόνια δεν είναι αδυναμία.

Είναι συνείδηση.

Και η αληθινή ΕπΑνάσταση, δεν είναι μια λέξη πάνω σε μια εικόνα.

Είναι η στιγμή που επιλέγεις, να μην συμμετέχεις πια στον πόνο.

Καλή ΕπΑνάσταση;

Για εκείνα, όχι.

Η γιορτή δεν χρειάζεται θύματα.

Η παράδοση δεν είναι άλλοθι.

Φέτος:

Διάλεξε τη ζωή

Διάλεξε τη συμπόνια

Μην το λες “παράδοση”.

Πες το όπως είναι:

Βία.

Κάθε Πάσχα, επαναλαμβάνεται η ίδια σιωπηλή σφαγή.

Αθώα πλάσματα γεννιούνται για να πεθάνουν στο πιάτο σου.

Και εσύ το βαφτίζεις «έθιμο».

Το ντύνεις με χαμόγελα.

Το σερβίρεις με ευχές.

Η υποκρισία έχει όρια.

Ο πόνος όχι.

Αν η πίστη σου χρειάζεται αίμα, ίσως δεν είναι πίστη.

Είναι συνήθεια.

Κάνε την πραγματική επανάσταση:

Σταμάτα να συμμετέχεις.

#ΕπΑνάσταση #Σεβασμός #ΔικαιώματαΖώων

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Στέκεται εκεί, μόνο του.

Δεν καταλαβαίνει γιατί.

Δεν ξέρει τι “έθιμο” είναι αυτό.

Ξέρει μόνο ότι το παιδί του είναι νεκρό στα πόδια του… και ότι οι μορφές γύρω του πλησιάζουν.

Με μάτια γεμάτα τρόμο, όχι θυμό.

Με φωνή που δεν θα ακουστεί ποτέ.

Με μια ζωή που για κάποιους δεν μετράει.

Αυτοί γύρω του δεν είναι τέρατα.

Είναι άνθρωποι.

Άνθρωποι που έμαθαν να αποκαλούν τη βία «παράδοση», τη σφαγή «γιορτή» και τον πόνο «έθιμο».

Κάθε χρόνο, το ίδιο σκηνικό.

Αθώες ζωές γεννιούνται μόνο για να πεθάνουν.

Μωρά ζώα που δεν πρόλαβαν να ζήσουν.

Μητέρες που βλέπουν τα παιδιά τους να χάνονται.

Κραυγές που πνίγονται μέσα σε μαχαίρια και σιωπή.

Και εμείς;

Θα συνεχίσουμε να κοιτάμε αλλού;

Θα συνεχίσουμε να βαφτίζουμε τη βία “παράδοση”, για να νιώθουμε καλύτερα;

Η παράδοση δεν είναι άλλοθι για τη σκληρότητα.

Η συνήθεια δεν ξεπλένει το αίμα.

Και η σιωπή… μας κάνει συνένοχους.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε.

Να δούμε.

Να νιώσουμε.

Να αλλάξουμε.

Γιατί ο πολιτισμός δεν φαίνεται στις λέξεις μας, αλλά στο πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Σπάσε τον κύκλο.

Μη γιορτάζεις τον θάνατο.

Διάλεξε τη ζωή.

Αυτό δεν είναι παράδοση. Είναι οργανωμένη βαρβαρότητα.

Κοιτάξτε τους.

Όχι, δεν είναι τέρατα από παραμύθι.

Είναι άνθρωποι.

Με πρόσωπα, με φωνή, με επιλογές.

Και απέναντί τους;

Ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα.

Μια μάνα, που μόλις έχασε το παιδί της.

Ένα σώμα μικρό, άψυχο, πεταμένο στο χώμα, σαν να μην άξιζε ποτέ να ζήσει.

Αυτό υπερασπίζεστε;

Αυτό ονομάζετε «έθιμο»;

Μην κρύβεστε πίσω από λέξεις.

Η αλήθεια είναι απλή και βρώμικη:

Σκοτώνετε γιατί μπορείτε.

Συνεχίζετε γιατί έτσι μάθατε.

Και δεν αλλάζετε, γιατί δεν θέλετε να αντικρίσετε τι πραγματικά είστε, μέσα σε αυτή την πράξη.

Καμία «παράδοση» δεν δικαιολογεί τον τρόμο στα μάτια ενός ζώου.

Καμία «γιορτή» δεν καθαγιάζει το αίμα ενός μωρού.

Καμία κοινωνία που ανέχεται αυτό, δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη.

Κάθε μαχαίρι που σηκώνεται,

Κάθε κραυγή που αγνοείται,

Λάθε πιάτο που γεμίζει με σιωπηλό πόνο,
είναι μια επιλογή.

Και η επιλογή αυτή έχει όνομα:

Βία.

Μην μιλάτε για πίστη.

Μην μιλάτε για έθιμα.

Μην μιλάτε για «έτσι είναι».

Γιατί τίποτα από αυτά δεν ξεπλένει το αίμα.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από αυτούς που συνεχίζουν.

Θα έρθει από αυτούς που αρνούνται.

Σταμάτα να συμμετέχεις.

Σταμάτα να δικαιολογείς.

Σταμάτα να σιωπάς.

Γιατί όσο το αποδέχεσαι… είσαι μέρος του κύκλου.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σταμάτα να το προσπερνάς.

Δεν είναι «σκληρές εικόνες».

Δεν είναι «υπερβολές ακτιβιστών».

Δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά».

Είναι η κανονικότητα που έχουμε χτίσει — και που συντηρούμε καθημερινά.

Αυτό που συμβαίνει στα ζώα δεν είναι ατύχημα.

Είναι σύστημα.

Ένα σύστημα που ξεκινά από τη γέννηση και καταλήγει στον θάνατο.

Ένα σύστημα που δεν αφήνει περιθώρια, δεν αναγνωρίζει πόνο, δεν επιτρέπει διαφυγή.

Ένα σύστημα που λειτουργεί αθόρυβα, γιατί εμείς επιλέγουμε να μην ακούμε.

Τα παραγωγικά ζώα δεν γεννιούνται για να ζήσουν.

Γεννιούνται για να αποδώσουν.

Από την πρώτη τους ανάσα, εντάσσονται σε μια αλυσίδα εκμετάλλευσης, που δεν σπάει ποτέ.

Στερούνται τη μητέρα τους, τον χώρο τους, τη φύση τους.

Το σώμα τους γίνεται προϊόν.

Η ζωή τους, χρονοδιάγραμμα.

Δεν υπάρχει «φροντίδα», όταν ο προορισμός είναι ο θάνατος.

Υπάρχει μόνο διαχείριση μέχρι την εκτέλεση.

Και ναι — εκτέλεση.

Γιατί όταν ένα ζώο οδηγείται χωρίς επιλογή, χωρίς κατανόηση, μέσα στον τρόμο, σε έναν χώρο όπου η ζωή του τελειώνει βίαια, δεν μιλάμε για «διαδικασία».

Μιλάμε για θανάτωση, που έχει κανονικοποιηθεί τόσο πολύ, ώστε να μη μας σοκάρει πια.

Αυτό είναι το πρώτο επίπεδο του Γολγοθά.

Το δεύτερο εκτυλίσσεται στους δρόμους.

Εκεί που η εγκατάλειψη γίνεται καθημερινότητα.

Εκεί που η ευθύνη μετατρέπεται σε αδιαφορία.

Τα αδέσποτα ζώα είναι το πιο ξεκάθαρο αποτύπωμα της κοινωνικής μας αποτυχίας.

Δεν είναι «πρόβλημα».

Είναι αποτέλεσμα.

Κάθε σκύλος που ψάχνει τροφή στα σκουπίδια είχε κάποτε κάποιον.

Κάθε γάτα που γεννάει σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο, είναι κομμάτι μιας αλυσίδας εγκατάλειψης που δεν σταμάτησε ποτέ.

Και εμείς;

Συνηθίσαμε.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε πεινασμένα.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε τραυματισμένα.

Συνηθίσαμε να τα βλέπουμε νεκρά στην άκρη του δρόμου.

Η συνήθεια είναι η πιο επικίνδυνη μορφή βίας.

Γιατί δεν φαίνεται.

Δεν φωνάζει.

Δεν προκαλεί αντίδραση.

Απλώς επιτρέπει.

Και όσο επιτρέπουμε, ο κύκλος συνεχίζεται.

Το τρίτο επίπεδο του Γολγοθά, είναι αυτό που δεν βλέπουμε σχεδόν ποτέ — αλλά υπάρχει παντού.

Η άγρια ζωή καταρρέει.

Όχι από «φυσικά αίτια».

Από ανθρώπινη παρέμβαση.

Δάση καίγονται και μαζί τους καίγονται φωλιές, μικρά, ζωές που δεν πρόλαβαν καν να υπάρξουν.

Βιότοποι εξαφανίζονται, για να χτιστούν δρόμοι, ξενοδοχεία, «επενδύσεις».

Παγίδες στήνονται σιωπηλά.

Δηλητήρια σκορπίζονται χωρίς έλεος.

Και κάθε φορά που ένα είδος μειώνεται, που ένα οικοσύστημα διαλύεται, εμείς το ονομάζουμε «εξέλιξη».

Δεν είναι εξέλιξη.

Είναι εξόντωση.

Και κάπου εδώ τελειώνουν οι δικαιολογίες.

Δεν μπορείς να λες «δεν ήξερα».

Δεν μπορείς να λες «έτσι είναι τα πράγματα».

Δεν μπορείς να λες «τι να κάνω εγώ».

Γιατί ξέρεις.

Γιατί βλέπεις.

Γιατί έχεις επιλογή.

Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται πια αποκάλυψη.

Είναι μπροστά σου.

Στις εικόνες, στα βίντεο, στους δρόμους, στα δάση που καίγονται, στα ζώα που υποφέρουν.

Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πρόβλημα.

Το ερώτημα είναι αν θα συνεχίσεις να είσαι μέρος του.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή — και σκληρή:

Κάθε φορά που επιλέγεις την άνεση αντί για τη συνείδηση,

Κάθε φορά που αγνοείς τον πόνο επειδή δεν σε αγγίζει άμεσα,

Κάθε φορά που σωπαίνεις, για να μη «χαλάσεις την ηρεμία σου»…

Συμμετέχεις.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι θέση.

Και αυτή τη στιγμή, η κοινωνία μας έχει πάρει θέση — απέναντι στα ζώα.

Μια θέση που τα θέλει αντικείμενα.

Αναλώσιμα.

Αόρατα.

Αλλά αυτή η θέση μπορεί να αλλάξει.

Όχι με ευχές.

Όχι με περιστασιακή «ευαισθησία».

Όχι με αναρτήσεις που ξεχνιούνται την επόμενη μέρα.

Αλλά με στάση.

Με επιλογές που έχουν κόστος.

Με φωνή που δεν σιωπά όταν ενοχλεί.

Με άρνηση να αποδεχτείς το «έτσι είναι».

Γιατί τίποτα από όλα αυτά δεν είναι αναπόφευκτο.

Είναι αποτέλεσμα.

Και ό,τι είναι αποτέλεσμα, μπορεί να αλλάξει.

Όχι εύκολα.

Όχι άμεσα.

Αλλά μπορεί.

Κάθε πράξη μετράει.

Κάθε στάση επηρεάζει.

Κάθε άνθρωπος που αρνείται να συμμετέχει, αποδυναμώνει αυτό το σύστημα.

Και όσο περισσότεροι το κάνουν, τόσο λιγότερο «κανονικό» θα φαίνεται.

Μέχρι που δεν θα είναι πια.

Ο «ματωμένος Γολγοθάς» των ζώων, δεν είναι μια τραγωδία που συμβαίνει κάπου αλλού.

Είναι εδώ.

Είναι τώρα.

Είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας.

Και γι’ αυτό, η ευθύνη δεν ανήκει σε κάποιους.

Ανήκει σε όλους.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα αλλάξει ο κόσμος.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξεις εσύ.

Δεν είναι κανονικό.

Δεν είναι αποδεκτό.

Δεν είναι αργά.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1384984143670320&set=pb.100064762416126.-2207520000

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η σιωπή σας σκοτώνει περισσότερα ζώα, από όσα καταγγέλλετε.

Την ώρα που χιλιάδες παραγωγικά ζώα θανατώνονται μαζικά στο όνομα των «ζωονόσων», χωρίς διαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο και χωρίς δημόσια λογοδοσία, κάποιοι επιλέγουν να “ανακαλύπτουν” την ευαισθησία τους μόνο όταν το θέμα γίνεται ορατό και επικοινωνιακά διαχειρίσιμο.

Αυτή δεν είναι φιλοζωία.

Είναι επιλεκτική ηθική.

Είναι βολικός ακτιβισμός.

Και τελικά, είναι συνενοχή.

Δεν υπάρχουν ζώα δύο ταχυτήτων.

Δεν υπάρχουν ζωές που αξίζουν υπεράσπιση μόνο όταν υπάρχει κοινό, κάμερες και δημόσιος χώρος.

Τα ζώα που θανατώνονται μαζικά μακριά από τα φώτα, δεν είναι λιγότερο ζωντανά, δεν υποφέρουν λιγότερο, δεν αξίζουν λιγότερη προστασία.

Η επιλεκτική σιωπή, είναι επιλογή.

Και κάθε επιλογή έχει συνέπειες.

Όταν δεν μιλάς για τις μαζικές θανατώσεις, τις αποδέχεσαι.

Όταν δεν απαιτείς διαφάνεια, νομιμοποιείς την αυθαιρεσία.

Όταν εμφανίζεσαι μόνο σε “εύκολες” μάχες, εγκαταλείπεις τις δύσκολες — εκεί που πραγματικά κρίνεται η στάση σου.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, δεν θα ακολουθήσει αυτή τη γραμμή.

Δεν θα επιλέξουμε ποια ζώα αξίζουν φωνή.

Δεν θα σιωπήσουμε, για να είμαστε αρεστοί.

Δεν θα προσαρμόσουμε την ηθική μας, για να χωρέσει σε δημόσιες σχέσεις.

Απαιτούμε:

Να σταματήσει η χρήση των ζωονόσων ως άλλοθι για ανεξέλεγκτες θανατώσεις.

Να υπάρξει πλήρης διαφάνεια.

Να εφαρμοστούν πραγματικά επιστημονικές λύσεις.

Να λογοδοτήσουν όσοι παίρνουν αποφάσεις χωρίς έλεγχο.

Και δηλώνουμε ξεκάθαρα:

Η ζωή δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο.

Η φιλοζωία δεν είναι επιλεκτική.

Και η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι πλευρά.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι φιλοζωία.
Είναι συνενοχή.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων τοποθετείται δημόσια απέναντι σε μια βαθιά προβληματική πραγματικότητα:

Την επιλεκτική ενεργοποίηση της ευαισθησίας γύρω από τη ζωή των ζώων, την ώρα που συντελούνται μαζικές θανατώσεις παραγωγικών ζώων, υπό το πρόσχημα ζωονόσων.

Χιλιάδες ζώα θανατώνονται χωρίς διαφάνεια, χωρίς επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση και χωρίς ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο.

Την ίδια στιγμή, η δημόσια συζήτηση περιορίζεται σε αποσπασματικές κινητοποιήσεις.

Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά.

Δεν υπάρχουν «ορατά» και «αόρατα» ζώα.

Το Κίνημα ζητά:

Διαφάνεια.

Ανεξάρτητο επιστημονικό έλεγχο.

Εναλλακτικά μέτρα, αντί μαζικών θανατώσεων.

Καλούμε όλους τους φορείς να σταθούν με συνέπεια.

Και το λέμε καθαρά:

Η σιωπή σκοτώνει.

Όταν επιλέγεις να μιλάς μόνο για ό,τι φαίνεται, αποδέχεσαι ό,τι κρύβεται.

Όταν αποφεύγεις τις δύσκολες συγκρούσεις, γίνεσαι μέρος του προβλήματος.

Δεν υπάρχουν ζώα δύο ταχυτήτων.

Δεν υπάρχουν ζωές που αξίζουν λιγότερο.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων δεν θα σιωπήσει.

Δεν θα επιλέξει “βολικές” μάχες.

Δεν θα προσαρμόσει την ηθική του.

Η ζωή δεν είναι επικοινωνιακό εργαλείο.

Η φιλοζωία δεν είναι επιλεκτική.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Οσοι μπαίνετε στις σελίδες του Κινήματος για να πετάξετε λάσπη, να γράψετε ύβρεις και να μας κουνήσετε το δάχτυλο ότι «δεν κάνουμε τίποτα», να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή:

Δεν είστε ούτε κριτές, ούτε υπερασπιστές των ζώων.

Είστε μέρος του προβλήματος.

Γιατί η πραγματικότητα είναι απλή — και πονάει.

Την ώρα που ζώα θανατώνονται μαζικά με πρόσχημα ζωονόσους, την ώρα που ολόκληρα κοπάδια οδηγούνται στον θάνατο χωρίς ουσιαστική πρόληψη, χωρίς σχέδιο, χωρίς ηθικό φραγμό, εσείς δεν εμφανίζεστε εκεί.

Δεν είστε στις καταγγελίες.

Δεν είστε στις παρεμβάσεις.

Δεν είστε πουθενά.

Εμφανίζεστε μόνο κάτω από αναρτήσεις.

Με ψευδώνυμα.

Με επιθετικότητα.

Με μηδενική ευθύνη.

Και τολμάτε να μιλάτε για «αδράνεια».

Το Κίνημα δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο, για να σας ικανοποιεί επικοινωνιακά.

Δεν είναι βιτρίνα.

Δεν είναι «εύκολος στόχος», για να εκτονώνετε την οργή σας, επειδή το σύστημα που πραγματικά ευθύνεται, δεν τολμάτε να το αγγίξετε.

Γιατί εκεί είναι η αλήθεια που αποφεύγετε:

Δεν τα βάζετε με τους υπεύθυνους.

Δεν τα βάζετε με τις πολιτικές, που επιτρέπουν τη μαζική θανάτωση.

Δεν τα βάζετε με εκείνους που σιωπούν, όταν πρέπει να μιλήσουν.

Τα βάζετε με αυτούς που μιλούν.

Είναι πιο εύκολο.

Πιο ασφαλές.

Πιο βολικό.

Και μετά έρχεστε να μας βάλετε «στο ίδιο καλάθι» με όσους δεν αντέδρασαν.

Όχι.

Δεν είμαστε ίδιοι.

Δεν σιωπήσαμε.

Δεν κρυφτήκαμε.

Δεν περιμέναμε να περάσει η καταιγίδα, για να βγούμε «δικαιωμένοι».

Μιλήσαμε όταν έπρεπε, παρεμβήκαμε όταν υπήρχε κόστος, εκτεθήκαμε όταν άλλοι έκαναν δημόσιες σχέσεις.

Αν δεν το είδατε, είναι δικό σας θέμα.

Αν το αγνοείτε, είναι επιλογή σας.

Αν το διαστρεβλώνετε, είναι συνειδητή στάση.

Αλλά δεν θα το ανεχτούμε.

Και ας μιλήσουμε καθαρά για το Πάσχα.

Γιατί εκεί αποκαλύπτεται η μεγαλύτερη υποκρισία.

Κάθε χρόνο, τα ίδια.

Την μία μέρα «αγάπη», «παράδοση», «οικογένεια».

Την επόμενη, σφαγή.

Χιλιάδες, εκατομμύρια αμνοί οδηγούνται στον θάνατο, για να συντηρηθεί ένα έθιμο που κανείς δεν τολμά να αμφισβητήσει πραγματικά.

Και όποιος τολμήσει να πει το αυτονόητο — ότι δηλαδή αυτή η «γιορτή» δεν είναι γιορτή για όλους — γίνεται στόχος.

Από ποιους;

Από εκείνους που δεν αντέχουν να δουν την αλήθεια.

Από εκείνους που θέλουν να συνεχίσουν χωρίς ενοχές.

Από εκείνους που βαφτίζουν την κακοποίηση «παράδοση», για να μην χρειαστεί να αλλάξουν τίποτα.

Και φυσικά, από τα ίδια τρολ, που ξαφνικά «ενδιαφέρονται» για τα ζώα, μόνο και μόνο για να επιτεθούν.

Ας το πούμε ξεκάθαρα:

Δεν σας ενδιαφέρουν τα ζώα.

Σας ενοχλεί η φωνή που τα υπερασπίζεται.

Γιατί αυτή η φωνή σας χαλάει την αφήγηση.

Σας χαλάει τη βολή.

Σας χαλάει τη σιωπή.

Το Κίνημα δεν υπάρχει για να είναι αρεστό.

Υπάρχει για να λέει αυτά που άλλοι δεν θέλουν να ακουστούν.

Και θα συνεχίσει.

Θα μιλά για τις θανατώσεις παραγωγικών ζώων, ακόμα κι αν κάποιοι κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Θα μιλά για τη σφαγή των αμνών, ακόμα κι αν κάποιοι εξοργίζονται.

Θα μιλά για την ευθύνη όλων μας, ακόμα κι αν αυτό πονάει.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Και εδώ είναι το σημείο που πρέπει να διαλέξετε πλευρά.

Δεν γίνεται να καταγγέλλεις κάτω από ένα post και την ίδια στιγμή να μην έχεις κάνει τίποτα στην πραγματική ζωή.

Δεν γίνεται να παριστάνεις τον «ευαίσθητο» με ένα σχόλιο και μετά να επιστρέφεις αμέριμνα στις ίδιες πρακτικές που συντηρούν το πρόβλημα.

Η αλλαγή δεν γίνεται στα σχόλια.

Η αλλαγή γίνεται με στάση.

Με επιλογές.

Με συνέπεια.

Με κόστος.

Και αυτό είναι που σας ενοχλεί περισσότερο:

Οτι κάποιοι είναι διατεθειμένοι να το πληρώσουν.

Σε όσους λοιπόν συνεχίζουν να γράφουν υβριστικά σχόλια, το μήνυμα είναι σαφές:

Δεν μας φοβίζετε.

Δεν μας σταματάτε.

Δεν μας ορίζετε.

Αντίθετα, επιβεβαιώνετε ότι αυτό που κάνουμε έχει σημασία.

Γιατί αν δεν είχε, δεν θα ασχολούσασταν.

Το Κίνημα δεν πρόκειται να κατέβει στο επίπεδο της ύβρης.

Αλλά δεν πρόκειται και να κάνει πίσω.

Ο δημόσιος χώρος δεν είναι πεδίο ανεξέλεγκτης τοξικότητας.

Όποιος επιλέγει να τον χρησιμοποιεί έτσι, θα βρίσκει απέναντί του κανόνες, όρια και απαντήσεις.

Και προς την κοινωνία, το μήνυμα είναι ακόμα πιο καθαρό:

Μην αφήνετε τον θόρυβο να σας αποπροσανατολίζει.

Δείτε ποιος μιλά.

Δείτε ποιος δρα.

Δείτε ποιος αντέχει να συγκρουστεί.

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν θα μας κρίνουν τα σχόλια.

Θα μας κρίνει η στάση μας απέναντι στη ζωή.

Και εμείς έχουμε ήδη διαλέξει πλευρά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ