Δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Δεν έχουν που να κρυφτούν.

Κι όμως πληρώνουν το ίδιο τίμημα.

Μέσα σε έναν δρόμο που έχει διαλυθεί από τον πόλεμο, μια γάτα γέννησε τα μωρά της.

Όχι σε σπίτι.

Όχι σε καταφύγιο.

Όχι σε ένα ασφαλές μέρος.

Σε έναν κρατήρα μέσα στην άσφαλτο.

Γύρω της καπνός.

Σπασμένα κτίρια.

Σίδερα και χαλάσματα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την καταστροφή, η ζωή επέμεινε.

Η μητέρα γάτα κουλουριάστηκε γύρω από τα τρία νεογέννητα γατάκια της και τα σκέπασε με το σώμα της.

Δεν γνωρίζει γιατί ο κόσμος γύρω της κατέρρευσε.

Δεν γνωρίζει σύνορα.

Δεν γνωρίζει πολιτική.

Δεν γνωρίζει πόλεμο.

Ξέρει μόνο ότι αυτά τα μικρά πλάσματα πρέπει να ζήσουν.

Στους πολέμους μιλάμε πάντα για ανθρώπινες απώλειες.

Αλλά σπάνια μιλάμε για τα σιωπηλά θύματα.

Τα ζώα.

Πλάσματα που δεν αποφάσισαν τίποτα.

Πλάσματα που δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Κι όμως πληρώνουν το ίδιο τίμημα.

Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι μια υπενθύμιση:

Ακόμα και μέσα στα ερείπια του κόσμου, η ζωή συνεχίζει να παλεύει να υπάρξει.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια φωτογραφία από έναν πόλεμο.

Είναι μια υπενθύμιση για το ποιοι πληρώνουν πάντα το μεγαλύτερο τίμημα.

Μέσα σε έναν δρόμο που έχει μετατραπεί σε ερείπια, ανάμεσα σε σπασμένο τσιμέντο, σίδερα και καπνό, μια γάτα βρήκε ένα μικρό κοίλωμα στην άσφαλτο.

Έναν κρατήρα από την καταστροφή.

Και μέσα σε αυτό το σημάδι του πολέμου, γέννησε τα μωρά της.

Δεν υπήρχε σπίτι.

Δεν υπήρχε ασφάλεια.

Δεν υπήρχε τίποτα.

Μόνο σκόνη, χαλάσματα και ο θόρυβος ενός κόσμου που καταρρέει.

Κι όμως, εκεί, μέσα σε αυτή την τρύπα στον δρόμο, η ζωή επέμεινε.

Η μητέρα γάτα κουλουριάστηκε γύρω από τα τρία νεογέννητα γατάκια της.

Τα σκέπασε με το σώμα της.

Τα κράτησε ζεστά μέσα στην παγωνιά του φόβου.

Δεν γνωρίζει γιατί κατέρρευσαν τα κτίρια.

Δεν γνωρίζει γιατί ο ουρανός γέμισε καπνό.

Δεν γνωρίζει σύνορα.

Δεν γνωρίζει πολιτική.

Δεν γνωρίζει μίσος.

Ξέρει μόνο ένα πράγμα:

Ότι αυτά τα μικρά πλάσματα είναι η ευθύνη της.

Και ότι το σώμα της είναι η μόνη ασπίδα που έχουν.

Στον κόσμο των ανθρώπων, μιλάμε για στρατηγικές, συμφέροντα, συμμαχίες και νίκες.

Αλλά μέσα στα ερείπια, τα ζώα ζουν μια άλλη πραγματικότητα.

Είναι τα σιωπηλά θύματα των πολέμων.

Δεν αποφάσισαν τίποτα.

Δεν ψήφισαν κανέναν.

Δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Κι όμως, πεινάνε.

Τρέμουν.

Πεθαίνουν μέσα στα χαλάσματα.

Και μερικές φορές, όπως αυτή η γάτα, προσπαθούν απλώς να προστατεύσουν τη ζωή που μόλις γεννήθηκε.

Η εικόνα αυτή μας θυμίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο που συχνά ξεχνάμε:

Η ζωή επιμένει, ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω της καταρρέει.

Αλλά μας θέτει και ένα ερώτημα.

Σε έναν κόσμο όπου μια γάτα μέσα στα ερείπια δείχνει περισσότερη φροντίδα, προστασία και αυταπάρνηση από ό,τι δείχνουν πολλές φορές οι άνθρωποι μεταξύ τους…

Ποιος είναι τελικά ο πραγματικά πολιτισμένος;

Τα ζώα δεν έχουν φωνή για να φωνάξουν στον κόσμο τι συμβαίνει.

Δεν έχουν μικρόφωνα, δεν έχουν κυβερνήσεις, δεν έχουν στρατούς.

Έχουν μόνο τη σιωπή τους.

Και ίσως γι’ αυτό εικόνες σαν κι αυτή, μας αγγίζουν τόσο βαθιά.

Γιατί μέσα σε αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί:

Οι πόλεμοι των ανθρώπων καταστρέφουν ολόκληρη τη ζωή γύρω τους.

Αν πραγματικά μιλάμε για ανθρωπιά, τότε πρέπει να θυμόμαστε κάτι απλό:

Η συμπόνια δεν έχει σύνορα.

Η ζωή δεν έχει εθνικότητα.

Και ο πόνος δεν ανήκει μόνο στους ανθρώπους.

Μέσα στα ερείπια ενός κόσμου που καταστρέφεται, μια μητέρα γάτα κρατά τα μικρά της ζωντανά.

Και ίσως αυτή η μικρή πράξη αγάπης, να είναι η πιο δυνατή μορφή αντίστασης απέναντι στην καταστροφή.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ