Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Όχι μέσα από τα λόγια της, ούτε μέσα από τις δημόσιες σχέσεις και τις δήθεν ευαισθησίες, αλλά μέσα από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και σήμερα, στη Μαγνησία, ολοένα και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ότι παρακολουθούν μια βαθιά ηθική κατάρρευση, απέναντι στα αδέσποτα ζώα.

Οι καταγγελίες πληθαίνουν.

Ζώα που εξαφανίζονται ξαφνικά.

Δηλητηριάσεις.

Κακοποιήσεις.

Αδιαφορία.

Τραυματισμένα σκυλιά και γάτες, εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους.

Φόβος.

Σιωπή.

Και πάνω απ’ όλα, μια κοινωνική ανοχή, που επιτρέπει σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα να συνεχίζεται.

Όποιος ζει, κινείται και παρακολουθεί όσα συμβαίνουν, γνωρίζει καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι “μεμονωμένο”.

Δεν πρόκειται για λίγα περιστατικά, που απλώς έτυχε να συμβούν.

Πρόκειται για μια κουλτούρα απαξίωσης της ζωής των αδέσποτων ζώων.

Μια κατάσταση, όπου ορισμένοι θεωρούν τα ζώα “εμπόδιο”, “βρώμα”, “ενόχληση”, “εικόνα που πρέπει να εξαφανιστεί”.

Και τότε αρχίζει η φρίκη.

Οι φόλες εμφανίζονται ξανά και ξανά, σε δρόμους, πλατείες και χωριά.

Σκυλιά και γάτες πεθαίνουν μέσα σε αφόρητους πόνους.

Άλλα εξαφανίζονται, χωρίς κανείς να μάθει ποτέ τι απέγιναν.

Ζώα που ταΐζονταν χρόνια από κατοίκους, χάνονται μέσα σε μία νύχτα.

Μικρά κουτάβια βρίσκονται πεταμένα σε κάδους.

Γάτες τραυματισμένες από βία, ή εγκατάλειψη, σέρνονται αβοήθητες.

Και πολλές φορές, οι άνθρωποι που προσπαθούν να βοηθήσουν, αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”, σαν να είναι αυτοί το πρόβλημα και όχι η βαρβαρότητα.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως δεν είναι μόνο οι πράξεις.

Είναι η συνήθεια.

Είναι η εξοικείωση με τον θάνατο των αδέσποτων.

Είναι όταν μια κοινωνία σταματά να σοκάρεται.

Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ήττα.

Όταν η δηλητηρίαση ενός ζώου γίνεται “άλλη μία είδηση”.

Όταν η εξαφάνιση αδέσποτων, αντιμετωπίζεται με αδιαφορία.

Όταν οι καταγγελίες θάβονται.

Όταν οι πολίτες φοβούνται να μιλήσουν.

Όταν κάποιοι ψιθυρίζουν, “καλά έκαναν, γιατί είχαν γεμίσει οι δρόμοι”.

Τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα φιλοζωίας.

Έχουμε πρόβλημα κοινωνίας.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι πολίτες, δεν μπορούν πλέον να αρκεστούν σε αναρτήσεις οργής, κάτω από φωτογραφίες νεκρών ζώων.

Δεν αρκεί η θλίψη.

Δεν αρκούν τα κλάματα, πάνω από ένα δηλητηριασμένο σώμα.

Αν υπάρχει πραγματική αγάπη για τα ζώα, τότε χρειάζεται αντίσταση, οργάνωση και ασταμάτητη πίεση.

Χρειάζεται οι πολίτες να πάψουν να φοβούνται.

Να καταγράφουν περιστατικά.

Να φωτογραφίζουν.

Να ζητούν απαντήσεις.

Να απαιτούν διαφάνεια.

Να καταγγέλλουν επίσημα κάθε κακοποίηση.

Να πιέζουν δήμους, υπηρεσίες και αρχές, να λογοδοτήσουν δημόσια.

Γιατί η ατιμωρησία, γεννά επανάληψη.

Κάθε φορά που ένας δράστης μένει αόρατος, κάθε φορά που μια υπόθεση ξεχνιέται, κάθε φορά που μια δηλητηρίαση παρουσιάζεται σαν “φυσιολογικό γεγονός”, ανοίγει ο δρόμος για την επόμενη θηριωδία.

Η Μαγνησία δεν πρέπει να γίνει τόπος φόβου για τα αδέσποτα.

Δεν πρέπει να συνηθίσουμε εικόνες θανάτου στους δρόμους.

Δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα ζώα είναι αναλώσιμα.

Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να θεωρείται πολιτισμός, όταν αντιμετωπίζει τη ζωή με τόση σκληρότητα.

Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Δεν γίνεται κάποιοι να μιλούν για “αγάπη στα ζώα” μόνο στις κάμερες, ή στις δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ στην πραγματικότητα επικρατεί αδιαφορία, για όσα συμβαίνουν καθημερινά.

Δεν γίνεται να παρουσιάζονται θεωρίες “φιλοζωίας”, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν φόβο και νεκρά ζώα.

Δεν γίνεται να βαφτίζεται η εγκατάλειψη “διαχείριση” και η εξαφάνιση “λύση”.

Τα αδέσποτα δεν είναι σκουπίδια.

Δεν είναι αντικείμενα.

Δεν είναι πρόβλημα προς εξάλειψη.

Είναι ζωντανά πλάσματα που αισθάνονται πόνο, φόβο, πείνα και αγωνία.

Πλάσματα που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Και όταν οι άνθρωποι τα προδίδουν, τότε αποκαλύπτεται το χειρότερο πρόσωπο της κοινωνίας.

Οι πολίτες που αγαπούν πραγματικά τα ζώα, πρέπει να ενωθούν πέρα από μικροσυμφέροντα, εγωισμούς και δημόσιες εικόνες.

Να δημιουργήσουν δίκτυα αλληλεγγύης και προστασίας.

Να στηρίζουν ο ένας τον άλλον.

Να μην αφήνουν κανέναν εθελοντή μόνο απέναντι στην απειλή, την πίεση, ή την εξάντληση.

Γιατί πολλοί άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα αδέσποτα, βρίσκονται στα όριά τους.

Ψυχολογικά, οικονομικά και σωματικά εξαντλημένοι.

Βλέπουν ζώα να πεθαίνουν, να εγκαταλείπονται, να βασανίζονται, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν μόνοι, χωρίς ουσιαστική στήριξη από την κοινωνία.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ακόμη ζωντανή την ανθρωπιά.

Αυτοί που ταΐζουν μέσα στο κρύο και τη ζέστη.

Αυτοί που τρέχουν σε τροχαία.

Αυτοί που πληρώνουν από το υστέρημά τους κτηνιάτρους.

Αυτοί που ξενυχτούν, για να σώσουν ένα κουτάβι.

Αυτοί που κλαίνε, όταν χάνεται ένα ζώο που φρόντιζαν χρόνια.

Αυτοί είναι που κρατούν την κοινωνία όρθια, απέναντι στη βαρβαρότητα.

Και τώρα είναι ώρα να ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ, ότι η ζωή των αδέσποτων έχει αξία.

Ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να βασανίζει, να δηλητηριάζει, ή να εξαφανίζει ζώα, επειδή τον “ενοχλούν”.

Ότι η κοινωνία δεν θα παραμείνει σιωπηλή.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κάθε πολίτης που βλέπει και δεν μιλά, κάθε αρχή που αδιαφορεί, κάθε υπηρεσία που καθυστερεί, κάθε άνθρωπος που δικαιολογεί τη βία απέναντι στα ζώα, συμβάλλει στη διαιώνιση αυτού του εφιάλτη.

Η Μαγνησία χρειάζεται αφύπνιση.

Χρειάζεται ανθρώπους, που δεν θα αποδεχτούν τη βαρβαρότητα, σαν κανονικότητα.

Χρειάζεται πολίτες, που θα υπερασπιστούν τη ζωή, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί σύγκρουση με την αδιαφορία και τη σιωπή.

Γιατί στο τέλος, η μάχη για τα αδέσποτα δεν είναι μόνο μάχη για τα ζώα.

Είναι μάχη, για το τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία φόβου, δηλητηρίου και εξόντωσης;

Ή μια κοινωνία που προστατεύει τους αδύναμους και αρνείται να συνηθίσει τη βαρβαρότητα;

Η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί στους δρόμους, στις καταγγελίες, στις πράξεις, στην αλληλεγγύη και στην επιμονή, όσων αρνούνται να σωπάσουν.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα αδέσποτα, όσο υπάρχουν πολίτες που δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά στον πόνο, όσο υπάρχουν φωνές που απαιτούν δικαιοσύνη, τότε υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι αυτή η σκοτεινή πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άλλη μία φρικτή υπόθεση μαζικής δηλητηρίασης ζώων, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο εγκλημάτων, κατά των αδέσποτων στην Ελλάδα.

Στην Αγία Τριάδα Αλμυρού Μαγνησίας, σκυλιά βρέθηκαν νεκρά, ύστερα από κατανάλωση φόλας — ενός από τους πιο βασανιστικούς και απάνθρωπους τρόπους θανάτου, που μπορεί να υποστεί ένα ζώο.

Τα σώματά τους εγκαταλείφθηκαν σαν σκουπίδια, ενώ οι εικόνες πόνου και αγωνίας, μαρτυρούν το μαρτύριο που προηγήθηκε.

Και όμως, παρά τη φρίκη, παρά τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες, παρά τις δήθεν «ευαισθησίες» των αρμοδίων, το έγκλημα συνεχίζεται.

Συνεχίζεται, γιατί κάποιοι νιώθουν ότι μπορούν να σκοτώνουν ατιμώρητα.

Συνεχίζεται, γιατί οι τοπικές κοινωνίες έχουν μάθει να σιωπούν.

Συνεχίζεται, γιατί η πολιτεία αποτυγχάνει να προστατεύσει ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα των ζώων.

Η φόλα δεν είναι «λύση».

Είναι έγκλημα.

Είναι πράξη σαδισμού.

Είναι δηλητηριασμός δημόσιου χώρου και απειλή, όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για παιδιά, πολίτες και άλλα είδη της πανίδας.

Όποιος ρίχνει φόλες, δεν «καθαρίζει» μια περιοχή.

Διαπράττει κακούργημα ηθικής και κοινωνικής βαρβαρότητας.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο όμως, είναι το κλίμα που καλλιεργείται εδώ και χρόνια, γύρω από τα αδέσποτα.

Ένα κλίμα φόβου, παραπληροφόρησης και στοχοποίησης των ζώων, που οδηγεί ορισμένους στο να θεωρούν φυσιολογική, ή «δικαιολογημένη», την εξόντωσή τους.

Με τεράστια ανησυχία παρακολουθούμε δημόσιες τοποθετήσεις και δηλώσεις, που προκαλούν σύγχυση στους πολίτες, σχετικά με τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς και το τι πραγματικά προβλέπεται για τα αδέσποτα.

Όταν αιρετοί παράγοντες, ή θεσμικά πρόσωπα, αφήνουν να εννοηθεί ότι υγιή και μη επιθετικά ζώα, μπορούν να αφαιρούνται, ή να θανατώνονται, επειδή ενοχλούν, επειδή πεινούν, επειδή γαβγίζουν, επειδή ακολουθούν τα ένστικτά τους, ή επειδή κάποιοι δεν θέλουν να τα βλέπουν, τότε δημιουργείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο.

Η επιστήμη της κτηνιατρικής και η ζωολογία είναι σαφείς:

Ένα ζώο που πεινά, διψά, φοβάται, προστατεύει την περιοχή του, ή κινείται λόγω αναπαραγωγικών ενστίκτων, δεν χαρακτηρίζεται αυτομάτως «επικίνδυνο».

Η συμπεριφορά των ζώων εξηγείται από συνθήκες επιβίωσης, εγκατάλειψης, κακοποίησης και ανθρώπινης αδιαφορίας.

Το κράτος και οι δήμοι, έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν προγράμματα περίθαλψης, στείρωσης, εμβολιασμού και σωστής διαχείρισης.

Όχι να αφήνουν να διαμορφώνεται κοινωνικό κλίμα εξόντωσης.

Οι πολίτες της Μαγνησίας και ολόκληρης της χώρας, παραμένουν ουσιαστικά ανενημέρωτοι.

Εδώ και χρόνια δαπανώνται δημόσιοι πόροι για δομές, τομείς αστικής πανίδας, προγράμματα διαχείρισης και επιτροπές.

Όμως η πραγματική ενημέρωση της κοινωνίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Πού είναι οι καμπάνιες ενημέρωσης στα σχολεία;

Πού είναι οι δράσεις πρόληψης;

Πού είναι οι συστηματικές ενημερώσεις προς τους πολίτες, για το τι προβλέπει ο νόμος;

Πού είναι η εκπαίδευση για τη συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων;

Αντί για ενημέρωση, βλέπουμε πολλές φορές επικοινωνιακή διαχείριση.

Αντί για ουσιαστική πρόληψη, βλέπουμε μεταφορά ευθυνών.

Και όσο η κοινωνία μένει χωρίς γνώση, τόσο περισσότερο ριζώνει η νοοτροπία, ότι τα αδέσποτα είναι «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.

Αυτή ακριβώς η λογική γεννά τις φόλες.

Κάθε δηλητηριασμένο σκυλί, είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας αδιαφορίας.

Δεν ευθύνεται μόνο το χέρι που πέταξε το δηλητήριο.

Ευθύνονται και όσοι επί χρόνια ανέχονται την εγκατάλειψη ζώων.

Όσοι δεν εφαρμόζουν ελέγχους για παράνομες γέννες και ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή.

Όσοι δεν επιβάλλουν κυρώσεις, σε εκείνους που πετούν ζώα στους δρόμους, σαν άχρηστα αντικείμενα.

Όσοι αφήνουν πολίτες να πιστεύουν, ότι ο θάνατος ενός αδέσποτου αποτελεί «διευθέτηση».

Η κοινωνία έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο σημείο ηθικής αποσύνθεσης, όπου η βία απέναντι στα ζώα, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «αναγκαιότητα».

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική:

Όπου υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα ευζωίας, ενημέρωση πολιτών, αυστηροί έλεγχοι και πραγματική εφαρμογή της νομοθεσίας, τα περιστατικά μειώνονται.

Όπου επικρατεί αδιαφορία, φόβος και πολιτική εκμετάλλευση, οι φόλες πολλαπλασιάζονται.

Οι εικόνες από την Αγία Τριάδα Αλμυρού, δεν είναι απλώς μια τοπική είδηση.

Είναι καθρέφτης της αποτυχίας ενός ολόκληρου συστήματος, να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα.

Είναι η απόδειξη, ότι το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα, αλλά η κουλτούρα βίας που έχει κανονικοποιηθεί απέναντί τους.

Ζητούμε άμεσα:

Πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και εντοπισμό των δραστών.

Συλλογή στοιχείων και τοξικολογικές εξετάσεις χωρίς καθυστερήσεις.

Παρέμβαση εισαγγελικών αρχών, για το περιστατικό δηλητηρίασης.

Δημόσια ενημέρωση των πολιτών, για τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς.

Συστηματικές δράσεις πρόληψης και εκπαίδευσης στις τοπικές κοινωνίες.

Εφαρμογή ουσιαστικών προγραμμάτων ευζωίας και προστασίας αδέσποτων.

Μηδενική ανοχή σε ρητορικές, που αφήνουν περιθώριο ερμηνειών περί «αφαίρεσης ζωών», υγιών ζώων.

Η ευθανασία δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως εργαλείο «διαχείρισης», για υγιή και μη επιθετικά ζώα.

Η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες και εξαιρετικά περιορισμένες περιπτώσεις, βασισμένες σε αυστηρά κτηνιατρικά κριτήρια και όχι σε προσωπικές αντιλήψεις, ενόχληση, ή κοινωνική πίεση.

Όταν δημόσιος λόγος διαστρεβλώνει αυτές τις έννοιες, τότε ενισχύεται το πιο σκοτεινό μήνυμα προς την κοινωνία:

Ότι κάποιες ζωές μπορούν να θεωρηθούν αναλώσιμες.

Και τότε, οι φόλες γίνονται «αναμενόμενες».

Δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τα νεκρά σώματα στους δρόμους.

Δεν θα αποδεχτούμε ποτέ, ότι ένα ζώο πρέπει να πεθαίνει μέσα σε σπασμούς, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι «περισσεύει».

Δεν θα ανεχτούμε να μετατρέπονται ολόκληρες περιοχές σε τόπους εξόντωσης αδέσποτων, υπό το βλέμμα μιας αδιάφορης κοινωνίας.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Όποιος γνωρίζει, να μιλήσει.

Όποιος είδε κάτι, να καταθέσει.

Όποιος πραγματικά νοιάζεται για τον πολιτισμό και την ανθρωπιά αυτού του τόπου, να σταθεί απέναντι στη βία.

Γιατί μια κοινωνία που δηλητηριάζει τα ζώα της, δηλητηριάζει τελικά την ίδια της την ψυχή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Βρέθηκε ζωντανή.

Μια αδέσποτη σκυλίτσα, τραυματισμένη ύστερα από τροχαίο, πεταμένη μέσα σε κάδο απορριμμάτων, σαν να ήταν άχρηστο αντικείμενο.

Όχι νεκρή.

Όχι χωρίς σημάδια ζωής.

Ζωντανή.

Ανέπνεε.

Πονούσε.

Περίμενε.

Και κάποιος άνθρωπος — αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι — αποφάσισε ότι η θέση της δεν ήταν σε κτηνίατρο, ούτε σε μια αγκαλιά βοήθειας, αλλά ανάμεσα σε σακούλες σκουπιδιών.

Αυτό δεν είναι απλώς αδιαφορία.

Δεν είναι “φόβος”.

Δεν είναι “πανικός της στιγμής”.

Είναι η απόλυτη ηθική κατάρρευση μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να ξεφορτώνεται ό,τι υποφέρει, αντί να το βοηθά.

Γιατί πρέπει να ειπωθεί ξεκάθαρα:

Όποιος βλέπει ένα τραυματισμένο ζώο να αναπνέει και το πετάει στα σκουπίδια, γνωρίζει ακριβώς τι κάνει.

Δεν πρόκειται για λάθος.

Πρόκειται για συνειδητή πράξη εγκατάλειψης και βαρβαρότητας.

Η εικόνα αυτής της σκυλίτσας μέσα στον κάδο, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό.

Είναι ο καθρέφτης μιας σαπισμένης νοοτροπίας, που αντιμετωπίζει τα αδέσποτα, ως ενοχλητικά υπολείμματα της πόλης.

Ζώα, που για πολλούς δεν θεωρούνται ζωές με αξία, αλλά “πρόβλημα”, που πρέπει να εξαφανιστεί γρήγορα και αθόρυβα.

Και κάπου εκεί αρχίζει η πραγματική φρίκη.

Γιατί το ζώο αυτό δεν βρέθηκε τυχαία στον κάδο.

Κάποιος το σήκωσε.

Κάποιος το μετέφερε.

Κάποιος το κοίταξε στα μάτια, ενώ ήταν χτυπημένο και ανήμπορο.

Άκουσε πιθανόν το κλάμα του, είδε το σώμα του να τρέμει από τον πόνο και αντί να καλέσει βοήθεια, αντί να σταματήσει έστω για λίγα λεπτά ως άνθρωπος, αποφάσισε να το εξαφανίσει από το οπτικό του πεδίο.

Αυτό σημαίνει ότι για κάποιους, η λύση απέναντι στον πόνο, είναι η απόρριψη.

Ό,τι υποφέρει, πετιέται.

Ό,τι δεν εξυπηρετεί, εξαφανίζεται.

Ό,τι θυμίζει ευθύνη, κρύβεται μέσα σε έναν κάδο.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η κοινωνία γίνεται όλο και πιο βίαιη.

Η κακοποίηση των ζώων δεν εμφανίζεται ξαφνικά.

Είναι προϊόν κοινωνικής ανοχής.

Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών αδιαφορίας, συγκάλυψης και μιας κουλτούρας που αντιμετωπίζει τη βία απέναντι στα αδύναμα πλάσματα, ως κάτι “δευτερεύον”.

Το τραυματισμένο αδέσποτο μέσα στα σκουπίδια, δεν είναι απλώς ένα θύμα τροχαίου.

Είναι θύμα απανθρώπων, που έμαθαν να μη νιώθουν τίποτα.

Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Δεν γίνεται να γεμίζουν τα κοινωνικά δίκτυα με ψεύτικη “φιλοζωία”, φωτογραφίες και δημόσιες δηλώσεις ευαισθησίας, ενώ στους δρόμους ζώα σακατεμένα εγκαταλείπονται, για να πεθάνουν αργά και βασανιστικά.

Δεν γίνεται κάθε φορά που αποκαλύπτεται ένα τέτοιο περιστατικό, να πέφτουν όλοι από τα σύννεφα, λες και δεν γνωρίζουμε τι συμβαίνει καθημερινά.

Γνωρίζουμε.

Ξέρουμε πολύ καλά ότι υπάρχουν τραυματισμένα αδέσποτα, που πεθαίνουν αβοήθητα σε πεζοδρόμια.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν υπάνθρωποι, που χτυπούν ζώα και φεύγουν.

Ξέρουμε ότι υπάρχουν περιοχές, όπου οι φόλες, οι εξαφανίσεις και οι κακοποιήσεις, θεωρούνται “συνηθισμένα περιστατικά”.

Ξέρουμε ότι πολλοί θεωρούν τα αδέσποτα “σκουπίδια” και όχι έμβια όντα.

Αυτό που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι πόσο βαθιά έχει σαπίσει η κοινωνική συνείδηση.

Γιατί ένας άνθρωπος που πετάει ζωντανό τραυματισμένο ζώο σε κάδο, δεν γεννήθηκε ξαφνικά τέρας.

Μεγάλωσε μέσα σε μια κοινωνία που έμαθε να αδιαφορεί.

Που δικαιολογεί τη βία, όταν στρέφεται προς τους αδύναμους.

Που γελά με την κακοποίηση.

Που θεωρεί υπερβολικούς όσους αντιδρούν.

Που αντιμετωπίζει τη συμπόνια σαν αφέλεια.

Και το αποτέλεσμα είναι αυτό:

Ένα ζώο να ψυχορραγεί μέσα στα σκουπίδια.

Αν αυτό δεν σοκάρει πραγματικά την κοινωνία, τότε το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, από ένα ακόμη περιστατικό κακοποίησης.

Τότε έχουμε περάσει στο στάδιο της πλήρους απανθρωποποίησης.

Η συγκεκριμένη σκυλίτσα στάθηκε “τυχερή” μέσα στην ατυχία της, γιατί βρέθηκε εγκαίρως.

Πόσα άλλα όμως δεν βρίσκονται ποτέ;

Πόσα ζώα πεθαίνουν αθόρυβα σε χαντάκια, σε κάδους, σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ζωή τους δεν αξίζει ούτε ένα τηλεφώνημα για βοήθεια;

Και εδώ δεν μιλάμε μόνο για τον δράστη.

Μιλάμε και για όλους εκείνους που σιωπούν.

Για όσους βλέπουν και “δεν μπλέκουν”.

Για όσους ακούνε κραυγές πόνου και κλείνουν τα παράθυρα.

Για όσους γνωρίζουν ποιοι κακοποιούν ζώα στις γειτονιές και δεν μιλούν ποτέ.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κάθε κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και τα αδέσποτα ζώα, είναι ίσως η πιο καθαρή αντανάκλαση της συλλογικής μας αποτυχίας.

Δεν διάλεξαν να γεννηθούν στον δρόμο.

Δεν διάλεξαν την πείνα, τον φόβο, τις αρρώστιες, τα τροχαία και τη βία.

Είναι πλάσματα που εξαρτώνται από το ελάχιστο ίχνος ανθρωπιάς, που μπορεί να απομείνει γύρω τους.

Όταν λοιπόν ακόμη και αυτό το ελάχιστο χάνεται, τότε δεν μιλάμε απλώς για έλλειψη παιδείας.

Μιλάμε για κοινωνική σήψη.

Χρειάζεται να ειπωθεί δυνατά:

Το να πετάξεις ένα ζωντανό τραυματισμένο πλάσμα στα σκουπίδια, είναι πράξη απόλυτης βαρβαρότητας.

Είναι πράξη, που πρέπει να προκαλεί κοινωνικό αποτροπιασμό και όχι πρόσκαιρη διαδικτυακή συγκίνηση, που ξεχνιέται μετά από λίγες ώρες.

Οι νόμοι υπάρχουν, αλλά χωρίς εφαρμογή παραμένουν άδεια λόγια.

Οι καταγγελίες υπάρχουν, αλλά χωρίς πραγματική πίεση χάνονται μέσα στη γραφειοκρατία.

Οι “ευαισθητοποιημένες” δηλώσεις υπάρχουν, αλλά τα ζώα συνεχίζουν να πεθαίνουν στους δρόμους.

Κάποια στιγμή, αυτή η κοινωνία οφείλει να αποφασίσει τι πραγματικά είναι.

Μια κοινωνία ανθρώπων, ή μια κοινωνία που πετάει τους αδύναμους στα σκουπίδια;

Γιατί σήμερα ήταν μια σκυλίτσα μέσα σε κάδο.

Αύριο θα είναι άλλο ζώο.

Μεθαύριο άλλη μορφή βίας, απέναντι σε κάποιον αδύναμο.

Η ανοχή στη σκληρότητα, δεν σταματά ποτέ εκεί που ξεκινά.

Επεκτείνεται.

Γίνεται κανονικότητα.

Και τελικά δηλητηριάζει τα πάντα.

Όσοι πραγματικά νοιάζονται, δεν πρέπει να συνηθίσουν αυτές τις εικόνες.

Δεν πρέπει να πάψουν να εξοργίζονται.

Η οργή απέναντι στη βαρβαρότητα, είναι το τελευταίο σημάδι, ότι υπάρχει ακόμη ανθρωπιά.

Η σκυλίτσα αυτή δεν ήταν σκουπίδι.

Ήταν μια ζωή που πονούσε και ζητούσε βοήθεια.

Και κάποιοι προσπάθησαν να τη θάψουν ζωντανή, μέσα στην αδιαφορία.

Απέναντι σε αυτή τη φρίκη, η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάθε φορά που μια χώρα αναλαμβάνει να φιλοξενήσει έναν διεθνή θεσμό, όπως η Eurovision Song Contest, η δημόσια εικόνα μετατρέπεται σε «εθνικό στοίχημα».

Οι δρόμοι καθαρίζονται.

Οι πλατείες βάφονται.

Τα φώτα ανάβουν.

Οι κάμερες στήνονται.

Οι πολιτικοί χαμογελούν.

Οι χορηγοί επενδύουν.

Οι τουρίστες καταφθάνουν.

Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα, που ελάχιστοι τολμούν να θέσουν:

Τι συμβαίνει με όσα θεωρούνται «ανεπιθύμητα», για την εικόνα της πόλης;

Και κυρίως… τι θα συνέβαινε στα εναπομείναντα αδέσποτα της Αττικής, αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision;

Η ερώτηση δεν είναι υπερβολική.

Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.

Δεν είναι κινδυνολογία.

Είναι ένα ερώτημα, που γεννιέται από την ίδια την ιστορία, από τις πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί σε πολλές χώρες, πριν από μεγάλες διοργανώσεις, από τη διαχρονική αντιμετώπιση των αδέσποτων ως «οπτική ενόχληση» και όχι ως ζωντανές ψυχές.

Γιατί όταν η εικόνα μπαίνει πάνω από τη ζωή, τότε οι πιο αδύναμοι, γίνονται πάντα τα πρώτα θύματα.

Η Αττική εξακολουθεί να φιλοξενεί αδέσποτα ζώα, παρ’ όλο που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έχουν εξαφανιστεί από τους δημιους και τους παρατρεχαμενους τους.

Σκυλιά που επιβίωσαν από φόλες, εγκατάλειψη, κακοποίηση, τροχαία και αδιαφορία.

Γάτες που γεννήθηκαν σε χαλάσματα, σε υπόγεια, σε βιομηχανικές ζώνες, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Ζώα που επιβιώνουν, χάρη σε λίγους εθελοντές, που παλεύουν καθημερινά, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη.

Και ξαφνικά φανταστείτε μια πόλη, που ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατομμύρια μάτια από όλο τον κόσμο.

Κανάλια.

Αποστολές.

Τουρίστες.

Χορηγούς.

Πολιτικούς.

Διεθνή μέσα.

Θα άντεχε το «τουριστικό αφήγημα» της βιτρίνας, την εικόνα ενός αδύναμου σκύλου, να ψάχνει τροφή, δίπλα σε έναν συναυλιακό χώρο;

Θα ανεχόταν η τηλεοπτική αισθητική της λαμπερής διοργάνωσης, γάτες σε πλατείες, κυνηγημένα ζώα σε στενά, ή τραυματισμένα αδέσποτα, έξω από ξενοδοχεία;

Η απάντηση τρομάζει.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ήδη δει τι συμβαίνει, όταν κάποιοι αποφασίζουν, ότι τα ζώα «χαλάνε την εικόνα».

Έχουμε δει ξαφνικές εξαφανίσεις αδέσποτων, πριν από τουριστικές περιόδους.

Έχουμε δει μαζικές φόλες σε νησιά.

Έχουμε δει δήμους, να αντιμετωπίζουν τα ζώα, ως πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.

Έχουμε δει παράνομες μετακινήσεις.

Έχουμε δει εξαφανισμένες αποικίες γατών.

Έχουμε δει “καθαρισμούς”, που ποτέ δεν καταγράφηκαν επίσημα.

Και κάθε φορά, οι υπεύθυνοι κρύβονταν πίσω από τη σιωπή.

Η λέξη «ευθανασία», πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά.

Η λέξη «περισυλλογή», έγινε άλλοθι.

Η λέξη «διαχείριση», μετατράπηκε σε μηχανισμό εξαφάνισης.

Αν λοιπόν η Αθήνα ετοιμαζόταν ξανά για μια τόσο τεράστια διοργάνωση, ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι τα αδέσποτα δεν θα μετατρέπονταν για άλλη μία φορά, σε παράπλευρες απώλειες της βιτρίνας;

Ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι δεν θα ξεκινούσε μια αθόρυβη εκστρατεία «απομάκρυνσης»;

Και ακόμη πιο σημαντικό:

Ποιος θα παρακολουθούσε πραγματικά, τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα;

Διότι η ιστορία διδάσκει, πως όταν πλησιάζουν μεγάλες διοργανώσεις, οι πιο αδύναμοι εξαφανίζονται πρώτοι από το κάδρο.

Όχι μόνο τα ζώα.

Οι φτωχοί.

Οι άστεγοι.

Οι «ανεπιθύμητοι».

Ό,τι δεν ταιριάζει με την εικόνα της τελειότητας.

Τα αδέσποτα όμως δεν είναι σκουπίδια για να «κρυφτούν».

Δεν είναι πρόβλημα αισθητικής.

Δεν είναι ντροπή για μια ευρωπαϊκή πόλη.

Ντροπή είναι η εγκατάλειψη.

Ντροπή είναι η υποκρισία.

Ντροπή είναι να μιλά μια κοινωνία για πολιτισμό, ενώ δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.

Κάποιοι θα πουν ότι αυτά είναι υπερβολές.

Ότι «δεν θα συνέβαιναν ποτέ τέτοια πράγματα».

Όμως, οι φιλόζωοι της Ελλάδας γνωρίζουν καλά, πως τα εγκλήματα κατά των ζώων, σπάνια καταγράφονται, όπως πραγματικά συμβαίνουν.

Πόσες φόλες δεν έφτασαν ποτέ στα δελτία ειδήσεων;

Πόσες εξαφανίσεις ζώων δεν ερευνήθηκαν ποτέ;

Πόσες καταγγελίες μπήκαν στο αρχείο;

Πόσα κυκλώματα λειτουργούν ακόμα ανενόχλητα;

Η αλήθεια είναι, ότι στην Ελλάδα το αδέσποτο εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς «αναλώσιμο».

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο σε κάθε μεγάλη διοργάνωση:

Η απανθρωποποίηση της ζωής, στο όνομα της εικόνας.

Αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision, θα έπρεπε από την πρώτη κιόλας στιγμή, να υπάρξουν δημόσιες και δεσμευτικές εγγυήσεις προστασίας των ζώων.

Να καταγράφονται όλες οι περισυλλογές.

Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια.

Να συμμετέχουν ανεξάρτητοι φιλοζωικοί φορείς.

Να ελέγχονται οι δήμοι.

Να δημοσιοποιείται κάθε μετακίνηση ζώου.

Να καταγράφονται θάνατοι, δηλητηριάσεις και εξαφανίσεις.

Να λειτουργήσει ειδική γραμμή καταγγελιών.

Να υπάρξει διεθνής παρακολούθηση.

Γιατί διαφορετικά, ο φόβος δεν θα είναι παράλογος.

Και δεν μιλάμε μόνο για οργανωμένες πρακτικές.

Σε τέτοιες περιόδους, ενεργοποιούνται και οι πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.

Άτομα που θεωρούν ότι «βοηθούν», καθαρίζοντας περιοχές από ζώα.

Δηλητηριαστές, που πιστεύουν ότι προστατεύουν την «εικόνα».

Τοπικά συμφέροντα, που δεν θέλουν αδέσποτα κοντά σε ξενοδοχεία, εμπορικούς δρόμους, ή τουριστικά σημεία.

Το έχουμε ξαναδεί.

Και κάθε φορά, οι εθελοντές είναι εκείνοι που μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους.

Οι ίδιοι άνθρωποι, που ταΐζουν με δικά τους χρήματα.

Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα.

Που κλαίνε πάνω από δηλητηριασμένα σώματα.

Που απειλούνται, επειδή «χαλάνε την εικόνα».

Που στοχοποιούνται, επειδή μιλούν.

Η κοινωνία όμως πρέπει επιτέλους να αποφασίσει:

Θέλει μια πόλη-βιτρίνα, ή μια πόλη με συνείδηση;

Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός, δεν μετριέται από σκηνικά, πυροτεχνήματα και τηλεθέαση.

Μετριέται, από το πώς μια κοινωνία φέρεται στους αδύναμους.

Και τα αδέσποτα είναι ο καθρέφτης μας.

Μια Αθήνα που θα ήθελε πραγματικά να φιλοξενήσει ξανά έναν παγκόσμιο θεσμό, θα έπρεπε να κάνει κάτι ιστορικό:

Να μετατρέψει την προστασία των αδέσποτων, σε κομμάτι της ίδιας της διοργάνωσης.

Να δείξει, ότι η Ελλάδα δεν κρύβει τα ζώα της.

Τα προστατεύει.

Να δείξει, ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο τραγούδι και φώτα.

Είναι και ανθρωπιά.

Να δείξει, ότι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, δεν «καθαρίζει» ζωές, για να βγάλει ωραίες φωτογραφίες.

Γιατί αν ποτέ ξαναδούμε ξαφνικά άδειους δρόμους από αδέσποτα…

Αν ξαναδούμε αποικίες να εξαφανίζονται…

Αν ξαναδούμε φόλες, πριν από διεθνείς διοργανώσεις…

Τότε δεν θα μιλάμε για πολιτισμό.

Θα μιλάμε για μια κοινωνία, που θυσίασε τη ζωή, στο βωμό της εικόνας.

Και αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί ποτέ ξανά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάθε φορά που μια χώρα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μια μεγάλη διεθνή διοργάνωση, αρχίζει η ίδια σκοτεινή ιστορία.

Οι δρόμοι πρέπει να φαίνονται «όμορφοι».

Οι εικόνες πρέπει να είναι “ευρωπαϊκές”.

Οι κάμερες δεν πρέπει να δείχνουν εξαθλιωμένα ζώα, πείνα, εγκατάλειψη και την πραγματική εικόνα μιας κοινωνίας, που απέτυχε να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα της.

Και τότε, ξαφνικά, τα αδέσποτα εξαφανίζονται.

Όχι επειδή βρέθηκαν σπίτια.

Όχι επειδή έγιναν μαζικές υιοθεσίες.

Όχι επειδή λειτούργησε ένα σοβαρό κρατικό πρόγραμμα προστασίας.

Απλώς… εξαφανίζονται.

Στην Αθήνα, την περίοδο που φιλοξενήθηκε η Eurovision, χιλιάδες πολίτες έγιναν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς “εξαφάνισης” αδέσποτων ζώων, από περιοχές της Αττικής.

Ζώα που μέχρι τότε βρίσκονταν καθημερινά στις γειτονιές, στις πλατείες, γύρω από σταθμούς και δρόμους, έπαψαν να υπάρχουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Κανείς δεν έδωσε επίσημες απαντήσεις.

Κανείς δεν εξήγησε τι ακριβώς συνέβη.

Δεν υπήρξε ποτέ δημόσιος απολογισμός, διαφάνεια, ή σαφής καταγραφή μεταφοράς, περίθαλψης, ή φιλοξενίας τους.

Και όταν μια κοινωνία σωπαίνει μπροστά σε τέτοιες εξαφανίσεις, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

Η εικόνα μιας “καθαρής” πόλης, δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στον τρόμο, στην απομάκρυνση και στην εξόντωση ανυπεράσπιστων ζώων.

Δεν μπορεί η αισθητική μιας τηλεοπτικής φιέστας, να αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός πλάσματος.

Δεν μπορεί κάθε διεθνές γεγονός, να συνοδεύεται από ψιθύρους, φόβο και καταγγελίες για βίαιες απομακρύνσεις, δηλητηριάσεις, ή εξαφανίσεις ζώων.

Οι ανάδοχοι, οι εθελοντές και οι άνθρωποι που καθημερινά φροντίζουν αδέσποτα, γνωρίζουν πολύ καλά αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα.

Είναι εκείνοι που ψάχνουν τα ζώα που χάθηκαν.

Είναι εκείνοι που βρίσκουν άδεια σημεία σίτισης.

Είναι εκείνοι που ξυπνούν κάθε μέρα με αγωνία, μήπως κάποιο ζώο που φρόντιζαν δεν επιστρέψει ποτέ ξανά.

Και πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”.

Σαν εμπόδιο στην “ωραία εικόνα”.

Σαν φωνές που πρέπει να σωπάσουν.

Όμως οι φωνές αυτές δεν πρέπει να σωπάσουν ποτέ.

Γιατί πίσω από κάθε εξαφανισμένο ζώο, υπάρχει μια ζωή.

Υπάρχει φόβος.

Υπάρχει πόνος.

Υπάρχει ένα πλάσμα που πεινούσε, διψούσε, περίμενε ένα χάδι και τελικά χάθηκε, χωρίς κανείς να μάθει τι απέγινε.

Και πίσω από κάθε ανάδοχο, υπάρχει ένας άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά.

Που ξόδεψε χρήματα από το υστέρημά του.

Που κουβάλησε τροφές μέσα στη βροχή.

Που πήγε κτηνίατρο ένα τραυματισμένο ζώο, όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.

Που έμεινε άυπνος, για να σώσει μια ζωή, που το κράτος θεωρούσε “αόρατη”.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν απαξίωση.

Αξίζουν στήριξη, σεβασμό και προστασία.

Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα αδέσποτα σαν σκουπίδια, που πρέπει να κρυφτούν, πριν φτάσουν οι κάμερες.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι η εγκατάλειψη, η αδιαφορία, η έλλειψη παιδείας και η υποκρισία.

Μια χώρα δεν γίνεται πολιτισμένη επειδή φωτίζει στάδια και διοργανώνει φαντασμαγορικά σόου.

Πολιτισμός είναι ο τρόπος που φέρεσαι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πολιτισμός είναι να προστατεύεις.

Όχι να εξαφανίζεις.

Να θεραπεύεις.

Όχι να εξοντώνεις.

Να λύνεις προβλήματα ανθρώπινα και με διαφάνεια, όχι με σιωπή και φόβο.

Κάθε φορά λοιπόν που ακούμε για “καθαρισμούς” πόλεων πριν από μεγάλες διοργανώσεις, πρέπει να αναρωτιόμαστε:

Πού πήγαν τα ζώα;

Ποιος τα κατέγραψε;

Ποιος τα μετέφερε;

Σε ποιες δομές κατέληξαν;

Πόσα επέζησαν;

Πόσα δεν επέστρεψαν ποτέ;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι υπερβολικά.

Είναι στοιχειώδη, σε μια δημοκρατία που υποτίθεται ότι σέβεται τη ζωή.

Η πραγματική πρόοδος δεν έρχεται με συγκάλυψη.

Έρχεται με διαφάνεια, ευζωία, υπεύθυνες υιοθεσίες, αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη και πραγματική κρατική μέριμνα.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι επικοινωνιακή βιτρίνα.

Και όσο οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν τα ζώα να εξαφανίζονται “μαγικά” πριν από διεθνείς φιέστες, τόσο θα μεγαλώνει η δυσπιστία, η οργή και η ανάγκη να μιλήσουμε ανοιχτά.

Αυτή η διαμαρτυρία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν τη βαρβαρότητα.

Σε όλους τους αναδόχους, τους εθελοντές και τους ενεργούς πολίτες, που συνεχίζουν να αγωνίζονται, ακόμη κι όταν αισθάνονται μόνοι απέναντι σε μηχανισμούς, συμφέροντα και οργανωμένες σιωπές.

Είναι αφιερωμένη στα ζώα που χάθηκαν, χωρίς εξηγήσεις.

Στα μάτια που δεν ξαναείδε κανείς.

Στις σκιές που έσβησαν αθόρυβα, για να μη “χαλάσουν” μια γιορτή.

Καμία γιορτή δεν μπορεί να είναι λαμπερή, όταν πίσω της υπάρχει αίμα, φόβος και εξαφάνιση ζωών.

Και καμία κοινωνία δεν έχει δικαίωμα να λέγεται ανθρώπινη, όταν αποδέχεται τέτοιες πρακτικές, σαν κάτι φυσιολογικό.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να υψωθεί μια καθαρή φωνή:

Τα ζώα δεν είναι ντεκόρ πόλης.

Δεν είναι πρόβλημα εικόνας.

Δεν είναι αναλώσιμα.

Είναι ζωές.

Και όσοι παλεύουν για αυτές τις ζωές, δεν πρέπει να εξοντώνονται ψυχικά, κοινωνικά, ή ηθικά, επειδή επιμένουν να λένε την αλήθεια.

Η αλήθεια πρέπει να ακούγεται, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο Echo δεν ήταν απλώς ένας σκύλος.

Δεν ήταν «ένα ακόμα Μαλινουά».

Δεν ήταν ένας αριθμός σε στατιστική εγκληματικότητας απέναντι στα ζώα.

Ο Echo ήταν ένας μαχητής.

Ένας σκύλος εκπαιδευμένος να υπηρετεί, να εντοπίζει, να προστατεύει, να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο, με πίστη που πολλοί άνθρωποι δεν αξίζουν καν να λαμβάνουν.

Ήταν μέλος της ομάδας «Anubis Coldcase K9 Team», μιας ομάδας που έχει αφιερώσει τη δράση της στην αναζήτηση της αλήθειας, στην έρευνα, στην προσφορά και στην κοινωνική αποστολή.

Και κάποιο τέρας αποφάσισε να τον σκοτώσει.

Όχι σε μια στιγμή «ατυχήματος».

Όχι από αμέλεια.

Όχι από «παρεξήγηση».

Αλλά με τον πιο ύπουλο, άρρωστο και βασανιστικό τρόπο:

Με φόλα.

Οι επίσημες επιβεβαιώσεις από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την εταιρία «DNAlogy», δεν αφήνουν πια κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Ο Echo δηλητηριάστηκε.

Του έδωσαν θάνατο μέσα σε τροφή.

Του προσέφεραν βασανιστήριο, μεταμφιεσμένο σε μπουκιά επιβίωσης.

Και πλέον έχει εντοπιστεί ακόμα και η ουσία που χρησιμοποιήθηκε.

Αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο:

Δεν μιλάμε για υποψίες.

Μιλάμε για εγκληματική ενέργεια.

Μιλάμε για συνειδητή δολοφονία.

Και η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει αυτές τις πράξεις, σαν «δευτερεύοντα περιστατικά».

Γιατί όποιος δηλητηριάζει ένα ζώο, δεν είναι «αγανακτισμένος πολίτης».

Δεν είναι «παραπονιάρης γείτονας».

Δεν είναι «ιδιόρρυθμος».

Είναι επικίνδυνος.

Η φόλα δεν είναι απλώς κακοποίηση.

Η φόλα είναι προμελετημένο, σαδιστικό έγκλημα.

Είναι η απόφαση ενός ανθρωποειδους, να προκαλέσει αργό θάνατο.

Να δει έναν ζωντανό οργανισμό να σφαδάζει, να κάνει εμετούς, να χάνει τις αισθήσεις του, να ουρλιάζει από πόνο, να πεθαίνει αβοήθητος.

Αυτό δεν είναι «ανθρωπινό λάθος».

Αυτό είναι διαστροφή.

Και όσο η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους δολοφόνους ζώων σαν «γραφικούς», ή «παραδοσιακούς τύπους της επαρχίας», τόσο θα θρηνούμε κι άλλους Echo.

Τόσο θα βρίσκουμε ζώα νεκρά σε δρόμους, πάρκα, αυλές, βουνά και καταφύγια.

Τόσο θα δυναμώνει η αίσθηση ατιμωρησίας.

Γιατί εκεί βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος:

Στην ατιμωρησία.

Στη σιωπή.

Στην κοινωνική συνενοχή.

Πόσες φορές έχουν βρεθεί δηλητηριασμένα ζώα και «δεν βρέθηκε ποτέ ο δράστης»;

Πόσες φορές ακούσαμε τη φράση, «και τι να κάνουμε τώρα;»

Πόσες φορές άνθρωποι που γνώριζαν ποιος ρίχνει φόλες σώπασαν, «για να μη μπλέξουν»;

Αυτή η σιωπή σκοτώνει.

Κάθε φορά που κάποιος γνωρίζει και δεν μιλά, γίνεται μέρος του εγκλήματος.

Κάθε φορά που μια τοπική κοινωνία καλύπτει έναν δολοφόνο ζώων, στέλνει το μήνυμα, ότι η ζωή δεν έχει αξία.

Κάθε φορά που οι αρχές δεν κινούνται με ταχύτητα, οι δράστες αισθάνονται ανίκητοι.

Ο Echo δεν πέθανε μόνο από δηλητήριο.

Πέθανε και από μια κοινωνία, που εδώ και χρόνια επιτρέπει στις φόλες να αντιμετωπίζονται σαν «συνηθισμένο φαινόμενο».

Αυτό πρέπει να τελειώσει.

Γιατί σήμερα ήταν ο Echo.

Αύριο μπορεί να είναι ένα παιδί.

Όποιος σκοτώνει ένα ζώο με φόλα, έχει ήδη ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο της βίας, απέναντι σε ανυπεράσπιστη ζωή.

Και αυτό δεν είναι ακτιβιστικό σύνθημα.

Είναι επιστημονικά και εγκληματολογικά τεκμηριωμένο.

Η κακοποίηση ζώων, συνδέεται διεθνώς με αντικοινωνική και βίαιη συμπεριφορά απέναντι και στους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος που έριξε τη φόλα στον Echo, δεν επιτέθηκε απλώς σε έναν σκύλο.

Επιτέθηκε στην ίδια την έννοια της ασφάλειας.

Στην εμπιστοσύνη.

Στην προσφορά.

Στη ζωή.

Και τώρα η κοινωνία οφείλει να αποφασίσει με ποια πλευρά είναι.

Με τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά να σώζουν ζωές;

Ή με τα τέρατα, που σκορπούν δηλητήριο μέσα στη νύχτα;

Δεν υπάρχει ουδετερότητα, μπροστά σε ένα τέτοιο έγκλημα.

Η οργή δεν είναι υπερβολή.

Η οργή είναι η τελευταία υγιής αντίδραση απέναντι στην αποσύνθεση.

Και ας σταματήσουν κάποιοι να μιλούν για «υπερβολικούς φιλόζωους».

Υπερβολή δεν είναι να απαιτείς δικαιοσύνη, για ένα πλάσμα που δολοφονήθηκε.

Υπερβολή είναι να έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τον θάνατο ζώων, ώστε να μας φαίνεται φυσιολογικός.

Δεν είναι φυσιολογικό, να πεθαίνουν ζώα από φόλες.

Δεν είναι φυσιολογικό, να κυκλοφορούν δηλητήρια στις γειτονιές.

Δεν είναι φυσιολογικό, να φοβούνται οι άνθρωποι να βγάλουν βόλτα τα ζώα τους.

Δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν περιοχές, όπου οι κάτοικοι γνωρίζουν ότι «κάποιος ρίχνει φόλες χρόνια τώρα».

Αυτό λέγεται κοινωνική αρρώστια.

Και η υπόθεση του Echo πρέπει να γίνει σημείο μηδέν.

Όχι άλλη ανοχή.

Όχι άλλη συγκάλυψη.

Όχι άλλη αδιαφορία.

Απαιτούμε πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης.

Απαιτούμε εντοπισμό και παραδειγματική τιμωρία των δραστών.

Απαιτούμε πραγματική εφαρμογή της νομοθεσίας.

Απαιτούμε ειδικές μονάδες διερεύνησης εγκλημάτων κατά ζώων, που να λειτουργούν ουσιαστικά και όχι διακοσμητικά.

Απαιτούμε από την κοινωνία να σταματήσει να αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων σαν σκουπίδια.

Γιατί κάθε ζώο που πεθαίνει από φόλα, κουβαλά πάνω του τη ντροπή μιας ολόκληρης χώρας.

Ο Echo άφησε την τελευταία του πνοή την 1η Νοεμβρίου 2025.

Όμως αυτό που δεν πρέπει να πεθάνει, είναι η απαίτηση για δικαιοσύνη.

Να μη γίνει «άλλη μία υπόθεση».

Να μη γίνει «μια ανάρτηση που θα ξεχαστεί».

Να μη γίνει ένα ακόμα όνομα, σε λίστα νεκρών ζώων.

Ο Echo πρέπει να γίνει σύμβολο.

Σύμβολο αντίστασης απέναντι στη βία.

Σύμβολο απέναντι στη σήψη, που δηλητηριάζει όχι μόνο τα ζώα, αλλά και την ίδια την κοινωνία.

Σύμβολο για όλους εκείνους, που αρνούνται να συνηθίσουν τον θάνατο.

Και αν κάποιοι ενοχλούνται από τη φωνή των ακτιβιστών, τότε ας αναρωτηθούν γιατί δεν ενοχλούνται από τους δολοφόνους.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι όσοι φωνάζουν για τα ζώα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι όσοι σκοτώνουν — και όσοι τους αφήνουν να συνεχίζουν.

Ο Echo δεν χάθηκε.

Τον σκότωσαν.

Και για αυτό κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει.

Anubis Coldcase K9 Team

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο δήμαρχος Βόλου προχώρησε στη δήθεν «υιοθεσία» δύο αδέσποτων σκυλιών, επιχειρώντας απεγνωσμένα να αμβλύνει τη λαϊκή οργή και τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δημόσιες δηλώσεις του, περί ευθανασίας αδέσποτων ζώων.

Μια κίνηση επικοινωνιακής διαχείρισης.

Μια σκηνοθετημένη εικόνα “φιλοζωίας”, την ώρα που ακόμη αντηχούν στα αυτιά της κοινωνίας οι φράσεις που εξόργισαν χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα.

Γιατί όταν ένας αιρετός άρχοντας βγαίνει δημόσια και ανοίγει συζήτηση για θανάτωση αδέσποτων που δεν υιοθετούνται, δεν μιλάμε για «παρερμηνεία».

Μιλάμε για πολιτική θέση.

Μιλάμε για επικίνδυνη νοοτροπία.

Μιλάμε για μια αντίληψη, που αντιμετωπίζει τα ζώα ως πρόβλημα προς εξαφάνιση και όχι ως ζωές, που το ίδιο το κράτος και οι δήμοι εγκατέλειψαν.

Και ξαφνικά, μετά τη θύελλα αντιδράσεων, μετά τη δημόσια κατακραυγή, μετά τα χιλιάδες μηνύματα αγανάκτησης από πολίτες, φιλοζωικά σωματεία και ακτιβιστές, εμφανίζεται η “ευαισθησία”.

Εμφανίζονται οι φωτογραφίες με τα σκυλιά.

Οι αγκαλιές.

Τα χαμόγελα.

Οι κάμερες.

Η γνωστή πολιτική συνταγή:

Όταν η κοινωνία εξοργίζεται, βγάζεις μια εικόνα συμπόνιας, για να σβήσεις όσα ειπώθηκαν.

Όμως, οι πολίτες δεν έχουν κοντή μνήμη.

Δεν ξεχνά κανείς, ότι πριν από λίγες ημέρες ο ίδιος άνθρωπος μιλούσε για ευθανασίες αδέσποτων που δεν υιοθετούνται.

Δεν ξεχνά κανείς ότι επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί η εξόντωση, ως “ρεαλιστική λύση”.

Δεν ξεχνά κανείς, τη βαρβαρότητα που κρύβεται πίσω από τη λογική, “όσα περισσεύουν, πεθαίνουν”.

Και τώρα τι ακριβώς ζητείται από την κοινωνία;

Να συγκινηθεί, επειδή δύο ζώα χρησιμοποιήθηκαν ως ασπίδα πολιτικής επιβίωσης;

Να ξεχάσει ότι χιλιάδες αδέσποτα συνεχίζουν να υποφέρουν στους δρόμους, λόγω κρατικής και δημοτικής ανεπάρκειας;

Να θεωρήσει ότι δύο “υιοθεσίες” ξεπλένουν δηλώσεις, που νομιμοποιούν τη θανατική διαχείριση των ζώων;

Η κοινωνία δεν είναι αφελής.

Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στους δρόμους.

Δεν εγκατέλειψαν μόνα τους τα σπίτια τους.

Δεν αρρώστησαν, δεν πείνασαν και δεν κακοποιήθηκαν από μόνα τους.

Πίσω από κάθε αδέσποτο, υπάρχει ανθρώπινη ευθύνη.

Υπάρχει κρατική αποτυχία.

Υπάρχουν ανύπαρκτοι έλεγχοι.

Υπάρχουν δήμοι, που για χρόνια αντιμετώπισαν το ζήτημα πρόχειρα, επιφανειακά, ή και εγκληματικά.

Και το πιο εξοργιστικό;

Αντί να μιλάμε για ευζωία, για αυστηρές ποινές εγκατάλειψης, για ενίσχυση δημοτικών κτηνιατρείων, για διαφάνεια στα κονδύλια, για ουσιαστικά προγράμματα προστασίας, αναγκαζόμαστε ακόμη να ακούμε συζητήσεις περί “ευθανασίας”, ως εργαλείου διαχείρισης.

Αυτό δεν είναι πολιτισμός.

Αυτό είναι κοινωνική σήψη.

Μια κοινωνία που αρχίζει να συνηθίζει την ιδέα, ότι οι αδύναμοι μπορούν να εξοντώνονται επειδή “ενοχλούν”, χάνει σταδιακά την ίδια της την ανθρωπιά.

Και όποιος πιστεύει ότι η βία στα ζώα σταματά στα ζώα, αγνοεί πλήρως την ιστορία και την κοινωνική πραγματικότητα.

Η απαξίωση της ζωής, είναι πάντα επικίνδυνη, όταν κανονικοποιείται.

Η εικόνα ενός δημάρχου που φωτογραφίζεται με δύο σκυλιά, μετά από τέτοιες δηλώσεις, δεν αποτελεί πράξη μεταμέλειας.

Αποτελεί προσβολή προς τη νοημοσύνη των πολιτών.

Διότι αν υπήρχε πραγματική αυτοκριτική, θα υπήρχε ξεκάθαρη συγγνώμη.

Θα υπήρχε δημόσια δέσμευση, ότι καμία μορφή θανατικής “λύσης” δεν θα συζητηθεί ξανά.

Θα υπήρχε σχέδιο προστασίας και όχι επικοινωνιακό θέατρο.

Αλλά στην Ελλάδα έχουμε μάθει κάτι πολύ επικίνδυνο:

Να μετατρέπουμε ακόμη και τον πόνο, σε δημόσια εικόνα.

Να χρησιμοποιούμε πλάσματα που υπέφεραν από εγκατάλειψη, ως εργαλείο πολιτικού ξεπλύματος.

Να βαφτίζουμε “φιλοζωία”, τις φωτογραφίες και όχι τις πράξεις.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι όμως γνωρίζουν.

Γνωρίζουν ποιοι βρίσκονται κάθε μέρα στους δρόμους και στα καταφύγια χωρίς κάμερες.

Γνωρίζουν ποιοι πληρώνουν από την τσέπη τους τροφές, φάρμακα και χειρουργεία.

Γνωρίζουν ποιοι μαζεύουν λιωμένα ζώα από την άσφαλτο.

Γνωρίζουν ποιοι απειλούνται, λοιδορούνται και στοχοποιούνται, επειδή υπερασπίζονται αδέσποτα, που το κράτος εγκατέλειψε.

Και κυρίως γνωρίζουν ότι η φιλοζωία δεν είναι φωτογράφιση.

Είναι στάση ζωής.

Δεν είναι δημόσια παράσταση λίγων λεπτών, μπροστά σε δημοσιογράφους.

Είναι καθημερινός αγώνας, απέναντι σε αδιαφορία, βία, εγκατάλειψη και πολιτική ανευθυνότητα.

Είναι να υπερασπίζεσαι ζωές, όταν δεν σε χειροκροτεί κανείς.

Είναι να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

Και η αλήθεια είναι σκληρή:

Αν δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις της κοινωνίας, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί σήμερα.

Καμία “υιοθεσία”.

Καμία προσπάθεια εξωραϊσμού.

Καμία επίδειξη ευαισθησίας.

Η πίεση των πολιτών, ήταν αυτή που ανάγκασε την πολιτική εξουσία να κάνει πίσω επικοινωνιακά.

Αυτό αποδεικνύει τη δύναμη της κοινωνικής αφύπνισης.

Αποδεικνύει ότι οι πολίτες δεν σιωπούν πλέον, όταν ακούγονται επικίνδυνες θεωρίες εξόντωσης.

Αποδεικνύει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας απαιτεί πλέον πολιτισμό, προστασία και σεβασμό απέναντι στα ζώα.

Όμως, δεν αρκεί η οργή των λίγων ημερών.

Γιατί αύριο οι κάμερες θα φύγουν.

Οι τίτλοι θα αλλάξουν.

Οι φωτογραφίες θα ξεχαστούν.

Και τα αδέσποτα θα παραμείνουν στους δρόμους.

Πεινασμένα.

Άρρωστα.

Χτυπημένα.

Κυνηγημένα.

Ανεπιθύμητα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υιοθετήθηκαν δύο σκυλιά.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξει ποτέ πραγματικά η νοοτροπία, που βλέπει τις ζωές ως “πρόβλημα διαχείρισης”.

Το ερώτημα είναι αν οι πολίτες θα συνεχίσουν να ανέχονται αιρετούς, που ανοίγουν δημόσια παράθυρο στη βαρβαρότητα και ύστερα επιχειρούν να το κλείσουν, με λίγες φωτογραφίες και λίγη επικοινωνιακή σκόνη.

Γιατί η υποκρισία δεν σώζει ζωές.

Οι δημόσιες σχέσεις, δεν θεραπεύουν κακοποιημένα ζώα.

Οι κάμερες δεν σβήνουν λέξεις, που ειπώθηκαν δημόσια.

Και η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από “δήθεν” φιλοζωία.

Έχει ανάγκη από αλήθεια, ευθύνη, πράξεις και πραγματική προστασία των αδέσποτων.

Μέχρι τότε, κάθε επικοινωνιακή παράσταση πάνω στις πλάτες ανυπεράσπιστων ζώων, θα αποτελεί μνημείο πολιτικής υποκρισίας και ηθικής χρεοκοπίας.

Γιατί τα ζώα δεν είναι εργαλεία εξαγνισμού κανενός.

Είναι ζωές.

Και οι ζωές αυτές αξίζουν κάτι περισσότερο από ψεύτικες συγγνώμες, στημένες εικόνες και πολιτικά παιχνίδια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία οφείλει να κοιτάξει κατάματα τον ίδιο της τον εαυτό.

Και σήμερα η εικόνα είναι τρομακτική.

Γιατί όσο τα πτώματα των ζώων πληθαίνουν στους δρόμους, όσο οι φόλες συνεχίζουν να σκορπούν θάνατο, όσο οι ευθανασίες αυξάνονται μαζικά, όσο τα βασανιστήρια καταγράφονται και διακινούνται δημόσια, κάποιοι εξακολουθούν να μιλούν για «υπερβολές των φιλόζωων», για «αναπόφευκτες λύσεις», ή για «δευτερεύοντα ζητήματα».

Όχι.

Δεν είναι δευτερεύον ζήτημα η μαζική εξοικείωση μιας κοινωνίας με τον θάνατο.

Δεν είναι φυσιολογικό να βλέπουμε καθημερινά διαμελισμένα ζώα και να συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δεν είναι πολιτισμός να εξαφανίζονται αδέσποτα από περιοχές και όλοι να σιωπούν επειδή «βολεύει».

Δεν είναι δημοκρατία να τρομοκρατούνται άνθρωποι που καταγγέλλουν εγκλήματα απέναντι στα ζώα.

Και πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ξεκάθαρα:

Η βία απέναντι στα ζώα δεν συντηρείται μόνο από τους δράστες.

Συντηρείται και από όσους κλείνουν τα μάτια.

Από όσους συγκαλύπτουν.

Από όσους φοβούνται να μιλήσουν.

Από όσους χρησιμοποιούν τη φιλοζωία ως δημόσια βιτρίνα, αλλά σιωπούν μπροστά στη σαπίλα.

Γιατί η αδιαφορία είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο της βαρβαρότητας.

Κάποιοι θέλουν μια κοινωνία που να συνηθίζει το αίμα.

Μια κοινωνία κουρασμένη, φοβισμένη και παραιτημένη.

Μια κοινωνία όπου οι δολοφονίες ζώων θα περνούν σαν «κακή είδηση της ημέρας» και μετά όλα θα συνεχίζονται κανονικά.

Αυτό όμως δεν είναι κανονικότητα.

Είναι η απόλυτη ηθική κατάρρευση.

Και όποιος σήμερα σωπαίνει απέναντι στη βία κατά των ζώων, αύριο δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είδε πού οδηγούταν αυτή η κοινωνία.

Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία όπου η βία κανονικοποιείται.

Όταν το διαδίκτυο γεμίζει καθημερινά με βασανισμένα σώματα, δηλητηριασμένα αδέσποτα, αγγελίες με τον τίτλο “Υιοθεσία, η ευθανασία “, κρεμασμένα ζώα, καμένα κουτάβια και εγκλήματα που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, χωρίς ουσιαστική πρόληψη, τότε δεν μιλάμε πλέον για «μεμονωμένα περιστατικά».

Μιλάμε για κοινωνική σήψη.

Η συνεχής έκθεση στη φρίκη δημιουργεί δύο εξίσου επικίνδυνα φαινόμενα:

Από τη μία την απόγνωση των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά να σώσουν ζωές
και από την άλλη την απευαισθητοποίηση μιας κοινωνίας, που αρχίζει να συνηθίζει το έγκλημα.

Κάθε ατιμώρητη ζωοκτονία ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη.

Κάθε δολοφονημένο ζώο που αντιμετωπίζεται σαν «είδηση της μιας ημέρας», στέλνει το μήνυμα ότι η ζωή είναι αναλώσιμη.

Και όταν μια κοινωνία μαθαίνει να αδιαφορεί για τον πόνο των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, αργά ή γρήγορα η ίδια βία επιστρέφει και απέναντι στους ανθρώπους.

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από πολλές ακραίες μορφές εγκληματικότητας, υπάρχει ιστορικό κακοποίησης ζώων.

Η βία δεν σταματά εκεί που ξεκινά.

Εξελίσσεται, γιγαντώνεται και μετατρέπεται σε κουλτούρα φόβου, εξουσίας και θανάτου.

Παράλληλα, η ανεξέλεγκτη διάδοση σκληρών εικόνων, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις από την Πολιτεία, τις πλατφόρμες και τους αρμόδιους φορείς, δημιουργεί την αίσθηση μιας κοινωνίας, που παρακολουθεί παθητικά μια γενοκτονία αθώων ψυχών σε αργή μετάδοση.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο:

Να αρχίσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει.

Να συνηθίσουμε τα δηλητήρια.

Να συνηθίσουμε τις ευθανασίες.

Να συνηθίσουμε τα βαρέλια με νεκρά κουτάβια.

Να συνηθίσουμε τις μαζικές εξαφανίσεις αδέσποτων.

Να συνηθίσουμε το αίμα.

Εκεί οδηγούμαστε, αν δεν υπάρξει συλλογική αντίδραση.

Σε μια κοινωνία χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό στη ζωή.

Όμως υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

Ο δρόμος της αφύπνισης, της καταγγελίας, της παιδείας, της αυστηρής τιμωρίας των δραστών και της πραγματικής προστασίας των ζώων μέσω του ενεργού ακτιβισμού.

Κάθε άνθρωπος που δεν σωπαίνει, κάθε φωνή που επιμένει, κάθε πολίτης που απαιτεί δικαιοσύνη, είναι ένα ανάχωμα απέναντι στη βαρβαρότητα.

Γιατί η στάση μας απέναντι στα ζώα, δεν δείχνει μόνο πόσο πολιτισμένοι είμαστε.

Δείχνει και πόσο ανθρώπινοι έχουμε απομείνει.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν κραυγές που ο άνθρωπος δεν ακούει.

Όχι επειδή δεν υπάρχουν.

Αλλά επειδή έμαθε να τις αγνοεί.

Είναι η κραυγή της σκυλίτσας, που ψάχνει τα κουτάβια της, δίπλα σε έναν δρόμο γεμάτο αίμα.

Η κραυγή της γάτας, που γυρίζει ξανά και ξανά στο σημείο, όπου κάποιος πέταξε δηλητήριο και χάθηκαν τα μικρά της.

Η κραυγή της αγελάδας, που αποχωρίζεται το μοσχάρι της, λίγες ώρες μετά τη γέννα.

Η κραυγή της προβατίνας, που βλέπει το αρνάκι της να οδηγείται στον θάνατο.

Η κραυγή της αλεπούς, που επιστρέφει στη φωλιά και βρίσκει τα μικρά της διαμελισμένα, από παγίδες, ή κυνηγούς.

Η κραυγή ενός πλάσματος, που δεν μπορεί να μιλήσει ανθρώπινα, αλλά νιώθει ανθρώπινα τον πόνο της απώλειας.

Κάθε ζωοκτονία δεν σκοτώνει μόνο ένα σώμα.

Σκοτώνει έναν δεσμό.

Μια οικογένεια.

Μια μάνα.

Ένα μωρό.

Έναν κόσμο ολόκληρο.

Ο άνθρωπος έμαθε να βλέπει τα ζώα σαν αριθμούς.

Σαν αντικείμενα.

Σαν “διαχείριση”.

Σαν “παράπλευρες απώλειες”.

Μα για τη μάνα-ζώο, το μικρό της δεν είναι αριθμός.

Είναι η ζωή της.

Η αδέσποτη σκυλίτσα, που γεννά κάτω από εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, δεν ονειρεύεται τίποτα διαφορετικό από κάθε ανθρώπινη μάνα:

Να δει τα μωρά της ασφαλή.

Και όμως, πόσες φορές τα κουτάβια της λιώνονται από ρόδες, πεθαίνουν από φόλες, ευθανασίες, ή εξαφανίζονται από ανθρώπους, που θεωρούν ότι “καθαρίζουν την περιοχή”;

Πόσες φορές η ίδια μένει για μέρες, να μυρίζει το σημείο όπου χάθηκαν;

Πόσες φορές ουρλιάζει μέσα στη νύχτα, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει ότι θρηνεί;

Γιατί τα ζώα πενθούν.

Και το πένθος τους είναι αληθινό.

Η γάτα που μεταφέρει ένα-ένα τα μωρά της, για να τα προστατεύσει από τη βροχή, από το κρύο, από τους ανθρώπους, δεν λειτουργεί μηχανικά.

Λειτουργεί μητρικά.

Όταν ένα από τα μικρά της δηλητηριαστεί, συχνά μένει δίπλα του ώρες.

Το σπρώχνει με τη μουσούδα της.

Προσπαθεί να το ξυπνήσει.

Δεν καταλαβαίνει γιατί δεν αναπνέει.

Και ο άνθρωπος περνά δίπλα της αδιάφορος.

Ίσως μάλιστα να είναι και ο ίδιος που άφησε τη φόλα.

Αυτή είναι η πιο σκοτεινή μορφή βίας.

Όχι μόνο η δολοφονία.

Αλλά η αδιαφορία απέναντι στον πόνο που προκαλεί.

Στα σφαγεία, η μητρότητα μετατρέπεται σε βιομηχανία πόνου.

Οι αγελάδες καλούν τα μοσχάρια τους για ημέρες, μετά τον αποχωρισμό.

Τα μικρά ουρλιάζουν, αναζητώντας τη μητέρα τους.

Οι δεσμοί διαλύονται βίαια, γιατί το κέρδος απαιτεί γρήγορη παραγωγή.

Και όμως, υπάρχουν επιστημονικές καταγραφές, που δείχνουν ότι οι αγελάδες βιώνουν άγχος, θλίψη και τραύμα, από τον αποχωρισμό των παιδιών τους.

Δεν είναι μηχανές γάλακτος.

Είναι μάνες.

Το ίδιο συμβαίνει με τις κατσίκες, τα πρόβατα, τα γουρούνια.

Μια προβατίνα αναγνωρίζει το βέλασμα του αρνιού της, ανάμεσα σε δεκάδες άλλα.

Ένα γουρούνι χτίζει φωλιά πριν γεννήσει, όπως κάθε μάνα προετοιμάζει το σπίτι της για το παιδί της.

Και όμως, ο άνθρωπος επιμένει να πιστεύει, ότι αυτά τα πλάσματα “δεν καταλαβαίνουν”.

Αν δεν καταλάβαιναν, τότε γιατί υποφέρουν όταν χάνουν τα μικρά τους;

Γιατί τα αναζητούν;

Γιατί αρνούνται τροφή;

Γιατί θρηνούν;

Η φύση είναι γεμάτη μητέρες, που σκοτώνονται μπροστά στα παιδιά τους.

Ελάφια που πέφτουν από σφαίρες και αφήνουν πίσω μικρά καταδικασμένα, να πεθάνουν αργά από πείνα.

Αλεπούδες, που εξοντώνονται σε παράνομες φόλες.

Λύκαινες, που βλέπουν την αγέλη τους να αφανίζεται.

Πουλιά, που επιστρέφουν στις φωλιές τους και βρίσκουν τα αυγά σπασμένα, τα μικρά νεκρά, τα δέντρα κομμένα.

Και παντού ο ίδιος πολιτισμός του θανάτου:

Ο άνθρωπος, που αποφασίζει ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Ακόμα πιο φρικτή, είναι η στιγμή που χάνεται η μάνα και μένει πίσω το μωρό.

Το κουτάβι, που ψάχνει να θηλάσει τη νεκρή μητέρα του, στην άκρη του δρόμου.

Το γατάκι, που κρύβεται τρομαγμένο, δίπλα στο άψυχο σώμα της μάνας του.

Το μικρό ελαφάκι, που περιμένει μάταια τη μητέρα του να επιστρέψει από το δάσος.

Το μοσχαράκι, που ουρλιάζει μέσα σε κλουβί, αναζητώντας τη μυρωδιά της.

Υπάρχουν εικόνες, που θα έπρεπε να στοιχειώνουν την ανθρωπότητα για πάντα.

Γιατί αποκαλύπτουν τι πραγματικά είμαστε, όταν αφαιρούμε τη μάσκα του πολιτισμού.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη ζωοκτονία, δεν μαθαίνει μόνο να σκοτώνει ζώα.

Μαθαίνει να αδιαφορεί για τον αδύναμο.

Μαθαίνει ότι ο πόνος του άλλου, δεν έχει σημασία, αν δεν μιλά τη δική μας γλώσσα.

Μαθαίνει ότι η δύναμη δίνει δικαίωμα εξόντωσης.

Αυτός είναι ο πυρήνας της βαρβαρότητας.

Και όμως, κάθε φορά που ένα παιδί αγκαλιάζει ένα αδέσποτο, κάθε φορά που κάποιος σώζει ένα ορφανό γατάκι, κάθε φορά που ένας άνθρωπος ταΐζει μια πεινασμένη μάνα με τα μικρά της, γεννιέται ξανά η ελπίδα, ότι δεν χάθηκαν όλα.

Γιατί η ανθρωπιά, δεν κρίνεται από το πώς φερόμαστε στους ισχυρούς.

Κρίνεται από το πώς φερόμαστε, σε εκείνους που είναι απόλυτα ανυπεράσπιστοι.

Οι μωρομάνες των ζώων, δεν ζητούν πολυτέλειες.

Ζητούν να μη σκοτώνουμε τα παιδιά τους.

Να μη δηλητηριάζουμε.

Να μην τα ευθανατωνουμε.

Να μη βασανίζουμε.

Να μη μετατρέπουμε τη ζωή τους, σε εμπόρευμα, ή σκουπίδι.

Κάθε φορά που σκοτώνεται μια μάνα-ζώο, αφήνονται πίσω ορφανά πλάσματα, που συνήθως πεθαίνουν αργά και βασανιστικά.

Κάθε φορά που σκοτώνεται ένα μωρό-ζώο, μια μάνα συνεχίζει να το αναζητά για μέρες, ή εβδομάδες.

Αυτή η τραγωδία επαναλαμβάνεται καθημερινά, αθόρυβα, έξω από τα σπίτια μας, στα βουνά, στις πόλεις, στα σφαγεία, στους δρόμους.

Κι όμως οι περισσότεροι επιλέγουν να μη βλέπουν.

Η Ημέρα της Μητέρας, δεν μπορεί να αφορά μόνο τον άνθρωπο.

Η μητρότητα είναι ιερή σε κάθε είδος.

Η αγάπη μιας μάνας δεν μετριέται από το είδος, αλλά από την αφοσίωση, την προστασία και τον πόνο της απώλειας.

Όποιος έχει δει σκυλίτσα να μεταφέρει τα μωρά της μέσα στη βροχή,

Οποιος έχει δει γάτα να μένει άυπνη δίπλα στα νεογέννητά της,

Όποιος έχει ακούσει αγελάδα να καλεί το χαμένο μοσχάρι της,

γνωρίζει την αλήθεια:

Τα ζώα αγαπούν.

Τα ζώα πενθούν.

Τα ζώα θυμούνται.

Τα ζώα υποφέρουν.

Και ίσως η μεγαλύτερη ντροπή της ανθρωπότητας, είναι ότι συνεχίζει να το γνωρίζει αυτό και παρ’ όλα αυτά να σκοτώνει.

Σήμερα, ας θυμηθούμε όλες τις μάνες, που δεν βρήκαν ποτέ ξανά τα παιδιά τους.

Και όλα τα μωρά, που έμειναν μόνα πάνω από το άψυχο σώμα της μητέρας τους.

Γιατί πίσω από κάθε ζωοκτονία, υπάρχει μια οικογένεια που διαλύθηκε.

Μια αγκαλιά που χάθηκε.

Μια μάνα που περιμένει.

Ένα μωρό που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Είναι πολύ προσωπικό δίλημμα και εξαρτάται από το πού βάζει ο καθένας τα ηθικά του όρια.

Κάποιοι διαχωρίζουν τον καλλιτέχνη από το έργο του και λένε:

«Μου αρέσει η μουσική, όχι απαραίτητα ο άνθρωπος πίσω από αυτήν».

Άλλοι θεωρούν ότι όταν αγοράζουν εισιτήριο, δίνουν χρήματα, προβολή και κοινωνική νομιμοποίηση σε ένα πρόσωπο, του οποίου οι πράξεις έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες τους.

Ειδικά όταν μιλάμε για κυνήγι τροπαίων, που για πολλούς συμβολίζει επίδειξη εξουσίας, πάνω στη ζωή των ζώων.

Δεν υπάρχει «σωστή» απάντηση για όλους.

Υπάρχει όμως συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεσαι και σε αυτό που επιλέγεις να στηρίξεις.

Πολλοί φιλόζωοι, αν μάθαιναν ότι ένας καλλιτέχνης σκοτώνει ζώα για τρόπαια, ή φωτογραφίες, πιθανότατα θα δυσκολεύονταν να απολαύσουν τη μουσική του με τον ίδιο τρόπο.

Η εικόνα του ανθρώπου πίσω από τα τραγούδια αλλάζει το βίωμα.

Από την άλλη, υπάρχουν και όσοι θα έλεγαν:

«Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό που κάνει, αλλά δεν παύει να είναι καλός μουσικός».

Το ερώτημα τελικά γίνεται:

Μπορούμε να διαχωρίσουμε την τέχνη, από την ηθική του δημιουργού;

Και αν ναι, μέχρι ποιο σημείο;

Αυτό είναι κάτι που κάθε άνθρωπος απαντά διαφορετικά, ανάλογα με τις αξίες και τα όριά του.

Οι Metallica έχουν τεράστια επιρροή και για πολλούς ανθρώπους η μουσική τους είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής τους.

Αν όμως εσύ ένιωσες ότι η στάση ή οι επιλογές κάποιου μέλους συγκρούονται με τις αξίες σου απέναντι στα ζώα, είναι απολύτως λογικό να επέλεξες να μη στηρίξεις τη συναυλία.

Για αρκετούς ανθρώπους η κατανάλωση τέχνης δεν είναι ουδέτερη πράξη.

Το εισιτήριο, το stream, το merch, θεωρούν ότι λειτουργούν και ως μορφή στήριξης, προς το πρόσωπο πίσω από το έργο.

Οπότε όταν υπάρχει έντονη ηθική αντίθεση — ειδικά γύρω από το κυνήγι τροπαίων — κάποιοι επιλέγουν συνειδητά αποχή, ακόμη κι αν αγαπούν τη μουσική.

Και αυτό συχνά έχει μεγαλύτερο βάρος, όταν η απόφαση “κοστίζει” προσωπικά.

Δηλαδή όταν στερείσαι κάτι που πραγματικά θα ήθελες να ζήσεις, αλλά νιώθεις ότι πρέπει να μείνεις συνεπής με όσα πιστεύεις.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «ακυρώνεις» όποιον ακούει το συγκρότημα.

Σημαίνει ότι εσύ έβαλες μια προσωπική γραμμή, με βάση τη συνείδησή σου.

Ναι, υπάρχουν πολλές δημόσιες αναφορές και φωτογραφίες στο διαδίκτυο, που δείχνουν τον James Hetfield, να συμμετέχει σε κυνήγι μεγάλων ζώων και να φωτογραφίζεται με θηράματα/τρόπαια.

Υπάρχουν επίσης συνεντεύξεις, όπου μιλά ανοιχτά για το κυνήγι ως προσωπικό του ενδιαφέρον.

Το θέμα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις ήδη από το 2014, όταν υπήρξαν καμπάνιες και petitions εναντίον της συμμετοχής των Metallica στο Glastonbury, λόγω της υποστήριξης του Hetfield στο κυνήγι αρκούδας και γενικότερα στο trophy hunting.

Υπάρχουν επίσης δημοσιευμένες εικόνες και posts από κυνηγετικά ranch και social media, που τον εμφανίζουν με κυνηγετικά τρόπαια.

Οπότε, αυτό δεν φαίνεται να είναι fake, ή φήμη.

Πρόκειται για κάτι που ο ίδιος δεν έχει κρύψει δημόσια.

Όταν η τέχνη συγκρούεται με τη συνείδηση

Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος καλείται να επιλέξει, ανάμεσα σε αυτό που αγαπά και σε αυτό που πιστεύει.

Ανάμεσα στη συγκίνηση που του προκαλεί ένα τραγούδι και στην ηθική δυσφορία που του δημιουργεί η εικόνα του ανθρώπου που το ερμηνεύει.

Είναι από εκείνα τα διλήμματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις, γιατί αγγίζουν βαθιά προσωπικές αξίες, συναισθήματα και όρια.

Για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, η μουσική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία.

Είναι μνήμη, καταφύγιο, ταυτότητα, κομμάτι της ζωής τους.

Ένα τραγούδι μπορεί να συνοδεύει δύσκολες στιγμές, να θυμίζει πρόσωπα, να ξυπνά αναμνήσεις και να λειτουργεί σαν προσωπικό ημερολόγιο συναισθημάτων.

Όταν λοιπόν ένας αγαπημένος καλλιτέχνης συνδέεται με πρακτικές που προκαλούν ηθική αποστροφή — όπως το κυνήγι τροπαίων — η σύγκρουση γίνεται εσωτερική.

Το trophy hunting σαν κάτι αποδεκτό, ή περήφανο, είναι φυσικό να προκαλεί αντιδράσεις.

Γιατί για πολλούς ανθρώπους, τα ζώα δεν είναι τρόπαια, ούτε αντικείμενα επίδειξης.

Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο, όταν ο καλλιτέχνης έχει χτίσει εικόνα ευαισθησίας μέσα από τη μουσική του.

Πολλοί άνθρωποι νιώθουν απογοήτευση, όταν βλέπουν έναν μουσικό που έχει εκφράσει πόνο, ελευθερία, ή ανθρωπιά, μέσα από την τέχνη του, να εμφανίζεται σε φωτογραφίες με νεκρά άγρια ζώα.

Δημιουργείται μια αντίφαση που δύσκολα αγνοείται.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το νόμιμο κυνήγι, αποτελεί προσωπική επιλογή και ότι δεν πρέπει να οδηγεί αυτόματα σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Το επιχείρημα αυτό υπάρχει και εκφράζεται δημόσια.

Ωστόσο, η ηθική αντίδραση απέναντι στο trophy hunting, δεν είναι παράλογη, ή υπερβολική.

Είναι αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλλαγής, στον τρόπο που πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα ζώα.

Η σύγχρονη κοινωνία εξελίσσεται σταδιακά προς μια πιο ευαίσθητη στάση απέναντι στην κακοποίηση και την εκμετάλλευση των ζώων.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τα ζώα ως έμβια όντα με συναισθήματα, φόβο και δικαίωμα στη ζωή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι εικόνες του trophy hunting, μοιάζουν σε πολλούς όχι απλώς ξεπερασμένες, αλλά βαθιά προσβλητικές.

Η αποχή λοιπόν από μια συναυλία, μπορεί να είναι μια σιωπηλή μορφή διαμαρτυρίας.

Ένας τρόπος να πεις:

«Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτό που αισθάνομαι.»

Και αυτό έχει σημασία.

Γιατί η συνείδηση ενός ανθρώπου, φαίνεται περισσότερο στις επιλογές που του κοστίζουν.

Είναι εύκολο να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου, όταν δεν χάνεις τίποτα.

Το δύσκολο είναι να παραμένεις συνεπής, όταν χρειάζεται να στερηθείς μια εμπειρία, που θα ήθελες πραγματικά να ζήσεις.

Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να υπάρχει σεβασμός και προς όσους κάνουν διαφορετική επιλογή.

Δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Κάποιοι μπορούν να διαχωρίσουν την τέχνη, από τον καλλιτέχνη.

Άλλοι όχι.

Ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτά τα ζητήματα, γίνεται πιο ουσιαστικός, όταν δεν μετατρέπεται σε φανατισμό, ή προσωπικές επιθέσεις.

Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο αν κάποιος θα πάει, ή όχι, σε μια συναυλία.

Βρίσκεται στο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι προβληματίζονται, για το πού καταλήγει η στήριξή τους, ποιους ενισχύουν οικονομικά και ποια πρότυπα επιλέγουν να αποδεχθούν.

Η τέχνη έχει τεράστια δύναμη.

Μπορεί να εμπνεύσει, να ενώσει και να αλλάξει κοινωνίες.

Όμως και το κοινό έχει δύναμη.

Έχει το δικαίωμα να επιλέγει ποιον στηρίζει και γιατί.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν καλείται να απαντήσει μόνος του στο ερώτημα:

Μπορώ να απολαύσω την τέχνη κάποιου, όταν οι πράξεις του συγκρούονται με τις πιο βαθιές μου αξίες;

Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους.

Υπάρχει μόνο η προσωπική συνείδηση.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό από όλα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ