Παλιότερα, τα ζωα του δρόμου ήταν απλώς ένα μέρος του τοπίου…

Περπατούσες και τα έβλεπες ξαπλωμένα δίπλα σε έναν κάδο απορριμμάτων, να τρέμουν στη βροχή, ή να ψάχνουν για ψίχουλα ανάμεσα στο πλήθος…

Αλλά δεν ένιωθες τίποτα.

Ίσως έλεγες, «Καημένο μου», και συνέχιζες το δρόμο σου.

Όχι από κακία, αλλά επειδή δεν ήθελες να κοιτάξεις πολύ.

Γιατί το να κοιτάς σήμαινε να νιώθεις.

Αλλά μια μέρα, ένα από αυτά διέσχισε το δρόμο σου.

Έφτασε βρώμικο, αδύνατο, ίσως φοβισμένο…

Κι όμως, σε κοίταξε με εκείνα τα μάτια που δεν ζητούν πολλά:

Απλώς μια ευκαιρία.

Τον πήγες σπίτι, τον καθάρισς, τον τάισες και χωρίς να το καταλάβεις, του έδωσες και κάτι άλλο:

Ενα κομμάτι της καρδιάς σου.

Από τότε, τίποτα δεν ήταν το ίδιο.

Τα ζώα στο δρόμο δεν ήταν πια αόρατα.

Κάθε αδέσποτη ματιά σε πληγώνει.

Κάθε μακρινό γάβγισμα, η νιαουρισμα σε συγκινεί.

Κάθε βήμα που κάνεις, είναι γεμάτο ενσυναίσθηση.

Γιατί τώρα ξέρεις τι σημαίνει όταν ένας σκύλος, η μια γάτα σε εμπιστεύεται.

Ξέρεις πώς είναι να έχεις ένα μη λεκτικό ον, να σου λέει «ευχαριστώ» με ένα βλέμμα.

Και καταλαβαίνεις ότι δεν ήταν μόνο αυτός που σώθηκε…

Αλλαξες κι εσύ.

Γιατί όταν ένας σκύλος, η μια γάτα έρχεται στη ζωή σου, σε διδάσκει τι είναι η αληθινή αφοσίωση, η άνευ όρων αγάπη και η αγνότητα που εμείς οι άνθρωποι μερικές φορές ξεχνάμε.

Από εκείνη την ημέρα, τα σκυλιά και οι γάτες δεν είναι πια σκιές.

Δεν Είναι ιστορίες.

Δεν Είναι πληγές.

Είναι ελπίδα.

Και εσύ, που κάποτε τα αγνοούσες, δεν μπορείς πια να το κάνεις…

Γιατί ανακάλυψες ότι το να αγαπάς έναν σκύλο, η μια γάτα, σου ανοίγει τα μάτια, αλλά πάνω απ’ όλα, σου ανοίγει την ψυχή!!!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ