Υπάρχει μια βία που δεν καταγράφεται στις στατιστικές.

Μια βία που δεν προκαλεί πολιτικές κρίσεις.

Μια βία που συμβαίνει καθημερινά, μπροστά στα μάτια όλων — αλλά σχεδόν κανείς δεν μιλά γι’ αυτήν.

Είναι η βία απέναντι στα ζώα.

Σε δρόμους, χωράφια και εγκαταλελειμμένα οικόπεδα, ζώα πεθαίνουν αργά από πείνα, δίψα, ασθένειες και κακοποίηση.

Ζώα που κάποτε εμπιστεύτηκαν τον άνθρωπο.

Ζώα που κάποτε είχαν σπίτι.

Σκύλοι εγκαταλείπονται σε εθνικές οδούς.

Γάτες δηλητηριάζονται σε γειτονιές.

Κουτάβια και γατάκια πετιούνται σε κάδους απορριμμάτων.

Και η κοινωνία συνεχίζει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Η λέξη «αδέσποτο» είναι στην πραγματικότητα ένα ψέμα.

Τα ζώα δεν γεννήθηκαν αδέσποτα.

Τα έκανε αδέσποτα ο άνθρωπος.

Κάθε εγκατάλειψη είναι μια πράξη προδοσίας.

Κάθε κακοποίηση είναι μια πράξη βαρβαρότητας.

Και όμως, σε πολλές περιπτώσεις, η αντιμετώπιση του προβλήματος, δεν στρέφεται εναντίον εκείνων που εγκαταλείπουν ή κακοποιούν ζώα, αλλά εναντίον των ίδιων των ζώων.

Δηλητήρια τοποθετούνται σε δρόμους και πάρκα.

Αδέσποτα εξαφανίζονται μυστηριωδώς από γειτονιές.

Καταφύγια γεμίζουν με ζώα που κανείς δεν υιοθετεί και τους γίνεται ευθανασία.

Η βία δεν σταματά —

Απλώς γίνεται πιο αόρατη.

Την ίδια στιγμή, ο κόσμος μιλά για πρόοδο, για ηθική, για ένα καλύτερο μέλλον.

Το 2015 η United Nations υιοθέτησε την 2030 Agenda for Sustainable Development, μια παγκόσμια στρατηγική που υπόσχεται έναν πιο βιώσιμο πλανήτη.

Αλλά η πραγματικότητα στους δρόμους είναι διαφορετική.

Ποια βιωσιμότητα υπάρχει, όταν εκατομμύρια ζώα ζουν και πεθαίνουν μέσα στην εγκατάλειψη;

Ποιος πολιτισμός μπορεί να θεωρείται προοδευτικός όταν επιτρέπει τέτοια βαρβαρότητα;

Τα ζώα δεν έχουν φωνή.

Δεν έχουν δικηγόρους.

Δεν έχουν δύναμη.

Το μόνο που έχουν είναι τον άνθρωπο —

Τον ίδιο άνθρωπο, που συχνά τα εγκαταλείπει.

Και όμως, μέσα σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα, υπάρχουν άνθρωποι που αρνούνται να σιωπήσουν.

Εθελοντές που ταΐζουν αδέσποτα ζώα κάθε μέρα.

Άνθρωποι που σώζουν τραυματισμένα ζώα από τους δρόμους.

Ακτιβιστές που καταγγέλλουν κακοποιήσεις και πιέζουν για αλλαγή.

Χάρη σε αυτούς τους ανθρώπους, η ελπίδα δεν έχει χαθεί.

Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός, δεν μετριέται από οικονομικούς δείκτες, ή τεχνολογικές επιτυχίες.

Μετριέται από το πώς μια κοινωνία αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα, είναι οι πιο ανυπεράσπιστοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη.

Η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερη στάση.

Η αδιαφορία είναι συνενοχή.

Κάθε φορά που κλείνουμε τα μάτια σε αυτή τη σιωπηλή βία, επιτρέπουμε να συνεχιστεί.

Κάθε φορά που μια κοινωνία ανέχεται την κακοποίηση των ζώων, χάνει ένα κομμάτι της ανθρωπιάς της.

Γιατί στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι πόσο ισχυρή, ή πλούσια είναι μια κοινωνία.

Το ερώτημα είναι αν παραμένει ανθρώπινη.

Δεν υπάρχουν «αδέσποτα» ζώα.

Υπάρχουν εγκαταλειμμένα ζώα.

Κάποτε είχαν σπίτι.

Κάποτε εμπιστεύτηκαν έναν άνθρωπο.

Και μετά πετάχτηκαν στον δρόμο.

Πεθαίνουν από πείνα, από κρύο, από δηλητήρια, από ευθανασίες.

Και η κοινωνία περνά δίπλα τους, σαν να μην υπάρχουν.

Η βαρβαρότητα δεν αρχίζει με τη βία.

Αρχίζει με την αδιαφορία.

Κάθε αδέσποτο ζώο, είναι μια απόδειξη ανθρώπινης αποτυχίας.

Κάθε εγκατάλειψη είναι μια προδοσία.

Ο πολιτισμός δεν φαίνεται από τα λόγια μας.

Φαίνεται από το πώς φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα είναι οι πιο ανυπεράσπιστοι κάτοικοι αυτού του πλανήτη.

https://www.facebook.com/photo?fbid=1356659703169431&set=pb.100064762416126.-2207520000

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σε έναν κόσμο που συχνά καυχιέται για την πρόοδό του, υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, που δεν μπορούμε πια να αγνοούμε.

Όταν πρόκειται για πολέμους, στρατιωτικούς εξοπλισμούς και καταστροφικές επιχειρήσεις, τα δισεκατομμύρια εμφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες.

Οι αποφάσεις λαμβάνονται γρήγορα, οι προϋπολογισμοί εγκρίνονται χωρίς δισταγμό και οι πόροι κινητοποιούνται με εντυπωσιακή ταχύτητα.

Όταν όμως η συζήτηση στρέφεται προς την καταπολέμηση της φτώχειας, την προστασία των αδύναμων ανθρώπων, ή τη φροντίδα των αδέσποτων ζώων, που ζουν εγκαταλελειμμένα στους δρόμους, τότε ξαφνικά η ίδια κοινωνία δηλώνει ότι «δεν υπάρχουν κεφάλαια».

Αυτή η αντίφαση δεν είναι απλώς οικονομική.

Είναι βαθιά ηθική.

Οι κοινωνίες μας έχουν την τεχνολογία, την επιστήμη και τον πλούτο, για να αντιμετωπίσουν τεράστια προβλήματα.

Μπορούν να στείλουν διαστημόπλοια σε μακρινούς πλανήτες, να δημιουργήσουν πανίσχυρα οπλικά συστήματα και να κατασκευάσουν υποδομές κολοσσιαίας κλίμακας.

Ωστόσο, την ίδια στιγμή, εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο ζουν σε συνθήκες φτώχειας, χωρίς πρόσβαση σε βασικές ανάγκες όπως τροφή, στέγη και ιατρική περίθαλψη.

Και παράλληλα, αμέτρητα ζώα — σκύλοι, γάτες αλλά και άλλα είδη — επιβιώνουν στους δρόμους, συχνά τραυματισμένα, πεινασμένα και φοβισμένα.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πόροι.

Το πρόβλημα είναι οι προτεραιότητες.

Όταν μια κοινωνία μπορεί να βρει μέσα σε μια νύχτα τεράστια ποσά, για να χρηματοδοτήσει έναν πόλεμο, αλλά δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει προγράμματα κοινωνικής προστασίας, ή προγράμματα φροντίδας των ζώων, τότε κάτι βαθύτερο αποκαλύπτεται.

Η αξία που δίνεται στη ζωή — ανθρώπινη, ή μη ανθρώπινη — φαίνεται να βρίσκεται χαμηλότερα από την αξία που δίνεται στη δύναμη, στην κυριαρχία και στην καταστροφή.

Η φτώχεια δεν είναι απλώς μια στατιστική.

Είναι άνθρωποι που ζουν στο περιθώριο.

Είναι ηλικιωμένοι, που μετρούν τα κέρματα για να αγοράσουν φάρμακα.

Είναι οικογένειες, που δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν το ενοίκιο.

Είναι παιδιά, που μεγαλώνουν χωρίς ίσες ευκαιρίες.

Κάθε ένας από αυτούς τους ανθρώπους, είναι μια ιστορία, μια ζωή, μια δυνατότητα που αξίζει προστασία και φροντίδα.

Ταυτόχρονα, τα αδέσποτα ζώα αποτελούν ένα σιωπηλό κομμάτι της ίδιας κοινωνικής κρίσης.

Δεν έχουν φωνή για να διαμαρτυρηθούν, ούτε πολιτική δύναμη για να απαιτήσουν δικαιώματα.

Ζουν στις σκιές των πόλεων, συχνά αντιμετωπίζοντας αδιαφορία, κακοποίηση ή εγκατάλειψη.

Πολλά από αυτά, ήταν κάποτε κατοικίδια που εγκαταλείφθηκαν.

Άλλα γεννήθηκαν στους δρόμους, σε έναν κόσμο που δεν τα θέλησε ποτέ.

Κάθε αδέσποτο ζώο, είναι μια υπενθύμιση της ευθύνης μας.

Μια υπενθύμιση, ότι η ανθρωπιά μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους ισχυρούς, αλλά κυρίως από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.

Η πραγματική πρόοδος, δεν μετριέται με στρατιωτικές παρελάσεις ή με την ισχύ των όπλων.

Δεν μετριέται με το πόσο γρήγορα μπορεί μια χώρα να καταστρέψει έναν εχθρό.

Η πραγματική πρόοδος, μετριέται με κάτι πολύ πιο απλό και ταυτόχρονα πολύ πιο δύσκολο:

Με την ικανότητα μιας κοινωνίας να μην αφήνει κανέναν πίσω.

Μια κοινωνία, που επενδύει στη φροντίδα των ανθρώπων της, είναι μια κοινωνία που επενδύει στο μέλλον της.

Μια κοινωνία που προστατεύει τα ζώα, δείχνει ότι κατανοεί την αξία της ζωής, σε όλες τις μορφές της.

Όταν δημιουργούνται δομές στήριξης για τους φτωχούς, όταν λειτουργούν προγράμματα σίτισης, όταν υπάρχουν καταφύγια και κτηνιατρική φροντίδα για τα αδέσποτα ζώα, τότε δημιουργείται κάτι πολύ πιο ισχυρό, από οποιοδήποτε οπλικό σύστημα:

Δημιουργείται κοινωνική συνοχή και πολιτισμός.

Η αδιαφορία, από την άλλη πλευρά, έχει πάντα συνέπειες.

Μια κοινωνία που αγνοεί τη φτώχεια, αφήνει τις ανισότητες να μεγαλώσουν.

Μια κοινωνία που αδιαφορεί για τα ζώα, καλλιεργεί τη σκληρότητα.

Και η σκληρότητα, όταν γίνεται αποδεκτή, δεν περιορίζεται μόνο στα ζώα.

Επεκτείνεται και στους ανθρώπους.

Η ιστορία έχει δείξει, ότι οι κοινωνίες που χάνουν την ενσυναίσθησή τους, χάνουν τελικά και την ανθρωπιά τους.

Γι’ αυτό το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε, δεν είναι μόνο οικονομικό.

Δεν είναι απλώς «πόσα χρήματα υπάρχουν».

Το πραγματικό ερώτημα είναι:

Τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε;

Θέλουμε μια κοινωνία, που επενδύει ασταμάτητα στην καταστροφή, ή μια κοινωνία που επενδύει στη ζωή;

Θέλουμε πόλεις γεμάτες φόβο, φτώχεια και εγκατάλειψη, ή πόλεις όπου κανένα παιδί δεν πεινά και κανένα ζώο δεν πεθαίνει μόνο στον δρόμο;

Οι πόροι υπάρχουν.

Η γνώση υπάρχει.

Οι λύσεις υπάρχουν.

Αυτό που συχνά λείπει, είναι η πολιτική βούληση και η συλλογική συνείδηση.

Η αληθινή πρόοδος, δεν βρίσκεται στην τεχνολογία που δημιουργεί πιο ισχυρά όπλα.

Βρίσκεται στην ωριμότητα μιας κοινωνίας, που επιλέγει να χρησιμοποιήσει τους πόρους της, για να προστατεύσει τη ζωή.

Μια κοινωνία που φροντίζει τους φτωχούς, που προστατεύει τα ζώα, που υπερασπίζεται τους αδύναμους, είναι μια κοινωνία που έχει κατανοήσει κάτι θεμελιώδες:

Οτι η δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή, αλλά στη συμπόνια.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο επαναστατικό μήνυμα της εποχής μας.

Ότι η πρόοδος δεν είναι θέμα δύναμης.

Είναι θέμα Ανθρωπιάς.

Και μια πραγματικά προοδευτική κοινωνία, είναι εκείνη που έχει τη δύναμη να μην αφήνει κανέναν πίσω —

Ούτε άνθρωπο, ούτε ζώο.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η κατάσταση με τα αδέσποτα έχει ξεπεράσει κάθε όριο

Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην πλειοψηφία των δήμων της χώρας, σε σχέση με τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί απλώς ως προβληματική.

Έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής, ευθύνης και στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Η εικόνα είναι γνωστή σε όλους:

Αδέσποτα ζώα εγκαταλελειμμένα στους δρόμους, τραυματισμένα, πεινασμένα, άρρωστα, να περιφέρονται χωρίς καμία ουσιαστική μέριμνα, από εκείνους που έχουν θεσμικά την υποχρέωση να τα προστατεύουν.

Η αδιαφορία πολλών δήμων για τη ζωή των αδέσποτων, παραμένει προκλητική και ακατανόητη.

Παρά τις συνεχείς καταγγελίες πολιτών, παρά τις εκκλήσεις φιλοζωικών σωματείων, οργανώσεων και εθελοντών, παρά τη νομοθεσία που είναι σαφής και δεσμευτική, η πραγματικότητα στους δρόμους δεν αλλάζει.

Αντίθετα, συχνά χειροτερεύει.

Κανείς πια δεν πέφτει από τα σύννεφα.

Η ανικανότητα στη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, είναι γνωστή εδώ και χρόνια.

Έχουν περάσει δεκαετίες συζητήσεων, υποσχέσεων και προγραμμάτων, που υποτίθεται ότι θα έδιναν λύσεις.

Στην πράξη, όμως, οι περισσότερες δημοτικές αρχές περιορίζονται σε επικοινωνιακές κινήσεις και αποσπασματικές ενέργειες, που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του.

Το μόνο που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται, είναι η ίδια απογοητευτική πραγματικότητα:

Κοροϊδία προς τους δημότες, υπεκφυγές από τις ευθύνες και μια γενικευμένη αδιαφορία, που προκαλεί οργή, αλλά και βαθιά θλίψη.

Οι πολίτες που νοιάζονται για τα ζώα, βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με κλειστές πόρτες, αδιαφορία υπηρεσιών και μια γραφειοκρατία, που λειτουργεί ως άλλοθι για τη μη δράση.

Αντί για ουσιαστικές λύσεις, αντί για εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας, αντί για προγράμματα ευζωίας, περίθαλψης και υπεύθυνης διαχείρισης, συνεχίζεται η ίδια απαράδεκτη πρακτική:

Τα ζώα αφήνονται στην τύχη τους.

Ζουν στους δρόμους χωρίς φροντίδα, χωρίς ιατρική περίθαλψη, χωρίς προστασία από κινδύνους.

Και πολλές φορές, αυτή η εγκατάλειψη ισοδυναμεί με αργό θάνατο.

Τραυματισμένα ζώα, μένουν αβοήθητα για ημέρες.

Κουτάβια και γατάκια, γεννιούνται στους δρόμους, χωρίς καμία πιθανότητα επιβίωσης.

Άρρωστα ζώα υποφέρουν, χωρίς κτηνιατρική φροντίδα.

Δηλητηριάσεις, κακοποιήσεις και «εξαφανίσεις» ζώων, όπως και παράνομες ευθανασίες συνεχίζουν να συμβαίνουν, ενώ οι αρμόδιοι σιωπούν, ή δηλώνουν αναρμόδιοι.

Η εγκατάλειψη αυτή, δεν είναι απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα.

Είναι ένα ηθικό ζήτημα, που αφορά την ίδια την ποιότητα της κοινωνίας μας.

Οι δήμοι έχουν σαφείς υποχρεώσεις.

Οφείλουν να εφαρμόζουν ολοκληρωμένα προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων ζώων.

Οφείλουν να δημιουργούν κατάλληλες υποδομές, να συνεργάζονται με κτηνιάτρους και φιλοζωικά σωματεία-οργανώσεις και να ενημερώνουν τους πολίτες.

Αυτές δεν είναι «καλές πρακτικές».

Είναι υποχρεώσεις, που απορρέουν από τη νομοθεσία.

Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις, οι υποχρεώσεις αυτές παραμένουν στα χαρτιά.

Αντί για οργανωμένες δράσεις, βλέπουμε αποσπασματικές κινήσεις, που εξυπηρετούν κυρίως επικοινωνιακές ανάγκες.

Ένα δελτίο τύπου, μια φωτογραφία, μια πρόχειρη ανακοίνωση – και το πρόβλημα υποτίθεται ότι αντιμετωπίστηκε.

Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν αλλάζει.

Το βάρος της φροντίδας των αδέσποτων πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στους ώμους εθελοντών και απλών πολιτών.

Άνθρωποι που δεν έχουν καμία θεσμική υποχρέωση, αλλά διαθέτουν ανθρωπιά και ευαισθησία, είναι αυτοί που ταΐζουν, περιθάλπουν, μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα σε κτηνιάτρους και προσπαθούν να βρουν υιοθεσίες.

Οι εθελοντές αυτοί συχνά ξοδεύουν από το προσωπικό τους εισόδημα, αφιερώνουν αμέτρητες ώρες και αντιμετωπίζουν τεράστια ψυχική φθορά.

Και παρ’ όλα αυτά, αντί για στήριξη, πολλές φορές βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιαφορία, ή ακόμη και εχθρότητα από δημοτικές αρχές.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Η προστασία των ζώων δεν είναι θέμα «φιλοζωίας» μόνο.

Είναι θέμα πολιτισμού, νομιμότητας και κοινωνικής ευθύνης.

Ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματα, αποκαλύπτει πολλά για τις αξίες και τις προτεραιότητές της.

Όταν ένας δήμος αδιαφορεί για τα αδέσποτα, δεν αποτυγχάνει μόνο απέναντι στα ζώα.

Αποτυγχάνει απέναντι στους ίδιους τους δημότες του.

Γιατί οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ζουν σε μια πόλη, όπου τα ζώα δεν υποφέρουν στους δρόμους.

Έχουν δικαίωμα να βλέπουν τις αρχές να εφαρμόζουν τον νόμο και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Έχουν δικαίωμα να απαιτούν διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματικές λύσεις.

Η σημερινή κατάσταση δεν είναι φυσικό φαινόμενο.

Είναι αποτέλεσμα επιλογών, αδράνειας και συστηματικής αδιαφορίας.

Και γι’ αυτό ακριβώς μπορεί – και πρέπει – να αλλάξει.

Απαιτείται πολιτική βούληση, οργάνωση και συνεργασία με ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Απαιτείται σεβασμός στη νομοθεσία και πραγματική διάθεση για λύσεις, που θα είναι αποτελεσματικές και ανθρώπινες.

Πάνω απ’ όλα, απαιτείται να αναγνωρίσουμε κάτι πολύ απλό:

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα που μπορούν να αγνοηθούν, ή να εξαφανιστούν.

Είναι ζωντανά πλάσματα που νιώθουν πόνο, φόβο και ανάγκη για φροντίδα.

Η αδιαφορία απέναντί τους, δεν είναι απλώς ανευθυνότητα.

Είναι ντροπή για κάθε δήμο, που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει την κοινωνία και όλα τα μέλη της — ανθρώπους και ζώα.

Και όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, η κοινωνία οφείλει να μιλά, να καταγγέλλει και να απαιτεί αλλαγή.

Γιατί η σιωπή είναι εκείνη που επιτρέπει στην αδιαφορία να γίνεται κανονικότητα.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1355948796573855&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Την Ημέρα της Γυναίκας, δεν τιμούμε μόνο τη γυναίκα που χαμογελά.

Τιμούμε και τη γυναίκα που στέκεται όρθια.

Τη γυναίκα που δεν σωπαίνει.

Τη γυναίκα που δεν φοβάται να σταθεί απέναντι στην αδικία.

Τη γυναίκα που σηκώνει το βάρος της μνήμης, όταν άλλοι θέλουν να την ξεχάσουν.

Σε μια πλατεία γεμάτη ένταση,
μια νεαρή γυναίκα στέκεται απέναντι στην πίεση.

Γιατί αρνείται να είναι αδιάφορη.

Η δύναμη της γυναίκας δεν είναι μόνο η φροντίδα.

Είναι και η Αντίσταση.

Είναι και η Φωνή.

Είναι και η απαίτηση για Δικαιοσύνη.

Αυτή η γυναίκα δεν στέκεται μόνο για τον εαυτό της.

Στέκεται για όσους χάθηκαν.

Για όσους δεν έχουν φωνή.

Για όσους περιμένουν δικαιοσύνη.

Η εικόνα της θυμίζει κάτι απλό, αλλά βαθύ:

Οι γυναίκες δεν είναι απλώς παρούσες στην ιστορία.

Τη γράφουν.

Και κάθε φορά που μια γυναίκα σηκώνει το κεφάλι απέναντι στην αδικία,
η κοινωνία κάνει ένα βήμα μπροστά.

Στην Ημέρα Της Γυναίκας, δεν γιορτάζουμε απλώς τη γυναίκα.

Θυμόμαστε τη δύναμή της.

Όχι τη δύναμη που φαίνεται στις γιορτές.

Τη δύναμη που φαίνεται στις δύσκολες στιγμές.

Τη στιγμή που μια γυναίκα αποφασίζει να μην σωπάσει.

Στην πλατεία, μέσα στην ένταση, μια νεαρή γυναίκα στέκεται απέναντι σε έναν πίδακα πίεσης.

Το νερό πέφτει πάνω της, σαν το βάρος μιας ολόκληρης πραγματικότητας.

Πίεση.

Φόβος.

Απειλή.

Κι όμως, δεν φεύγει.

Δεν γεννήθηκε ηρωίδα.

Καμία γυναίκα δεν γεννιέται ηρωίδα.

Ηρωίδα γίνεται, τη στιγμή που αποφασίζει ότι η σιωπή δεν είναι επιλογή.

Η ιστορία είναι γεμάτη από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες, όταν όλα γύρω τους έλεγαν να σκύψουν το κεφάλι.

Γυναίκες που αμφισβήτησαν νόμους.

Γυναίκες που αμφισβήτησαν εξουσίες.

Γυναίκες που αμφισβήτησαν την ίδια τη μοίρα που τους επέβαλαν.

Κάθε εποχή είχε τις δικές της.

Και κάθε εποχή προσπάθησε να τις κάνει να σωπάσουν.

Αλλά η φωνή της γυναίκας δεν σβήνει εύκολα.

Γιατί γεννιέται από κάτι βαθύτερο από τον φόβο.

Γεννιέται από την ανάγκη για Δικαιοσύνη.

Η γυναίκα που στέκεται απέναντι στην πίεση, δεν στέκεται μόνο για τον εαυτό της.

Στέκεται για όσους φοβούνται.

Για όσους χάθηκαν.

Για όσους περιμένουν ακόμα να ακουστεί η Αλήθεια.

Η παρουσία της θυμίζει κάτι που συχνά ξεχνάμε:

Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν μόνο από κυβερνήσεις.

Αλλάζουν από ανθρώπους που αρνούνται να συμβιβαστούν.

Και πολλές φορές, εκείνοι που αρνούνται πρώτοι, είναι γυναίκες.

Γιατί η γυναίκα γνωρίζει τι σημαίνει να παλεύεις για Χώρο.

Να παλεύεις για Φωνή.

Να παλεύεις για Δικαίωμα Υπαρξης.

Και όταν μια γυναίκα αποφασίζει να σταθεί απέναντι στην αδικία, δεν στέκεται μόνο.

Πίσω της βρίσκονται όλες οι γυναίκες που στάθηκαν πριν από αυτήν.

Και μπροστά της βρίσκονται όλες εκείνες που θα ακολουθήσουν.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια στιγμή διαμαρτυρίας.

Είναι υπενθύμιση.

Η δύναμη της γυναίκας δεν βρίσκεται στο να μη φοβάται.

Βρίσκεται στο να προχωρά, ακόμη κι όταν φοβάται.

Και κάθε φορά που μια γυναίκα σηκώνει το κεφάλι απέναντι στην πίεση,
ο κόσμος αλλάζει λίγο.

Ίσως όχι αμέσως.

Ίσως όχι εύκολα.

Αλλά αλλάζει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Όταν ο κόσμος γίνεται θορυβώδης από την αβεβαιότητα και ο ίδιος ο αέρας μοιάζει εύθραυστος, οι πιο μικρές καρδιές είναι αυτές που χτυπούν πιο γρήγορα.

Τα ζώα δεν γνωρίζουν σύνορα, ιδεολογίες, ή στρατηγικές.

Δεν καταλαβαίνουν τίτλους, διαταγές ή σημαίες.

Το μόνο που νιώθουν, είναι το τρέμουλο της γης κάτω από τα πόδια τους, τον ήχο των εκρήξεων που σκίζουν τον ουρανό και τη μυρωδιά του φόβου που απλώνεται παντού.

Μέσα σε αυτό το χάος, αναζητούν μόνο κάτι απλό και αρχέγονο:

Ασφάλεια.

Ένα χέρι που δεν θα τα διώξει.

Μια αγκαλιά που δεν θα τα προδώσει.

Ένα βλέμμα που δεν θα τα ξεχάσει.

Σε στιγμές σαν κι αυτές, το να βλέπεις έναν στρατιώτη να σταματά μέσα στον θόρυβο της σύγκρουσης, να γονατίζει στη σκόνη και να μαζεύει μια μικρή, τρομαγμένη γάτα στην αγκαλιά του, μοιάζει σχεδόν με ιεροτελεστία.

Για μια στιγμή, ο χρόνος μοιάζει να παγώνει.

Ο πόλεμος συνεχίζεται γύρω τους, αλλά εκεί, σε εκείνο το μικρό σημείο της γης, γεννιέται κάτι άλλο:

Μια πράξη σιωπηλής καλοσύνης.

Είναι απόδειξη, ότι ακόμα και στα πιο σκοτεινά τοπία της ανθρώπινης ιστορίας, η τρυφερότητα δεν εξαφανίζεται.

Μπορεί να γίνεται πιο σπάνια, πιο εύθραυστη, αλλά επιμένει να υπάρχει.

Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στη δύναμη που δεν σκληραίνει.

Στη δύναμη που, αντί να αγνοήσει τον αδύναμο, σκύβει προς αυτόν.

Μια στρατιωτική στολή συχνά συμβολίζει το καθήκον, την πειθαρχία, τη θυσία.

Συμβολίζει ανθρώπους, που έχουν μάθει να αντέχουν, να προχωρούν μπροστά ακόμη και όταν όλα γύρω τους καταρρέουν.

Κι όμως, κάτω από αυτή τη στολή, υπάρχει πάντα μια ανθρώπινη καρδιά.

Μια καρδιά που θυμάται τι σημαίνει να προστατεύεις.

Μια καρδιά που αναγνωρίζει τον φόβο στα μάτια ενός μικρού πλάσματος και επιλέγει να μην τον αγνοήσει.

Το να κουβαλάς μια γάτα μέσα από τον κίνδυνο, μπορεί να φαίνεται σαν μια μικρή πράξη, μπροστά σε μια τεράστια κρίση.

Ένα ασήμαντο περιστατικό μέσα στη δίνη μιας σύγκρουσης, που επηρεάζει χιλιάδες ζωές.

Αλλά για αυτό το μικρό ζώο, αυτή η πράξη είναι ολόκληρος ο κόσμος.

Είναι ζεστασιά μέσα στο κρύο.

Είναι παρηγοριά μέσα στο χάος.

Είναι μια ανάσα ασφάλειας, μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Είναι η διαφορά ανάμεσα στην εγκατάλειψη και την προστασία.

Ανάμεσα στη μοναξιά και στη σωτηρία.

Για όσους από εμάς αγαπάμε τα ζώα, μια τέτοια εικόνα δεν ξεθωριάζει εύκολα.

Παραμένει μέσα μας, πολύ μετά το τέλος των ειδήσεων και των θορύβων.

Μας θυμίζει ότι τα ζώα είναι τα πιο σιωπηλά θύματα κάθε σύγκρουσης.

Δεν επέλεξαν τον πόλεμο, δεν καταλαβαίνουν τον λόγο του, αλλά πληρώνουν συχνά το ίδιο βαρύ τίμημα.

Και γι’ αυτό, κάθε πράξη προστασίας προς αυτά, έχει μια ιδιαίτερη βαρύτητα.

Μας γεμίζει με ευγνωμοσύνη, για τις γενναίες ψυχές που υπηρετούν.

Όχι μόνο για το θάρρος τους μπροστά στον κίνδυνο, αλλά και για τη σιωπηλή τους ανθρωπιά.

Για εκείνες τις στιγμές, όπου επιλέγουν να προστατεύσουν όχι μόνο ανθρώπινες ζωές, αλλά και τις πιο ανυπεράσπιστες μορφές ζωής γύρω τους.

Γιατί η καλοσύνη δεν κάνει θόρυβο.

Δεν γράφεται πάντα στα πρωτοσέλιδα.

Συχνά συμβαίνει μακριά από τα φώτα, μέσα στη σκόνη και την αβεβαιότητα.

Αλλά είναι εκεί.

Και σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από φόβο, σύγχυση και αβεβαιότητα, αυτές οι μικρές πράξεις μάς υπενθυμίζουν κάτι πολύ σημαντικό:

Η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.

Επιβιώνει στις πιο απλές επιλογές.

Στα πιο ήσυχα βλέμματα.

Στις πιο τρυφερές πράξεις.

Μεταφέρεται απαλά μέσα στον κόσμο —

Μια μικρή ζωή τη φορά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάποιοι κρατούν τον κόσμο στα χέρια τους.

Τον αγγίζουν όχι με ευθύνη, αλλά με ιδιοκτησιακή βεβαιότητα.

Τον περιστρέφουν, σαν να είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Σαν να είναι σφαίρα εξουσίας.

Σαν να είναι εμπόρευμα.

Πάνω από τη φωτιά, πάνω από τον καπνό, πάνω από τα συντρίμμια,
κάθονται ήρεμοι.

Τα πρόσωπά τους δεν έχουν στάχτη.

Τα χέρια τους δεν έχουν αίμα —

Μόνο χρήματα.

Χρυσά νομίσματα, χαρτονομίσματα, συμφωνίες, στρατηγικές.

Ο πόλεμος γι’ αυτούς είναι σχέδιο.

Είναι γεωπολιτική.

Είναι ισορροπίες δυνάμεων.

Είναι αριθμοί σε πίνακες.

Αλλά κάτω από το τραπέζι τους, δεν υπάρχουν αριθμοί.

Υπάρχει ένα αγόρι, που κλαίει σιωπηλά.

Προσπαθεί να φανεί γενναίο για την αδελφή του.

Σφίγγει ένα φθαρμένο αρκουδάκι, σαν να κρατάει την ίδια του την παιδική ηλικία,
που διαλύεται μέσα σε μια νύχτα.

Υπάρχει ένα κορίτσι, που δεν καταλαβαίνει γιατί ο ουρανός έγινε θόρυβος.

Γιατί το σπίτι έγινε πέτρα.

Γιατί ο κόσμος έγινε φόβος.

Υπάρχει μια ηλικιωμένη γυναίκα, που κρατά μια γάτα στην αγκαλιά της.

Τα χέρια της τρέμουν, όχι μόνο από την ηλικία, αλλά από την απώλεια.

Έχασε σπίτι, ίσως οικογένεια, ίσως μνήμη.

Αλλά κρατά αυτό το μικρό ζώο, σαν να κρατά την τελευταία απόδειξη, ότι η τρυφερότητα δεν έχει πεθάνει.

Και μπροστά τους, ένας σκύλος δεμένος με αλυσίδα.

Δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει «σύνορο».

Δεν ψήφισε ποτέ για «στρατηγική».

Δεν γνώρισε ποτέ «ιδεολογία».

Γνώριζε μόνο πίστη.

Τώρα γνωρίζει πείνα, φόβο, εγκατάλειψη.

Τα ζώα δεν φταίνε.

Τα παιδιά δεν ευθύνονται.

Οι άμαχοι δεν αποφασίζουν.

Κι όμως —

Είναι αυτοί που θάβονται.

Είναι αυτοί που καίγονται.

Είναι αυτοί που μένουν πίσω.

Ο πόλεμος δεν είναι απλώς σύγκρουση κρατών.

Είναι κατάρρευση ανθρωπιάς.

Είναι η στιγμή που ο άνθρωπος ξεχνά, ότι η δύναμη χωρίς ηθική, είναι βαρβαρότητα.

Και όσο οι ισχυροί κρατούν την υδρόγειο σαν τρόπαιο, οι αδύναμοι κρατούν ο ένας τον άλλον για να επιβιώσουν.

Η εικόνα αυτή δεν δείχνει μόνο καταστροφή.

Δείχνει ανισότητα.

Δείχνει ποιος αποφασίζει και ποιος πληρώνει.

Δείχνει ότι η απληστία έχει κόστος —

Και το κόστος το πληρώνουν πάντα οι ίδιοι.

Τα παιδιά.

Τα ζώα.

Οι γέροντες.

Οι φτωχοί.

Οι αόρατοι.

Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες».

Είναι πρόσωπα.

Είναι ονόματα.

Είναι ιστορίες, που δεν πρόλαβαν να ολοκληρωθούν.

Κάθε φορά που σιωπούμε, η αλυσίδα στον λαιμό του σκύλου βαραίνει.

Κάθε φορά που συνηθίζουμε, η στάχτη γίνεται κανονικότητα.

Κάθε φορά που λέμε «έτσι είναι ο κόσμος»,
επιτρέπουμε να παραμένει έτσι.

Αλλά ο κόσμος δεν είναι ιδιοκτησία κανενός.

Δεν είναι τραπέζι διαπραγμάτευσης.

Δεν είναι πεδίο κερδοφορίας.

Ο κόσμος είναι τα παιδιά που κλαίνε.

Είναι τα ζώα που τρέμουν.

Είναι οι ηλικιωμένοι, που αγκαλιάζουν ό,τι απέμεινε ζωντανό.

Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε μόνο «πάνω» —
και να αρχίσουμε να στεκόμαστε δίπλα σε όσους είναι «κάτω».

Να απαιτήσουμε ειρήνη.

Να απαιτήσουμε προστασία για τους αμάχους.

Να απαιτήσουμε σχέδια διάσωσης για τα ζώα σε κάθε σύγκρουση.

Να απαιτήσουμε ευθύνη.

Γιατί όταν ο κόσμος καίγεται, δεν υπάρχουν ουδέτεροι.

Υπάρχουν μόνο εκείνοι που κρατούν τη φωτιά
και εκείνοι που καίγονται.

Και είναι ώρα να διαλέξουμε με ποια πλευρά της ιστορίας θα σταθούμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάθεται χαμηλά, σχεδόν γαντζωμένη στη γη, σαν να προσπαθεί να γίνει ένα με τα χαλάσματα, για να κρύψει μέσα στο σώμα της ό,τι πιο πολύτιμο έχει:

Τα δύο μικροσκοπικά γατάκια της.

Τα κορμάκια τους είναι τόσο μικρά, που σχεδόν χάνονται κάτω από το στήθος της

Μα εκείνη τα αγκαλιάζει με τρόπο απόλυτο —

Οχι με πανικό, αλλά με μια σιωπηλή, βαθιά αποφασιστικότητα.

Πίσω τους, η πόλη δεν θυμίζει πια τόπο ζωής.

Κτίρια μισογκρεμισμένα, σπασμένα παράθυρα, καπνός που υψώνεται βαριά στον ουρανό.

Οι μακρινές φλόγες τρεμοπαίζουν σαν θυμωμένες σκιές, φωτίζοντας στιγμιαία τα ερείπια, υπενθυμίζοντας πως η καταστροφή δεν έχει ακόμη τελειώσει.

Ο αέρας είναι πυκνός, γεμάτος στάχτη και φόβο.

Κι όμως, στο κέντρο αυτού του χάους, υπάρχει μια μικρή νησίδα ζωής, που αρνείται να παραδοθεί.

Τα μάτια της μητέρας είναι ανοιχτά, σε εγρήγορση.

Δεν υπάρχει μίσος μέσα τους, ούτε κατανόηση για το γιατί συνέβη όλο αυτό.

Υπάρχει μόνο η αρχέγονη, ακατανίκητη ανάγκη να προστατεύσει.

Τα γατάκια της κοιτούν τον κόσμο με μεγάλα, αθώα μάτια —

Μάτια που δεν γνωρίζουν από σύνορα, ιδεολογίες, συγκρούσεις.

Στα βλέμματά τους καθρεφτίζεται ο φόβος του άγνωστου, αλλά και μια απόλυτη εμπιστοσύνη:

Οσο η μητέρα τους είναι εκεί, θα είναι ασφαλή.

Και εκεί βρίσκεται η πιο δυνατή αντίθεση.

Ο κόσμος των ανθρώπων καίγεται από επιλογές, αντιπαραθέσεις, αποφάσεις, που ελήφθησαν σε γραφεία και αίθουσες εξουσίας.

Μα ο κόσμος αυτών των πλασμάτων δεν διάλεξε τίποτα από όλα αυτά.

Δεν ψήφισαν, δεν αποφάσισαν, δεν ύψωσαν φωνή για σύγκρουση.

Βρέθηκαν απλώς παγιδευμένα, στη δίνη μιας βίας που δεν τους ανήκει.

Η εικόνα αυτή δεν είναι μόνο συγκινητική.

Είναι κατηγορητήριο.

Μας αναγκάζει να αναρωτηθούμε πόσες αθώες ζωές —ζώα που ζούσαν απλά, σιωπηλά, χωρίς απαιτήσεις— χάνονται κάθε φορά που ξεσπά μια σύγκρουση.

Πόσα πλάσματα πεθαίνουν από φόβο, από πείνα, από εγκατάλειψη;

Πόσα ζώα περιφέρονται αποπροσανατολισμένα ανάμεσα σε ερείπια, ψάχνοντας τους ανθρώπους που κάποτε τα φρόντιζαν;

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σκηνή της απόλυτης απώλειας, υπάρχει κάτι που δεν καταστρέφεται.

Η αγάπη.

Η μητρική αγάπη, που δεν χρειάζεται λόγια, που δεν γνωρίζει γλώσσες.

Η αγάπη που στέκεται απέναντι στις φλόγες και λέει σιωπηλά:

«Όσο υπάρχω, θα σε προστατεύω».

Είναι μια δύναμη ταπεινή, αλλά πανίσχυρη.

Δεν κάνει θόρυβο, δεν κραυγάζει.

Μα αντέχει.

Το μήνυμα που αναδύεται είναι διπλό.

Από τη μία, μια κραυγή συμπόνιας:

Να θυμόμαστε ότι τα ζώα είναι θύματα κάθε πολέμου, κάθε φυσικής, ή ανθρωπογενούς καταστροφής.

Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες».

Ρίναι ζωές με φόβο, πόνο, ανάγκες και δεσμούς.

Από την άλλη, μια προσευχή βαθιά ανθρώπινη:

Να υπάρξει έλεος.

Να υπάρξει προστασία, για ό,τι δεν μπορεί να προστατευτεί μόνο του.

Η εικόνα μιλά για εκείνους που δεν έχουν φωνή.

Για τα πλάσματα που δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Που δεν μπορούν να εξηγήσουν τον τρόμο τους.

Μας ζητά να γίνουμε εμείς η φωνή τους.

Να σκεφτούμε, να δράσουμε, να απαιτήσουμε μηχανισμούς προστασίας των ζώων σε κάθε κρίση.

Να συμπεριλάβουμε τη φροντίδα τους στα σχέδια έκτακτης ανάγκης, στις ανθρωπιστικές αποστολές, στις πολιτικές αποφάσεις.

Γιατί ο πολιτισμός δεν μετριέται μόνο από το πώς φροντίζει τους ανθρώπους του, αλλά και από το πώς στέκεται απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Η συμπόνια προς τα ζώα σε καιρό πολέμου, δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δείκτης ανθρωπιάς.

Αν μπορούμε να προστατεύσουμε μια μητέρα γάτα και τα μωρά της, μέσα σε έναν κόσμο που καίγεται, τότε ίσως υπάρχει ελπίδα, ότι μπορούμε να προστατεύσουμε και ο ένας τον άλλον.

Στο τέλος, η εικόνα αυτή δεν είναι μόνο θλίψη.

Είναι και υπόσχεση.

Ότι ακόμη και μέσα στα ερείπια, η ζωή επιμένει.

Ότι η αγάπη δεν σβήνει με τον καπνό.

Ότι η τρυφερότητα μπορεί να σταθεί όρθια ανάμεσα σε συντρίμμια.

Και μας καλεί —ήσυχα αλλά επίμονα— να διαλέξουμε την πλευρά της ζωής.

Να γίνουμε η ασπίδα, για όσους δεν έχουν.

Να γίνουμε η φωνή, για όσους δεν μπορούν να μιλήσουν.

Να θυμόμαστε ότι κάθε μικρό βλέμμα που μας κοιτά μέσα από τον φόβο, ζητά μόνο ένα πράγμα:

Να μην το εγκαταλείψουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Όταν μιλάμε για πόλεμο, το μυαλό μας πηγαίνει στους ανθρώπους.

Στα παιδιά που χάνουν τους γονείς τους.

Στις οικογένειες που εγκαταλείπουν τα σπίτια τους.

Στις πόλεις που γίνονται ερείπια.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη δίνη καταστροφής, υπάρχουν και άλλα θύματα.

Σιωπηλά.

Ανυπεράσπιστα.

Χωρίς φωνή.

Τα ζώα.

Τα ζώα δεν καταλαβαίνουν γεωπολιτικές εντάσεις.

Δεν γνωρίζουν σύνορα, ιδεολογίες, θρησκείες.

Δεν επιλέγουν πλευρά.

Δεν κρατούν όπλα.

Κι όμως, βιώνουν τον τρόμο στο έπακρο.

Οι εκρήξεις δεν διακρίνουν.

Όταν μια βόμβα πέφτει, δεν καταστρέφει μόνο κτίρια.

Διαλύει δάση, καίει λιβάδια, μολύνει ποτάμια, θρυμματίζει οικοσυστήματα, που χρειάστηκαν αιώνες για να διαμορφωθούν.

Ένα δάσος που γίνεται στάχτη, δεν είναι απλώς μια απώλεια πρασίνου.

Είναι το τέλος για χιλιάδες πλάσματα —

Εντομα, πουλιά, μικρά θηλαστικά, ερπετά — που εξαρτώνται από αυτό για τροφή, καταφύγιο, αναπαραγωγή.

Τα πουλιά εγκαταλείπουν πανικόβλητα τις φωλιές τους.

Τα αυγά μένουν εκτεθειμένα.

Οι νεοσσοί πεθαίνουν από πείνα, ή γίνονται εύκολη λεία.

Τα αρπακτικά χάνουν την τροφή τους, καθώς τα μικρότερα ζώα αφανίζονται, ή μετακινούνται.

Η τροφική αλυσίδα διαταράσσεται.

Η ισορροπία καταρρέει.

Στους υγροτόπους, η ρύπανση από καύσιμα, χημικά και πυρομαχικά, μολύνει το νερό.

Τα ψάρια πεθαίνουν.

Τα αποδημητικά πουλιά βρίσκουν δηλητηριασμένες περιοχές, αντί για ασφαλείς σταθμούς ξεκούρασης.

Η ζημιά δεν σταματά όταν σταματήσουν οι μάχες.

Οι τοξίνες παραμένουν στο έδαφος και στο νερό για χρόνια —

Συχνά για δεκαετίες.

Οι νάρκες ξηράς, είναι μια από τις πιο ύπουλες κληρονομιές των πολέμων.

Παραμένουν κρυμμένες κάτω από το χώμα, περιμένοντας.

Δεν απειλούν μόνο ανθρώπους.

Άγρια ζώα, που κινούνται στα φυσικά τους περάσματα, ακρωτηριάζονται, ή σκοτώνονται.

Κοπάδια ελαφιών, αγριόχοιρων, ακόμα και σπάνια προστατευόμενα είδη, πέφτουν θύματα μιας σύγκρουσης, που ίσως έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.

Ο πόλεμος, για αυτά, δεν τελειώνει ποτέ.

Και έπειτα υπάρχουν τα κατοικίδια και τα παραγωγικά ζώα.

Σε περιόδους μαζικών εκτοπίσεων, οι άνθρωποι αναγκάζονται να φύγουν βιαστικά.

Πολλοί δεν μπορούν να πάρουν μαζί τους τα ζώα τους.

Σκύλοι δεμένοι σε αυλές.

Γάτες κλεισμένες σε διαμερίσματα χωρίς τροφή.

Κατσίκες και αγελάδες εγκαταλειμμένες σε στάβλους που βομβαρδίζονται.

Ζώα τραυματισμένα από θραύσματα, που περιφέρονται σε κατεστραμμένους δρόμους, πεινασμένα και φοβισμένα.

Τα παραγωγικά ζώα αναγκαστικά πλέον αποτελούν και βασική πηγή επιβίωσης για τις κοινότητες.

Όταν σκοτώνονται, ή κλέβονται, οι οικογένειες δεν χάνουν μόνο ένα ζώο.

Η πείνα γίνεται αλυσιδωτή.

Και τα ζώα, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ελπίδα επιβίωσης, χάνονται.

Ιδιαίτερα τραγική είναι η κατάσταση των ζώων σε ζωολογικούς κήπους και καταφύγια.

Σε εμπόλεμες ζώνες, οι εργαζόμενοι συχνά δεν μπορούν να φτάσουν στις εγκαταστάσεις.

Οι προμήθειες τροφής διακόπτονται.

Τα φάρμακα τελειώνουν.

Τα κλουβιά και οι περιφράξεις μπορεί να καταστραφούν από βομβαρδισμούς.

Ζώα όπως λιοντάρια, τίγρεις, ελέφαντες, αρκούδες — πλάσματα που ήδη ζουν περιορισμένα — βρίσκονται παγιδευμένα σε έναν εφιάλτη χωρίς διέξοδο.

Υπήρξαν περιπτώσεις όπου φροντιστές έμειναν πίσω, ρισκάροντας τη ζωή τους, για να ταΐσουν και να προστατεύσουν τα ζώα.

Άλλες φορές, αναγκάστηκαν να πάρουν τραγικές αποφάσεις, για να αποτρέψουν μεγαλύτερο πόνο.

Αυτές οι ιστορίες σπάνια γίνονται πρωτοσέλιδα.

Όμως, αποκαλύπτουν μια βαθιά αλήθεια:

Τα ζώα εξαρτώνται πλήρως από εμάς —

Και στις κρίσεις, η ευθύνη μας γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Η ψυχολογική επίδραση του πολέμου στα ζώα, είναι επίσης πραγματική.

Σκύλοι που τρέμουν ασταμάτητα στο άκουσμα δυνατών θορύβων.

Άλογα που πανικοβάλλονται και τραυματίζονται, προσπαθώντας να ξεφύγουν.

Άγρια ζώα, που εγκαταλείπουν περιοχές αναπαραγωγής, λόγω συνεχών εκρήξεων.

Το στρες αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό τους σύστημα, μειώνει τις πιθανότητες επιβίωσης και επηρεάζει τη δυνατότητα αναπαραγωγής.

Ο πόλεμος διαλύει επίσης τις δομές προστασίας της άγριας ζωής.

Φορείς διαχείρισης εθνικών πάρκων διακόπτουν τη λειτουργία τους.

Οι φύλακες δεν μπορούν να περιπολούν.

Το λαθρεμπόριο και η παράνομη θήρα
αυξάνονται, καθώς η επιβολή του νόμου καταρρέει.

Σπάνια είδη γίνονται εύκολος στόχος.

Η βιοποικιλότητα, ήδη πιεσμένη από την κλιματική κρίση και την ανθρώπινη επέκταση, δέχεται ένα ακόμη βαρύ πλήγμα.

Και όταν οι μάχες τελειώσουν;

Η καταστροφή παραμένει.

Τα καμένα δάση χρειάζονται δεκαετίες για να αναγεννηθούν.

Τα μολυσμένα εδάφη, μπορεί να μην είναι ποτέ ξανά ασφαλή.

Οι πληθυσμοί ορισμένων ειδών, δεν ανακάμπτουν ποτέ πλήρως.

Ένα τοπικό είδος μπορεί να εξαφανιστεί, χωρίς κανείς να το καταγράψει.

Μια γενετική γραμμή να χαθεί για πάντα.

Η ανοικοδόμηση μετά τον πόλεμο, σπάνια βάζει σε προτεραιότητα τα ζώα και τα οικοσυστήματα.

Οι άνθρωποι δικαίως επικεντρώνονται στην επιβίωση, στη στέγαση, στην οικονομία.

Όμως, αν η φύση δεν ενσωματωθεί στα σχέδια αποκατάστασης, η ζημιά διαιωνίζεται.

Χωρίς υγιή εδάφη, νερό και βιοποικιλότητα, ούτε οι ανθρώπινες κοινότητες μπορούν να ευημερήσουν.

Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη πλευρά.

Μέσα στο σκοτάδι, αναδύονται πράξεις συμπόνιας.

Οργανώσεις διάσωσης ζώων, επιχειρούν σε επικίνδυνες περιοχές, για να απομακρύνουν τραυματισμένα, ή εγκαταλειμμένα ζώα.

Εθελοντές ανοίγουν τα σπίτια τους σε πρόσφυγες, μαζί με τα κατοικίδιά τους.

Κτηνίατροι εργάζονται με ελάχιστα μέσα, για να σώσουν ζωές.

Αυτές οι πράξεις μας θυμίζουν ότι η Ενσυναίσθηση δεν εξαφανίζεται ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές της ανθρωπότητας.

Το να αναγνωρίζουμε τα ζώα ως θύματα πολέμου, δεν μειώνει τον ανθρώπινο πόνο.

Αντίθετα, διευρύνει τον ηθικό μας ορίζοντα.

Δείχνει ότι κατανοούμε τον πόλεμο ως ολική καταστροφή —

Οχι μόνο κοινωνική, αλλά και οικολογική.

Ότι βλέπουμε τη ζωή ως αλληλένδετη.

Γιατί η αλήθεια είναι απλή και σκληρή:

Ο άνθρωπος δεν πολεμά σε κενό.

Πολεμά μέσα σε οικοσυστήματα.

Μέσα σε κοινότητες ζωής.

Κάθε βόμβα που πέφτει, κάθε πυρκαγιά που ανάβει, κάθε τοξικό κατάλοιπο που διαχέεται, αγγίζει αμέτρητες μορφές ζωής.

Τα ζώα δεν θα γράψουν ποτε απομνημονεύματα πολέμου.

Δεν θα σταθούν σε διεθνή δικαστήρια.

Δεν θα διεκδικήσουν αποζημιώσεις.

Η μνήμη τους εξαρτάται από εμάς.

Από το αν θα τα συμπεριλάβουμε στη συλλογική μας αφήγηση, για το τι σημαίνει σύγκρουση και τι σημαίνει ειρήνη.

Αν θέλουμε πραγματικά έναν κόσμο πιο δίκαιο και πιο ειρηνικό, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ειρήνη δεν αφορά μόνο την απουσία πολέμου μεταξύ ανθρώπων.

Αφορά και την αποκατάσταση της σχέσης μας με τη φύση.

Την προστασία των οικοσυστημάτων.

Την πρόβλεψη για τη φροντίδα των ζώων σε καταστάσεις κρίσης.

Την ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής και ζωικής προστασίας στα διεθνή πρωτόκολλα ανθρωπιστικής βοήθειας.

Τα ζώα δεν διαλέγουν πλευρά.

Δεν ψηφίζουν.

Δεν διαπραγματεύονται.

Κι όμως, πληρώνουν.

Ας τα θυμόμαστε, όταν μιλάμε για “παράπλευρες απώλειες”.

Ας τα θυμόμαστε, όταν σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα.

Ας τα θυμόμαστε, όταν διεκδικούμε Ειρήνη.

Γιατί και οι ζωές τους έχουν σημασία.

Όχι ως υποσημείωση.

Όχι ως συγκινητική λεπτομέρεια.

Αλλά, ως αναπόσπαστο κομμάτι του ίδιου του πλανήτη που μοιραζόμαστε.

Και ίσως, ο τρόπος που φερόμαστε στα πιο αδύναμα και σιωπηλά θύματα, να είναι το πιο ειλικρινές μέτρο της Ανθρωπιάς μας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Είναι μνήμη, είναι οργή, είναι ένα διαρκές «γιατί» για τις ψυχές ανθρώπων και ζώων που χάθηκαν τόσο άδικα.

Δεν θα πούμε «καλό μήνα».

Ο Μάρτιος δεν είναι άνοιξη.

Είναι μαύρο μνημόσυνο.

Πώς να γυρίσουν τα χελιδόνια, όταν η γη στα Τέμπη ακόμα μυρίζει καμένο σίδερο και αδικία;

Πενθούμε.

Θρηνούμε.

Δεν ξεχνάμε.

Δεν θα πούμε καλό μήνα.

Ο Μάρτης έμεινε για πάντα ντυμένος στα μαύρα.

Τα χελιδόνια θα διστάζουν να φωλιάσουν,
εκεί που οι κραυγές έγιναν σιωπή.

Σκύβουμε το κεφάλι για τις ψυχές ανθρώπων και ζώων που χάθηκαν στα Τέμπη —

Και κρατάμε τη μνήμη ζωντανή σαν άσβεστο φως.

Δεν θα πούμε «καλό μήνα».

Δεν υπάρχει άνοιξη χωρίς δικαιοσύνη.

Ο Μάρτιος θα είναι μαύρος

Μέχρι να λογοδοτήσουν όλοι όσοι άφησαν ζωές να χαθούν.

Για τους ανθρώπους.

Για τα ζώα.

Για την Αλήθεια που δεν θα θαφτεί.

Δεν θα πούμε «καλό μήνα».

Ο Μάρτιος δεν είναι άνοιξη.

Είναι πληγή.

Είναι ο μήνας, που η γη στα Τέμπη ποτίστηκε με δάκρυα.

Είναι ο μήνας που νέοι άνθρωποι δεν γύρισαν σπίτι.

Είναι ο μήνας, που μαζί τους χάθηκαν και ανυπεράσπιστες ζωές ζώων — ψυχές που δεν έφταιξαν σε τίποτα.

Πώς να έρθουν τα χελιδόνια;

Πώς να ανθίσει η γη, όταν η μνήμη ακόμα καίει;

Πώς να μιλήσουμε για άνοιξη, όταν δεν έχει υπάρξει δικαιοσύνη;

Δεν ξεχνάμε.

Δεν συνηθίζουμε.

Δεν σωπαίνουμε.

Ο Μάρτιος θα είναι μαύρος,
μέχρι η Αλήθεια να ειπωθεί ολόκληρη.

Μέχρι να αναλάβουν ευθύνες, όσοι όφειλαν να προστατεύσουν ζωές.

Μέχρι να τιμηθούν πραγματικά όσοι χάθηκαν.

Πενθούμε —

Αλλά η θλίψη μας δεν είναι παθητική.

Είναι μνήμη που γίνεται φωνή.

Είναι πόνος που γίνεται διεκδίκηση.

Για τους ανθρώπους.

Για τα ζώα.

Για κάθε ψυχή που δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της.

Δεν θα πούμε «καλό μήνα».

Θα πούμε:

Δεν ξεχνάμε.

Δεν συγχωρούμε την αδιαφορία.

Απαιτούμε δικαιοσύνη.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Στις 28 Φεβρουαρίου 2025, δύο χρόνια μετά την τραγωδία των Τεμπών, η πλατεία Συντάγματος έγινε ξανά τόπος μνήμης — και σύγκρουσης.

Όχι απλώς σύγκρουσης δρόμου.

Σύγκρουσης αξιών.

Από τη μία πλευρά:

Πολίτες που δεν ξέχασαν.

Από την άλλη:

Ενας κρατικός μηχανισμός που απάντησε με αύρες.

Η εικόνα της νεαρής διαδηλώτριας απέναντι στον πίδακα νερού, είναι κάτι περισσότερο από φωτογραφία.

Είναι σύμβολο.

Είναι το στιγμιότυπο μιας κοινωνίας, που αρνείται να αποδεχτεί ότι 57 ζωές μπορούν να μετατραπούν σε αριθμούς, ανακοινώσεις και πολιτικό κόστος.

Τρία χρόνια μετά, το αίτημα δεν έχει αλλάξει:

Δικαιοσύνη.

Διαφάνεια.

Λογοδοσία.

Και όμως, η δημόσια απαίτηση για απαντήσεις, αντιμετωπίζεται σαν απειλή.

Η αύρα δεν στρέφεται απλώς εναντίον μιας διαδηλώτριας.

Στρέφεται εναντίον της συλλογικής μνήμης.

Εναντίον της επιμονής.

Εναντίον της ιδέας, ότι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ζητούν εξηγήσεις.

Το νερό εκτοξεύεται για να διαλύσει πλήθη.

Αλλά δεν διαλύει το ερώτημα:

Ποιος φταίει;

Ποιος λογοδότησε;

Ποιος ανέλαβε πραγματικά την ευθύνη;

Η γενιά που βρέθηκε στους δρόμους εκείνη τη μέρα, δεν είναι μια γενιά «επεισοδίων».

Είναι μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις, που έμαθε να αμφισβητεί, που αρνείται να κανονικοποιήσει την απώλεια.

Το σώμα της διαδηλώτριας στέκεται όρθιο μέσα στην πίεση.

Όπως στέκεται η κοινωνική απαίτηση μέσα στην πολιτική άρνηση.

Η εικόνα αυτή δεν είναι ντροπή για όσους διαμαρτύρονται.

Είναι προειδοποίηση, για όσους πιστεύουν ότι ο χρόνος αρκεί για να ξεχαστούν τα πάντα.

Ο χρόνος περνά.

Η μνήμη μένει.

Και κάθε επέτειος δεν είναι τυπική διαδικασία.

Είναι υπενθύμιση, ότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί με καταστολή, αλλά με λογοδοσία.

Αν κάτι αποτυπώνει αυτή η φωτογραφία, είναι το εξής:

Μπορείς να εκτοξεύσεις νερό.

Δεν μπορείς να ξεπλύνεις την ευθύνη.

Μπορείς να διαλύσεις ένα πλήθος.

Δεν μπορείς να διαλύσεις την απαίτηση για δικαιοσύνη.

Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, το μήνυμα παραμένει:

Δεν ξεχνάμε.

Δεν σιωπούμε.

Δεν υποχωρούμε.

Η μνήμη δεν είναι σύνθημα.

Είναι στάση.

Και η στάση αυτή —
δεν διαλύεται με πίεση.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ