Πριν από οκτώ χρόνια, το Μάτι χαράχτηκε για πάντα στη συλλογική μνήμη της Ελλάδας, ως μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας.

Μια τραγωδία που δεν κόστισε μόνο τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, αλλά αφάνισε και χιλιάδες ζώα – κατοικίδια, αδέσποτα, άγρια και παραγωγικά – που εγκλωβίστηκαν στις φλόγες χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι απλώς μια τελετή.

Είναι χρέος.

Και η δικαίωση δεν είναι μια λέξη.

Είναι απαίτηση μιας κοινωνίας, που αρνείται να συνηθίσει την ατιμωρησία.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ξεθωριάζουν ποτέ.

Υπάρχουν στιγμές που δεν γίνονται παρελθόν, γιατί οι πληγές τους παραμένουν ανοιχτές.

Η 23η Ιουλίου 2018, είναι μία από αυτές.

Είναι η ημέρα που το Μάτι μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου, σε έναν τόπο όπου η φωτιά δεν κατέστρεψε μόνο σπίτια και περιουσίες.

Έσβησε ανθρώπινες ζωές, οικογένειες, όνειρα και, μαζί τους, αμέτρητες ζωές ζώων, που χάθηκαν αβοήθητα μέσα στις φλόγες.

Οκτώ χρόνια μετά, η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά το βάρος εκείνης της ημέρας.

Οι εικόνες δεν έχουν σβήσει.

Οι άνθρωποι που έτρεχαν προς τη θάλασσα για να σωθούν.

Οι οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα στον πανικό.

Οι ηλικιωμένοι που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν.

Τα παιδιά που δεν επέστρεψαν ποτέ.

Και δίπλα τους, σκύλοι δεμένοι σε αυλές, γάτες εγκλωβισμένες στα σπίτια, άλογα μέσα σε στάβλους, πουλιά στις φωλιές τους, άγρια ζώα, που περικυκλώθηκαν από τη φωτιά, χωρίς καμία διέξοδο.

Η τραγωδία του Ματιού δεν ήταν μόνο ανθρώπινη.

Ήταν και οικολογική, ήταν και ζωική.

Ήταν ένα ολοκαύτωμα κάθε μορφής ζωής.

Για χρόνια, τα ζώα αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως υποσημείωση αυτής της τραγωδίας.

Σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.

Σαν να μην είχαν νιώσει τον ίδιο πόνο, τον ίδιο τρόμο, την ίδια αγωνία.

Κι όμως, όσοι βρέθηκαν εκεί, θυμούνται τις σιωπηλές εικόνες της καταστροφής.

Τα απανθρακωμένα σώματα σκύλων, που περίμεναν δεμένα τους ανθρώπους τους.

Τις γάτες, που προσπάθησαν να κρυφτούν σε υπόγεια και δεν τα κατάφεραν.

Τα άγρια ζώα, που δεν είχαν καμία διαφυγή, μέσα σε ένα πύρινο μέτωπο, που κινούνταν με ασύλληπτη ταχύτητα.

Η ζωή δεν διαχωρίζεται σε ανθρώπινη και ζωική, όταν έρχεται η καταστροφή.

Ο πόνος δεν γνωρίζει είδος.

Η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις.

Οκτώ χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να κουβαλούν ένα αβάσταχτο βάρος.

Ζητούν δικαιοσύνη.

Ζητούν να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά αυτό που συνέβη.

Ζητούν να μην αντιμετωπίζονται τέτοιες τραγωδίες, ως ένα ακόμη κεφάλαιο που κλείνει με το πέρασμα του χρόνου.

Γιατί η λήθη, είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της επανάληψης.

Το Μάτι ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τις παθογένειες ενός κρατικού μηχανισμού, που αποδείχθηκε ανέτοιμος να προστατεύσει τη ζωή.

Ανέδειξε την ανάγκη για ουσιαστικό σχεδιασμό πρόληψης, έγκαιρης ενημέρωσης, οργανωμένων εκκενώσεων και αποτελεσματικού συντονισμού.

Ανέδειξε, επίσης, κάτι που ακόμη και σήμερα παραμένει σε μεγάλο βαθμό παραμελημένο:

Την παντελή έλλειψη σχεδίων διάσωσης και προστασίας των ζώων, σε περιπτώσεις καταστροφών.

Πόσοι Δήμοι διαθέτουν οργανωμένα σχέδια εκκένωσης για δημοτικά καταφύγια;

Πόσες Περιφέρειες έχουν προβλέψει ασφαλείς χώρους προσωρινής φιλοξενίας για κατοικίδια;

Πόσοι κηδεμόνες-ιδιοκτήτες έχουν ενημερωθεί, για το πώς θα απομακρύνουν έγκαιρα τα ζώα τους;

Πόσοι μηχανισμοί υπάρχουν για τη διάσωση άγριων ζώων, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πυρκαγιάς;

Οι απαντήσεις παραμένουν απογοητευτικές.

Κάθε καλοκαίρι η χώρα δοκιμάζεται από καταστροφικές πυρκαγιές.

Κάθε χρόνο βλέπουμε τις ίδιες εικόνες:

Ζώα εγκαταλελειμμένα, τραυματισμένα, καμένα, διψασμένα, εξαντλημένα.

Κάθε χρόνο εκατοντάδες εθελοντές προσπαθούν να καλύψουν τα κενά ενός συστήματος, που εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει την προστασία όλων των έμβιων όντων, ως αυτονόητη υποχρέωση.

Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική πολιτική προστασία, όταν αποκλείεται ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής.

Οι καταστροφές δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους.

Αφορούν κάθε πλάσμα που ζει στον ίδιο τόπο.

Η μνήμη του Ματιού, μας υποχρεώνει να αλλάξουμε νοοτροπία.

Να δημιουργηθούν υποχρεωτικά επιχειρησιακά σχέδια για τη διάσωση ζώων.

Να εκπαιδευτούν οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Να ενισχυθούν οι εθελοντικές ομάδες.

Να υπάρξει πραγματικός συντονισμός με κτηνιάτρους φιλοζωικά σωματεία, φιλοζωικές οργανώσεις και ομάδες διάσωσης.

Να ενημερώνονται οι πολίτες, για την ασφαλή απομάκρυνση των ζώων τους.

Να μη μείνει ποτέ ξανά κανένα ζώο δεμένο πίσω από μια αυλόπορτα, περιμένοντας έναν άνθρωπο που δεν θα επιστρέψει.

Η τραγωδία του Ματιού δεν μπορεί να μετριέται μόνο με αριθμούς.

Πίσω από κάθε αριθμό, υπήρχε ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, μια ιστορία.

Πίσω από κάθε νεκρό ζώο, υπήρχε μια ζωή που άξιζε προστασία.

Η μνήμη των θυμάτων, δεν τιμάται μόνο με στεφάνια και επετειακές δηλώσεις.

Τιμάται όταν η κοινωνία απαιτεί αλλαγές.

Όταν οι αρμόδιοι λογοδοτούν.

Όταν οι ευθύνες αποδίδονται.

Όταν οι ίδιες παραλείψεις δεν επαναλαμβάνονται.

Η μεγαλύτερη προσβολή προς τα θύματα, είναι η επανάληψη των ίδιων λαθών.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι σε όλους όσοι χάθηκαν.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ανθρώπων.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ζώων, που δεν είχαν φωνή για να ζητήσουν βοήθεια.

Και δίνουμε μια υπόσχεση.

Δεν θα αφήσουμε τη μνήμη να ξεθωριάσει.

Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτή η τραγωδία, σε μία ακόμη επέτειο χωρίς ουσία.

Δεν θα σταματήσουμε να ζητάμε λογοδοσία, πρόληψη, διαφάνεια και δικαιοσύνη.

Γιατί η δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Είναι η μόνη εγγύηση, ότι το μέλλον δεν θα γεννήσει νέες τραγωδίες.

Στη μνήμη όλων όσοι χάθηκαν στο Μάτι – ανθρώπων και ζώων – οφείλουμε να παραμείνουμε άγρυπνοι, ενεργοί και αποφασισμένοι.

Η μνήμη τους, είναι ευθύνη όλων μας.

Η σιωπή, δεν είναι επιλογή.

Η λήθη, δεν είναι λύση.

Η δικαίωση, παραμένει χρέος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩ

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.

Υπάρχουν φωνές που δεν σωπαίνουν, ακόμη κι όταν η ζωή ολοκληρώνει τον κύκλο της.

Φωνές που έχουν χαραχτεί βαθιά στη συλλογική μνήμη ενός λαού, που συνόδευσαν γενιές ολόκληρες σε στιγμές χαράς, έρωτα, νοσταλγίας, πόνου και ελπίδας.

Η Μαίρη Λίντα υπήρξε μία από αυτές τις σπάνιες φωνές.

Σήμερα, που έκλεισε οριστικά τα μάτια της σε ηλικία 91 ετών, το ελληνικό τραγούδι γίνεται φτωχότερο.

Δεν χάνεται μόνο μία μεγάλη ερμηνεύτρια.

Χάνεται ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού.

Μια γυναίκα που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στη μουσική, στη σκηνή και στην τέχνη της ερμηνείας.

Η γενιά της, υπήρξε η γενιά που έχτισε τα θεμέλια του σύγχρονου ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.

Ήταν οι άνθρωποι που τραγουδούσαν χωρίς τεχνητά μέσα, χωρίς φίλτρα, χωρίς την υπερβολή της εικόνας.

Τότε που η φωνή ήταν η ψυχή του καλλιτέχνη και το τραγούδι ήταν εξομολόγηση.

Η Μαίρη Λίντα κατάφερε να δώσει ζωή, σε τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο.

Τραγούδια που ακόμη και σήμερα ακούγονται σαν να γράφτηκαν χθες.

Κάθε ερμηνεία της έκρυβε συναίσθημα, σεβασμό προς τον δημιουργό και μια αλήθεια που δύσκολα συναντά κανείς στις μέρες μας.

Δεν τραγουδούσε απλώς τις νότες.

Τραγουδούσε τις ανθρώπινες ιστορίες.

Τον ανεκπλήρωτο έρωτα.

Τον χωρισμό.

Τη λαχτάρα.

Τη φτώχεια.

Την αξιοπρέπεια.

Τη δύναμη να συνεχίζεις.

Η φωνή της έγινε συντροφιά για χιλιάδες ανθρώπους.

Έπαιξε στα ραδιόφωνα, στα πικάπ, στις οικογενειακές γιορτές, στα πανηγύρια, στα νυχτερινά κέντρα, στα σπίτια, όπου οι άνθρωποι έκλαιγαν, ή γελούσαν με ένα τραγούδι.

Αυτή είναι η πραγματική επιτυχία ενός καλλιτέχνη.

Να γίνεται κομμάτι της ζωής των ανθρώπων.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν μετριούνται μόνο με βραβεία, ή πωλήσεις δίσκων.

Μετριούνται με τις αναμνήσεις που αφήνουν πίσω τους.

Με τις στιγμές που έντυσαν με τη φωνή τους.

Με τις καρδιές που άγγιξαν.

Και η Μαίρη Λίντα άγγιξε αμέτρητες καρδιές.

Πέρασαν δεκαετίες.

Άλλαξαν μουσικά ρεύματα.

Άλλαξαν εποχές.

Όμως, εκείνη παρέμεινε σύμβολο μιας αυθεντικότητας που σπανίζει.

Δεν επιδίωξε να γίνει θρύλος.

Έγινε.

Με τον πιο φυσικό τρόπο.

Η απώλειά της υπενθυμίζει, πόσο σημαντικό είναι να τιμούμε τους ανθρώπους του πολιτισμού όσο βρίσκονται ανάμεσά μας.

Να αναγνωρίζουμε την προσφορά τους όχι μόνο όταν σβήνουν τα φώτα της ζωής τους, αλλά όσο ακόμη μπορούν να ακούσουν το χειροκρότημα.

Οι καλλιτέχνες σαν τη Μαίρη Λίντα, δεν ανήκουν μόνο στις οικογένειές τους.

Ανήκουν σε όλους μας.

Ανήκουν στην πολιτιστική κληρονομιά της Ελλάδας.

Κάθε τραγούδι της, είναι μια μικρή ψηφίδα της συλλογικής μας μνήμης.

Κάθε ηχογράφηση, μια ιστορική παρακαταθήκη.

Κάθε ερμηνεία, μια υπενθύμιση, ότι η τέχνη μπορεί να νικήσει τον χρόνο.

Η μουσική έχει μια μοναδική ιδιότητα.

Δεν αφήνει ποτέ τους ανθρώπους να πεθαίνουν ολοκληρωτικά.

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που θα βάζουν έναν παλιό δίσκο, όσο θα ακούγεται η φωνή της από ένα ραδιόφωνο, ή από μια ψηφιακή λίστα αναπαραγωγής, η Μαίρη Λίντα θα συνεχίζει να είναι παρούσα.

Ίσως αυτό να είναι η αληθινή Αθανασία.

Όχι να μην φύγεις ποτέ.

Αλλά να συνεχίσεις να συγκινείς, όταν πια δεν είσαι εδώ.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε μόνο μια μεγάλη τραγουδίστρια.

Αποχαιρετούμε μια εποχή.

Μια εποχή, όπου το τραγούδι είχε ψυχή, οι ερμηνευτές είχαν ταυτότητα και οι νότες γεννούσαν συναισθήματα, που διαρκούσαν μια ζωή.

Στους οικείους της εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

Στους ανθρώπους που τη θαύμασαν, ας μείνει η παρηγοριά, πως οι μεγάλοι δημιουργοί δεν χάνονται ποτέ.

Ζουν μέσα στις δημιουργίες τους.

Ζουν μέσα στις αναμνήσεις μας.

Ζουν μέσα στις καρδιές μας.

Καλό σου ταξίδι, Μαίρη Λίντα.

Σε ευχαριστούμε για τις αμέτρητες στιγμές που μας χάρισες.

Σε ευχαριστούμε γιατί απέδειξες, πως το αληθινό τραγούδι δεν γνωρίζει ηλικία, δεν γνωρίζει σύνορα και δεν γνωρίζει τέλος.

Η φωνή σου θα συνεχίσει να μας συντροφεύει.

Και κάθε φορά που θα ακούγεται ένα από τα τραγούδια σου, θα είναι σαν να επιστρέφεις για λίγο κοντά μας.

Αιωνία σου η μνήμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχει μια αντίφαση, που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη κοινωνία.

Συγκινούμαστε όταν βλέπουμε έναν κακοποιημένο σκύλο, ή μια εγκαταλελειμμένη γάτα, όμως πολύ συχνά ξεχνάμε ότι ο σεβασμός προς τα ζώα, δεν μπορεί να έχει εξαιρέσεις.

Δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στα ζώα που ζουν μέσα στα σπίτια μας.

Πρέπει να αγκαλιάζει κάθε μορφή ζωής.

Η εικόνα ενός γουρουνιού που κοιτάζει ευθεία τον φακό, δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι ένα βλέμμα, που μας καλεί να αναρωτηθούμε:

Τι σημαίνει πραγματικά ευζωία;

Τι σημαίνει να αντιμετωπίζουμε ένα ζώο με αξιοπρέπεια;

Και πόσο συνεπείς είμαστε, με τις αξίες που δηλώνουμε ότι υπερασπιζόμαστε;

Τα ζώα παραγωγής, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας και της αγροτικής οικονομίας.

Η αναγνώριση αυτού του ρόλου, όμως, δεν αναιρεί την υποχρέωση όλων μας να διασφαλίζουμε ότι ζουν και μεταφέρονται, σύμφωνα με τους κανόνες ευζωίας που προβλέπει η νομοθεσία.

Ο σεβασμός προς τα ζώα, δεν είναι εμπόδιο για την παραγωγή.

Είναι προϋπόθεση πολιτισμού.

Η επιστήμη έχει αποδείξει, ότι τα γουρούνια είναι ιδιαίτερα ευφυή και κοινωνικά ζώα.

Αναγνωρίζουν πρόσωπα, μαθαίνουν, παίζουν, δημιουργούν κοινωνικούς δεσμούς και βιώνουν φόβο, άγχος και πόνο.

Αυτές οι διαπιστώσεις, δεν είναι συναισθηματικές απόψεις, αλλά επιστημονικά δεδομένα.

Γι’ αυτό και η ευζωία τους δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα.

Δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές συνθήκες πίσω από κάθε φωτογραφία, ή κάθε ανάρτηση, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο και δεν είναι σωστό να προεξοφλούνται παραβάσεις χωρίς στοιχεία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πολίτες δεν έχουν δικαίωμα να προβληματίζονται, ή να ζητούν διαφάνεια.

Η δημόσια συζήτηση για την προστασία των ζώων, είναι θεμιτή και απαραίτητη.

Η ευζωία δεν είναι απλώς μια ηθική επιλογή.

Είναι νομική υποχρέωση.

Η πολιτεία έχει θεσπίσει κανόνες για την εκτροφή, τη μεταφορά και τη διαχείριση των ζώων και οι κανόνες αυτοί πρέπει να εφαρμόζονται με συνέπεια.

Οι τακτικοί έλεγχοι, η διαφάνεια και η λογοδοσία, προστατεύουν τόσο τα ζώα, όσο και τους επαγγελματίες, που εργάζονται υπεύθυνα.

Η κοινωνία χρειάζεται να ξεπεράσει τη λογική των δύο μέτρων και δύο σταθμών.

Δεν μπορεί να υπάρχει ευαισθησία, μόνο για ορισμένα είδη ζώων και αδιαφορία για άλλα.

Ο πόνος δεν αλλάζει ανάλογα με το είδος.

Η ανάγκη για σεβασμό, δεν εξαρτάται από το αν ένα ζώο ζει στο σπίτι μας, σε μια φάρμα. ή στη φύση.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, πιστεύει ότι κάθε ζώο αξίζει προστασία, αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Δεν επιδιώκουμε την πόλωση, ούτε την άδικη στοχοποίηση ανθρώπων.

Επιθυμούμε έναν ουσιαστικό δημόσιο διάλογο, που θα βασίζεται στην επιστήμη, στη νομοθεσία και στην υπευθυνότητα.

Καλούμε τους πολίτες να ενημερώνονται, να παρατηρούν και να παρεμβαίνουν θεσμικά, όταν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι ανησυχίας.

Καλούμε επίσης την Πολιτεία, να ενισχύσει τους ελέγχους, να διασφαλίσει την πλήρη εφαρμογή της νομοθεσίας και να στηρίξει όσους επαγγελματίες επενδύουν πραγματικά στην ευζωία των ζώων.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν μετριέται μόνο από τα λόγια της.

Μετριέται από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα, είτε είναι κατοικίδια, είτε ζώα παραγωγής, είτε άγρια, εξαρτώνται από τις δικές μας επιλογές.

Αν πραγματικά θέλουμε μια κοινωνία πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε μια απλή αλήθεια:

Ο σεβασμός στα ζώα, δεν σταματά στα κατοικίδια.

Κάθε ζωή έχει αξία.

Κάθε ζώο αξίζει ευζωία, προστασία και αξιοπρέπεια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Οι ολοένα συχνότεροι και εντονότεροι καύσωνες, αποτελούν μία από τις μεγαλύτερες απειλές για όλα τα ζώα.

Κάθε καλοκαίρι χιλιάδες κατοικίδια, αδέσποτα, παραγωγικά, ιπποειδή και άγρια ζώα, καταρρέουν από θερμοπληξία, ή πεθαίνουν, επειδή δεν βρέθηκε έγκαιρα κάποιος να τους προσφέρει τις στοιχειώδεις πρώτες βοήθειες.

Η θερμοπληξία δεν είναι μια απλή δυσφορία.

Είναι μια επείγουσα κατάσταση, που μπορεί να προκαλέσει πολυοργανική ανεπάρκεια και θάνατο, μέσα σε λίγα λεπτά, ή ώρες.

Όλοι οι πολίτες πρέπει να γνωρίζουν, πώς να αναγνωρίζουν τα σημάδια και ποιες ενέργειες μπορούν να σώσουν μια ζωή.

Ποια ζώα κινδυνεύουν περισσότερο

Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι:

• Κουτάβια και γατάκια.

• Ηλικιωμένα ζώα.

• Παχύσαρκα ζώα.

• Βραχυκέφαλες φυλές (μπουλντόγκ, παγκ, μπόξερ κ.ά.).

• Ζώα δεμένα στον ήλιο.

• Ζώα χωρίς πρόσβαση σε νερό.

• Παραγωγικά ζώα σε στάβλους, χωρίς αερισμό.

• Άλογα, γαϊδουράκια και μουλάρια, που εργάζονται.

• Άγρια ζώα, που δεν μπορούν να βρουν νερό, ή σκιά.

Πώς αναγνωρίζουμε τη θερμοπληξία

Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα είναι:

Έντονο λαχάνιασμα.

Πολύ γρήγορη αναπνοή.

Σάλια, ή αφρός.

Έντονη αδυναμία.

Παραπάτημα.

Σύγχυση.

Κατάρρευση.

Έμετοι.

Διάρροια.

Κόκκινα, ή πολύ ωχρά ούλα.

Σπασμοί.

Απώλεια αισθήσεων.

Όσο περισσότερα συμπτώματα εμφανίζονται, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος.

Τι κάνουμε ΑΜΕΣΩΣ

1. Μεταφέρουμε το ζώο στη σκιά

Η πρώτη κίνηση είναι να απομακρυνθεί από τον ήλιο.

Εάν υπάρχει κλιματιζόμενος χώρος, τον χρησιμοποιούμε.

Αν όχι, επιλέγουμε το πιο δροσερό σημείο.

2. Δροσίζουμε σταδιακά το σώμα

Χρησιμοποιούμε:

Δροσερό νερό,

Βρεγμένες πετσέτες,

Ψεκασμό με νερό,

Ανεμιστήρα.

Προσοχή:

Δεν χρησιμοποιούμε παγωμένο νερό, ούτε βυθίζουμε το ζώο σε πάγο.

Η απότομη ψύξη, μπορεί να προκαλέσει αγγειοσύσπαση και να δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την αποβολή της θερμότητας.

3. Βρέχουμε τα σωστά σημεία

Ιδιαίτερα αποτελεσματικά είναι:

Κοιλιά,

Μασχάλες,

Εσωτερικό μηρών,

Πατούσες,

Λαιμός.

4. Προσφέρουμε νερό

Εάν το ζώο έχει τις αισθήσεις του:

Του δίνουμε μικρές ποσότητες δροσερού νερού,

Δεν το αναγκάζουμε να πιει,

Δεν ρίχνουμε νερό με το ζόρι στο στόμα.

5. Αναζητούμε άμεσα κτηνίατρο

Ακόμη κι αν το ζώο φαίνεται να συνέρχεται, μπορεί να εμφανίσει εσωτερικές βλάβες ώρες αργότερα.

Η κτηνιατρική εξέταση είναι απαραίτητη.

Τι ΔΕΝ κάνουμε ποτέ

Δεν χρησιμοποιούμε παγάκια.

Δεν βάζουμε το ζώο σε παγωμένο μπάνιο.

Δεν το αφήνουμε μέσα στο αυτοκίνητο, ούτε για λίγα λεπτά.

Δεν το αναγκάζουμε να περπατήσει.

Δεν του δίνουμε φάρμακα, χωρίς οδηγία κτηνιάτρου.

Δεν θεωρούμε ότι «απλώς ξεκουράζεται».

Πρώτες βοήθειες σε κατοικίδια

Οι σκύλοι και οι γάτες υποφέρουν ιδιαίτερα, επειδή ιδρώνουν ελάχιστα.

Εάν δείτε κατοικίδιο που υποφέρει:

Μεταφέρετέ το αμέσως στη σκιά,

Δροσίστε το σταδιακά,

Δώστε νερό,

Επικοινωνήστε με κτηνίατρο.

Οι βόλτες πρέπει να γίνονται πολύ νωρίς το πρωί, ή αργά το βράδυ.

Η άσφαλτος μπορεί να ξεπεράσει τους 60°C και να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα στις πατούσες.

Πρώτες βοήθειες σε αδέσποτα

Τα αδέσποτα βρίσκονται στην πιο δύσκολη θέση.

Αν εντοπίσετε ζώο που έχει καταρρεύσει:

Πλησιάστε ήρεμα,

Τοποθετήστε το στη σκιά,

Προσφέρετε νερό,

Δροσίστε το,

Καλέστε κτηνίατρο, ή τον αρμόδιο δήμο εάν απαιτείται μεταφορά.

Αφήνετε πάντα καθαρά μπολ με νερό, σε ασφαλή σημεία.

Μπορεί να σώσουν δεκάδες ζωές.

Πρώτες βοήθειες σε παραγωγικά ζώα

Αγελάδες, πρόβατα, κατσίκες, χοίροι και πουλερικά, κινδυνεύουν εξίσου.

Οι υπεύθυνοι πρέπει να εξασφαλίζουν:

Συνεχή πρόσβαση σε καθαρό νερό,

Σκίαση,

Σωστό αερισμό,

Αποφυγή μεταφορών τις θερμές ώρες,

Αποφυγή συνωστισμού.

Εάν κάποιο ζώο παρουσιάσει θερμοπληξία:

Μεταφέρεται σε σκιά,

Δροσίζεται με νερό,

Καλείται άμεσα κτηνίατρος.

Πρώτες βοήθειες σε ιπποειδή

Άλογα, γαϊδουράκια και μουλάρια, συχνά εργάζονται κάτω από ακραίες θερμοκρασίες.

Σε περίπτωση υπερθέρμανσης:

Διακόπτεται αμέσως κάθε εργασία,

Αφαιρείται ο εξοπλισμός,

Μεταφέρονται στη σκιά,

Δροσίζονται σταδιακά με νερό,

Προσφέρεται νερό σε μικρές ποσότητες,

Ζητείται κτηνιατρική βοήθεια.

Η εργασία τους κατά τη διάρκεια καύσωνα, μπορεί να οδηγήσει σε κατάρρευση, ή θάνατο.

Πρώτες βοήθειες σε άγρια ζώα

Πουλιά, σκαντζόχοιροι, χελώνες, αλεπούδες, λαγοί, ελάφια και άλλα άγρια ζώα, υποφέρουν εξίσου.

Αν βρείτε άγριο ζώο εξαντλημένο:

Μην το κυνηγήσετε,

Μετακινήστε το, μόνο εάν κινδυνεύει άμεσα,

Τοποθετήστε το σε σκιερό σημείο,

Αφήστε νερό κοντά του,

Επικοινωνήστε με κέντρο περίθαλψης άγριας ζωής, ή αρμόδιες αρχές, εάν είναι τραυματισμένο, ή δεν μπορεί να κινηθεί.

Τα άγρια ζώα στρεσάρονται εύκολα, γι’ αυτό αποφεύγουμε τον περιττό χειρισμό.

Πρόληψη:

Η καλύτερη προστασία

Οι απλές καθημερινές κινήσεις, σώζουν ζωές:

Ποτέ ζώο δεμένο στον ήλιο.

Ποτέ χωρίς νερό.

Ποτέ μέσα σε αυτοκίνητο.

Πάντα σκιά.

Πάντα καθαρά δοχεία με νερό για τα αδέσποτα.

Έλεγχος ηλικιωμένων γειτόνων που έχουν ζώα.

Ενημέρωση των αρχών, όταν διαπιστώνεται κακοποίηση, ή έκθεση ζώων, σε συνθήκες που απειλούν τη ζωή τους.

Ηθική ευθύνη όλων μας

Ο καύσωνας δεν κάνει διακρίσεις.

Το σκυλί της οικογένειας, η γάτα της γειτονιάς, το άλογο που εργάζεται, η αγελάδα στον στάβλο, το γαϊδουράκι στο χωριό, ο σκαντζόχοιρος που ψάχνει νερό, ή το πουλί που πέφτει εξαντλημένο από τον ουρανό, έχουν την ίδια ανάγκη:

Να επιβιώσουν.

Κάθε μπολ με νερό, κάθε σκιά που προσφέρουμε, κάθε έγκαιρη μεταφορά σε κτηνίατρο και κάθε υπεύθυνη παρέμβαση, μπορεί να κάνει τη διαφορά, ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Σε περιόδους ακραίων θερμοκρασιών, η προστασία των ζώων, δεν είναι μόνο πράξη φιλοζωίας.

Είναι πράξη πολιτισμού, υπευθυνότητας και σεβασμού, απέναντι στη ζωή.

Η γνώση των πρώτων βοηθειών, η πρόληψη και η άμεση κινητοποίηση, μπορούν να σώσουν αμέτρητες ζωές.

Ας μην περιμένουμε να γίνουμε μάρτυρες μιας τραγωδίας για να δράσουμε.

Η βοήθεια που χρειάζεται ένα υπερθερμασμένο ζώο είναι άμεση, και πολλές φορές τα πρώτα λεπτά, είναι εκείνα που καθορίζουν αν θα επιζήσει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η εικόνα μεταφέρει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα.

Σε περιόδους καύσωνα, η προστασία των ζώων δεν είναι απλώς μια πράξη φιλοζωίας, αλλά ζήτημα ζωής και θανάτου.

Οι υψηλές θερμοκρασίες, προκαλούν αφυδάτωση, θερμοπληξία και συχνά τον θάνατο αδέσποτων και άγριων ζώων, που δεν έχουν πρόσβαση σε νερό και σκιά.

Μέτρα προστασίας για όλα τα ζώα ενόψει καύσωνα

Τι μπορούμε να κάνουμε ως φιλόζωοι πολίτες

Τοποθετούμε καθημερινά καθαρά μπολ με δροσερό νερό έξω από το σπίτι, την εργασία μας, σε πάρκα και σημεία όπου κινούνται αδέσποτα ζώα.

Αλλάζουμε το νερό αρκετές φορές μέσα στην ημέρα, ώστε να παραμένει καθαρό και δροσερό.

Τοποθετούμε τα μπολ στη σκιά και, όπου είναι δυνατόν, προσθέτουμε λίγα παγάκια.

Δημιουργούμε μικρά σημεία σκίασης με ομπρέλες, χαρτόκουτα, ή ειδικά σκίαστρα.

Παρέχουμε λίγη ξηρή τροφή νωρίς το πρωί, ή αργά το βράδυ, όταν η θερμοκρασία είναι χαμηλότερη.

Ελέγχουμε καθημερινά ηλικιωμένα, άρρωστα, ή τραυματισμένα αδέσποτα, που κινδυνεύουν περισσότερο.

Δεν αφήνουμε ποτέ κατοικίδιο μέσα σε σταθμευμένο αυτοκίνητο, ούτε για λίγα λεπτά.

Περιορίζουμε τις βόλτες των κατοικίδιων στις πρωινές και βραδινές ώρες και αποφεύγουμε την καυτή άσφαλτο, που μπορεί να προκαλέσει σοβαρά εγκαύματα στις πατούσες.

Τοποθετούμε δοχεία με νερό και για τα πουλιά, σε μπαλκόνια, αυλές και κήπους.

Αποφεύγουμε κάθε ενέργεια που μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά, καθώς οι φωτιές αποτελούν θανάσιμο κίνδυνο για χιλιάδες άγρια ζώα.

Ο ρόλος των Δήμων

Οι Δήμοι έχουν θεσμική υποχρέωση να προστατεύουν τα ζώα, ιδιαίτερα σε ακραία καιρικά φαινόμενα.

Οφείλουν να:

Εγκαταστήσουν δεκάδες σημεία παροχής νερού για αδέσποτα σε όλες τις γειτονιές,

Εξασφαλίσουν σκιασμένους χώρους, όπου μπορούν να προστατευθούν τα ζώα,

Πραγματοποιούν καθημερινές περιπολίες, για εντοπισμό εξαντλημένων, ή τραυματισμένων ζώων,

Συνεργάζονται με εθελοντές και φιλοζωικά σωματεία,

Διαθέτουν κλιματιζόμενους χώρους προσωρινής φιλοξενίας, για επείγοντα περιστατικά,

Ενημερώνουν τους πολίτες μέσω ανακοινώσεων και κοινωνικών δικτύων, για τα μέτρα προστασίας.

Ο ρόλος της Πολιτείας και των αρμόδιων αρχών

Η Πολιτεία πρέπει να ενεργοποιεί ειδικά σχέδια προστασίας των ζώων κατά τη διάρκεια των καυσώνων, όπως συμβαίνει και για την προστασία των ανθρώπων.

Απαιτείται:

Εθνικό σχέδιο έκτακτης ανάγκης για τα ζώα,

Χρηματοδότηση των Δήμων, για υποδομές νερού και σκίασης,

Ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών,

Άμεση επέμβαση σε περιστατικά θερμοπληξίας,

Αυστηροί έλεγχοι για εγκατάλειψη, ή κακομεταχείριση ζώων,

Ενημερωτικές καμπάνιες σε όλη τη χώρα.

Ένα μήνυμα προς όλους

Ο καύσωνας δεν κάνει διακρίσεις.

Ένας σκύλος στον δρόμο, μια γάτα σε μια αυλή, ένα πουλί που αναζητά λίγες σταγόνες νερό ή ένα άγριο ζώο που προσπαθεί να επιβιώσει, έχουν την ίδια ανάγκη:

Νερό, σκιά και σεβασμό.

Ένα μπολ με νερό, μπορεί να μην αλλάξει τον κόσμο.

Μπορεί όμως να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο, για ένα ζώο που διψά.

Η προστασία των ζώων, είναι δείκτης πολιτισμού, ευθύνης και ανθρωπιάς.

Ας μην αφήσουμε κανένα ζώο να χάσει τη ζωή του, από κάτι που μπορούμε τόσο εύκολα να αποτρέψουμε.

Ο καύσωνας δεν απειλεί μόνο τα αδέσποτα.

Χιλιάδες παραγωγικά ζώα, ιπποειδή και άγρια ζώα, υποφέρουν κάθε καλοκαίρι, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις εξακολουθούν να εργάζονται, ή να παραμένουν εκτεθειμένα στον ήλιο, χωρίς επαρκή προστασία, παρ’ όλο τις σχετικές εγκυκλίους που έχουν εκδοθεί από το αρμόδιο υπουργείο, ανα τακτά χρονικά διαστήματα.

Προστατεύουμε ΟΛΑ τα ζώα από τον καύσωνα

Παραγωγικά ζώα

Συνεχής πρόσβαση σε καθαρό, δροσερό νερό.

Σκίαση και επαρκής αερισμός σε στάβλους και περιφραγμένους χώρους.

Αποφυγή μεταφορών και χειρισμών τις θερμές ώρες της ημέρας.

Ιπποειδή και ζώα εργασίας

Καμία εργασία, ή τουριστική εκμετάλλευση, κατά τις ώρες ακραίας ζέστης.

Υποχρεωτικά συχνά διαλείμματα, σκιά και νερό.

Η εξάντληση, η θερμοπληξία και η κακομεταχείριση, δεν είναι «μέρος της δουλειάς».

Άγρια ζώα

Διατήρηση σημείων νερού, όπου αυτό είναι ασφαλές και επιτρέπεται.

Απόλυτη αποφυγή πρόκλησης πυρκαγιών.

Άμεση ειδοποίηση των αρμόδιων αρχών, όταν εντοπίζονται εξαντλημένα, ή τραυματισμένα άγρια ζώα.

Ο καύσωνας δεν κάνει διακρίσεις.

Η προστασία κάθε μορφής ζωής, είναι ευθύνη όλων μας.

Η θερμοπληξία σκοτώνει.

Η αδιαφορία επίσης.

Νερό – Σκιά – Προστασία για κάθε ζώο, χωρίς εξαιρέσεις.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η Ελλάδα Αποχαιρετά τη Μάρω Κοντού.

Υπάρχουν στιγμές στον κινηματογράφο, που μοιάζουν να ξεπερνούν τη μυθοπλασία και να αποκτούν έναν βαθύτερο συμβολισμό.

Η τελευταία σκηνή της Μάρως Κοντού, μοιάζει σήμερα σαν ένας σιωπηλός αποχαιρετισμός.

Ένα τελευταίο βλέμμα, μια τελευταία παρουσία, σαν να έκλεινε διακριτικά η αυλαία μιας ζωής, γεμάτης τέχνη, αξιοπρέπεια και ευγένεια.

Η Μάρω Κοντού δεν υπήρξε μόνο μια σπουδαία ηθοποιός.

Υπήρξε μια μορφή που συντρόφευσε γενιές Ελλήνων, χαρίζοντας γέλιο, συγκίνηση και αλήθεια μέσα από τους ρόλους της.

Και όσοι γνώριζαν την ευαισθησία της απέναντι στα ζώα, θυμούνται πως η καλοσύνη της δεν περιοριζόταν στη σκηνή, ή στην οθόνη, αλλά αποτελούσε στάση ζωής.

Υπάρχουν ιστορίες που δεν χρειάζονται λόγια για να αγγίξουν την ψυχή.

Μόνο μια εικόνα, ένα βλέμμα, ένα χέρι που απλώνεται με αγάπη.

Το βίντεο αυτό μας θυμίζει πως η πραγματική ανθρωπιά δεν μετριέται με λόγια, αλλά με τις πράξεις μας, απέναντι σε εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Κάθε ζώο, κουβαλά μια καρδιά που αγαπά, φοβάται, ελπίζει και περιμένει έναν άνθρωπο να του δείξει καλοσύνη.

Σε έναν κόσμο που συχνά βιάζεται και αδιαφορεί, η αγάπη προς τα ζώα, είναι μια σιωπηλή επανάσταση.

Είναι η απόδειξη, ότι η συμπόνια μπορεί ακόμη να νικήσει τη σκληρότητα, ότι μια μικρή πράξη φροντίδας, μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή.

Ας μη συνηθίσουμε ποτέ τον πόνο τους.

Ας γίνουμε η φωνή τους, η ασπίδα τους, η ελπίδα τους.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν φαίνεται από τα λόγια της, αλλά από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Γιατί κάθε ζώο αξίζει να ζει με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και αγάπη.

Σήμερα, βλέποντας αυτή την τελευταία κινηματογραφική στιγμή, δεν αποχαιρετούμε μόνο μια μεγάλη πρωταγωνίστρια.

Αποχαιρετούμε ένα κομμάτι της ελληνικής ψυχής, μια γυναίκα που άφησε πίσω της έργο, μνήμη και αγάπη.

Η Αυλαία Έπεσε…

Ο Θρύλος Μένει…

Η Τελευταία της Σκηνή, Η Αρχή της Αθανασίας…

Ένα Τελευταίο Βλέμμα…

Μια Αιώνια Παρουσία…

Η Ελενίτσα μένει για πάντα στα καλντερίμια της Πλάκας.

Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη Μάρω Κοντού.

Το φως που άφησες πίσω σου δεν θα σβήσει ποτέ.

Θα συνεχίσει να φωτίζει τις οθόνες, τις καρδιές μας και τις αναμνήσεις όλων όσοι μεγάλωσαν με τη δική σου παρουσία.

Βίντεο: Limited Edition Comics

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, αποχαιρετά με θλίψη και συγκίνηση μια σπουδαία κυρία του ελληνικού πολιτισμού.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.

Άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους ένα έργο τόσο φωτεινό, ώστε συνεχίζει να φωτίζει γενιές ολόκληρες.

Η Μάρω Κοντού, υπήρξε μία από αυτές τις σπάνιες προσωπικότητες.

Μια γυναίκα που με το ταλέντο, την αξιοπρέπεια, τη λεπτότητα και την ανθρώπινη παρουσία της σημάδεψε ανεξίτηλα τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, αποχαιρετά με βαθιά θλίψη και συγκίνηση μια μεγάλη κυρία της τέχνης.

Μια ηθοποιό που δεν υπηρέτησε απλώς την υποκριτική, αλλά υπηρέτησε τον πολιτισμό, την ευγένεια και την ποιότητα, σε μια εποχή που οι αξίες αυτές αποτελούσαν θεμέλια της κοινωνίας.

Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Όχι μόνο για τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και για όλους όσοι μεγάλωσαν με τις ταινίες της, γέλασαν, συγκινήθηκαν και είδαν μέσα από τους ρόλους της, την καλύτερη εκδοχή της ανθρώπινης ψυχής.

Η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μία πρωταγωνίστρια.

Ήταν σύμβολο μιας Ελλάδας που αγαπούσε την τέχνη, σεβόταν τον άνθρωπο και αναζητούσε την ομορφιά ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Με τη χαρακτηριστική φωνή της, το ζεστό χαμόγελο και την αριστοκρατική της παρουσία, κατάφερε να δημιουργήσει χαρακτήρες που έμειναν αθάνατοι.

Οι μεγάλες μορφές δεν χρειάζονται υπερβολές για να αναγνωριστεί η αξία τους.

Το έργο τους μιλά από μόνο του.

Κάθε σκηνή στην οποία εμφανίστηκε, κάθε θεατρική παράσταση, κάθε κινηματογραφική στιγμή, αποτελεί πλέον μέρος της συλλογικής πολιτιστικής μας μνήμης.

Για δεκαετίες χάρισε χαρά, ελπίδα, συγκίνηση και αισιοδοξία.

Έδειξε ότι η πραγματική καλλιτεχνική δύναμη δεν βρίσκεται στις κραυγές, αλλά στην αλήθεια.

Στη διακριτικότητα.

Στην ποιότητα.

Στην αυθεντικότητα.

Σήμερα, καθώς πέφτει η αυλαία της επίγειας διαδρομής της, δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε με σεβασμό.

Γιατί οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν μετριούνται μόνο από τα βραβεία, ή τη δημοφιλία τους.

Μετριούνται από το αποτύπωμα που αφήνουν στις καρδιές των ανθρώπων.

Η Μάρω Κοντού άφησε ένα αποτύπωμα ανεξίτηλο.

Άφησε εικόνες που θα συνεχίσουν να προβάλλονται, διαλόγους που θα συνεχίσουν να ακούγονται και συναισθήματα που δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν.

Κάθε νέα γενιά που θα ανακαλύπτει τις ταινίες της, θα γνωρίζει γιατί θεωρήθηκε μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ηθοποιούς όλων των εποχών.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, πιστεύει ότι ο πολιτισμός και η ευαισθησία απέναντι σε κάθε μορφή ζωής, αποτελούν δύο αξίες που πορεύονται μαζί.

Μια κοινωνία που σέβεται την τέχνη, σέβεται και τη ζωή.

Μια κοινωνία που τιμά τους ανθρώπους που την ανέβασαν πνευματικά, έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη και πιο συμπονετική.

Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, οι άνθρωποι σαν τη Μάρω Κοντού μας θυμίζουν ότι η αξιοπρέπεια δεν παλιώνει ποτέ.

Ότι η ευγένεια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη.

Ότι η πραγματική λάμψη, γεννιέται από τον χαρακτήρα και όχι από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η ζωή της υπήρξε μια πορεία γεμάτη δημιουργία, συνέπεια και προσφορά.

Και γι’ αυτό το τέλος δεν μπορεί να είναι το τέλος.

Θα συνεχίσει να ζει μέσα από το έργο της, μέσα από τις αναμνήσεις, μέσα από τις εικόνες, που άφησε σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Στεκόμαστε σήμερα με σεβασμό απέναντι στη μνήμη της.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους φίλους, στους συναδέλφους της και σε όλους όσοι τη γνώρισαν και τη αγάπησαν.

Η ελληνική τέχνη έγινε φτωχότερη.

Ο ελληνικός πολιτισμός έχασε μία από τις πιο φωτεινές του μορφές.

Όμως οι μεγάλοι άνθρωποι δεν χάνονται.

Μετατρέπονται σε μνήμη.

Σε ιστορία.

Σε παράδειγμα.

Σε φως.

Καλό ταξίδι, αγαπημένη Μάρω Κοντού.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της ελληνικής γης που θα σε σκεπάσει.

Ας σε συνοδεύει η αγάπη του κόσμου, που σε χειροκρότησε, σε θαύμασε και σε ευχαριστεί για όλα όσα πρόσφερες.

Η αυλαία μπορεί να έκλεισε, όμως το χειροκρότημα δεν θα σταματήσει ποτέ.

Το όνομά σου θα παραμείνει χαραγμένο, δίπλα στις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Γιατί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν όταν σταματά η καρδιά τους.

Ζουν κάθε φορά που μια ταινία τους προβάλλεται ξανά, κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος ανακαλύπτει το έργο τους, κάθε φορά που ένα χαμόγελο, ή ένα δάκρυ, γεννιέται από την τέχνη τους.

Αυτό είναι η Αθανασία.

Και αυτήν την Αθανασία την κέρδισε επάξια η Μάρω Κοντού.

Αιωνία της η μνήμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

«…Το επόμενο θύμα;»

Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλές εξηγήσεις.

Μιλούν από μόνες τους.

Μια μικρή γάτα, τρομαγμένη, στριμωγμένη στη γωνία ενός σκοτεινού δρόμου.

Τα μάτια της είναι γεμάτα φόβο.

Στο βάθος διακρίνεται μια ανθρώπινη φιγούρα.

Δεν γνωρίζουμε ποιος είναι.

Δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται να συμβεί.

Όμως, το ίδιο το ερώτημα που συνοδεύει την εικόνα, είναι αρκετό για να παγώσει κάθε άνθρωπο με συνείδηση:

«…Το επόμενο θύμα;»

Δεν πρόκειται μόνο για μία γάτα.

Δεν πρόκειται μόνο για ένα αδέσποτο ζώο.

Πρόκειται για το πρόσωπο μιας κοινωνίας, που εξακολουθεί να ανέχεται τη βία, απέναντι στους πιο αδύναμους.

Πρόκειται για μια καθημερινή πραγματικότητα, που εκτυλίσσεται μακριά από τις κάμερες, πίσω από κλειστές πόρτες, σε σκοτεινά σοκάκια, σε χωράφια, σε εγκαταλελειμμένα οικόπεδα και σε γειτονιές, όπου η ζωή ενός ζώου, εξακολουθεί να θεωρείται από κάποιους αναλώσιμη.

Κάθε χρόνο, χιλιάδες ζώα στην Ελλάδα βρίσκονται αντιμέτωπα με τη βαρβαρότητα.

Δηλητηριάζονται με φόλες.

Πυροβολούνται.

Βασανίζονται.

Κλωτσιούνται.

Καίγονται.

Δένονται χωρίς νερό και τροφή.

Εγκαταλείπονται, όταν πάψουν να είναι «χρήσιμα», ή «χαριτωμένα».

Και πολλές φορές, οι δράστες επιστρέφουν ανενόχλητοι στην καθημερινότητά τους, σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της υπόθεσης.

Δεν είναι μόνο η πράξη της κακοποίησης.

Είναι η αδιαφορία που την περιβάλλει.

Είναι η σιωπή των μαρτύρων.

Είναι η απροθυμία ορισμένων, να καταγγείλουν όσα γνωρίζουν.

Είναι η νοοτροπία, που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τα ζώα ως αντικείμενα και όχι ως έμβια όντα, που αισθάνονται φόβο, πόνο, χαρά και αγάπη.

Η μικρή γάτα της εικόνας, θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε αδέσποτο συναντάμε καθημερινά.

Θα μπορούσε να είναι εκείνο που κρύβεται κάτω από ένα αυτοκίνητο, όταν ακούει βήματα.

Εκείνο που τρέμει, όταν κάποιος σηκώνει το χέρι του.

Εκείνο που τρέχει πανικόβλητο, μόλις αντικρίσει άνθρωπο, γιατί έχει ήδη μάθει τι σημαίνει ανθρώπινη βία.

Ας αναρωτηθούμε όμως:

Γιατί ένα ζώο να φοβάται τόσο πολύ τον άνθρωπο;

Η απάντηση είναι σκληρή.

Γιατί κάποιος άνθρωπος το δίδαξε να φοβάται.

Κανένα ζώο δεν γεννιέται με μίσος, απέναντι στον άνθρωπο.

Το αποκτά μέσα από τις εμπειρίες του.

Από τις πέτρες που του πέταξαν.

Από τις κλωτσιές που δέχτηκε.

Από το ξύλο.

Από την πείνα.

Από τη δίψα.

Από τη μοναξιά.

Από τον πόνο.

Και κάθε φορά που ένα ζώο τρέχει να κρυφτεί μόλις δει άνθρωπο, είναι σαν να μας κατηγορεί όλους.

Όχι επειδή φταίμε όλοι.

Αλλά επειδή δεν κάναμε αρκετά, για να σταματήσουμε εκείνους που φταίνε.

Η κοινωνία δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κακοποίηση των ζώων, ως ένα «δευτερεύον» πρόβλημα.

Δεν είναι.

Η βία δεν έχει διακόπτη.

Ο άνθρωπος που απολαμβάνει να βασανίζει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση απέναντι στη ζωή.

Η κακοποίηση ζώων, δεν είναι απλώς μια παραβατική συμπεριφορά.

Είναι μια πράξη, που υποδηλώνει έλλειψη σεβασμού προς τον πόνο του άλλου και απαιτεί σοβαρή αντιμετώπιση, από την κοινωνία και τις αρμόδιες αρχές.

Γι’ αυτό η προστασία των ζώων, δεν αφορά μόνο τα ίδια τα ζώα.

Αφορά τον ίδιο τον πολιτισμό μας.

Αφορά τις αξίες που θέλουμε να υπερασπιστούμε.

Αφορά το παράδειγμα που δίνουμε στα παιδιά μας.

Σε μια κοινωνία όπου ένα παιδί βλέπει έναν ενήλικα να κλωτσά ένα γατάκι και κανείς δεν αντιδρά, ποιο είναι το μήνυμα που περνάει;

Ότι ο ισχυρός έχει δικαίωμα να συνθλίβει τον αδύναμο.

Ότι η σιωπή είναι αποδεκτή.

Ότι η βία μπορεί να μένει ατιμώρητη.

Αυτό ακριβώς πρέπει να αλλάξει.

Η προστασία των ζώων, δεν είναι υπόθεση μόνο των φιλοζωικών σωματείων, των φιλοζωικών οργανώσεων, ή των εθελοντών.

Είναι υπόθεση όλων μας.

Του γείτονα που ακούει κραυγές και δεν αδιαφορεί.

Του περαστικού, που θα σταματήσει για να βοηθήσει.

Του πολίτη, που θα καταγγείλει ένα περιστατικό.

Του εκπαιδευτικού, που θα μιλήσει στα παιδιά για τον σεβασμό, προς κάθε μορφή ζωής.

Του δημοσιογράφου, που δεν θα κρύψει το πρόβλημα.

Του αστυνομικού, που θα εφαρμόσει τον νόμο.

Του δικαστή, που θα επιβάλει τις προβλεπόμενες κυρώσεις, όταν υπάρχουν αποδείξεις.

Γιατί μόνο έτσι μπορεί να σταλεί ένα ξεκάθαρο μήνυμα:

Η κακοποίηση ζώων δεν είναι ανεκτή.

Δεν πρέπει να περιμένουμε το επόμενο σοκαριστικό βίντεο για να συγκινηθούμε.

Δεν πρέπει να περιμένουμε άλλη μία δηλητηρίαση.

Άλλη μία μαζική εξόντωση.

Άλλο ένα κακοποιημένο κουτάβι.

Άλλο ένα γατάκι, που βρέθηκε νεκρό σε έναν κάδο.

Κάθε φορά που αδιαφορούμε, κάποιος δράστης αισθάνεται ασφαλής.

Κάθε φορά που λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά», ένα ακόμη ζώο μένει απροστάτευτο.

Κάθε φορά που προσπερνάμε, επιτρέπουμε στη βία να συνεχίζεται.

Η εικόνα αυτή, είναι ένα κάλεσμα αφύπνισης.

Μας κοιτάζει κατάματα και μας ρωτά:

«Εσύ τι θα κάνεις;»

Θα γυρίσεις αλλού το βλέμμα;

Ή θα γίνεις η φωνή, εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν;

Γιατί τα ζώα δεν μπορούν να καλέσουν βοήθεια.

Δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση.

Δεν μπορούν να περιγράψουν τον βασανιστή τους.

Το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να τρέμουν από φόβο.

Και να ελπίζουν, ότι ο επόμενος άνθρωπος που θα συναντήσουν θα είναι διαφορετικός.

Ας γίνουμε λοιπόν αυτή η διαφορά.

Ας μην αφήσουμε κανένα πλάσμα να ζει μέσα στον τρόμο.

Ας απαιτήσουμε την ουσιαστική εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων, την ενίσχυση των ελέγχων, την εκπαίδευση της κοινωνίας και την υπεύθυνη στάση όλων, απέναντι σε κάθε περιστατικό κακοποίησης.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν κρίνεται μόνο από τα μεγάλα της έργα.

Κρίνεται και από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και κάθε φορά που ένα φοβισμένο γατάκι κρύβεται από τον άνθρωπο, έχουμε όλοι έναν λόγο να αναρωτηθούμε:

Πόσο ακόμη θα επιτρέπουμε στον φόβο να νικά την ανθρωπιά;

«Η σιωπή προστατεύει τον θύτη.

Η δράση προστατεύει το θύμα.»

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μερικές φορές, μια απλή φράση μπορεί να κρύβει μέσα της μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής.

Η εικόνα μιας γάτας που στέκεται ήρεμα πάνω από μια αχανή πόλη, με φόντο τον ουρανό και τα χιλιάδες φώτα που ανάβουν, καθώς πέφτει το σούρουπο, μοιάζει να μας θυμίζει κάτι που ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αρχίσει να ξεχνά:

Οτι η αληθινή αξία μιας ζωής, δεν μετριέται από τα χρήματα, την εξουσία, ή την κοινωνική καταξίωση, αλλά από την ικανότητά μας να αγαπάμε και να φροντίζουμε έναν άλλο ζωντανό οργανισμό.

Η φράση «Οι καλοί άνθρωποι έχουν πάντα σπίτι τους μια γάτα», δεν σημαίνει ότι όποιος δεν έχει γάτα, δεν είναι καλός άνθρωπος.

Είναι ένας συμβολισμός.

Η γάτα εκπροσωπεί την εμπιστοσύνη, την ευαισθησία, την ανεξαρτησία και την αρμονική συνύπαρξη.

Ένας άνθρωπος που ανοίγει το σπίτι και την καρδιά του σε ένα ζώο, αποδεικνύει ότι μπορεί να μοιραστεί τον χώρο του, τον χρόνο του και την αγάπη του, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα.

Οι γάτες συντρόφευαν τον άνθρωπο εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Από την αρχαία Αίγυπτο, όπου θεωρούνταν ιερές, μέχρι τα μικρά ελληνικά σοκάκια, τις αυλές των χωριών και τις γειτονιές των πόλεων, υπήρξαν πάντα ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Κάθε γάτα, κουβαλά μια ξεχωριστή προσωπικότητα.

Άλλες είναι παιχνιδιάρες, άλλες ντροπαλές, άλλες ανεξάρτητες και άλλες ζητούν συνεχώς χάδια.

Καμία όμως δεν αγαπά από υποχρέωση.

Η αγάπη της κερδίζεται.

Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο μάθημα που μας διδάσκουν.

Μας μαθαίνουν τον σεβασμό.

Δεν μπορείς να επιβάλεις σε μια γάτα να σε αγαπήσει.

Πρέπει να της εμπνεύσεις ασφάλεια.

Πρέπει να της δείξεις ότι είσαι άξιος της εμπιστοσύνης της.

Και όταν τελικά σε εμπιστευτεί, το δέσιμο που δημιουργείται είναι μοναδικό.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν λανθασμένα, ότι οι γάτες είναι ψυχρές, ή αδιάφορες.

Στην πραγματικότητα, οι γάτες εκφράζουν την αγάπη τους διαφορετικά.

Κουλουριάζονται δίπλα μας, όταν είμαστε στενοχωρημένοι.

Μας ακολουθούν από δωμάτιο σε δωμάτιο.

Περιμένουν πίσω από την πόρτα, όταν επιστρέφουμε στο σπίτι.

Γουργουρίζουν όταν νιώθουν ασφάλεια.

Μπορεί να μη γαβγίζουν από χαρά, όμως γνωρίζουν πολύ καλά, πώς να γεμίζουν ένα σπίτι με ζεστασιά.

Ένα σπίτι χωρίς αγάπη, μπορεί να είναι τεράστιο και πολυτελές, αλλά να μοιάζει άδειο.

Αντίθετα, ένα μικρό διαμέρισμα, μπορεί να μετατραπεί στο πιο όμορφο καταφύγιο, όταν μέσα του κατοικεί μια γάτα, που αισθάνεται ασφαλής και ένας άνθρωπος που τη φροντίζει.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα για εκατομμύρια γάτες είναι πολύ διαφορετική.

Στους δρόμους της Ελλάδας ζουν αμέτρητες αδέσποτες γάτες.

Πολλές γεννιούνται, χωρίς ποτέ να γνωρίσουν τη θαλπωρή ενός σπιτιού.

Άλλες εγκαταλείφθηκαν όταν μεγάλωσαν, ή όταν αρρώστησαν.

Άλλες πέφτουν θύματα δηλητηριάσεων, τροχαίων, κακοποίησης, ή ασιτίας.

Κάθε φορά που αντικρίζουμε μια αδέσποτη γάτα, δεν βλέπουμε απλώς ένα ζώο.

Βλέπουμε μια ιστορία.

Ίσως κάποτε είχε οικογένεια.

Ίσως κάποιος την πέταξε σαν άχρηστο αντικείμενο.

Ίσως γεννήθηκε στον δρόμο και δεν γνώρισε ποτέ τι σημαίνει χάδι.

Κι όμως, ακόμη και τότε, πολλές από αυτές συνεχίζουν να πλησιάζουν τους ανθρώπους με ελπίδα.

Ελπίζουν ότι αυτή τη φορά δεν θα διωχθούν.

Ότι κάποιος θα τους βάλει λίγο νερό, τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού.

Ότι κάποιος θα αφήσει λίγη τροφή.

Ότι κάποιος θα σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα να τις κοιτάξει, όχι σαν πρόβλημα, αλλά σαν μια ζωή που αξίζει σεβασμό.

Η στάση μας απέναντι στα ζώα, αποτελεί καθρέφτη του πολιτισμού μας.

Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία, όταν ανέχεται την κακοποίηση, την εγκατάλειψη και τη βία, απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.

Η γάτα της εικόνας, κοιτάζει ήρεμα τον κόσμο από ψηλά.

Σαν να παρατηρεί μια πόλη γεμάτη ανθρώπους, που τρέχουν συνεχώς πίσω από υποχρεώσεις, χρήματα και άγχος.

Ίσως να μας λέει, πως η ευτυχία βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα:

Σε ένα χάδι, σε ένα γουργούρισμα, σε μια ήρεμη στιγμή συντροφιάς.

Πολλές επιστημονικές έρευνες έχουν δείξει, ότι η συμβίωση με κατοικίδια, μπορεί να μειώσει το άγχος, να περιορίσει τη μοναξιά και να συμβάλει στη βελτίωση της ψυχικής υγείας.

Όμως, όσοι έχουν ζήσει με μια γάτα, δεν χρειάζονται επιστημονικές αποδείξεις.

Το γνωρίζουν από προσωπική εμπειρία.

Ξέρουν τι σημαίνει να ξυπνάς και να βρίσκεις μια μικρή γατούλα, να κοιμάται δίπλα σου.

Ξέρουν τη χαρά, όταν σε υποδέχεται στην πόρτα.

Ξέρουν πως ακόμη και οι πιο δύσκολες ημέρες, γίνονται λίγο πιο εύκολες, όταν υπάρχει ένα μικρό πλάσμα, που σε εμπιστεύεται απόλυτα.

Η αγάπη προς τις γάτες, δεν πρέπει όμως να περιορίζεται μόνο στις δικές μας.

Η πραγματική φιλοζωία φαίνεται, όταν νοιαζόμαστε και για εκείνες που δεν έχουν σπίτι.

Όταν στηρίζουμε την ευζωία, την υπεύθυνη υιοθεσία, τη φροντίδα των αδέσποτων και την εφαρμογή της νομοθεσίας, για την προστασία τους.

Δεν χρειάζεται να σώσουμε όλες τις γάτες του κόσμου, για να κάνουμε τη διαφορά.

Αρκεί να αλλάξουμε τη ζωή, έστω και μίας.

Για εκείνη τη μία γάτα, ολόκληρος ο κόσμος αλλάζει.

Ας μην αγοράζουμε ζώα, όταν υπάρχουν χιλιάδες, που περιμένουν μια δεύτερη ευκαιρία, στα καταφύγια και στους δρόμους.

Η υιοθεσία είναι μια πράξη αγάπης, ευθύνης και ελπίδας.

Δεν σώζει μόνο το ζώο.

Πολλές φορές σώζει και τον ίδιο τον άνθρωπο που το υιοθετεί.

Η εικόνα αυτή, δεν υμνεί μόνο τις γάτες.

Υμνεί την καλοσύνη.

Τη δύναμη της συμπόνιας.

Τη χαρά της συνύπαρξης.

Την υπενθύμιση, ότι ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος, όταν μαθαίνει να προστατεύει και όχι να κυριαρχεί.

Ίσως λοιπόν η φράση να μπορεί να διαβαστεί και διαφορετικά:

Οι καλοί άνθρωποι δεν ξεχωρίζουν, επειδή έχουν μια γάτα στο σπίτι τους.

Ξεχωρίζουν, επειδή έχουν χώρο στην καρδιά τους, για κάθε πλάσμα που χρειάζεται αγάπη, προστασία και σεβασμό.

Και αν κάποια μέρα μια αδέσποτη γάτα σταθεί έξω από την πόρτα μας και μας κοιτάξει με εκείνα τα ήσυχα, βαθιά μάτια της, ίσως να μην είναι εκείνη που αναζητά απλώς ένα σπίτι.

Ίσως να είναι η ζωή, που μας δίνει την ευκαιρία να αποδείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε.

Γιατί οι κοινωνίες δεν κρίνονται από τους ουρανοξύστες, τα μνημεία, ή την οικονομική τους δύναμη.

Κρίνονται από το πώς φέρονται στους πιο αδύναμους.

Και μέσα σε αυτούς, βρίσκονται και οι γάτες, που περιμένουν σιωπηλά έναν άνθρωπο, να τους δείξει ότι η καλοσύνη εξακολουθεί να υπάρχει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν άνθρωποι, που γίνονται γνωστοί για το ταλέντο τους και άνθρωποι που μένουν αξέχαστοι για τον χαρακτήρα τους.

Ο Sam Neill, ανήκει και στις δύο κατηγορίες.

Για εκατομμύρια θεατές σε όλο τον κόσμο, θα είναι πάντα ο γενναίος Δρ. Άλαν Γκραντ, ο παλαιοντολόγος που στάθηκε απέναντι στους δεινόσαυρους, στις εμβληματικές ταινίες Jurassic Park.

Όμως, πίσω από τον διάσημο ηθοποιό, υπήρχε ένας άνθρωπος που αγαπούσε βαθιά τη ζωή, σε κάθε της μορφή.

Η αγάπη του για τα ζώα δεν ήταν μια εικόνα δημοσίων σχέσεων, ούτε μια περιστασιακή ευαισθησία για τις κάμερες.

Ήταν τρόπος ζωής.

Ήταν μια καθημερινή στάση σεβασμού, απέναντι στα πλάσματα με τα οποία μοιραζόμαστε τον ίδιο πλανήτη.

Όσοι έχουν παρακολουθήσει τις προσωπικές του αναρτήσεις, γνωρίζουν ότι η πραγματική του ευτυχία δεν βρισκόταν μόνο στα κινηματογραφικά πλατό, αλλά στο αγρόκτημά του στη Νέα Ζηλανδία.

Εκεί, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, περνούσε χρόνο με τα ζώα του, που ήταν μέλη της οικογένειάς του.

Δεν έκανε διακρίσεις.

Δεν αγαπούσε μόνο τους σκύλους και τις γάτες, όπως συνηθίζουν πολλοί.

Η αγκαλιά του χωρούσε πάπιες, γουρουνάκια, πρόβατα, βοοειδή, πουλερικά και κάθε ζωντανό πλάσμα, που είχε ανάγκη από φροντίδα και στοργή.

Ιδιαίτερα συγκινητική, ήταν η σχέση του με τα γουρουνάκια του.

Δεν τα αντιμετώπιζε ως παραγωγικά ζώα, ή ως αντικείμενα εκτροφής.

Τα αποκαλούσε με τα ονόματά τους, τους μιλούσε, τα χάιδευε και περνούσε χρόνο μαζί τους.

Μέσα από τις ιστορίες του, απέδειξε ότι τα γουρουνάκια είναι πανέξυπνα, κοινωνικά και γεμάτα συναίσθημα ζώα, που μπορούν να δημιουργήσουν ισχυρούς δεσμούς με τους ανθρώπους.

Το ίδιο συνέβαινε και με τις αγαπημένες του πάπιες.

Πολλοί τις θεωρούν απλά πουλερικά.

Εκείνος όμως έβλεπε μοναδικές προσωπικότητες.

Παρατηρούσε τις συνήθειές τους, χαιρόταν την παρουσία τους και συχνά μοιραζόταν στιγμές της καθημερινότητάς τους, με χιούμορ και τρυφερότητα.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας δίνει.

Η αξία ενός ζώου, δεν εξαρτάται από το είδος του.

Δεν υπάρχουν “σημαντικά” και “ασήμαντα” ζώα.

Δεν υπάρχουν ζώα που αξίζουν αγάπη και άλλα που αξίζουν μόνο εκμετάλλευση.

Κάθε ζωή έχει τη δική της αξία.

Ο Sam Neill, μας έδειξε ότι μπορεί κάποιος να είναι διάσημος χωρίς να χάσει την ανθρωπιά του.

Αντί να προβάλλει τον εαυτό του, προτιμούσε να μοιράζεται μικρές ιστορίες από την καθημερινότητα των ζώων του.

Μέσα από αυτές τις εικόνες, εκατομμύρια άνθρωποι χαμογέλασαν και ίσως είδαν για πρώτη φορά διαφορετικά ένα γουρουνάκι, ή μια πάπια.

Σε μια εποχή όπου τα κοινωνικά δίκτυα γεμίζουν με εντυπωσιακές εικόνες και υπερβολές, εκείνος επέλεγε την απλότητα.

Ένα περπάτημα στο χωράφι.

Μια πάπια που τον ακολουθούσε.

Ένα γουρουνάκι που ζητούσε χάδια.

Έναν σκύλο ξαπλωμένο δίπλα του.

Αυτές οι στιγμές, είχαν μεγαλύτερη δύναμη από χιλιάδες λόγια.

Γιατί μας θύμιζαν, ότι η ευτυχία βρίσκεται στις μικρές πράξεις καλοσύνης.

Η αγάπη προς τα ζώα, είναι δείγμα πολιτισμού.

Δεν είναι αδυναμία.

Δεν είναι υπερβολή.

Δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι ένδειξη μιας κοινωνίας, που σέβεται τη ζωή.

Ο Sam Neill, απέδειξε επίσης κάτι ακόμη.

Μπορεί κάποιος να πρωταγωνιστεί σε μία από τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές σειρές όλων των εποχών, με γιγάντιους δεινόσαυρους και ταυτόχρονα να συγκινείται από μια μικρή πάπια, που περπατά δίπλα του.

Αυτό δεν είναι αντίφαση.

Είναι η απόδειξη, ότι η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην ενσυναίσθηση.

Ο κόσμος σήμερα χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους σαν τον Sam Neill.

Ανθρώπους, που δεν μετρούν την αξία ενός ζώου, με βάση το οικονομικό του όφελος.

Ανθρώπους, που δεν βλέπουν τα ζώα ως αντικείμενα.

Ανθρώπους, που αναγνωρίζουν ότι ο πόνος, ο φόβος, η χαρά και η ανάγκη για ασφάλεια, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του ανθρώπου.

Όλα τα ζώα αισθάνονται.

Όλα φοβούνται.

Όλα αγαπούν με τον δικό τους τρόπο.

Και όλα αξίζουν τον σεβασμό μας.

Ίσως γι’ αυτό ο Sam Neill αγαπήθηκε τόσο πολύ.

Όχι μόνο για τους ρόλους του, αλλά γιατί έδειχνε αυθεντικός.

Δεν προσπαθούσε να πείσει κανέναν ότι είναι φιλόζωος.

Απλώς ζούσε έτσι.

Η στάση του αποτελεί έμπνευση για όλους μας.

Μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο λίγο καλύτερο, όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές πράξεις καλοσύνης.

Με ένα μπολ νερό, για ένα διψασμένο ζώο.

Με μια υιοθεσία, αντί για αγορά.

Με την προστασία της άγριας ζωής.

Με τον σεβασμό προς κάθε πλάσμα που αναπνέει.

Ο πραγματικός πολιτισμός, δεν κρίνεται από τα κτίρια που χτίζουμε, ούτε από την τεχνολογία που αναπτύσσουμε.

Κρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Και τα ζώα είναι η πιο αθώα φωνή αυτού του κόσμου.

Ο Sam Neill μας έδειξε, ότι μπορούμε να είμαστε επιτυχημένοι, χωρίς να χάσουμε την ευαισθησία μας.

Ότι μπορούμε να γελάμε με μια πάπια, να συγκινούμαστε με ένα γουρουνάκι και να βρίσκουμε γαλήνη στην παρουσία των ζώων.

Ας κρατήσουμε λοιπόν αυτό το παράδειγμα.

Όχι μόνο τον σπουδαίο ηθοποιό που χάρισε αξέχαστες ερμηνείες στον κινηματογράφο, αλλά και τον άνθρωπο που άνοιξε την καρδιά του σε κάθε μορφή ζωής.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι μεγαλύτεροι πρωταγωνιστές, δεν είναι μόνο εκείνοι που κατακτούν τη μεγάλη οθόνη.

Είναι εκείνοι που κατακτούν τις καρδιές μας, μέσα από την καλοσύνη, την ταπεινότητα και τον σεβασμό, προς κάθε ζωντανό πλάσμα.

Ο Sam Neill είναι ένας από αυτούς.

Και γι’ αυτό η αγάπη που δείχνει στα ζώα, αποτελεί μια σιωπηλή αλλά πανίσχυρη υπενθύμιση, ότι η συμπόνια είναι ίσως ο σημαντικότερος ρόλος που μπορεί να παίξει ένας άνθρωπος στη ζωή του.

Αποχαιρετούμε έναν σπουδαίο ηθοποιό, που σημάδεψε τον παγκόσμιο κινηματογράφο, αλλά και έναν άνθρωπο που απέδειξε έμπρακτα την αγάπη και τον σεβασμό του, προς όλα τα ζώα.

Το έργο, η ευγένεια και η ευαισθησία του, θα συνεχίσουν να εμπνέουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

Η μνήμη του θα παραμείνει ζωντανή, όχι μόνο μέσα από τους αξέχαστους ρόλους του, αλλά και μέσα από το παράδειγμα ανθρωπιάς, που άφησε πίσω του.

Καλό σου ταξίδι, Sam Neill.

Η κληρονομιά σου θα ζει για πάντα στις καρδιές μας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ