Στα ερείπια δεν θρηνούσε μόνο ένα σπίτι.

Θρηνούσε μια οικογένεια.

Υπάρχουν στιγμές, που οι λέξεις μοιάζουν πολύ μικρές, για να περιγράψουν το μέγεθος μιας απώλειας.

Υπάρχουν εικόνες, που δεν χρειάζονται κραυγές, γιατί η σιωπή τους ακούγεται πιο δυνατά από κάθε φωνή.

Μια γυναίκα γονατισμένη πάνω στα χαλάσματα, με το πρόσωπο κρυμμένο στα χέρια της.

Γύρω της, τσιμέντα, σίδερα, σπασμένα παράθυρα, κομμάτια από μια ζωή, που μέχρι πριν από λίγα λεπτά υπήρχε.

Και μέσα σε αυτά τα συντρίμμια, η σκέψη της βρίσκεται μόνο σε έναν:

Στον Δία.

Ο Δίας δεν ήταν απλώς ένας σκύλος.

Ήταν η οικογένειά της.

Ήταν η πρώτη καλημέρα κάθε πρωί και η τελευταία καληνύχτα κάθε βράδυ.

Ήταν εκείνος που την περίμενε πίσω από την πόρτα, που κουνούσε την ουρά του χωρίς να ζητά τίποτα, που αγαπούσε χωρίς όρους, χωρίς συμφέρον, χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Μια αγάπη τόσο απλή, τόσο αληθινή, που μόνο όσοι έχουν μοιραστεί τη ζωή τους με ένα ζώο, μπορούν να καταλάβουν.

Και ξαφνικά…

Ένας εκκωφαντικός θόρυβος.

Το πάτωμα χάνεται.

Οι τοίχοι καταρρέουν.

Τόνοι μπετόν σκεπάζουν τα πάντα.

Σε λίγα δευτερόλεπτα, μια ολόκληρη ζωή γίνεται ερείπια.

Όταν η σκόνη αρχίζει να πέφτει και επικρατεί εκείνη η τρομακτική σιωπή που ακολουθεί κάθε καταστροφή, δεν υπάρχει μόνο ο πόνος για το σπίτι που χάθηκε.

Υπάρχει και η αγωνία, για εκείνον που δεν μπορεί να φωνάξει δυνατά ότι είναι εκεί.

Για τον Δία.

Για κάθε ζώο που παγιδεύεται σε μια τέτοια τραγωδία, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί συνέβη αυτό που συνέβη.

Η κηδεμόνας του δεν έκλαψε μόνο για τους τοίχους που γκρεμίστηκαν.

Έκλαψε για όλες τις κοινές τους αναμνήσεις.

Για τη γωνιά όπου κοιμόταν.

Για το μπολ με το νερό του.

Για τα παιχνίδια του.

Για τις βόλτες που δεν θα ξαναγίνουν.

Για το βλέμμα, που δεν θα την υποδεχθεί ξανά.

Γιατί όταν χάνεις ένα ζώο που αγαπάς, δεν χάνεις απλώς μια παρουσία.

Χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου.

Πολλοί δυσκολεύονται να το καταλάβουν.

Λένε «ήταν μόνο ένας σκύλος».

Όμως, για εκείνον που μοιράστηκε μαζί του χρόνια ζωής, δεν ήταν ποτέ «μόνο».

Ήταν παρηγοριά στις δύσκολες στιγμές.

Ήταν δύναμη όταν όλα κατέρρεαν.

Ήταν συντροφιά στις μοναχικές νύχτες.

Ήταν χαμόγελο στις δύσκολες ημέρες.

Ήταν η ίδια η έννοια της ανιδιοτελούς αγάπης.

Σήμερα, πάνω στα ερείπια, δεν υπάρχουν μόνο πέτρες.

Υπάρχουν αναμνήσεις.

Υπάρχουν γέλια που έσβησαν.

Υπάρχουν όνειρα που διακόπηκαν απότομα.

Υπάρχει ένας δεσμός, που δεν μπορεί να σπάσει, ούτε από το τσιμέντο, ούτε από τον χρόνο.

Γιατί η αγάπη δεν θάβεται κάτω από τα χαλάσματα.

Ζει μέσα στην καρδιά.

Ο Δίας μπορεί να μην είναι πια εκεί για να ακουμπήσει τη μουσούδα του στο χέρι της, όμως η αγάπη που μοιράστηκαν δεν θα χαθεί ποτέ.

Θα υπάρχει σε κάθε ανάμνηση.

Σε κάθε φωτογραφία.

Σε κάθε σημείο, όπου κάποτε περπάτησαν μαζί.

Σε κάθε δάκρυ, που κυλά χωρίς ντροπή.

Γιατί τα δάκρυα αυτά, είναι η απόδειξη ότι υπήρξε μια σχέση αληθινή.

Μια σχέση που δεν χρειαζόταν λόγια.

Αρκούσε ένα βλέμμα.

Η εικόνα μιας γυναίκας να θρηνεί ανάμεσα στα χαλάσματα, δεν είναι απλώς μια εικόνα καταστροφής.

Είναι μια υπενθύμιση, ότι πίσω από κάθε τραγωδία, υπάρχουν ιστορίες που δεν θα μάθουμε ποτέ ολόκληρες.

Υπάρχουν δεσμοί που κόβονται βίαια.

Υπάρχουν καρδιές, που μένουν για πάντα μισές.

Και υπάρχουν ζώα, που μέχρι την τελευταία τους στιγμή, έμειναν πιστά στους ανθρώπους τους, όπως κάνουν πάντα.

Ο Δίας δεν γνώριζε τι σημαίνει κατάρρευση.

Δεν γνώριζε τι σημαίνει τραγωδία.

Γνώριζε μόνο ότι δίπλα του βρισκόταν ο άνθρωπός του.

Και αυτή η πίστη, είναι ίσως το πιο συγκλονιστικό μάθημα που μας δίνουν τα ζώα.

Αγαπούν μέχρι το τέλος.

Χωρίς να εγκαταλείπουν.

Χωρίς να προδίδουν.

Χωρίς να ζητούν αντάλλαγμα.

Ας σταθούμε λοιπόν με σεβασμό απέναντι σε κάθε άνθρωπο που θρηνεί το ζώο του.

Ας μην υποτιμούμε ποτέ αυτόν τον πόνο.

Γιατί η απώλεια ενός ζώου συντροφιάς είναι πραγματική.

Είναι βαθιά.

Είναι ανθρώπινη.

Και αξίζει τον ίδιο σεβασμό που δείχνουμε σε κάθε μορφή πένθους.

Ας είναι η μνήμη του Δία μια υπενθύμιση, ότι η αγάπη δεν μετριέται με λέξεις, ούτε με το αν κάποιος περπατά σε δύο, ή σε τέσσερα πόδια.

Μετριέται με την καρδιά.

Και οι καρδιές που αγάπησαν πραγματικά ,δεν γκρεμίζονται ποτέ, ακόμη κι όταν γύρω τους πέφτουν ολόκληρα κτίρια.

Στα ερείπια, εμεινε η Αγάπη…

Καλό ταξίδι, Δία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η είδηση ότι ο σκύλος «Δίας», ο οποίος βρισκόταν μέσα στην πολυκατοικία που κατέρρευσε στα Πετράλωνα, έχασε τελικά τη ζωή του, προκαλεί βαθιά θλίψη και οργή.

Πίσω από έναν τίτλο ειδήσεων, δεν κρύβεται απλώς ένας ακόμη αριθμός.

Κρύβεται μια οικογένεια, που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είδε το σπίτι της να γίνεται συντρίμμια και, μαζί με αυτό, να χάνεται ένας αγαπημένος σύντροφος, ένα μέλος της οικογένειάς της.

Ο Δίας δεν ήταν αντικείμενο.

Δεν ήταν έπιπλο, που χάθηκε στα μπάζα.

Ήταν ένας σκύλος που αγαπήθηκε, που μεγάλωσε δίπλα στους ανθρώπους του, που περίμενε να τους δει να επιστρέφουν στο σπίτι και που, σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, εγκλωβίστηκε, όταν το κτίριο κατέρρευσε.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένεια του Δία.

Καμία λέξη δεν μπορεί να απαλύνει έναν τέτοιο πόνο.

Ταυτόχρονα, θεωρούμε ότι αυτή η υπόθεση δεν πρέπει να κλείσει μόνο με μια ανακοίνωση, ότι ο σκύλος χάθηκε.

Πρέπει να απαντηθούν κρίσιμα ερωτήματα.

Από τη στιγμή που υπήρχε πληροφορία ότι ο Δίας βρισκόταν μέσα στο διαμέρισμα, ποιο ήταν το επιχειρησιακό σχέδιο για τον εντοπισμό του;

Ποιες ενέργειες πραγματοποιήθηκαν;

Ποια μέσα χρησιμοποιήθηκαν, για να διαπιστωθεί αν υπήρχαν ενδείξεις ζωής;

Υπήρξε τεχνική αξιολόγηση, που κατέληξε ότι κάθε περαιτέρω προσπάθεια, θα έθετε σε απαράδεκτο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές;

Ή υπήρξαν άλλοι λόγοι, για τους οποίους η επιχείρηση δεν συνεχίστηκε;

Δεν διατυπώνουμε κατηγορίες χωρίς αποδείξεις.

Δεν γνωρίζουμε όλα τα επιχειρησιακά δεδομένα και δεν πρέπει να τα υποκαθιστούμε με εικασίες.

Γι’ αυτό ακριβώς ζητούμε διαφάνεια.

Αν υπήρχε πραγματική και τεκμηριωμένη αδυναμία να συνεχιστεί η επιχείρηση διάσωσης, αυτό πρέπει να εξηγηθεί δημόσια.

Αντίθετα, αν υπήρξαν παραλείψεις, ή αν δεν εξαντλήθηκαν τα ασφαλή μέσα που ήταν διαθέσιμα, τότε η υπόθεση οφείλει να διερευνηθεί από τις αρμόδιες αρχές.

Μια οργανωμένη Πολιτεία δεν φοβάται τον έλεγχο.

Τον επιδιώκει.

Η ανθρώπινη ζωή είναι και θα παραμένει η απόλυτη προτεραιότητα σε κάθε διασωστική επιχείρηση.

Κανείς δεν ζητά να τεθούν πυροσβέστες, ή διασώστες σε παράλογο κίνδυνο.

Όμως η προστασία της ανθρώπινης ζωής, δεν σημαίνει ότι η ζωή ενός ζώου παύει να έχει αξία.

Σημαίνει ότι, εφόσον υπάρχουν ασφαλείς δυνατότητες αναζήτησης και διάσωσης, αυτές πρέπει να αξιολογούνται και να εφαρμόζονται.

Η υπόθεση του Δία αναδεικνύει ένα σημαντικό κενό.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πάντα σαφείς και γνωστές διαδικασίες, για την αναζήτηση και διάσωση κατοικιδίων, σε περιπτώσεις φυσικών ή τεχνικών καταστροφών.

Οι ιδιοκτήτες μένουν να αγωνιούν χωρίς ενημέρωση και πολλές φορές χωρίς να γνωρίζουν ποιες ενέργειες έγιναν.

Αυτό πρέπει να αλλάξει.

Χρειάζονται πρωτόκολλα.

Χρειάζεται εκπαίδευση.

Χρειάζεται συντονισμός, μεταξύ Πυροσβεστικού Σώματος, Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Κτηνιατρικών Υπηρεσιών και εξειδικευμένων εθελοντικών ομάδων.

Κανένα ζώο δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «παράπλευρη απώλεια».

Ο Δίας δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει στην οικογένειά του.

Μπορεί όμως να γίνει η αφορμή, ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοια περιστατικά, χωρίς σαφείς διαδικασίες και λογοδοσία.

Το Κίνημά μας ζητά εγγράφως από τις αρμόδιες υπηρεσίες ενημέρωση, για τις ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν στην υπόθεση αυτή, καθώς και για τα επιχειρησιακά πρωτόκολλα που εφαρμόζονται σε ανάλογες περιπτώσεις.

Παράλληλα, καλούμε την Πολιτεία να εξετάσει τη δημιουργία εξειδικευμένων διαδικασιών για τη διάσωση ζώων σε καταστροφές, με γνώμονα τόσο την ασφάλεια των διασωστών, όσο και την προστασία κάθε μορφής ζωής.

Δεν επιδιώκουμε την άδικη στοχοποίηση ανθρώπων, που επιχειρούν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

Επιδιώκουμε να υπάρξουν απαντήσεις, αξιολόγηση και, όπου χρειάζεται, βελτίωση των διαδικασιών.

Η κοινωνία έχει πλέον προχωρήσει.

Οι πολίτες δεν θεωρούν τα ζώα αντικείμενα.

Τα θεωρούν μέλη της οικογένειάς τους.

Και η Πολιτεία οφείλει να ανταποκρίνεται σε αυτή την πραγματικότητα.

Σήμερα αποχαιρετούμε τον Δία.

Έναν σκύλο που δεν πρόλαβε να σωθεί.

Μοιραζόμαστε τον πόνο των ανθρώπων του και εκφράζουμε τον βαθύ μας σεβασμό στη μνήμη του.

Η καλύτερη τιμή που μπορούμε να του αποδώσουμε, είναι να διεκδικήσουμε ώστε καμία μελλοντική οικογένεια να μη ζήσει την ίδια αβεβαιότητα και να υπάρχουν σαφείς, διαφανείς και αποτελεσματικές διαδικασίες, για την αναζήτηση και διάσωση ζώων, όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν.

Ο Δίας έφυγε.

Η ευθύνη μας είναι να μην ξεχαστεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάθε χρόνο, ο Ιούλιος επιστρέφει μαζί με τη ζέστη, τις διακοπές και την ελπίδα για λίγες στιγμές ξεκούρασης.

Για χιλιάδες όμως ζώα σε ολόκληρη τη χώρα, ο Ιούλιος δεν είναι μήνας ανεμελιάς.

Είναι ο μήνας της εγκατάλειψης, της δίψας, της πείνας, των πυρκαγιών, των τροχαίων, της αδιαφορίας και του θανάτου.

Είναι ο μήνας που οι δρόμοι γεμίζουν αδέσποτα, τα οποία μέχρι χθες είχαν οικογένεια.

Είναι ο μήνας που δεμένα ζώα μένουν εκτεθειμένα στον καυτό ήλιο, χωρίς νερό και σκιά.

Είναι ο μήνας, που άγρια ζώα χάνουν τους βιότοπούς τους από τις φωτιές και την ανθρώπινη δραστηριότητα.

Είναι ο μήνας, που παραγωγικά ζώα και ιπποειδή, δοκιμάζονται από ακραίες θερμοκρασίες και δύσκολες συνθήκες.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, κανείς δεν δικαιούται να σιωπά.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, απευθύνει δημόσια έκκληση προς κάθε αρμόδιο φορέα, κάθε Δήμο, κάθε υπηρεσία και κάθε πολίτη, να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν.

Η προστασία των ζώων, δεν μπορεί να περιορίζεται σε ευχές και αναρτήσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Χρειάζεται πρόληψη, έλεγχοι, εφαρμογή της νομοθεσίας και ουσιαστική συνεργασία όλων των εμπλεκομένων.

Δεν μπορούμε να συνηθίσουμε τις εικόνες σκύλων και γατών, που εγκαταλείπονται λίγο πριν τις καλοκαιρινές διακοπές.

Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ζώα, που πεθαίνουν από αφυδάτωση, επειδή κανείς δεν τους έβαλε ένα μπολ με νερό.

Δεν μπορούμε να θεωρούμε φυσιολογικό να χάνονται άγρια ζώα σε πυρκαγιές, χωρίς να υπάρχουν οργανωμένα σχέδια διάσωσης και αποκατάστασης των οικοτόπων τους.

Η κοινωνία οφείλει να αντιδρά, κάθε φορά που ένα ζώο κακοποιείται, εγκαταλείπεται, ή θανατώνεται παράνομα.

Η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερη στάση.

Επιτρέπει την επανάληψη των ίδιων περιστατικών.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται και στη διαχείριση ζητημάτων, που αφορούν την άγρια πανίδα, ή είδη που επηρεάζουν την αλιεία και τα οικοσυστήματα, όπως ο λαγοκέφαλος.

Οι αποφάσεις σε τέτοια ζητήματα πρέπει να βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα, στη νομοθεσία και στη συνεργασία των αρμόδιων αρχών, με στόχο την προστασία της βιοποικιλότητας και την ασφάλεια των πολιτών και των επαγγελματιών.

Ο Ιούλιος μπορεί να γίνει διαφορετικός, μόνο αν υπάρξει πραγματική κινητοποίηση.

Ζητούμε:

Συστηματικούς ελέγχους, για περιστατικά κακοποίησης και εγκατάλειψης.

Άμεση διερεύνηση κάθε καταγγελίας, από τις αρμόδιες αρχές.

Ενημερωτικές καμπάνιες, για την προστασία των ζώων κατά τον καύσωνα.

Δημιουργία περισσότερων σημείων με νερό για αδέσποτα, σε συνεργασία με Δήμους και εθελοντές.

Ενίσχυση των υπεύθυνων υιοθεσιών, με σωστή ενημέρωση των υποψήφιων αναδόχων.

Σχέδια διάσωσης ζώων, σε περιπτώσεις πυρκαγιάς και άλλων καταστροφών.

Ενίσχυση της προστασίας της άγριας ζωής και της παρακολούθησης των πληθυσμών, από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Παράλληλα, απευθυνόμαστε στους πολίτες.

Μην αγοράζετε ένα ζώο, όταν μπορείτε να του χαρίσετε μια δεύτερη ευκαιρία, μέσω μιας υπεύθυνης υιοθεσίας.

Μην αφήνετε ποτέ ένα ζώο μέσα σε αυτοκίνητο, ούτε «για λίγα λεπτά».

Βάλτε ένα μπολ με καθαρό νερό έξω από το σπίτι, ή την επιχείρησή σας.

Ενημερώστε άμεσα τις αρμόδιες αρχές, όταν διαπιστώνετε περιστατικά κακοποίησης, ή εγκατάλειψης.

Στηρίξτε όσους εργάζονται καθημερινά για την προστασία των ζώων με εθελοντισμό, προσφορά, ή ενημέρωση.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.

Θα έρθει μόνο, όταν η κοινωνία σταματήσει να θεωρεί την κακοποίηση των ζώων ένα δευτερεύον ζήτημα.

Ο πολιτισμός μιας χώρας αποτυπώνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή στα δικαστήρια, στα δημοτικά συμβούλια, ή στη δημόσια διοίκηση.

Έχουν όμως εμάς.

Ας μην επιτρέψουμε ο φετινός Ιούλιος να καταγραφεί, ως ακόμη ένας μήνας απωλειών και θλίψης.

Ας γίνει ο μήνας της αφύπνισης, της ευθύνης και της έμπρακτης προστασίας, κάθε μορφής ζωής.

Η σιωπή δεν σώζει ζωές.

Η πρόληψη σώζει.

Η υπευθυνότητα σώζει.

Η εφαρμογή του νόμου σώζει.

Και πάνω απ’ όλα, η ανθρωπιά σώζει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν φτωχές.

Στιγμές που ακόμη και η σιωπή φωνάζει πιο δυνατά από κάθε κραυγή.

Η εικόνα αυτή δεν αποτυπώνει μόνο τα συντρίμμια μιας πόλης.

Αποτυπώνει τα συντρίμμια μιας ολόκληρης ζωής.

Τα χαμένα όνειρα, τα σπίτια που έγιναν σκόνη, τις οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα παιδιά που ξύπνησαν σε έναν κόσμο, όπου τίποτα δεν είναι πια όπως πριν.

Γονατισμένα παιδιά προσεύχονται ανάμεσα στα χαλάσματα.

Δεν ζητούν παιχνίδια.

Δεν ζητούν δώρα.

Δεν ζητούν πλούτη.

Ζητούν αυτό που κάθε άνθρωπος θεωρεί αυτονόητο, μέχρι να το χάσει:

Να ζήσουν οι άνθρωποί τους.

Να επιστρέψουν όσοι δεν γύρισαν ποτέ.

Να σταματήσει ο πόνος.

Δίπλα τους, ένας σκύλος και μικρά γατάκια, στέκονται σιωπηλά.

Δεν γνωρίζουν από σύνορα, πολιτική, ή εθνικότητες.

Γνωρίζουν μόνο την απώλεια.

Περιμένουν εκείνους που τα φρόντιζαν.

Αναζητούν γνώριμες φωνές, που δεν θα ακουστούν ξανά.

Ψάχνουν μέσα στα χαλάσματα, εκείνον που τους χάιδευε, που τους έδινε λίγο νερό, λίγο φαγητό, λίγη αγάπη.

Γιατί οι καταστροφές δεν κάνουν διακρίσεις.

Δεν ξεχωρίζουν ανθρώπους, από ζώα.

Δεν ξεχωρίζουν παιδιά, από ηλικιωμένους.

Δεν ξεχωρίζουν πλούσιους από φτωχούς.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όλα όσα χτίστηκαν με κόπο μιας ζωής, μπορούν να γίνουν στάχτη και πέτρες.

Κάθε σεισμός αφήνει πίσω του αριθμούς.

Τόσοι νεκροί.

Τόσοι τραυματίες.

Τόσοι αγνοούμενοι.

Όμως, κανένας αριθμός δεν μπορεί να περιγράψει την ανθρώπινη τραγωδία.

Πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένα πρόσωπο.

Ένα παιδί, που δεν θα γελάσει ξανά.

Μια μητέρα, που δεν θα αγκαλιάσει ποτέ το παιδί της.

Ένας πατέρας, που δεν θα επιστρέψει στο σπίτι.

Ένας ηλικιωμένος, που έζησε μια ολόκληρη ζωή, για να δει το σπίτι του να καταρρέει μπροστά στα μάτια του.

Και μαζί τους, αμέτρητα ζώα.

Σκύλοι, που περιμένουν ακόμη στην είσοδο ενός σπιτιού που δεν υπάρχει.

Γάτες, που περιφέρονται στα ερείπια, αναζητώντας μια γνώριμη μυρωδιά.

Πουλιά, που έχασαν τις φωλιές τους.

Άλογα, κατσίκες, αγελάδες και κάθε πλάσμα, που βρέθηκε στο πέρασμα της καταστροφής.

Ο πόνος δεν έχει γλώσσα.

Δεν έχει φυλή.

Δεν έχει χρώμα.

Δεν έχει θρησκεία.

Δεν έχει σύνορα.

Ο πόνος είναι κοινός.

Η απώλεια είναι κοινή.

Τα δάκρυα όλων έχουν την ίδια γεύση.

Οι εικόνες αυτές μας υπενθυμίζουν, πόσο εύθραυστη είναι η ζωή.

Πόσο μικροί είμαστε, απέναντι στη δύναμη της φύσης.

Πόσο μάταιες μοιάζουν πολλές φορές οι διαφωνίες, τα μίση και οι διαχωρισμοί, που δημιουργούμε μεταξύ μας.

Όταν η γη σείεται, δεν ρωτά ποιος είσαι.

Δεν εξετάζει τις πολιτικές σου πεποιθήσεις.

Δεν εξετάζει τη θρησκεία σου.

Δεν εξετάζει την οικονομική σου κατάσταση.

Μας θυμίζει ότι είμαστε όλοι άνθρωποι.

Και ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, μέσα σε μια στιγμή.

Μέσα στις πιο σκοτεινές ώρες, όμως, γεννιέται και η ελπίδα.

Εκεί όπου άλλοι βλέπουν ερείπια, κάποιοι άλλοι ψάχνουν επιζώντες.

Διασώστες, που δεν σταματούν ούτε λεπτό.

Εθελοντές, που αφήνουν τις οικογένειές τους, για να σώσουν άγνωστους ανθρώπους.

Γιατροί που εργάζονται ασταμάτητα.

Πυροσβέστες που σκάβουν με γυμνά χέρια.

Άνθρωποι που μοιράζονται το τελευταίο μπουκάλι νερό.

Άγνωστοι που γίνονται οικογένεια μέσα στον πόνο.

Και δίπλα τους, σκύλοι έρευνας και διάσωσης, που ψάχνουν ακούραστα, κάτω από τόνους μπετόν, ακολουθώντας μια αχνή μυρωδιά ζωής.

Αυτή είναι η άλλη πλευρά της ανθρωπότητας.

Η πλευρά της αλληλεγγύης.

Η πλευρά της συμπόνιας.

Η πλευρά που μας θυμίζει ότι, ακόμη και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει πάντα κάποιος που κρατά ένα μικρό φως αναμμένο.

Ας μην ξεχνάμε ποτέ, ότι οι άνθρωποι που χτυπήθηκαν από μια τέτοια τραγωδία, δεν χρειάζονται μόνο τη συμπόνια μας για λίγες ημέρες.

Χρειάζονται τη στήριξή μας για μήνες.

Για χρόνια.

Θα χρειαστούν νέα σπίτια.

Νέα σχολεία.

Νέα νοσοκομεία.

Θα χρειαστούν ψυχολογική υποστήριξη.

Θα χρειαστούν την αίσθηση, ότι ο κόσμος δεν τους εγκατέλειψε, όταν έσβησαν τα φώτα της δημοσιότητας.

Το ίδιο ισχύει και για τα ζώα.

Χρειάζονται τροφή.

Νερό.

Κτηνιατρική φροντίδα.

Προσωρινή φιλοξενία.

Αγάπη.

Χρειάζονται ανθρώπους που θα τα προστατεύσουν, όταν όλα γύρω τους έχουν χαθεί.

Η πραγματική ανθρωπιά φαίνεται στις πιο δύσκολες στιγμές.

Φαίνεται όταν απλώνεις το χέρι, σε κάποιον που δεν γνωρίζεις.

Όταν σώζεις ένα παιδί.

Όταν μεταφέρεις έναν ηλικιωμένο.

Όταν βγάζεις έναν σκύλο, ή μια γάτα, ζωντανά από τα χαλάσματα.

Όταν μοιράζεσαι το λίγο που έχεις.

Γιατί η ζωή δεν μετριέται με όσα αποκτήσαμε.

Μετριέται με όσα προσφέραμε.

Μετριέται με τις ζωές που αγγίξαμε.

Μετριέται με τις καρδιές που παρηγορήσαμε.

Ας σταθούμε με σεβασμό, απέναντι σε κάθε άνθρωπο που χάθηκε.

Απέναντι σε κάθε παιδί, που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει.

Σε κάθε οικογένεια, που βυθίστηκε στο πένθος.

Σε κάθε ζώο, που χάθηκε αβοήθητο, ή συνεχίζει να περιπλανιέται, αναζητώντας εκείνους που δεν θα επιστρέψουν.

Ας γίνει η μνήμη τους μια υπενθύμιση, ότι η ζωή είναι πολύτιμη.

Ότι η αλληλεγγύη δεν πρέπει να εμφανίζεται μόνο όταν συμβαίνει μια τραγωδία.

Ότι η συμπόνια δεν πρέπει να γνωρίζει σύνορα.

Και ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος, ή ένα ζώο υποφέρει, ολόκληρη η ανθρωπότητα γίνεται λίγο φτωχότερη.

Ας κρατήσουμε μέσα μας αυτή την εικόνα, όχι μόνο ως μια σκηνή καταστροφής, αλλά ως μια υπενθύμιση της ευθύνης που έχουμε ο ένας απέναντι στον άλλον.

Να προστατεύουμε τη ζωή, να στεκόμαστε δίπλα στους αδύναμους, να μην ξεχνάμε ποτέ όσους χάθηκαν και να εργαζόμαστε, ώστε οι επόμενες γενιές να μεγαλώσουν σε έναν κόσμο, όπου η αλληλεγγύη θα είναι πιο δυνατή από τον φόβο, η αγάπη πιο ισχυρή από την καταστροφή και η ελπίδα πιο ανθεκτική από κάθε ερείπιο.

Αιωνία η μνήμη όλων των θυμάτων.

Οι σκέψεις μας βρίσκονται με τους επιζώντες, τις οικογένειές τους και με κάθε αθώο πλάσμα, που επλήγη από αυτή την ανείπωτη τραγωδία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μέσα στα ερείπια, εκεί όπου η καταστροφή έχει σβήσει σπίτια, αναμνήσεις και ολόκληρες ζωές, υπάρχει μια φωνή που αρνείται να σωπάσει.

Δεν είναι ανθρώπινη.

Είναι η φωνή ενός σκύλου.

Ένα γάβγισμα που διαπερνά τη σκόνη, το τσιμέντο και τη σιωπή.

Ένα κάλεσμα που μοιάζει να λέει πως όσο υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να σωθεί μια ζωή, η προσπάθεια δεν πρέπει να σταματήσει.

Τα συντρίμμια γύρω του, μαρτυρούν το μέγεθος της καταστροφής.

Πέτρες, σίδερα, σπασμένα τούβλα και διαλυμένοι τοίχοι.

Όμως, εκείνος δεν βλέπει μόνο χαλάσματα.

Ψάχνει.

Επιμένει.

Ελπίζει.

Οι άνθρωποι συχνά πιστεύουμε πως είμαστε το πιο εξελιγμένο είδος στον πλανήτη.

Κι όμως, σε στιγμές σαν κι αυτή, ένα ζώο μας διδάσκει τι σημαίνει αφοσίωση, καθήκον και ανιδιοτελής αγάπη.

Δεν ζητά χρήματα.

Δεν ζητά δόξα.

Δεν ζητά χειροκρότημα.

Δεν γνωρίζει αν αυτός που ίσως περιμένει βοήθεια, είναι πλούσιος, ή φτωχός, άνδρας, ή γυναίκα, παιδί, ή ηλικιωμένος.

Δεν τον ενδιαφέρει η καταγωγή, η γλώσσα ή η θρησκεία.

Για εκείνον, κάθε ανθρώπινη ζωή έχει την ίδια αξία.

Και συνεχίζει.

Με τα πόδια του, να πατούν πάνω σε κοφτερές πέτρες.

Με τη σκόνη, να γεμίζει τα πνευμόνια του.

Με την εξάντληση, να βαραίνει το σώμα του.

Κι όμως δεν εγκαταλείπει.

Γιατί έτσι αγαπούν τα ζώα.

Ολόψυχα.

Χωρίς ανταλλάγματα.

Χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά, ανάμεσα στον άνθρωπο και στα ζώα.

Εκεί όπου εμείς πολλές φορές διχάζουμε τον κόσμο σε στρατόπεδα, εκείνα βλέπουν μόνο ψυχές, που αξίζουν να σωθούν.

Αυτή η εικόνα, δεν δείχνει απλώς έναν σκύλο μέσα στα ερείπια.

Δείχνει το μεγαλείο της ανιδιοτελούς προσφοράς.

Δείχνει πως η ελπίδα μπορεί να έχει τέσσερα πόδια.

Πως η γενναιότητα μπορεί να μην κρατά όπλα, αλλά να διαθέτει καρδιά.

Πως ο ηρωισμός δεν χρειάζεται μετάλλια.

Κάθε τέτοιος σκύλος, είναι ένας σιωπηλός διασώστης.

Ένας ακούραστος σύντροφος των ανθρώπων, που εργάζονται ασταμάτητα για να βρουν μια ανάσα ζωής, κάτω από τα χαλάσματα.

Η παρουσία του δεν είναι μόνο πρακτική.

Είναι και ένα μήνυμα, ότι ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, υπάρχει χώρος για ελπίδα.

Και ίσως το πιο συγκλονιστικό μάθημα να είναι αυτό:

Τα ζώα δεν μας σώζουν μόνο από τις καταστροφές.

Μας σώζουν και από την απανθρωπιά.

Μας υπενθυμίζουν, πως η συμπόνια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη.

Πως η αλληλεγγύη, δεν γνωρίζει σύνορα.

Πως η αγάπη, δεν χρειάζεται λόγια για να γίνει κατανοητή.

Αν κάποτε αναρωτηθούμε τι σημαίνει πραγματικός ήρωας, ας θυμηθούμε αυτή τη σκηνή.

Έναν σκύλο, να στέκεται όρθιος πάνω στα συντρίμμια, να γαβγίζει ασταμάτητα απέναντι στη σιωπή, σαν να αρνείται να δεχτεί ότι όλα έχουν τελειώσει.

Γιατί όσο υπάρχει μια ψυχή που συνεχίζει να παλεύει για μια άλλη ζωή, η ελπίδα δεν έχει πεθάνει.

Τα ζώα δεν σώζουν μόνο ζωές.

Μας θυμίζουν καθημερινά τι σημαίνει να είσαι πραγματικά άνθρωπος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Όταν ένας καταστροφικός σεισμός χτυπά μια χώρα, η παγκόσμια προσοχή στρέφεται δικαιολογημένα στους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, στους τραυματίες και στους αγνοούμενους.

Όμως, μέσα στα ίδια χαλάσματα, κάτω από τις ίδιες πλάκες τσιμέντου και ανάμεσα στα συντρίμμια των σπιτιών, υπάρχουν και άλλοι αθώοι επιζώντες.

Πλάσματα που δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια με λόγια, αλλά υποφέρουν εξίσου.

Στη Βενεζουέλα, μετά τον φονικό σεισμό, χιλιάδες σκύλοι και γάτες βρέθηκαν ξαφνικά χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή, χωρίς νερό και, πολλές φορές, χωρίς τους ανθρώπους, που αποτελούσαν ολόκληρο τον κόσμο τους.

Για εκείνα, ο κόσμος άλλαξε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Η γη άρχισε να τρέμει, οι τοίχοι κατέρρευσαν, οι γνώριμες μυρωδιές χάθηκαν μέσα στη σκόνη και ο φόβος έγινε η νέα τους πραγματικότητα.

Δεν γνωρίζουν τι είναι ένας σεισμός.

Δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί το σπίτι τους μετατράπηκε σε ερείπια.

Δεν αντιλαμβάνονται γιατί οι άνθρωποί τους δεν επιστρέφουν.

Περιμένουν… κοιτάζοντας κάθε πρόσωπο που πλησιάζει, ελπίζοντας πως θα είναι εκείνος που θα τους αγκαλιάσει ξανά.

Πόσα ζώα βρίσκονται ακόμη παγιδευμένα κάτω από τα χαλάσματα;

Πόσα περιπλανώνται τραυματισμένα στους δρόμους, αναζητώντας μια σταγόνα νερό;

Πόσα κουτάβια και γατάκια περιμένουν μάταια τη μητέρα τους;

Κανείς δεν γνωρίζει τον ακριβή αριθμό.

Και ίσως ποτέ να μην τον μάθουμε.

Μέσα στο χάος, όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν τα ξεχνούν.

Διασώστες που, αφού απεγκλωβίσουν έναν άνθρωπο, συνεχίζουν την αναζήτηση, όταν ακούσουν ένα αδύναμο γάβγισμα, ή ένα σιγανό νιαούρισμα.

Εθελοντές που μοιράζουν τροφή και νερό, όχι μόνο στους ανθρώπους, αλλά και στα ζώα που περιφέρονται φοβισμένα.

Κτηνίατροι που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Είναι αυτοί που αποδεικνύουν ότι η ανθρωπιά δεν σταματά στο ανθρώπινο είδος.

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα που χάθηκαν στην καταστροφή.

Είναι ζωντανές ψυχές.

Νιώθουν φόβο, πόνο, άγχος, πείνα, δίψα και μοναξιά.

Θρηνούν με τον δικό τους τρόπο την απώλεια των ανθρώπων που αγαπούσαν.

Πολλά παραμένουν δίπλα στα χαλάσματα του σπιτιού τους για ημέρες, περιμένοντας κάποιον που ίσως να μην επιστρέψει ποτέ.

Αυτή η εικόνα είναι από τις πιο σπαρακτικές υπενθυμίσεις της άρρηκτης σχέσης, που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα στον άνθρωπο και στα ζώα.

Κάθε καταστροφή μας θυμίζει ότι η προστασία των ζώων δεν αποτελεί πολυτέλεια.

Είναι αναπόσπαστο κομμάτι κάθε ανθρωπιστικής προσπάθειας.

Σε κάθε σχέδιο πολιτικής προστασίας, πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη και για τα ζώα, δεσποζόμενα και αδέσποτα.

Γιατί και αυτά είναι θύματα.

Και η διάσωσή τους σώζει ζωές, αλλά και δίνει ελπίδα στους ανθρώπους που τα αγαπούν.

Από τα συντρίμμια της Βενεζουέλας, αναδύονται ιστορίες που συγκλονίζουν.

Σκύλοι που εντοπίστηκαν ζωντανοί, έπειτα από ώρες, ή και ημέρες εγκλωβισμού.

Γάτες που βγήκαν τρομαγμένες, μέσα από χαραμάδες, αναζητώντας μια ασφαλή αγκαλιά.

Ζώα που, παρά τον τρόμο που έζησαν, εξακολουθούν να εμπιστεύονται τον άνθρωπο που σκύβει να τα βοηθήσει.

Αυτές οι ιστορίες μας υπενθυμίζουν ότι ακόμη και μέσα στην πιο βαθιά καταστροφή, υπάρχει χώρος για ελπίδα.

Κάθε ζωή που σώζεται, είναι μια μικρή νίκη απέναντι στην απόγνωση.

Κάθε ζώο που απεγκλωβίζεται, είναι μια υπενθύμιση ότι η συμπόνια μπορεί να επιβιώσει ακόμη και μέσα στα ερείπια.

Ας μη θυμόμαστε τα ζώα μόνο όταν μια τραγωδία συγκλονίζει τον κόσμο.

Ας τα θυμόμαστε κάθε μέρα.

Ας στηρίζουμε όσους αγωνίζονται για τη διάσωσή τους.

Ας απαιτούμε από τις αρχές να τα συμπεριλαμβάνουν σε κάθε σχέδιο αντιμετώπισης καταστροφών.

Και ας μην επιτρέψουμε ποτέ να θεωρηθούν «παράπλευρες απώλειες».

Σήμερα, η σκέψη μας βρίσκεται στους ανθρώπους της Βενεζουέλας που δοκιμάζονται, αλλά και στους πιο σιωπηλούς επιζώντες αυτής της τραγωδίας.

Στους σκύλους, που συνεχίζουν να περιμένουν τον άνθρωπό τους.

Στις γάτες, που τρέμουν κρυμμένες μέσα στα ερείπια.

Στα κουτάβια και τα γατάκια, που γεννήθηκαν μέσα στον φόβο.

Σε κάθε πλάσμα που εξακολουθεί να παλεύει για μια ακόμη ημέρα ζωής.

Ας μην τους ξεχάσουμε.

Γιατί η αξία της ανθρωπιάς δεν μετριέται μόνο από το πώς φροντίζουμε τους ανθρώπους στις δύσκολες στιγμές, αλλά και από το αν απλώνουμε το χέρι μας, σε εκείνους που δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια με λόγια.

Για όλα τα ζώα που χάθηκαν.

Για όλα όσα ακόμη παλεύουν να επιβιώσουν.

Και για όλους τους διασώστες και εθελοντές, που αποδεικνύουν καθημερινά ότι η ζωή κάθε πλάσματος έχει αξία.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ποιος Υπερασπίζεται τα Αδέσποτα;

Οι Πολίτες Δεν Μπορούν να Μένουν Θεατές.

Η Σιωπή Μας Γίνεται Συνενοχή.

Δεν αρκεί να αγανακτούμε.

Πρέπει να αντιδρούμε.

Γιατί όταν ο μπόγιας φεύγει, για πολλά αδέσποτα δεν υπάρχει επιστροφή.

Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία καλείται να αποφασίσει αν θα παραμείνει απλός θεατής, ή αν θα υπερασπιστεί τις αξίες της.

Η προστασία των αδέσποτων ζώων, είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Δεν νοείται, το 2026, οι πολίτες να παρακολουθούν αμέτοχοι τη μεταφορά αδέσποτων ζώων, χωρίς να γνωρίζουν αν η διαδικασία είναι νόμιμη, ποιος την έχει διατάξει, πού οδηγούνται τα ζώα και ποια θα είναι η τύχη τους.

Η αδιαφορία είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος κάθε αυθαιρεσίας.

Αν υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι μια περισυλλογή δεν γίνεται σύμφωνα με τις προϋποθέσεις που προβλέπει η νομοθεσία, οι πολίτες έχουν όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να ζητούν εξηγήσεις.

Η προστασία των ζώων, δεν είναι ιδιωτική υπόθεση λίγων εθελοντών.

Είναι υπόθεση ολόκληρης της κοινωνίας.

Τα αδέσποτα δεν είναι απορρίμματα.

Δεν είναι εμπόδια στην τουριστική εικόνα.

Δεν είναι αντικείμενα, που μπορούν να εξαφανιστούν, επειδή κάποιοι θεωρούν ότι ενοχλούν.

Είναι ζωντανά, αισθανόμενα όντα, που προστατεύονται από τον νόμο.

Κάθε φορά που εμφανίζεται ένα δημοτικό συνεργείο περισυλλογής, οι πολίτες δικαιούνται να γνωρίζουν:

Ποιος έδωσε την εντολή.

Για ποιο λόγο περισυλλέγεται το συγκεκριμένο ζώο.

Αν υπάρχει κτηνιατρική γνωμάτευση όταν απαιτείται.

Πού θα μεταφερθεί.

Πότε θα επιστρέψει στο φυσικό του περιβάλλον, εφόσον αυτό προβλέπεται.

Η διαφάνεια δεν είναι χάρη.

Είναι υποχρέωση της διοίκησης.

Τα τελευταία χρόνια έχουν διατυπωθεί πολλές καταγγελίες από πολίτες, φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις, σχετικά με τη διαχείριση αδέσποτων, σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Κάθε τέτοια καταγγελία, οφείλει να διερευνάται από τις αρμόδιες αρχές με βάση πραγματικά στοιχεία.

Παράλληλα, δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι κάθε περισυλλογή, ή κάθε μεταφορά ενός ζώου, οδηγεί σε παράνομη ευθανασία χωρίς αποδείξεις.

Ακριβώς γι’ αυτό απαιτείται πλήρης λογοδοσία.

Όταν υποτίθεται όλα γίνονται νόμιμα, δεν υπάρχει λόγος να αποκρύπτονται στοιχεία.

Γιατί να μη δημοσιεύονται αναλυτικά οι αριθμοί των περισυλλογών;

Γιατί να μη γνωρίζει κάθε πολίτης πόσα ζώα υιοθετήθηκαν;

Πόσα επανεντάχθηκαν;

Πόσα νοσηλεύονται;

Πόσα πέθαναν από φυσικά αίτια;

Πόσα υποβλήθηκαν σε ευθανασία και με ποια τεκμηριωμένη κτηνιατρική αιτιολογία, όπως προβλέπει ο νόμος;

Η κοινωνία δεν ζητά τίποτε περισσότερο από την αλήθεια.

Η σιωπή γεννά δυσπιστία.

Η διαφάνεια γεννά εμπιστοσύνη.

Τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες;

Η λύση βρίσκεται στην αντιπαράθεση και στην αυτοδικία, από οργισμένους φιλόζωους;

Γιατί όπως φαίνεται, είναι θέμα χρόνου να οδηγηθεί και εκεί.

Μην αναγκάσετε τον κόσμο να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.

Βρίσκεται στη νόμιμη, οργανωμένη και τεκμηριωμένη δράση;

Οι πολίτες μπορούν:

Να καταγράφουν με νόμιμο τρόπο περιστατικά που τους προκαλούν ανησυχία.

Να ζητούν επίσημη ενημέρωση από τον Δήμο για κάθε περισυλλογή.

Να υποβάλλουν έγγραφες αναφορές, όταν θεωρούν ότι υπάρχουν παρατυπίες.

Να ενημερώνουν τις αρμόδιες αστυνομικές, ή εισαγγελικές αρχές όταν υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις παραβίασης της νομοθεσίας.

Να στηρίζουν υιοθεσίες, στειρώσεις και προγράμματα πρόληψης, που αποτελούν τη μόνη βιώσιμη λύση για τη μείωση του αριθμού των αδέσποτων.

Η πραγματική λύση δεν είναι να γεμίζουν τα κυνοκομεία.

Η πραγματική λύση είναι να αδειάζουν, μέσω υπεύθυνων υιοθεσιών και να μειώνονται οι εγκαταλείψεις.

Δεν μπορεί κάθε χρόνο να γεννιούνται χιλιάδες ανεπιθύμητα κουτάβια.

Δεν μπορεί κάθε Δήμος να αντιμετωπίζει το πρόβλημα μόνο με περισυλλογές.

Δεν μπορεί οι εθελοντές να σηκώνουν μόνοι τους ένα βάρος, που ανήκει στην Πολιτεία και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Η προστασία των ζώων απαιτεί σχέδιο, πρόληψη, χρηματοδότηση και λογοδοσία.

Απαιτεί επίσης ενεργούς πολίτες.

Γιατί όταν η κοινωνία σιωπά, οι αυθαιρεσίες πολλαπλασιάζονται.

Όταν όμως οι πολίτες ενημερώνονται, καταγράφουν, διεκδικούν και ζητούν διαφάνεια, η διοίκηση υποχρεώνεται να λογοδοτήσει.

Τα αδέσποτα δεν έχουν φωνή.

Εμείς έχουμε.

Και η φωνή αυτή πρέπει να ακούγεται πάντα με επιχειρήματα, στοιχεία και σεβασμό στη νομιμότητα.

Αδέσποτα σε Κίνδυνο.

Η Κοινωνία Οφείλει να Αντιδράσει.

Κάθε Παράνομη Περισυλλογή, Είναι Υπόθεση Όλων Μας.

Πίσω από τις Κλειστές Πόρτες των Περισυλλογών, Τα Αδέσποτα Δεν Είναι Αόρατα.

Η Προστασία των Ζώων Δεν Τελειώνει στο Κλουβί.

Η προστασία των ζώων, δεν μπορεί να βασίζεται σε φόβους, ή φήμες.

Πρέπει να βασίζεται σε διαφάνεια, εφαρμογή του νόμου και συνεχή δημόσιο έλεγχο.

Μόνο έτσι μπορούν να προστατευθούν, τόσο τα ζώα, όσο και η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.

Η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από περισσότερη σιωπή.

Έχει ανάγκη από περισσότερη συμμετοχή.

Έχει ανάγκη από πολίτες, που δεν θα γυρίζουν το βλέμμα αλλού, όταν βλέπουν ένα ζώο να απομακρύνεται, χωρίς να γνωρίζουν γιατί.

Έχει ανάγκη από Δήμους που θα αποδεικνύουν καθημερινά, με στοιχεία και όχι με δηλώσεις, ότι λειτουργούν με σεβασμό στη νομοθεσία και στην ευζωία των ζώων καιόχισαν δήμιοι του μεσαίωνα.

Γιατί ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, δεν μετριέται από το πόσο εύκολα εξαφανίζει τα αδέσποτα από τους δρόμους, αλλά από το πόσο υπεύθυνα και ανθρώπινα τα προστατεύει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία αποκαλύπτει τον πραγματικό της χαρακτήρα, όχι από τα λόγια της, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και η Ελλάδα του 2026, δυστυχώς βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν σκοτεινό καθρέφτη, μέσα στον οποίο αντανακλάται μια πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.

Στη μαύρη λίστα της ντροπής, βρίσκονται τα αδέσποτα ζώα, που συνεχίζουν να πεθαίνουν από φόλες, ευθανασίες, κακοποιήσεις, εγκατάλειψη και αδιαφορία.

Δίπλα τους βρίσκονται τα παραγωγικά ζώα, συχνά καταδικασμένα να ζουν και να πεθαίνουν, σε συνθήκες που δεν συνάδουν με κανέναν πολιτισμό που σέβεται τη ζωή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στο στόχαστρο μπαίνουν ολοένα και περισσότερο τα άγρια ζώα της χώρας:

Οι αρκούδες, οι λύκοι, τα αρπακτικά πουλιά, ακόμη και θαλάσσια, ή εισβολικά είδη, τα οποία μετατρέπονται εύκολα σε αποδιοπομπαίους τράγους, κάθε φορά που απαιτείται ένας εύκολος ένοχος.

Η συνταγή είναι πάντα η ίδια.

Πρώτα κατασκευάζεται ο φόβος.

Έπειτα ακολουθεί η δαιμονοποίηση.

Και στο τέλος εμφανίζονται οι φωνές, που ζητούν «μείωση πληθυσμών», «εκκαθαρίσεις», «εξόντωση», βαφτίζοντας τη βία ως λύση και τη θανάτωση ως διαχείριση.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι οι ακραίες φωνές.

Είναι η σιωπή.

Είναι η αδιαφορία.

Είναι οι τοπικές κοινωνίες, που παρακολουθούν χωρίς να αντιδρούν.

Είναι η εξοικείωση, με εικόνες νεκρών ζώων στους δρόμους, με δηλητηριασμένα πλάσματα στα χωράφια, με πυροβολημένα άγρια ζώα στα βουνά.

Είναι η σταδιακή απώλεια της συλλογικής μας ευαισθησίας.

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τον θάνατο των ζώων, κινδυνεύει να συνηθίσει και κάθε άλλη μορφή βίας.

Η υποτίμηση της ζωής, δεν σταματά ποτέ στο πρώτο θύμα.

Επεκτείνεται, κανονικοποιείται και τελικά διαβρώνει τα θεμέλια της ίδιας της κοινωνικής συνοχής.

Δεν είναι λύση να αναζητούμε διαρκώς νέα θύματα.

Δεν είναι λύση να χαρακτηρίζουμε κάθε ζώο που ενοχλεί τα ανθρώπινα συμφέροντα ως «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.

Δεν είναι λύση να μετατρέπουμε την άγρια φύση σε εχθρό και την προστασία της ζωής σε αντικείμενο χλευασμού.

Η πραγματική λύση βρίσκεται αλλού.

Βρίσκεται στην παιδεία και στην καλλιέργεια σεβασμού προς κάθε μορφή ζωής από το σχολείο μέχρι την τοπική κοινωνία.

Βρίσκεται στην αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για την κακοποίηση των ζώων, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς πολιτικό κόστος.

Βρίσκεται στην επιστημονική διαχείριση των συγκρούσεων ανθρώπου και άγριας ζωής, με πρόληψη, ενημέρωση και σύγχρονες πρακτικές συνύπαρξης.

Βρίσκεται στη στήριξη των εθελοντών, των φιλοζωικών σωματείων, των φιλοζωικών οργανώσεων και των περιβαλλοντικών φορέων, που καθημερινά καλύπτουν τα κενά της Πολιτείας.

Πάνω απ’ όλα όμως, βρίσκεται στην ενεργοποίηση των ίδιων των πολιτών.

Καμία αλλαγή δεν θα έρθει, όσο η κοινωνία παραμένει θεατής.

Όσο οι άνθρωποι σιωπούν μπροστά στη βία, η βία θα επεκτείνεται.

Όσο οι τοπικές κοινωνίες αδιαφορούν, η αδιαφορία θα μετατρέπεται σε συνενοχή.

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερες λίστες θανάτου.

Χρειάζεται περισσότερες φωνές υπεράσπισης της ζωής.

Χρειάζεται πολίτες, που θα αρνηθούν να αποδεχθούν ως φυσιολογικό τον βασανισμό, την εξόντωση και τη δαιμονοποίηση των ζώων.

Χρειάζεται μια νέα κοινωνική συμφωνία, που θα αναγνωρίζει ότι ο πολιτισμός μιας χώρας, δεν μετριέται από τα λόγια των κυβερνήσεων, ή τις δημόσιες σχέσεις των θεσμών, αλλά από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματα, που μοιράζονται μαζί μας αυτόν τον τόπο.

Η επιλογή είναι δική μας.

Ή θα συνεχίσουμε να κατρακυλάμε στον δρόμο της βαρβαρότητας και της αδιαφορίας, ή θα οικοδομήσουμε μια κοινωνία, που θα σέβεται τη ζωή σε όλες τις μορφές της.

Γιατί η προστασία των ζώων, δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση λίγων ευαισθητοποιημένων ανθρώπων.

Είναι ζήτημα δημοκρατίας, πολιτισμού και ανθρωπιάς.

Και όσο αυτό δεν γίνεται κατανοητό, η χώρα θα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ζοφερή πραγματικότητα, που προσβάλλει όχι μόνο τα ζώα, αλλά και την ίδια την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η υπόθεση της Anubis K9 Team, δεν αφορά απλώς μια εξειδικευμένη ομάδα έρευνας και διάσωσης.

Δεν αφορά μόνο έναν σκύλο ανίχνευσης, ούτε μία καταγγελία που δημοσιεύτηκε σε κάποιο μέσο ενημέρωσης.

Αφορά ένα πλέγμα γεγονότων, καταγγελιών, αντιφάσεων και ερωτημάτων που, όσο παραμένουν αναπάντητα, ενισχύουν την καχυποψία μιας κοινωνίας, που έχει κουραστεί να βλέπει την αλήθεια να χάνεται πίσω από πολιτικές σκοπιμότητες, επικοινωνιακές διαχειρίσεις και θεσμικές σιωπές.

Η Anubis K9 Team αποτελεί μία από τις ελάχιστες – και σύμφωνα με δημόσιες αναφορές τη μοναδική στην Ελλάδα – εξειδικευμένες ομάδες, που δραστηριοποιούνται στον εντοπισμό αγνοουμένων ανθρώπων, ζωντανών, ή νεκρών, μέσω ειδικά εκπαιδευμένων σκύλων έρευνας.

Πρόκειται για ένα αντικείμενο ιδιαίτερα απαιτητικό, το οποίο σε πολλές χώρες θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής προστασίας και της διερεύνησης κρίσιμων περιστατικών.

Μετά το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, η συγκεκριμένη ομάδα βρέθηκε στο επίκεντρο, καθώς συμμετείχε σε επιχειρήσεις αναζήτησης και εντοπισμού θυμάτων.

Οι σκύλοι της ομάδας συνέβαλαν στον εντοπισμό ανθρώπων, σε μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Και όμως, αντί η Πολιτεία να αναγνωρίσει και να στηρίξει έμπρακτα το έργο τέτοιων ομάδων, η δημόσια συζήτηση μετατοπίστηκε σε μια σειρά από γεγονότα, που γεννούν εύλογα ερωτήματα.

Το πρώτο σοκ ήρθε με την είδηση της δολοφονίας του σκύλου Echo της ομάδας, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε αποστολές έρευνας και εντοπισμού.

Πρόκειται για ένα περιστατικό, που από μόνο του θα έπρεπε να είχε κινητοποιήσει άμεσα όλους τους αρμόδιους μηχανισμούς.

Όταν ένας ειδικά εκπαιδευμένος σκύλος, με σημαντική επιχειρησιακή αξία και πολυετή προσφορά, χάνει τη ζωή του κάτω από συνθήκες, που καταγγέλλονται ως εγκληματική ενέργεια, η υπόθεση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα συνηθισμένο περιστατικό κακοποίησης ζώου.

Η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει:

Ποιοι ήταν οι δράστες;

Ποιο ήταν το κίνητρο;

Υπήρξε πλήρης διερεύνηση;

Υπάρχουν αποτελέσματα από τις αρμόδιες αρχές;

Και κυρίως, γιατί ένα τόσο σοβαρό περιστατικό, δεν προκάλεσε την ένταση των αντιδράσεων, που συνήθως παρατηρείται σε άλλες υποθέσεις κακοποίησης ζώων;

Τα ερωτήματα αυτά γίνονται ακόμη πιο έντονα μετά τις δημόσιες καταγγελίες της εκπροσώπου της ομάδας, Αγγελικής Διακομανώλη, η οποία ανέφερε σε συνέντευξή της, ότι υπήρξε απόπειρα χρηματισμού, από πρόσωπο που συνδέεται με κρατικό φορέα και φέρεται να εμπλέκεται, ή να ελέγχεται σε σχέση με την υπόθεση των Τεμπών.

Μια τέτοια καταγγελία δεν είναι ούτε απλή ούτε συνηθισμένη.

Αν είναι αβάσιμη, οφείλει να διερευνηθεί και να απορριφθεί θεσμικά.

Αν όμως περιέχει στοιχεία αλήθειας, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια υπόθεση εξαιρετικά σοβαρή, που αγγίζει τον πυρήνα της διαφάνειας, της λογοδοσίας και της λειτουργίας των θεσμών.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η ίδια η καταγγελία.

Είναι η σχεδόν απόλυτη απουσία δημόσιας θεσμικής αντίδρασης.

Σε ένα κράτος δικαίου, όταν διατυπώνονται τόσο σοβαρές καταγγελίες, οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να ενεργοποιούνται άμεσα.

Να ερευνούν, να καλούν μάρτυρες, να συλλέγουν στοιχεία και να ενημερώνουν την κοινωνία για την πορεία της διερεύνησης.

Η σιωπή δεν αποτελεί απάντηση.

Η αδράνεια δεν αποτελεί απάντηση.

Η αποσιώπηση δεν αποτελεί απάντηση.

Η υπόθεση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα, αν εξεταστεί μέσα στο γενικότερο κλίμα που επικρατεί γύρω από την τραγωδία των Τεμπών.

Από την πρώτη στιγμή, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξέφρασε δυσπιστία απέναντι στους χειρισμούς των αρμοδίων αρχών.

Οι αντιπαραθέσεις για τα αίτια του δυστυχήματος, οι συζητήσεις για παραλείψεις, οι καταγγελίες συγγενών θυμάτων και οι πολιτικές συγκρούσεις, δημιούργησαν ένα περιβάλλον βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, κάθε νέα καταγγελία δεν αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένο περιστατικό, αλλά ως μέρος ενός μεγαλύτερου παζλ.

Και όταν οι πολίτες δεν λαμβάνουν πειστικές απαντήσεις, αρχίζουν να αναζητούν μόνοι τους εξηγήσεις.

Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο σημείο για μια δημοκρατία.

Όχι η ύπαρξη ερωτημάτων.

Αλλά η απουσία αξιόπιστων απαντήσεων.

Η Anubis K9 Team δεν θα έπρεπε να βρίσκεται απέναντι στο κράτος.

Θα έπρεπε να αποτελεί συνεργάτη του.

Οι άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνια εκπαίδευσης, χρόνο, χρήματα και προσωπική ζωή για να δημιουργήσουν επιχειρησιακά σκυλιά έρευνας, προσφέρουν μια υπηρεσία που συχνά αποδεικνύεται ανεκτίμητη σε καταστροφές, ατυχήματα και εξαφανίσεις.

Η προστασία τους θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητη.

Το ίδιο και η προστασία των ζώων που υπηρετούν σε τέτοιες αποστολές.

Ένας σκύλος έρευνας δεν είναι απλώς ένα ζώο.

Είναι συνεργάτης διάσωσης.

Είναι επιχειρησιακό μέσο.

Είναι αποτέλεσμα πολυετούς εκπαίδευσης.

Είναι κομμάτι μιας αποστολής, που πολλές φορές φέρνει απαντήσεις σε οικογένειες, που αναζητούν τους δικούς τους ανθρώπους.

Γι’ αυτό και η δολοφονία ενός τέτοιου σκύλου, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια υπόθεση ρουτίνας.

Η κοινωνία απαιτεί διαφάνεια.

Απαιτεί λογοδοσία.

Απαιτεί διερεύνηση.

Και πάνω από όλα απαιτεί ίση αντιμετώπιση όλων των υποθέσεων, ανεξάρτητα από το ποιοι μπορεί να θίγονται.

Το ζητούμενο δεν είναι να υιοθετηθεί άκριτα οποιαδήποτε καταγγελία.

Το ζητούμενο είναι να ερευνηθεί.

Να εξεταστεί.

Να επιβεβαιωθεί, ή να διαψευστεί με στοιχεία.

Γιατί μόνο τα στοιχεία μπορούν να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη.

Μόνο η πλήρης διαφάνεια μπορεί να κλείσει τα στόματα της αμφισβήτησης.

Μόνο η αλήθεια μπορεί να δικαιώσει όσους ζητούν απαντήσεις.

Η υπόθεση της Anubis K9 Team, της δολοφονίας του σκύλου της Echo και των δημόσιων καταγγελιών που ακολούθησαν, δεν αφορά μόνο μία ομάδα, ή ένα ζώο.

Αφορά το δικαίωμα της κοινωνίας να γνωρίζει.

Αφορά την υποχρέωση των θεσμών να λογοδοτούν.

Αφορά την ανάγκη να διερευνώνται όλες οι σοβαρές καταγγελίες χωρίς φόβο, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς πολιτικά φίλτρα.

Μέχρι να δοθούν ξεκάθαρες απαντήσεις, τα ερωτήματα θα παραμένουν.

Και κάθε ημέρα που περνά χωρίς ουσιαστική ενημέρωση, η σκιά της αμφιβολίας θα μεγαλώνει.

Γιατί σε μια δημοκρατία, η αλήθεια δεν πρέπει ποτέ να φοβάται την έρευνα.

Και η έρευνα δεν πρέπει ποτέ να σταματά μπροστά στην εξουσία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η υπόθεση της Γαστούνης δεν αποκάλυψε μόνο τη φρίκη ενός περιστατικού που συγκλόνισε ολόκληρη την Ελλάδα.

Αποκάλυψε και κάτι ακόμη.

Κάτι βαθύτερο, πιο επικίνδυνο και ίσως πιο καταστροφικό για το ίδιο το φιλοζωικό κίνημα.

Αποκάλυψε πόσο εύκολα η οργή, μπορεί να μετατραπεί σε όχλο.

Πόσο εύκολα η αγανάκτηση, μπορεί να μετατραπεί σε φανατισμό.

Πόσο εύκολα άνθρωποι που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για τα πιο αδύναμα και απροστάτευτα πλάσματα, μπορούν να εγκαταλείψουν κάθε έννοια λογικής, ψυχραιμίας και δικαιοσύνης.

Μέσα σε λίγες ώρες από τη δημοσιοποίηση του βίντεο, ξεκίνησε ένα πρωτοφανές κύμα παραπληροφόρησης.

Ένα καρέ χαμηλής ανάλυσης μετατράπηκε, μέσω εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης, σε ένα υποτιθέμενο πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο που δεν υπήρχε.

Ένα πρόσωπο, που δεν αποτελούσε προϊόν έρευνας, ταυτοποίησης, ή αποδεικτικών στοιχείων.

Ήταν ένα πρόσωπο, που δημιούργησε ένας αλγόριθμος.

Μια εικασία.

Μια ψηφιακή κατασκευή.

Κι όμως, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, η εικόνα αυτή παρουσιάστηκε ως δεδομένο.

Ως αλήθεια.

Ως απόδειξη.

Ως η «δολοφόνος».

Χιλιάδες κοινοποιήσεις ακολούθησαν.

Σελίδες, ομάδες, αυτοαποκαλούμενοι ακτιβιστές, ακόμη και οργανωμένοι φορείς, αναπαρήγαγαν τη φωτογραφία, χωρίς να μπουν στον κόπο να ελέγξουν το παραμικρό.

Χωρίς διασταύρωση.

Χωρίς επιβεβαίωση.

Χωρίς υπευθυνότητα.

Η ανάγκη να βρεθεί ένας ένοχος, αποδείχθηκε ισχυρότερη, από την ανάγκη να βρεθεί η αλήθεια.

Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να δημοσιεύουν διευθύνσεις.

Άλλοι να εντοπίζουν πιθανά οχήματα.

Άλλοι να προτρέπουν σε «επισκέψεις».

Άλλοι να μιλούν ανοιχτά για εκδίκηση.

Και χιλιάδες άνθρωποι χειροκροτούσαν.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Αυτό δεν είναι φιλοζωία.

Αυτό δεν είναι αγώνας για τα ζώα.

Αυτό είναι ψηφιακό λιντσάρισμα.

Και το πιο ανησυχητικό είναι, ότι πολλοί δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται καν τη διαφορά.

Η φιλοζωία δεν μπορεί να βασίζεται στην κατασκευή ενόχων.

Δεν μπορεί να βασίζεται σε ψεύτικες εικόνες.

Δεν μπορεί να βασίζεται σε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες.

Δεν μπορεί να βασίζεται σε διαδικτυακούς όχλους.

Όποιος πιστεύει ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, δεν υπηρετεί τα ζώα.

Υπηρετεί αποκλειστικά τον θυμό του.

Και ο θυμός, όταν δεν συνοδεύεται από λογική και υπευθυνότητα, μετατρέπεται σε όπλο, που στρέφεται τελικά εναντίον της ίδιας της υπόθεσης, που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται.

Η πραγματική ζημιά, δεν είναι μόνο ότι μπορεί να στοχοποιηθεί ένας αθώος άνθρωπος.

Η πραγματική ζημιά είναι, ότι καταρρέει η αξιοπιστία ολόκληρου του χώρου.

Κάθε φορά που διαδίδεται μια ψεύτικη πληροφορία.

Κάθε φορά που μια εικασία παρουσιάζεται ως γεγονός.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος καταδικάζεται, πριν ολοκληρωθεί η έρευνα.

Κάθε φορά που ο όχλος βαφτίζεται «ακτιβισμός».

Χάνεται ένα κομμάτι της εμπιστοσύνης, που έχει ανάγκη η φιλοζωία, για να πετύχει αλλαγές.

Και η εμπιστοσύνη, είναι το πολυτιμότερο κεφάλαιο κάθε κοινωνικού κινήματος.

Χωρίς εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν σύμμαχοι.

Χωρίς εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν πολίτες πρόθυμοι να ακούσουν.

Χωρίς εμπιστοσύνη, δεν υπάρχουν χορηγίες, εθελοντές, θεσμικές συνεργασίες και πολιτική επιρροή.

Το χειρότερο όμως είναι, ότι αυτή η εικόνα δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.

Υπήρχε πάντα.

Για χρόνια ο φιλοζωικός χώρος στην Ελλάδα δίνει μάχη, όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για τη δημόσια εικόνα του.

Για χρόνια, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντιμετωπίζει με δυσπιστία, όσους ασχολούνται με τα αδέσποτα και την προστασία των ζώων.

Και δυστυχώς, πολλές φορές η δυσπιστία αυτή, δεν δημιουργήθηκε χωρίς λόγο.

Δημιουργήθηκε από συμπεριφορές, που έδιναν την εντύπωση φανατισμού.

Από κραυγές, αντί για επιχειρήματα.

Από ύβρεις, αντί για διάλογο.

Από επιθέσεις, αντί για τεκμηρίωση.

Από ανθρώπους που πίστεψαν, ότι η αγάπη για τα ζώα τους δίνει το δικαίωμα να αγνοούν κάθε άλλο κανόνα.

Δεν τους το δίνει.

Η προστασία των ζώων, δεν εξαιρεί κανέναν από την υποχρέωση να σέβεται την αλήθεια.

Δεν εξαιρεί κανέναν, από την υποχρέωση να σέβεται τους νόμους.

Δεν εξαιρεί κανέναν, από την υποχρέωση να ελέγχει τις πληροφορίες που διακινεί.

Και δεν εξαιρεί κανέναν, από την υποχρέωση να λειτουργεί με υπευθυνότητα.

Στην πραγματικότητα, όσοι μιλούν εκ μέρους των ζώων, οφείλουν να είναι ακόμη πιο προσεκτικοί.

Γιατί τα ζώα δεν έχουν δική τους φωνή.

Η δική μας φωνή είναι η δική τους φωνή.

Και όταν αυτή η φωνή μετατρέπεται σε κραυγή μίσους, το μόνο που καταφέρνει είναι να απομακρύνει ανθρώπους, που διαφορετικά θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα μας.

Το μεγαλύτερο παράδοξο είναι, ότι η ίδια ένταση που εμφανίζεται κάτω από ένα σοκαριστικό βίντεο, απουσιάζει συχνά από τα καθημερινά προβλήματα.

Απουσιάζει από τις στειρώσεις.

Απουσιάζει από τις καταγγελίες εγκατάλειψης.

Απουσιάζει από την αντιμετώπιση της αλυσόδεσης.

Απουσιάζει από τα χιλιάδες ζώα, που ζουν μόνιμα μέσα στην αδιαφορία.

Απουσιάζει από τις γάτες, που γεννούν ξανά και ξανά στους δρόμους.

Απουσιάζει από τα ζώα, που υποφέρουν αθόρυβα πίσω από μάντρες και αυλές.

Εκεί δεν υπάρχουν χιλιάδες κοινοποιήσεις.

Δεν υπάρχουν διαδικτυακά πλήθη.

Δεν υπάρχουν απειλές.

Δεν υπάρχουν κραυγές.

Υπάρχει μόνο σιωπή.

Κι όμως, εκεί βρίσκεται η πραγματική μάχη.

Η πραγματική φιλοζωία, δεν κρίνεται στη στιγμή της έκρηξης.

Κρίνεται στην καθημερινότητα.

Κρίνεται όταν κανείς δεν σε βλέπει.

Κρίνεται όταν αποφασίζεις να φροντίσεις και να περιθαλψεις.

Να ενημερώσεις.

Να καταγγείλεις.

Να εκπαιδεύσεις.

Να βοηθήσεις.

Να επιμείνεις.

Να αναλάβεις ευθύνη.

Η υπόθεση της Γαστούνης, πρέπει να αποτελέσει ένα ηχηρό καμπανάκι.

Όχι μόνο για όσους διακίνησαν ψευδείς πληροφορίες.

Αλλά για ολόκληρο το φιλοζωικό κίνημα.

Γιατί αν δεν υπάρξει αυτοκριτική, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.

Αν συνεχίσουμε να συγχέουμε την οργή με τη δικαιοσύνη, το λιντσάρισμα με τον ακτιβισμό και την παραπληροφόρηση με τη δράση, θα συνεχίσουμε να χάνουμε την εμπιστοσύνη της κοινωνίας.

Και όταν χάνεται η εμπιστοσύνη, τα πρώτα θύματα δεν είναι οι οργανώσεις.

Δεν είναι οι σελίδες.

Δεν είναι οι διαχειριστές.

Είναι τα ίδια τα ζώα.

Γι’ αυτό είναι ώρα να ειπωθεί καθαρά:

Η αλήθεια δεν είναι εμπόδιο στον αγώνα για τα ζώα.

Η αλήθεια είναι η προϋπόθεση, για να κερδηθεί αυτός ο αγώνας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ