Κάθε φορά που μια χώρα αναλαμβάνει να φιλοξενήσει έναν διεθνή θεσμό, όπως η Eurovision Song Contest, η δημόσια εικόνα μετατρέπεται σε «εθνικό στοίχημα».

Οι δρόμοι καθαρίζονται.

Οι πλατείες βάφονται.

Τα φώτα ανάβουν.

Οι κάμερες στήνονται.

Οι πολιτικοί χαμογελούν.

Οι χορηγοί επενδύουν.

Οι τουρίστες καταφθάνουν.

Όμως, υπάρχει ένα ερώτημα, που ελάχιστοι τολμούν να θέσουν:

Τι συμβαίνει με όσα θεωρούνται «ανεπιθύμητα», για την εικόνα της πόλης;

Και κυρίως… τι θα συνέβαινε στα εναπομείναντα αδέσποτα της Αττικής, αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision;

Η ερώτηση δεν είναι υπερβολική.

Δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.

Δεν είναι κινδυνολογία.

Είναι ένα ερώτημα, που γεννιέται από την ίδια την ιστορία, από τις πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί σε πολλές χώρες, πριν από μεγάλες διοργανώσεις, από τη διαχρονική αντιμετώπιση των αδέσποτων ως «οπτική ενόχληση» και όχι ως ζωντανές ψυχές.

Γιατί όταν η εικόνα μπαίνει πάνω από τη ζωή, τότε οι πιο αδύναμοι, γίνονται πάντα τα πρώτα θύματα.

Η Αττική εξακολουθεί να φιλοξενεί αδέσποτα ζώα, παρ’ όλο που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους έχουν εξαφανιστεί από τους δημιους και τους παρατρεχαμενους τους.

Σκυλιά που επιβίωσαν από φόλες, εγκατάλειψη, κακοποίηση, τροχαία και αδιαφορία.

Γάτες που γεννήθηκαν σε χαλάσματα, σε υπόγεια, σε βιομηχανικές ζώνες, σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Ζώα που επιβιώνουν, χάρη σε λίγους εθελοντές, που παλεύουν καθημερινά, χωρίς ουσιαστική κρατική στήριξη.

Και ξαφνικά φανταστείτε μια πόλη, που ετοιμάζεται να υποδεχθεί εκατομμύρια μάτια από όλο τον κόσμο.

Κανάλια.

Αποστολές.

Τουρίστες.

Χορηγούς.

Πολιτικούς.

Διεθνή μέσα.

Θα άντεχε το «τουριστικό αφήγημα» της βιτρίνας, την εικόνα ενός αδύναμου σκύλου, να ψάχνει τροφή, δίπλα σε έναν συναυλιακό χώρο;

Θα ανεχόταν η τηλεοπτική αισθητική της λαμπερής διοργάνωσης, γάτες σε πλατείες, κυνηγημένα ζώα σε στενά, ή τραυματισμένα αδέσποτα, έξω από ξενοδοχεία;

Η απάντηση τρομάζει.

Γιατί στην Ελλάδα έχουμε ήδη δει τι συμβαίνει, όταν κάποιοι αποφασίζουν, ότι τα ζώα «χαλάνε την εικόνα».

Έχουμε δει ξαφνικές εξαφανίσεις αδέσποτων, πριν από τουριστικές περιόδους.

Έχουμε δει μαζικές φόλες σε νησιά.

Έχουμε δει δήμους, να αντιμετωπίζουν τα ζώα, ως πρόβλημα δημοσίων σχέσεων.

Έχουμε δει παράνομες μετακινήσεις.

Έχουμε δει εξαφανισμένες αποικίες γατών.

Έχουμε δει “καθαρισμούς”, που ποτέ δεν καταγράφηκαν επίσημα.

Και κάθε φορά, οι υπεύθυνοι κρύβονταν πίσω από τη σιωπή.

Η λέξη «ευθανασία», πολλές φορές χρησιμοποιήθηκε καταχρηστικά.

Η λέξη «περισυλλογή», έγινε άλλοθι.

Η λέξη «διαχείριση», μετατράπηκε σε μηχανισμό εξαφάνισης.

Αν λοιπόν η Αθήνα ετοιμαζόταν ξανά για μια τόσο τεράστια διοργάνωση, ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι τα αδέσποτα δεν θα μετατρέπονταν για άλλη μία φορά, σε παράπλευρες απώλειες της βιτρίνας;

Ποιος θα μπορούσε να εγγυηθεί, ότι δεν θα ξεκινούσε μια αθόρυβη εκστρατεία «απομάκρυνσης»;

Και ακόμη πιο σημαντικό:

Ποιος θα παρακολουθούσε πραγματικά, τι συμβαίνει πίσω από τα φώτα;

Διότι η ιστορία διδάσκει, πως όταν πλησιάζουν μεγάλες διοργανώσεις, οι πιο αδύναμοι εξαφανίζονται πρώτοι από το κάδρο.

Όχι μόνο τα ζώα.

Οι φτωχοί.

Οι άστεγοι.

Οι «ανεπιθύμητοι».

Ό,τι δεν ταιριάζει με την εικόνα της τελειότητας.

Τα αδέσποτα όμως δεν είναι σκουπίδια για να «κρυφτούν».

Δεν είναι πρόβλημα αισθητικής.

Δεν είναι ντροπή για μια ευρωπαϊκή πόλη.

Ντροπή είναι η εγκατάλειψη.

Ντροπή είναι η υποκρισία.

Ντροπή είναι να μιλά μια κοινωνία για πολιτισμό, ενώ δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα.

Κάποιοι θα πουν ότι αυτά είναι υπερβολές.

Ότι «δεν θα συνέβαιναν ποτέ τέτοια πράγματα».

Όμως, οι φιλόζωοι της Ελλάδας γνωρίζουν καλά, πως τα εγκλήματα κατά των ζώων, σπάνια καταγράφονται, όπως πραγματικά συμβαίνουν.

Πόσες φόλες δεν έφτασαν ποτέ στα δελτία ειδήσεων;

Πόσες εξαφανίσεις ζώων δεν ερευνήθηκαν ποτέ;

Πόσες καταγγελίες μπήκαν στο αρχείο;

Πόσα κυκλώματα λειτουργούν ακόμα ανενόχλητα;

Η αλήθεια είναι, ότι στην Ελλάδα το αδέσποτο εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς «αναλώσιμο».

Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο στοιχείο σε κάθε μεγάλη διοργάνωση:

Η απανθρωποποίηση της ζωής, στο όνομα της εικόνας.

Αν η Αθήνα φιλοξενούσε ξανά τη Eurovision, θα έπρεπε από την πρώτη κιόλας στιγμή, να υπάρξουν δημόσιες και δεσμευτικές εγγυήσεις προστασίας των ζώων.

Να καταγράφονται όλες οι περισυλλογές.

Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια.

Να συμμετέχουν ανεξάρτητοι φιλοζωικοί φορείς.

Να ελέγχονται οι δήμοι.

Να δημοσιοποιείται κάθε μετακίνηση ζώου.

Να καταγράφονται θάνατοι, δηλητηριάσεις και εξαφανίσεις.

Να λειτουργήσει ειδική γραμμή καταγγελιών.

Να υπάρξει διεθνής παρακολούθηση.

Γιατί διαφορετικά, ο φόβος δεν θα είναι παράλογος.

Και δεν μιλάμε μόνο για οργανωμένες πρακτικές.

Σε τέτοιες περιόδους, ενεργοποιούνται και οι πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.

Άτομα που θεωρούν ότι «βοηθούν», καθαρίζοντας περιοχές από ζώα.

Δηλητηριαστές, που πιστεύουν ότι προστατεύουν την «εικόνα».

Τοπικά συμφέροντα, που δεν θέλουν αδέσποτα κοντά σε ξενοδοχεία, εμπορικούς δρόμους, ή τουριστικά σημεία.

Το έχουμε ξαναδεί.

Και κάθε φορά, οι εθελοντές είναι εκείνοι που μαζεύουν τα πτώματα από τους δρόμους.

Οι ίδιοι άνθρωποι, που ταΐζουν με δικά τους χρήματα.

Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα.

Που κλαίνε πάνω από δηλητηριασμένα σώματα.

Που απειλούνται, επειδή «χαλάνε την εικόνα».

Που στοχοποιούνται, επειδή μιλούν.

Η κοινωνία όμως πρέπει επιτέλους να αποφασίσει:

Θέλει μια πόλη-βιτρίνα, ή μια πόλη με συνείδηση;

Γιατί ο πραγματικός πολιτισμός, δεν μετριέται από σκηνικά, πυροτεχνήματα και τηλεθέαση.

Μετριέται, από το πώς μια κοινωνία φέρεται στους αδύναμους.

Και τα αδέσποτα είναι ο καθρέφτης μας.

Μια Αθήνα που θα ήθελε πραγματικά να φιλοξενήσει ξανά έναν παγκόσμιο θεσμό, θα έπρεπε να κάνει κάτι ιστορικό:

Να μετατρέψει την προστασία των αδέσποτων, σε κομμάτι της ίδιας της διοργάνωσης.

Να δείξει, ότι η Ελλάδα δεν κρύβει τα ζώα της.

Τα προστατεύει.

Να δείξει, ότι ο πολιτισμός δεν είναι μόνο τραγούδι και φώτα.

Είναι και ανθρωπιά.

Να δείξει, ότι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, δεν «καθαρίζει» ζωές, για να βγάλει ωραίες φωτογραφίες.

Γιατί αν ποτέ ξαναδούμε ξαφνικά άδειους δρόμους από αδέσποτα…

Αν ξαναδούμε αποικίες να εξαφανίζονται…

Αν ξαναδούμε φόλες, πριν από διεθνείς διοργανώσεις…

Τότε δεν θα μιλάμε για πολιτισμό.

Θα μιλάμε για μια κοινωνία, που θυσίασε τη ζωή, στο βωμό της εικόνας.

Και αυτό δεν πρέπει να επιτραπεί ποτέ ξανά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάθε φορά που μια χώρα ετοιμάζεται να φιλοξενήσει μια μεγάλη διεθνή διοργάνωση, αρχίζει η ίδια σκοτεινή ιστορία.

Οι δρόμοι πρέπει να φαίνονται «όμορφοι».

Οι εικόνες πρέπει να είναι “ευρωπαϊκές”.

Οι κάμερες δεν πρέπει να δείχνουν εξαθλιωμένα ζώα, πείνα, εγκατάλειψη και την πραγματική εικόνα μιας κοινωνίας, που απέτυχε να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα της.

Και τότε, ξαφνικά, τα αδέσποτα εξαφανίζονται.

Όχι επειδή βρέθηκαν σπίτια.

Όχι επειδή έγιναν μαζικές υιοθεσίες.

Όχι επειδή λειτούργησε ένα σοβαρό κρατικό πρόγραμμα προστασίας.

Απλώς… εξαφανίζονται.

Στην Αθήνα, την περίοδο που φιλοξενήθηκε η Eurovision, χιλιάδες πολίτες έγιναν μάρτυρες μιας πρωτοφανούς “εξαφάνισης” αδέσποτων ζώων, από περιοχές της Αττικής.

Ζώα που μέχρι τότε βρίσκονταν καθημερινά στις γειτονιές, στις πλατείες, γύρω από σταθμούς και δρόμους, έπαψαν να υπάρχουν μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.

Κανείς δεν έδωσε επίσημες απαντήσεις.

Κανείς δεν εξήγησε τι ακριβώς συνέβη.

Δεν υπήρξε ποτέ δημόσιος απολογισμός, διαφάνεια, ή σαφής καταγραφή μεταφοράς, περίθαλψης, ή φιλοξενίας τους.

Και όταν μια κοινωνία σωπαίνει μπροστά σε τέτοιες εξαφανίσεις, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

Η εικόνα μιας “καθαρής” πόλης, δεν μπορεί να χτίζεται πάνω στον τρόμο, στην απομάκρυνση και στην εξόντωση ανυπεράσπιστων ζώων.

Δεν μπορεί η αισθητική μιας τηλεοπτικής φιέστας, να αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός πλάσματος.

Δεν μπορεί κάθε διεθνές γεγονός, να συνοδεύεται από ψιθύρους, φόβο και καταγγελίες για βίαιες απομακρύνσεις, δηλητηριάσεις, ή εξαφανίσεις ζώων.

Οι ανάδοχοι, οι εθελοντές και οι άνθρωποι που καθημερινά φροντίζουν αδέσποτα, γνωρίζουν πολύ καλά αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα.

Είναι εκείνοι που ψάχνουν τα ζώα που χάθηκαν.

Είναι εκείνοι που βρίσκουν άδεια σημεία σίτισης.

Είναι εκείνοι που ξυπνούν κάθε μέρα με αγωνία, μήπως κάποιο ζώο που φρόντιζαν δεν επιστρέψει ποτέ ξανά.

Και πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”.

Σαν εμπόδιο στην “ωραία εικόνα”.

Σαν φωνές που πρέπει να σωπάσουν.

Όμως οι φωνές αυτές δεν πρέπει να σωπάσουν ποτέ.

Γιατί πίσω από κάθε εξαφανισμένο ζώο, υπάρχει μια ζωή.

Υπάρχει φόβος.

Υπάρχει πόνος.

Υπάρχει ένα πλάσμα που πεινούσε, διψούσε, περίμενε ένα χάδι και τελικά χάθηκε, χωρίς κανείς να μάθει τι απέγινε.

Και πίσω από κάθε ανάδοχο, υπάρχει ένας άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά.

Που ξόδεψε χρήματα από το υστέρημά του.

Που κουβάλησε τροφές μέσα στη βροχή.

Που πήγε κτηνίατρο ένα τραυματισμένο ζώο, όταν όλοι οι άλλοι κοιτούσαν αλλού.

Που έμεινε άυπνος, για να σώσει μια ζωή, που το κράτος θεωρούσε “αόρατη”.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξίζουν απαξίωση.

Αξίζουν στήριξη, σεβασμό και προστασία.

Η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει τα αδέσποτα σαν σκουπίδια, που πρέπει να κρυφτούν, πριν φτάσουν οι κάμερες.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι η εγκατάλειψη, η αδιαφορία, η έλλειψη παιδείας και η υποκρισία.

Μια χώρα δεν γίνεται πολιτισμένη επειδή φωτίζει στάδια και διοργανώνει φαντασμαγορικά σόου.

Πολιτισμός είναι ο τρόπος που φέρεσαι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πολιτισμός είναι να προστατεύεις.

Όχι να εξαφανίζεις.

Να θεραπεύεις.

Όχι να εξοντώνεις.

Να λύνεις προβλήματα ανθρώπινα και με διαφάνεια, όχι με σιωπή και φόβο.

Κάθε φορά λοιπόν που ακούμε για “καθαρισμούς” πόλεων πριν από μεγάλες διοργανώσεις, πρέπει να αναρωτιόμαστε:

Πού πήγαν τα ζώα;

Ποιος τα κατέγραψε;

Ποιος τα μετέφερε;

Σε ποιες δομές κατέληξαν;

Πόσα επέζησαν;

Πόσα δεν επέστρεψαν ποτέ;

Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι υπερβολικά.

Είναι στοιχειώδη, σε μια δημοκρατία που υποτίθεται ότι σέβεται τη ζωή.

Η πραγματική πρόοδος δεν έρχεται με συγκάλυψη.

Έρχεται με διαφάνεια, ευζωία, υπεύθυνες υιοθεσίες, αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη και πραγματική κρατική μέριμνα.

Όλα τα υπόλοιπα, είναι επικοινωνιακή βιτρίνα.

Και όσο οι πολίτες συνεχίζουν να βλέπουν τα ζώα να εξαφανίζονται “μαγικά” πριν από διεθνείς φιέστες, τόσο θα μεγαλώνει η δυσπιστία, η οργή και η ανάγκη να μιλήσουμε ανοιχτά.

Αυτή η διαμαρτυρία είναι αφιερωμένη σε όλους εκείνους που αρνούνται να συνηθίσουν τη βαρβαρότητα.

Σε όλους τους αναδόχους, τους εθελοντές και τους ενεργούς πολίτες, που συνεχίζουν να αγωνίζονται, ακόμη κι όταν αισθάνονται μόνοι απέναντι σε μηχανισμούς, συμφέροντα και οργανωμένες σιωπές.

Είναι αφιερωμένη στα ζώα που χάθηκαν, χωρίς εξηγήσεις.

Στα μάτια που δεν ξαναείδε κανείς.

Στις σκιές που έσβησαν αθόρυβα, για να μη “χαλάσουν” μια γιορτή.

Καμία γιορτή δεν μπορεί να είναι λαμπερή, όταν πίσω της υπάρχει αίμα, φόβος και εξαφάνιση ζωών.

Και καμία κοινωνία δεν έχει δικαίωμα να λέγεται ανθρώπινη, όταν αποδέχεται τέτοιες πρακτικές, σαν κάτι φυσιολογικό.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται να υψωθεί μια καθαρή φωνή:

Τα ζώα δεν είναι ντεκόρ πόλης.

Δεν είναι πρόβλημα εικόνας.

Δεν είναι αναλώσιμα.

Είναι ζωές.

Και όσοι παλεύουν για αυτές τις ζωές, δεν πρέπει να εξοντώνονται ψυχικά, κοινωνικά, ή ηθικά, επειδή επιμένουν να λένε την αλήθεια.

Η αλήθεια πρέπει να ακούγεται, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο Echo δεν ήταν απλώς ένας σκύλος.

Δεν ήταν «ένα ακόμα Μαλινουά».

Δεν ήταν ένας αριθμός σε στατιστική εγκληματικότητας απέναντι στα ζώα.

Ο Echo ήταν ένας μαχητής.

Ένας σκύλος εκπαιδευμένος να υπηρετεί, να εντοπίζει, να προστατεύει, να στέκεται δίπλα στον άνθρωπο, με πίστη που πολλοί άνθρωποι δεν αξίζουν καν να λαμβάνουν.

Ήταν μέλος της ομάδας «Anubis Coldcase K9 Team», μιας ομάδας που έχει αφιερώσει τη δράση της στην αναζήτηση της αλήθειας, στην έρευνα, στην προσφορά και στην κοινωνική αποστολή.

Και κάποιο τέρας αποφάσισε να τον σκοτώσει.

Όχι σε μια στιγμή «ατυχήματος».

Όχι από αμέλεια.

Όχι από «παρεξήγηση».

Αλλά με τον πιο ύπουλο, άρρωστο και βασανιστικό τρόπο:

Με φόλα.

Οι επίσημες επιβεβαιώσεις από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και την εταιρία «DNAlogy», δεν αφήνουν πια κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Ο Echo δηλητηριάστηκε.

Του έδωσαν θάνατο μέσα σε τροφή.

Του προσέφεραν βασανιστήριο, μεταμφιεσμένο σε μπουκιά επιβίωσης.

Και πλέον έχει εντοπιστεί ακόμα και η ουσία που χρησιμοποιήθηκε.

Αυτό σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο:

Δεν μιλάμε για υποψίες.

Μιλάμε για εγκληματική ενέργεια.

Μιλάμε για συνειδητή δολοφονία.

Και η κοινωνία οφείλει να σταματήσει να αντιμετωπίζει αυτές τις πράξεις, σαν «δευτερεύοντα περιστατικά».

Γιατί όποιος δηλητηριάζει ένα ζώο, δεν είναι «αγανακτισμένος πολίτης».

Δεν είναι «παραπονιάρης γείτονας».

Δεν είναι «ιδιόρρυθμος».

Είναι επικίνδυνος.

Η φόλα δεν είναι απλώς κακοποίηση.

Η φόλα είναι προμελετημένο, σαδιστικό έγκλημα.

Είναι η απόφαση ενός ανθρωποειδους, να προκαλέσει αργό θάνατο.

Να δει έναν ζωντανό οργανισμό να σφαδάζει, να κάνει εμετούς, να χάνει τις αισθήσεις του, να ουρλιάζει από πόνο, να πεθαίνει αβοήθητος.

Αυτό δεν είναι «ανθρωπινό λάθος».

Αυτό είναι διαστροφή.

Και όσο η ελληνική κοινωνία συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους δολοφόνους ζώων σαν «γραφικούς», ή «παραδοσιακούς τύπους της επαρχίας», τόσο θα θρηνούμε κι άλλους Echo.

Τόσο θα βρίσκουμε ζώα νεκρά σε δρόμους, πάρκα, αυλές, βουνά και καταφύγια.

Τόσο θα δυναμώνει η αίσθηση ατιμωρησίας.

Γιατί εκεί βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος:

Στην ατιμωρησία.

Στη σιωπή.

Στην κοινωνική συνενοχή.

Πόσες φορές έχουν βρεθεί δηλητηριασμένα ζώα και «δεν βρέθηκε ποτέ ο δράστης»;

Πόσες φορές ακούσαμε τη φράση, «και τι να κάνουμε τώρα;»

Πόσες φορές άνθρωποι που γνώριζαν ποιος ρίχνει φόλες σώπασαν, «για να μη μπλέξουν»;

Αυτή η σιωπή σκοτώνει.

Κάθε φορά που κάποιος γνωρίζει και δεν μιλά, γίνεται μέρος του εγκλήματος.

Κάθε φορά που μια τοπική κοινωνία καλύπτει έναν δολοφόνο ζώων, στέλνει το μήνυμα, ότι η ζωή δεν έχει αξία.

Κάθε φορά που οι αρχές δεν κινούνται με ταχύτητα, οι δράστες αισθάνονται ανίκητοι.

Ο Echo δεν πέθανε μόνο από δηλητήριο.

Πέθανε και από μια κοινωνία, που εδώ και χρόνια επιτρέπει στις φόλες να αντιμετωπίζονται σαν «συνηθισμένο φαινόμενο».

Αυτό πρέπει να τελειώσει.

Γιατί σήμερα ήταν ο Echo.

Αύριο μπορεί να είναι ένα παιδί.

Όποιος σκοτώνει ένα ζώο με φόλα, έχει ήδη ξεπεράσει το ψυχολογικό όριο της βίας, απέναντι σε ανυπεράσπιστη ζωή.

Και αυτό δεν είναι ακτιβιστικό σύνθημα.

Είναι επιστημονικά και εγκληματολογικά τεκμηριωμένο.

Η κακοποίηση ζώων, συνδέεται διεθνώς με αντικοινωνική και βίαιη συμπεριφορά απέναντι και στους ανθρώπους.

Ο άνθρωπος που έριξε τη φόλα στον Echo, δεν επιτέθηκε απλώς σε έναν σκύλο.

Επιτέθηκε στην ίδια την έννοια της ασφάλειας.

Στην εμπιστοσύνη.

Στην προσφορά.

Στη ζωή.

Και τώρα η κοινωνία οφείλει να αποφασίσει με ποια πλευρά είναι.

Με τους ανθρώπους που παλεύουν καθημερινά να σώζουν ζωές;

Ή με τα τέρατα, που σκορπούν δηλητήριο μέσα στη νύχτα;

Δεν υπάρχει ουδετερότητα, μπροστά σε ένα τέτοιο έγκλημα.

Η οργή δεν είναι υπερβολή.

Η οργή είναι η τελευταία υγιής αντίδραση απέναντι στην αποσύνθεση.

Και ας σταματήσουν κάποιοι να μιλούν για «υπερβολικούς φιλόζωους».

Υπερβολή δεν είναι να απαιτείς δικαιοσύνη, για ένα πλάσμα που δολοφονήθηκε.

Υπερβολή είναι να έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ τον θάνατο ζώων, ώστε να μας φαίνεται φυσιολογικός.

Δεν είναι φυσιολογικό, να πεθαίνουν ζώα από φόλες.

Δεν είναι φυσιολογικό, να κυκλοφορούν δηλητήρια στις γειτονιές.

Δεν είναι φυσιολογικό, να φοβούνται οι άνθρωποι να βγάλουν βόλτα τα ζώα τους.

Δεν είναι φυσιολογικό να υπάρχουν περιοχές, όπου οι κάτοικοι γνωρίζουν ότι «κάποιος ρίχνει φόλες χρόνια τώρα».

Αυτό λέγεται κοινωνική αρρώστια.

Και η υπόθεση του Echo πρέπει να γίνει σημείο μηδέν.

Όχι άλλη ανοχή.

Όχι άλλη συγκάλυψη.

Όχι άλλη αδιαφορία.

Απαιτούμε πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης.

Απαιτούμε εντοπισμό και παραδειγματική τιμωρία των δραστών.

Απαιτούμε πραγματική εφαρμογή της νομοθεσίας.

Απαιτούμε ειδικές μονάδες διερεύνησης εγκλημάτων κατά ζώων, που να λειτουργούν ουσιαστικά και όχι διακοσμητικά.

Απαιτούμε από την κοινωνία να σταματήσει να αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων σαν σκουπίδια.

Γιατί κάθε ζώο που πεθαίνει από φόλα, κουβαλά πάνω του τη ντροπή μιας ολόκληρης χώρας.

Ο Echo άφησε την τελευταία του πνοή την 1η Νοεμβρίου 2025.

Όμως αυτό που δεν πρέπει να πεθάνει, είναι η απαίτηση για δικαιοσύνη.

Να μη γίνει «άλλη μία υπόθεση».

Να μη γίνει «μια ανάρτηση που θα ξεχαστεί».

Να μη γίνει ένα ακόμα όνομα, σε λίστα νεκρών ζώων.

Ο Echo πρέπει να γίνει σύμβολο.

Σύμβολο αντίστασης απέναντι στη βία.

Σύμβολο απέναντι στη σήψη, που δηλητηριάζει όχι μόνο τα ζώα, αλλά και την ίδια την κοινωνία.

Σύμβολο για όλους εκείνους, που αρνούνται να συνηθίσουν τον θάνατο.

Και αν κάποιοι ενοχλούνται από τη φωνή των ακτιβιστών, τότε ας αναρωτηθούν γιατί δεν ενοχλούνται από τους δολοφόνους.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι όσοι φωνάζουν για τα ζώα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι όσοι σκοτώνουν — και όσοι τους αφήνουν να συνεχίζουν.

Ο Echo δεν χάθηκε.

Τον σκότωσαν.

Και για αυτό κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει.

Anubis Coldcase K9 Team

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο δήμαρχος Βόλου προχώρησε στη δήθεν «υιοθεσία» δύο αδέσποτων σκυλιών, επιχειρώντας απεγνωσμένα να αμβλύνει τη λαϊκή οργή και τις τεράστιες αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δημόσιες δηλώσεις του, περί ευθανασίας αδέσποτων ζώων.

Μια κίνηση επικοινωνιακής διαχείρισης.

Μια σκηνοθετημένη εικόνα “φιλοζωίας”, την ώρα που ακόμη αντηχούν στα αυτιά της κοινωνίας οι φράσεις που εξόργισαν χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα.

Γιατί όταν ένας αιρετός άρχοντας βγαίνει δημόσια και ανοίγει συζήτηση για θανάτωση αδέσποτων που δεν υιοθετούνται, δεν μιλάμε για «παρερμηνεία».

Μιλάμε για πολιτική θέση.

Μιλάμε για επικίνδυνη νοοτροπία.

Μιλάμε για μια αντίληψη, που αντιμετωπίζει τα ζώα ως πρόβλημα προς εξαφάνιση και όχι ως ζωές, που το ίδιο το κράτος και οι δήμοι εγκατέλειψαν.

Και ξαφνικά, μετά τη θύελλα αντιδράσεων, μετά τη δημόσια κατακραυγή, μετά τα χιλιάδες μηνύματα αγανάκτησης από πολίτες, φιλοζωικά σωματεία και ακτιβιστές, εμφανίζεται η “ευαισθησία”.

Εμφανίζονται οι φωτογραφίες με τα σκυλιά.

Οι αγκαλιές.

Τα χαμόγελα.

Οι κάμερες.

Η γνωστή πολιτική συνταγή:

Όταν η κοινωνία εξοργίζεται, βγάζεις μια εικόνα συμπόνιας, για να σβήσεις όσα ειπώθηκαν.

Όμως, οι πολίτες δεν έχουν κοντή μνήμη.

Δεν ξεχνά κανείς, ότι πριν από λίγες ημέρες ο ίδιος άνθρωπος μιλούσε για ευθανασίες αδέσποτων που δεν υιοθετούνται.

Δεν ξεχνά κανείς ότι επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί η εξόντωση, ως “ρεαλιστική λύση”.

Δεν ξεχνά κανείς, τη βαρβαρότητα που κρύβεται πίσω από τη λογική, “όσα περισσεύουν, πεθαίνουν”.

Και τώρα τι ακριβώς ζητείται από την κοινωνία;

Να συγκινηθεί, επειδή δύο ζώα χρησιμοποιήθηκαν ως ασπίδα πολιτικής επιβίωσης;

Να ξεχάσει ότι χιλιάδες αδέσποτα συνεχίζουν να υποφέρουν στους δρόμους, λόγω κρατικής και δημοτικής ανεπάρκειας;

Να θεωρήσει ότι δύο “υιοθεσίες” ξεπλένουν δηλώσεις, που νομιμοποιούν τη θανατική διαχείριση των ζώων;

Η κοινωνία δεν είναι αφελής.

Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στους δρόμους.

Δεν εγκατέλειψαν μόνα τους τα σπίτια τους.

Δεν αρρώστησαν, δεν πείνασαν και δεν κακοποιήθηκαν από μόνα τους.

Πίσω από κάθε αδέσποτο, υπάρχει ανθρώπινη ευθύνη.

Υπάρχει κρατική αποτυχία.

Υπάρχουν ανύπαρκτοι έλεγχοι.

Υπάρχουν δήμοι, που για χρόνια αντιμετώπισαν το ζήτημα πρόχειρα, επιφανειακά, ή και εγκληματικά.

Και το πιο εξοργιστικό;

Αντί να μιλάμε για ευζωία, για αυστηρές ποινές εγκατάλειψης, για ενίσχυση δημοτικών κτηνιατρείων, για διαφάνεια στα κονδύλια, για ουσιαστικά προγράμματα προστασίας, αναγκαζόμαστε ακόμη να ακούμε συζητήσεις περί “ευθανασίας”, ως εργαλείου διαχείρισης.

Αυτό δεν είναι πολιτισμός.

Αυτό είναι κοινωνική σήψη.

Μια κοινωνία που αρχίζει να συνηθίζει την ιδέα, ότι οι αδύναμοι μπορούν να εξοντώνονται επειδή “ενοχλούν”, χάνει σταδιακά την ίδια της την ανθρωπιά.

Και όποιος πιστεύει ότι η βία στα ζώα σταματά στα ζώα, αγνοεί πλήρως την ιστορία και την κοινωνική πραγματικότητα.

Η απαξίωση της ζωής, είναι πάντα επικίνδυνη, όταν κανονικοποιείται.

Η εικόνα ενός δημάρχου που φωτογραφίζεται με δύο σκυλιά, μετά από τέτοιες δηλώσεις, δεν αποτελεί πράξη μεταμέλειας.

Αποτελεί προσβολή προς τη νοημοσύνη των πολιτών.

Διότι αν υπήρχε πραγματική αυτοκριτική, θα υπήρχε ξεκάθαρη συγγνώμη.

Θα υπήρχε δημόσια δέσμευση, ότι καμία μορφή θανατικής “λύσης” δεν θα συζητηθεί ξανά.

Θα υπήρχε σχέδιο προστασίας και όχι επικοινωνιακό θέατρο.

Αλλά στην Ελλάδα έχουμε μάθει κάτι πολύ επικίνδυνο:

Να μετατρέπουμε ακόμη και τον πόνο, σε δημόσια εικόνα.

Να χρησιμοποιούμε πλάσματα που υπέφεραν από εγκατάλειψη, ως εργαλείο πολιτικού ξεπλύματος.

Να βαφτίζουμε “φιλοζωία”, τις φωτογραφίες και όχι τις πράξεις.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι όμως γνωρίζουν.

Γνωρίζουν ποιοι βρίσκονται κάθε μέρα στους δρόμους και στα καταφύγια χωρίς κάμερες.

Γνωρίζουν ποιοι πληρώνουν από την τσέπη τους τροφές, φάρμακα και χειρουργεία.

Γνωρίζουν ποιοι μαζεύουν λιωμένα ζώα από την άσφαλτο.

Γνωρίζουν ποιοι απειλούνται, λοιδορούνται και στοχοποιούνται, επειδή υπερασπίζονται αδέσποτα, που το κράτος εγκατέλειψε.

Και κυρίως γνωρίζουν ότι η φιλοζωία δεν είναι φωτογράφιση.

Είναι στάση ζωής.

Δεν είναι δημόσια παράσταση λίγων λεπτών, μπροστά σε δημοσιογράφους.

Είναι καθημερινός αγώνας, απέναντι σε αδιαφορία, βία, εγκατάλειψη και πολιτική ανευθυνότητα.

Είναι να υπερασπίζεσαι ζωές, όταν δεν σε χειροκροτεί κανείς.

Είναι να λες την αλήθεια, ακόμη κι όταν ενοχλεί.

Και η αλήθεια είναι σκληρή:

Αν δεν υπήρχαν οι αντιδράσεις της κοινωνίας, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί σήμερα.

Καμία “υιοθεσία”.

Καμία προσπάθεια εξωραϊσμού.

Καμία επίδειξη ευαισθησίας.

Η πίεση των πολιτών, ήταν αυτή που ανάγκασε την πολιτική εξουσία να κάνει πίσω επικοινωνιακά.

Αυτό αποδεικνύει τη δύναμη της κοινωνικής αφύπνισης.

Αποδεικνύει ότι οι πολίτες δεν σιωπούν πλέον, όταν ακούγονται επικίνδυνες θεωρίες εξόντωσης.

Αποδεικνύει ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας απαιτεί πλέον πολιτισμό, προστασία και σεβασμό απέναντι στα ζώα.

Όμως, δεν αρκεί η οργή των λίγων ημερών.

Γιατί αύριο οι κάμερες θα φύγουν.

Οι τίτλοι θα αλλάξουν.

Οι φωτογραφίες θα ξεχαστούν.

Και τα αδέσποτα θα παραμείνουν στους δρόμους.

Πεινασμένα.

Άρρωστα.

Χτυπημένα.

Κυνηγημένα.

Ανεπιθύμητα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υιοθετήθηκαν δύο σκυλιά.

Το ερώτημα είναι αν θα αλλάξει ποτέ πραγματικά η νοοτροπία, που βλέπει τις ζωές ως “πρόβλημα διαχείρισης”.

Το ερώτημα είναι αν οι πολίτες θα συνεχίσουν να ανέχονται αιρετούς, που ανοίγουν δημόσια παράθυρο στη βαρβαρότητα και ύστερα επιχειρούν να το κλείσουν, με λίγες φωτογραφίες και λίγη επικοινωνιακή σκόνη.

Γιατί η υποκρισία δεν σώζει ζωές.

Οι δημόσιες σχέσεις, δεν θεραπεύουν κακοποιημένα ζώα.

Οι κάμερες δεν σβήνουν λέξεις, που ειπώθηκαν δημόσια.

Και η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από “δήθεν” φιλοζωία.

Έχει ανάγκη από αλήθεια, ευθύνη, πράξεις και πραγματική προστασία των αδέσποτων.

Μέχρι τότε, κάθε επικοινωνιακή παράσταση πάνω στις πλάτες ανυπεράσπιστων ζώων, θα αποτελεί μνημείο πολιτικής υποκρισίας και ηθικής χρεοκοπίας.

Γιατί τα ζώα δεν είναι εργαλεία εξαγνισμού κανενός.

Είναι ζωές.

Και οι ζωές αυτές αξίζουν κάτι περισσότερο από ψεύτικες συγγνώμες, στημένες εικόνες και πολιτικά παιχνίδια.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία οφείλει να κοιτάξει κατάματα τον ίδιο της τον εαυτό.

Και σήμερα η εικόνα είναι τρομακτική.

Γιατί όσο τα πτώματα των ζώων πληθαίνουν στους δρόμους, όσο οι φόλες συνεχίζουν να σκορπούν θάνατο, όσο οι ευθανασίες αυξάνονται μαζικά, όσο τα βασανιστήρια καταγράφονται και διακινούνται δημόσια, κάποιοι εξακολουθούν να μιλούν για «υπερβολές των φιλόζωων», για «αναπόφευκτες λύσεις», ή για «δευτερεύοντα ζητήματα».

Όχι.

Δεν είναι δευτερεύον ζήτημα η μαζική εξοικείωση μιας κοινωνίας με τον θάνατο.

Δεν είναι φυσιολογικό να βλέπουμε καθημερινά διαμελισμένα ζώα και να συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δεν είναι πολιτισμός να εξαφανίζονται αδέσποτα από περιοχές και όλοι να σιωπούν επειδή «βολεύει».

Δεν είναι δημοκρατία να τρομοκρατούνται άνθρωποι που καταγγέλλουν εγκλήματα απέναντι στα ζώα.

Και πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ξεκάθαρα:

Η βία απέναντι στα ζώα δεν συντηρείται μόνο από τους δράστες.

Συντηρείται και από όσους κλείνουν τα μάτια.

Από όσους συγκαλύπτουν.

Από όσους φοβούνται να μιλήσουν.

Από όσους χρησιμοποιούν τη φιλοζωία ως δημόσια βιτρίνα, αλλά σιωπούν μπροστά στη σαπίλα.

Γιατί η αδιαφορία είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο της βαρβαρότητας.

Κάποιοι θέλουν μια κοινωνία που να συνηθίζει το αίμα.

Μια κοινωνία κουρασμένη, φοβισμένη και παραιτημένη.

Μια κοινωνία όπου οι δολοφονίες ζώων θα περνούν σαν «κακή είδηση της ημέρας» και μετά όλα θα συνεχίζονται κανονικά.

Αυτό όμως δεν είναι κανονικότητα.

Είναι η απόλυτη ηθική κατάρρευση.

Και όποιος σήμερα σωπαίνει απέναντι στη βία κατά των ζώων, αύριο δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είδε πού οδηγούταν αυτή η κοινωνία.

Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία όπου η βία κανονικοποιείται.

Όταν το διαδίκτυο γεμίζει καθημερινά με βασανισμένα σώματα, δηλητηριασμένα αδέσποτα, αγγελίες με τον τίτλο “Υιοθεσία, η ευθανασία “, κρεμασμένα ζώα, καμένα κουτάβια και εγκλήματα που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, χωρίς ουσιαστική πρόληψη, τότε δεν μιλάμε πλέον για «μεμονωμένα περιστατικά».

Μιλάμε για κοινωνική σήψη.

Η συνεχής έκθεση στη φρίκη δημιουργεί δύο εξίσου επικίνδυνα φαινόμενα:

Από τη μία την απόγνωση των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά να σώσουν ζωές
και από την άλλη την απευαισθητοποίηση μιας κοινωνίας, που αρχίζει να συνηθίζει το έγκλημα.

Κάθε ατιμώρητη ζωοκτονία ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη.

Κάθε δολοφονημένο ζώο που αντιμετωπίζεται σαν «είδηση της μιας ημέρας», στέλνει το μήνυμα ότι η ζωή είναι αναλώσιμη.

Και όταν μια κοινωνία μαθαίνει να αδιαφορεί για τον πόνο των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, αργά ή γρήγορα η ίδια βία επιστρέφει και απέναντι στους ανθρώπους.

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από πολλές ακραίες μορφές εγκληματικότητας, υπάρχει ιστορικό κακοποίησης ζώων.

Η βία δεν σταματά εκεί που ξεκινά.

Εξελίσσεται, γιγαντώνεται και μετατρέπεται σε κουλτούρα φόβου, εξουσίας και θανάτου.

Παράλληλα, η ανεξέλεγκτη διάδοση σκληρών εικόνων, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις από την Πολιτεία, τις πλατφόρμες και τους αρμόδιους φορείς, δημιουργεί την αίσθηση μιας κοινωνίας, που παρακολουθεί παθητικά μια γενοκτονία αθώων ψυχών σε αργή μετάδοση.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο:

Να αρχίσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει.

Να συνηθίσουμε τα δηλητήρια.

Να συνηθίσουμε τις ευθανασίες.

Να συνηθίσουμε τα βαρέλια με νεκρά κουτάβια.

Να συνηθίσουμε τις μαζικές εξαφανίσεις αδέσποτων.

Να συνηθίσουμε το αίμα.

Εκεί οδηγούμαστε, αν δεν υπάρξει συλλογική αντίδραση.

Σε μια κοινωνία χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό στη ζωή.

Όμως υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

Ο δρόμος της αφύπνισης, της καταγγελίας, της παιδείας, της αυστηρής τιμωρίας των δραστών και της πραγματικής προστασίας των ζώων μέσω του ενεργού ακτιβισμού.

Κάθε άνθρωπος που δεν σωπαίνει, κάθε φωνή που επιμένει, κάθε πολίτης που απαιτεί δικαιοσύνη, είναι ένα ανάχωμα απέναντι στη βαρβαρότητα.

Γιατί η στάση μας απέναντι στα ζώα, δεν δείχνει μόνο πόσο πολιτισμένοι είμαστε.

Δείχνει και πόσο ανθρώπινοι έχουμε απομείνει.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν κραυγές που ο άνθρωπος δεν ακούει.

Όχι επειδή δεν υπάρχουν.

Αλλά επειδή έμαθε να τις αγνοεί.

Είναι η κραυγή της σκυλίτσας, που ψάχνει τα κουτάβια της, δίπλα σε έναν δρόμο γεμάτο αίμα.

Η κραυγή της γάτας, που γυρίζει ξανά και ξανά στο σημείο, όπου κάποιος πέταξε δηλητήριο και χάθηκαν τα μικρά της.

Η κραυγή της αγελάδας, που αποχωρίζεται το μοσχάρι της, λίγες ώρες μετά τη γέννα.

Η κραυγή της προβατίνας, που βλέπει το αρνάκι της να οδηγείται στον θάνατο.

Η κραυγή της αλεπούς, που επιστρέφει στη φωλιά και βρίσκει τα μικρά της διαμελισμένα, από παγίδες, ή κυνηγούς.

Η κραυγή ενός πλάσματος, που δεν μπορεί να μιλήσει ανθρώπινα, αλλά νιώθει ανθρώπινα τον πόνο της απώλειας.

Κάθε ζωοκτονία δεν σκοτώνει μόνο ένα σώμα.

Σκοτώνει έναν δεσμό.

Μια οικογένεια.

Μια μάνα.

Ένα μωρό.

Έναν κόσμο ολόκληρο.

Ο άνθρωπος έμαθε να βλέπει τα ζώα σαν αριθμούς.

Σαν αντικείμενα.

Σαν “διαχείριση”.

Σαν “παράπλευρες απώλειες”.

Μα για τη μάνα-ζώο, το μικρό της δεν είναι αριθμός.

Είναι η ζωή της.

Η αδέσποτη σκυλίτσα, που γεννά κάτω από εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα, δεν ονειρεύεται τίποτα διαφορετικό από κάθε ανθρώπινη μάνα:

Να δει τα μωρά της ασφαλή.

Και όμως, πόσες φορές τα κουτάβια της λιώνονται από ρόδες, πεθαίνουν από φόλες, ευθανασίες, ή εξαφανίζονται από ανθρώπους, που θεωρούν ότι “καθαρίζουν την περιοχή”;

Πόσες φορές η ίδια μένει για μέρες, να μυρίζει το σημείο όπου χάθηκαν;

Πόσες φορές ουρλιάζει μέσα στη νύχτα, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει ότι θρηνεί;

Γιατί τα ζώα πενθούν.

Και το πένθος τους είναι αληθινό.

Η γάτα που μεταφέρει ένα-ένα τα μωρά της, για να τα προστατεύσει από τη βροχή, από το κρύο, από τους ανθρώπους, δεν λειτουργεί μηχανικά.

Λειτουργεί μητρικά.

Όταν ένα από τα μικρά της δηλητηριαστεί, συχνά μένει δίπλα του ώρες.

Το σπρώχνει με τη μουσούδα της.

Προσπαθεί να το ξυπνήσει.

Δεν καταλαβαίνει γιατί δεν αναπνέει.

Και ο άνθρωπος περνά δίπλα της αδιάφορος.

Ίσως μάλιστα να είναι και ο ίδιος που άφησε τη φόλα.

Αυτή είναι η πιο σκοτεινή μορφή βίας.

Όχι μόνο η δολοφονία.

Αλλά η αδιαφορία απέναντι στον πόνο που προκαλεί.

Στα σφαγεία, η μητρότητα μετατρέπεται σε βιομηχανία πόνου.

Οι αγελάδες καλούν τα μοσχάρια τους για ημέρες, μετά τον αποχωρισμό.

Τα μικρά ουρλιάζουν, αναζητώντας τη μητέρα τους.

Οι δεσμοί διαλύονται βίαια, γιατί το κέρδος απαιτεί γρήγορη παραγωγή.

Και όμως, υπάρχουν επιστημονικές καταγραφές, που δείχνουν ότι οι αγελάδες βιώνουν άγχος, θλίψη και τραύμα, από τον αποχωρισμό των παιδιών τους.

Δεν είναι μηχανές γάλακτος.

Είναι μάνες.

Το ίδιο συμβαίνει με τις κατσίκες, τα πρόβατα, τα γουρούνια.

Μια προβατίνα αναγνωρίζει το βέλασμα του αρνιού της, ανάμεσα σε δεκάδες άλλα.

Ένα γουρούνι χτίζει φωλιά πριν γεννήσει, όπως κάθε μάνα προετοιμάζει το σπίτι της για το παιδί της.

Και όμως, ο άνθρωπος επιμένει να πιστεύει, ότι αυτά τα πλάσματα “δεν καταλαβαίνουν”.

Αν δεν καταλάβαιναν, τότε γιατί υποφέρουν όταν χάνουν τα μικρά τους;

Γιατί τα αναζητούν;

Γιατί αρνούνται τροφή;

Γιατί θρηνούν;

Η φύση είναι γεμάτη μητέρες, που σκοτώνονται μπροστά στα παιδιά τους.

Ελάφια που πέφτουν από σφαίρες και αφήνουν πίσω μικρά καταδικασμένα, να πεθάνουν αργά από πείνα.

Αλεπούδες, που εξοντώνονται σε παράνομες φόλες.

Λύκαινες, που βλέπουν την αγέλη τους να αφανίζεται.

Πουλιά, που επιστρέφουν στις φωλιές τους και βρίσκουν τα αυγά σπασμένα, τα μικρά νεκρά, τα δέντρα κομμένα.

Και παντού ο ίδιος πολιτισμός του θανάτου:

Ο άνθρωπος, που αποφασίζει ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Ακόμα πιο φρικτή, είναι η στιγμή που χάνεται η μάνα και μένει πίσω το μωρό.

Το κουτάβι, που ψάχνει να θηλάσει τη νεκρή μητέρα του, στην άκρη του δρόμου.

Το γατάκι, που κρύβεται τρομαγμένο, δίπλα στο άψυχο σώμα της μάνας του.

Το μικρό ελαφάκι, που περιμένει μάταια τη μητέρα του να επιστρέψει από το δάσος.

Το μοσχαράκι, που ουρλιάζει μέσα σε κλουβί, αναζητώντας τη μυρωδιά της.

Υπάρχουν εικόνες, που θα έπρεπε να στοιχειώνουν την ανθρωπότητα για πάντα.

Γιατί αποκαλύπτουν τι πραγματικά είμαστε, όταν αφαιρούμε τη μάσκα του πολιτισμού.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη ζωοκτονία, δεν μαθαίνει μόνο να σκοτώνει ζώα.

Μαθαίνει να αδιαφορεί για τον αδύναμο.

Μαθαίνει ότι ο πόνος του άλλου, δεν έχει σημασία, αν δεν μιλά τη δική μας γλώσσα.

Μαθαίνει ότι η δύναμη δίνει δικαίωμα εξόντωσης.

Αυτός είναι ο πυρήνας της βαρβαρότητας.

Και όμως, κάθε φορά που ένα παιδί αγκαλιάζει ένα αδέσποτο, κάθε φορά που κάποιος σώζει ένα ορφανό γατάκι, κάθε φορά που ένας άνθρωπος ταΐζει μια πεινασμένη μάνα με τα μικρά της, γεννιέται ξανά η ελπίδα, ότι δεν χάθηκαν όλα.

Γιατί η ανθρωπιά, δεν κρίνεται από το πώς φερόμαστε στους ισχυρούς.

Κρίνεται από το πώς φερόμαστε, σε εκείνους που είναι απόλυτα ανυπεράσπιστοι.

Οι μωρομάνες των ζώων, δεν ζητούν πολυτέλειες.

Ζητούν να μη σκοτώνουμε τα παιδιά τους.

Να μη δηλητηριάζουμε.

Να μην τα ευθανατωνουμε.

Να μη βασανίζουμε.

Να μη μετατρέπουμε τη ζωή τους, σε εμπόρευμα, ή σκουπίδι.

Κάθε φορά που σκοτώνεται μια μάνα-ζώο, αφήνονται πίσω ορφανά πλάσματα, που συνήθως πεθαίνουν αργά και βασανιστικά.

Κάθε φορά που σκοτώνεται ένα μωρό-ζώο, μια μάνα συνεχίζει να το αναζητά για μέρες, ή εβδομάδες.

Αυτή η τραγωδία επαναλαμβάνεται καθημερινά, αθόρυβα, έξω από τα σπίτια μας, στα βουνά, στις πόλεις, στα σφαγεία, στους δρόμους.

Κι όμως οι περισσότεροι επιλέγουν να μη βλέπουν.

Η Ημέρα της Μητέρας, δεν μπορεί να αφορά μόνο τον άνθρωπο.

Η μητρότητα είναι ιερή σε κάθε είδος.

Η αγάπη μιας μάνας δεν μετριέται από το είδος, αλλά από την αφοσίωση, την προστασία και τον πόνο της απώλειας.

Όποιος έχει δει σκυλίτσα να μεταφέρει τα μωρά της μέσα στη βροχή,

Οποιος έχει δει γάτα να μένει άυπνη δίπλα στα νεογέννητά της,

Όποιος έχει ακούσει αγελάδα να καλεί το χαμένο μοσχάρι της,

γνωρίζει την αλήθεια:

Τα ζώα αγαπούν.

Τα ζώα πενθούν.

Τα ζώα θυμούνται.

Τα ζώα υποφέρουν.

Και ίσως η μεγαλύτερη ντροπή της ανθρωπότητας, είναι ότι συνεχίζει να το γνωρίζει αυτό και παρ’ όλα αυτά να σκοτώνει.

Σήμερα, ας θυμηθούμε όλες τις μάνες, που δεν βρήκαν ποτέ ξανά τα παιδιά τους.

Και όλα τα μωρά, που έμειναν μόνα πάνω από το άψυχο σώμα της μητέρας τους.

Γιατί πίσω από κάθε ζωοκτονία, υπάρχει μια οικογένεια που διαλύθηκε.

Μια αγκαλιά που χάθηκε.

Μια μάνα που περιμένει.

Ένα μωρό που δεν θα ξαναγυρίσει ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Είναι πολύ προσωπικό δίλημμα και εξαρτάται από το πού βάζει ο καθένας τα ηθικά του όρια.

Κάποιοι διαχωρίζουν τον καλλιτέχνη από το έργο του και λένε:

«Μου αρέσει η μουσική, όχι απαραίτητα ο άνθρωπος πίσω από αυτήν».

Άλλοι θεωρούν ότι όταν αγοράζουν εισιτήριο, δίνουν χρήματα, προβολή και κοινωνική νομιμοποίηση σε ένα πρόσωπο, του οποίου οι πράξεις έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες τους.

Ειδικά όταν μιλάμε για κυνήγι τροπαίων, που για πολλούς συμβολίζει επίδειξη εξουσίας, πάνω στη ζωή των ζώων.

Δεν υπάρχει «σωστή» απάντηση για όλους.

Υπάρχει όμως συνέπεια ανάμεσα σε αυτό που αισθάνεσαι και σε αυτό που επιλέγεις να στηρίξεις.

Πολλοί φιλόζωοι, αν μάθαιναν ότι ένας καλλιτέχνης σκοτώνει ζώα για τρόπαια, ή φωτογραφίες, πιθανότατα θα δυσκολεύονταν να απολαύσουν τη μουσική του με τον ίδιο τρόπο.

Η εικόνα του ανθρώπου πίσω από τα τραγούδια αλλάζει το βίωμα.

Από την άλλη, υπάρχουν και όσοι θα έλεγαν:

«Δεν συμφωνώ καθόλου με αυτό που κάνει, αλλά δεν παύει να είναι καλός μουσικός».

Το ερώτημα τελικά γίνεται:

Μπορούμε να διαχωρίσουμε την τέχνη, από την ηθική του δημιουργού;

Και αν ναι, μέχρι ποιο σημείο;

Αυτό είναι κάτι που κάθε άνθρωπος απαντά διαφορετικά, ανάλογα με τις αξίες και τα όριά του.

Οι Metallica έχουν τεράστια επιρροή και για πολλούς ανθρώπους η μουσική τους είναι σημαντικό κομμάτι της ζωής τους.

Αν όμως εσύ ένιωσες ότι η στάση ή οι επιλογές κάποιου μέλους συγκρούονται με τις αξίες σου απέναντι στα ζώα, είναι απολύτως λογικό να επέλεξες να μη στηρίξεις τη συναυλία.

Για αρκετούς ανθρώπους η κατανάλωση τέχνης δεν είναι ουδέτερη πράξη.

Το εισιτήριο, το stream, το merch, θεωρούν ότι λειτουργούν και ως μορφή στήριξης, προς το πρόσωπο πίσω από το έργο.

Οπότε όταν υπάρχει έντονη ηθική αντίθεση — ειδικά γύρω από το κυνήγι τροπαίων — κάποιοι επιλέγουν συνειδητά αποχή, ακόμη κι αν αγαπούν τη μουσική.

Και αυτό συχνά έχει μεγαλύτερο βάρος, όταν η απόφαση “κοστίζει” προσωπικά.

Δηλαδή όταν στερείσαι κάτι που πραγματικά θα ήθελες να ζήσεις, αλλά νιώθεις ότι πρέπει να μείνεις συνεπής με όσα πιστεύεις.

Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι «ακυρώνεις» όποιον ακούει το συγκρότημα.

Σημαίνει ότι εσύ έβαλες μια προσωπική γραμμή, με βάση τη συνείδησή σου.

Ναι, υπάρχουν πολλές δημόσιες αναφορές και φωτογραφίες στο διαδίκτυο, που δείχνουν τον James Hetfield, να συμμετέχει σε κυνήγι μεγάλων ζώων και να φωτογραφίζεται με θηράματα/τρόπαια.

Υπάρχουν επίσης συνεντεύξεις, όπου μιλά ανοιχτά για το κυνήγι ως προσωπικό του ενδιαφέρον.

Το θέμα είχε προκαλέσει έντονες αντιδράσεις ήδη από το 2014, όταν υπήρξαν καμπάνιες και petitions εναντίον της συμμετοχής των Metallica στο Glastonbury, λόγω της υποστήριξης του Hetfield στο κυνήγι αρκούδας και γενικότερα στο trophy hunting.

Υπάρχουν επίσης δημοσιευμένες εικόνες και posts από κυνηγετικά ranch και social media, που τον εμφανίζουν με κυνηγετικά τρόπαια.

Οπότε, αυτό δεν φαίνεται να είναι fake, ή φήμη.

Πρόκειται για κάτι που ο ίδιος δεν έχει κρύψει δημόσια.

Όταν η τέχνη συγκρούεται με τη συνείδηση

Υπάρχουν στιγμές που ένας άνθρωπος καλείται να επιλέξει, ανάμεσα σε αυτό που αγαπά και σε αυτό που πιστεύει.

Ανάμεσα στη συγκίνηση που του προκαλεί ένα τραγούδι και στην ηθική δυσφορία που του δημιουργεί η εικόνα του ανθρώπου που το ερμηνεύει.

Είναι από εκείνα τα διλήμματα που δεν έχουν εύκολες απαντήσεις, γιατί αγγίζουν βαθιά προσωπικές αξίες, συναισθήματα και όρια.

Για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, η μουσική δεν είναι απλώς ψυχαγωγία.

Είναι μνήμη, καταφύγιο, ταυτότητα, κομμάτι της ζωής τους.

Ένα τραγούδι μπορεί να συνοδεύει δύσκολες στιγμές, να θυμίζει πρόσωπα, να ξυπνά αναμνήσεις και να λειτουργεί σαν προσωπικό ημερολόγιο συναισθημάτων.

Όταν λοιπόν ένας αγαπημένος καλλιτέχνης συνδέεται με πρακτικές που προκαλούν ηθική αποστροφή — όπως το κυνήγι τροπαίων — η σύγκρουση γίνεται εσωτερική.

Το trophy hunting σαν κάτι αποδεκτό, ή περήφανο, είναι φυσικό να προκαλεί αντιδράσεις.

Γιατί για πολλούς ανθρώπους, τα ζώα δεν είναι τρόπαια, ούτε αντικείμενα επίδειξης.

Το θέμα γίνεται ακόμη πιο σύνθετο, όταν ο καλλιτέχνης έχει χτίσει εικόνα ευαισθησίας μέσα από τη μουσική του.

Πολλοί άνθρωποι νιώθουν απογοήτευση, όταν βλέπουν έναν μουσικό που έχει εκφράσει πόνο, ελευθερία, ή ανθρωπιά, μέσα από την τέχνη του, να εμφανίζεται σε φωτογραφίες με νεκρά άγρια ζώα.

Δημιουργείται μια αντίφαση που δύσκολα αγνοείται.

Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το νόμιμο κυνήγι, αποτελεί προσωπική επιλογή και ότι δεν πρέπει να οδηγεί αυτόματα σε κοινωνικό αποκλεισμό.

Το επιχείρημα αυτό υπάρχει και εκφράζεται δημόσια.

Ωστόσο, η ηθική αντίδραση απέναντι στο trophy hunting, δεν είναι παράλογη, ή υπερβολική.

Είναι αποτέλεσμα μιας βαθύτερης αλλαγής, στον τρόπο που πολλοί άνθρωποι αντιλαμβάνονται τα ζώα.

Η σύγχρονη κοινωνία εξελίσσεται σταδιακά προς μια πιο ευαίσθητη στάση απέναντι στην κακοποίηση και την εκμετάλλευση των ζώων.

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν τα ζώα ως έμβια όντα με συναισθήματα, φόβο και δικαίωμα στη ζωή.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι εικόνες του trophy hunting, μοιάζουν σε πολλούς όχι απλώς ξεπερασμένες, αλλά βαθιά προσβλητικές.

Η αποχή λοιπόν από μια συναυλία, μπορεί να είναι μια σιωπηλή μορφή διαμαρτυρίας.

Ένας τρόπος να πεις:

«Δεν μπορώ να αγνοήσω αυτό που αισθάνομαι.»

Και αυτό έχει σημασία.

Γιατί η συνείδηση ενός ανθρώπου, φαίνεται περισσότερο στις επιλογές που του κοστίζουν.

Είναι εύκολο να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου, όταν δεν χάνεις τίποτα.

Το δύσκολο είναι να παραμένεις συνεπής, όταν χρειάζεται να στερηθείς μια εμπειρία, που θα ήθελες πραγματικά να ζήσεις.

Ταυτόχρονα, είναι σημαντικό να υπάρχει σεβασμός και προς όσους κάνουν διαφορετική επιλογή.

Δεν σκέφτονται όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Κάποιοι μπορούν να διαχωρίσουν την τέχνη, από τον καλλιτέχνη.

Άλλοι όχι.

Ο δημόσιος διάλογος γύρω από αυτά τα ζητήματα, γίνεται πιο ουσιαστικός, όταν δεν μετατρέπεται σε φανατισμό, ή προσωπικές επιθέσεις.

Η ουσία δεν βρίσκεται μόνο στο αν κάποιος θα πάει, ή όχι, σε μια συναυλία.

Βρίσκεται στο ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι προβληματίζονται, για το πού καταλήγει η στήριξή τους, ποιους ενισχύουν οικονομικά και ποια πρότυπα επιλέγουν να αποδεχθούν.

Η τέχνη έχει τεράστια δύναμη.

Μπορεί να εμπνεύσει, να ενώσει και να αλλάξει κοινωνίες.

Όμως και το κοινό έχει δύναμη.

Έχει το δικαίωμα να επιλέγει ποιον στηρίζει και γιατί.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν καλείται να απαντήσει μόνος του στο ερώτημα:

Μπορώ να απολαύσω την τέχνη κάποιου, όταν οι πράξεις του συγκρούονται με τις πιο βαθιές μου αξίες;

Δεν υπάρχει μία απάντηση για όλους.

Υπάρχει μόνο η προσωπική συνείδηση.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό από όλα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Χιλιάδες ζώα θανατώνονται.

Κοπάδια εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες

Στάνες αδειάζουν.

Κτηνοτρόφοι καταρρέουν ψυχολογικά και οικονομικά.

Ολόκληρες περιοχές της ελληνικής υπαίθρου, βλέπουν την παραγωγική τους βάση να διαλύεται μπροστά στα μάτια τους.

Κι όμως, παρά το μέγεθος της καταστροφής, η κοινωνική αντίδραση παραμένει περιορισμένη.

Αυτή είναι ίσως η πιο τρομακτική πλευρά της κρίσης.

Όχι μόνο το ίδιο το θανατικό.

Αλλά και η σιωπή που το περιβάλλει.

Για πολλούς πολίτες, οι εικόνες μαζικών θανατώσεων ζώων, δημιουργούν ένα τεράστιο ηθικό και κοινωνικό ερώτημα:

Πώς γίνεται να αντιμετωπίζεται ως «κανονικότητα» η εξόντωση χιλιάδων ζώων, χωρίς να υπάρχει ουσιαστικός δημόσιος διάλογος, χωρίς μαζική κοινωνική πίεση και χωρίς πραγματική αναζήτηση εναλλακτικών;

Η συζήτηση γύρω από τις ζωονόσους, είναι εξαιρετικά σοβαρή και αφορά τόσο τη δημόσια υγεία, όσο και την αγροτική οικονομία.

Ωστόσο, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας νιώθει ότι η μοναδική απάντηση που προβάλλεται, είναι η καταστροφή.

Και τότε γεννιέται ένα βαθύτερο ερώτημα:

Πότε μια πολιτική «διαχείρισης κρίσης», μετατρέπεται σε κοινωνικά αποδεκτή μαζική ζωοκτονία;

Οι περισσότεροι πολίτες δεν βλέπουν τα ζώα της κτηνοτροφίας ως απλούς αριθμούς.

Για χιλιάδες οικογένειες είναι ζωή, εργασία, επιβίωση και δεσμός δεκαετιών.

Οι άνθρωποι της υπαίθρου μεγαλώνουν δίπλα στα ζώα τους.

Τα φροντίζουν καθημερινά.

Ζουν από αυτά και μαζί με αυτά.

Όταν λοιπόν χιλιάδες ζώα οδηγούνται σε θανάτωση, η πληγή δεν είναι μόνο οικονομική.

Είναι βαθιά ψυχολογική και ηθική.

Κι όμως, μεγάλο μέρος της κοινωνίας μοιάζει αποστασιοποιημένο.

Γιατί;

Ένας λόγος είναι η εξοικείωση με την εικόνα της κρίσης.

Οι πολίτες βομβαρδίζονται καθημερινά από ειδήσεις για πολέμους, καταστροφές, οικονομική ανασφάλεια, πανδημίες και κοινωνική βία.

Μέσα σε αυτή τη συνεχή υπερφόρτωση πληροφορίας, ακόμα και εικόνες μαζικού θανάτου ζώων, περνούν γρήγορα στο περιθώριο.

Η κοινωνία κουράστηκε.

Και η κούραση γεννά αδράνεια.

Ένας δεύτερος λόγος είναι ο φόβος.

Πολλοί άνθρωποι διστάζουν να εκφράσουν αμφιβολίες, ή να ζητήσουν περισσότερη διαφάνεια, επειδή φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν «ανεύθυνοι», ή «αντιεπιστημονικοί».

Έτσι, αντί να ανοίγει ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος γύρω από την πρόληψη, τη βιοασφάλεια, τις εναλλακτικές στρατηγικές και τη στήριξη της παραγωγής, επικρατεί συχνά σιωπή.

Όμως, η δημοκρατία δεν λειτουργεί με φόβο.

Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ρωτούν.

Έχουν δικαίωμα να ζητούν εξηγήσεις.

Έχουν δικαίωμα να απαιτούν διαφάνεια.

Και έχουν δικαίωμα να αναρωτιούνται, αν έγιναν όλα όσα έπρεπε, ώστε να αποτραπεί η εξάπλωση μιας κρίσης, πριν φτάσουμε στις μαζικές θανατώσεις.

Ένας τρίτος λόγος, είναι ότι η ελληνική ύπαιθρος έχει γίνει σχεδόν αόρατη για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Οι άνθρωποι των πόλεων συχνά δεν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να χάνει ένας κτηνοτρόφος ολόκληρο το κοπάδι του.

Δεν βλέπουν το μέγεθος της οικονομικής και ψυχολογικής κατάρρευσης.

Για έναν μικρό παραγωγό, το κοπάδι δεν είναι «περιουσιακό στοιχείο» μόνο.

Είναι η ζωή του.

Όταν αυτό χάνεται, χάνεται το μέλλον μιας οικογένειας.

Και μαζί χάνεται ένα κομμάτι της ίδιας της ελληνικής παραγωγής.

Πολλοί πολίτες φοβούνται ότι αυτή η συνεχής αποδυνάμωση της κτηνοτροφίας, οδηγεί μακροπρόθεσμα σε μεγαλύτερη εξάρτηση από εισαγωγές και σε ερήμωση της υπαίθρου.

Χωριά αδειάζουν, νέοι εγκαταλείπουν τον τόπο τους και ο πρωτογενής τομέας συρρικνώνεται χρόνο με τον χρόνο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι μαζικές θανατώσεις ζώων, δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως υγειονομικό μέτρο.

Από πολλούς βιώνονται, ως ακόμη ένα χτύπημα απέναντι σε έναν ήδη εξαντλημένο κόσμο.

Και όμως, αντί να υπάρχει τεράστια κοινωνική κινητοποίηση, κυριαρχεί μια παράξενη κανονικοποίηση.

Σαν να συνηθίσαμε τον θάνατο.

Σαν να μάθαμε να αποδεχόμαστε, ότι ο αφανισμός μπορεί να παρουσιάζεται ως μονόδρομος.

Αυτό είναι που προκαλεί τη μεγαλύτερη αγωνία σε πολλούς πολίτες.

Όχι μόνο οι ίδιες οι θανατώσεις.

Αλλά το γεγονός, ότι η κοινωνία μοιάζει ανήμπορη να αντιδράσει.

Και εδώ γεννιέται ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα:

Πού είναι οι θεσμοί;

Πού είναι οι ουσιαστικές δημόσιες συζητήσεις;

Πού είναι οι μαζικές κινητοποιήσεις;

Πού είναι οι φωνές, που θα απαιτήσουν ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης και προστασίας της ελληνικής παραγωγής;

Γιατί μια κοινωνία που σιωπά απέναντι στη μαζική καταστροφή, κινδυνεύει να συνηθίσει κάθε μορφή απώλειας.

Η σιωπή δημιουργεί αίσθηση αδυναμίας.

Και η αδυναμία οδηγεί στην παραίτηση.

Όμως, η παραίτηση δεν μπορεί να είναι λύση.

Η κοινωνία έχει δικαίωμα να απαιτήσει:

Ενίσχυση των κτηνιατρικών υπηρεσιών.

Σοβαρή πρόληψη και βιοασφάλεια.

Διαφάνεια στις αποφάσεις.

Επιστημονικό διάλογο, χωρίς αποκλεισμούς.

Πλήρη στήριξη των πληγέντων κτηνοτρόφων.

Στρατηγικό σχέδιο προστασίας της ελληνικής κτηνοτροφίας.

Η υπεράσπιση της παραγωγής και της υπαίθρου, δεν είναι «ακραία θέση».

Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Γιατί όταν καταρρέει ο πρωτογενής τομέας, δεν επηρεάζονται μόνο οι κτηνοτρόφοι.

Επηρεάζεται ολόκληρη η κοινωνία.

Η επισιτιστική ασφάλεια.

Η τοπική οικονομία.

Η αυτάρκεια της χώρας.

Η ίδια η ζωή στην ελληνική περιφέρεια.

Πολλοί πολίτες αισθάνονται σήμερα, ότι η Ελλάδα χάνει σταδιακά τη σχέση της με τη γη, την παραγωγή και την ύπαιθρο.

Ότι ο άνθρωπος της επαρχίας αντιμετωπίζεται σαν να είναι μόνος του, απέναντι στις κρίσεις.

Και αυτή η αίσθηση εγκατάλειψης, γεννά θυμό.

Γεννά δυσπιστία.

Γεννά οργή.

Η λύση όμως δεν μπορεί να είναι ούτε ο πανικός, ούτε η στοχοποίηση της επιστήμης.

Η λύση είναι η διαφάνεια, η πρόληψη, η ουσιαστική ενημέρωση και η πραγματική προστασία, τόσο της δημόσιας υγείας όσο και της ελληνικής παραγωγής.

Γιατί μια κοινωνία που δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε τους ανθρώπους της υπαίθρου, ούτε τα ζώα που αποτελούν τη βάση της παραγωγής της, κινδυνεύει να χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο:

Την ίδια της τη συνοχή.

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοιχτό:

Μέχρι πότε η κοινωνία θα παρακολουθεί σιωπηλά αυτό το θανατικό;

Και πότε θα απαιτήσει πραγματικές λύσεις, αντί για διαχείριση της καταστροφής;

Το πιο σοκαριστικό δεν είναι μόνο το μαζικό θανατικό των ζώων.

Είναι η αδιαφορία.

Είναι η σιωπή ορισμένων φορέων, οργανώσεων και «ευαισθητοποιημένων» παραγόντων, που αντιμετωπίζουν αυτή τη μαζική ζωοκτονία σαν κάτι φυσιολογικό, με το επιχείρημα ότι, «έτσι κι αλλιώς τα παραγωγικά ζώα κάποτε θα σφάζονταν».

Όμως, αυτός ο κυνισμός αποκαλύπτει μια επικίνδυνη ηθική κατάρρευση.

Άλλο η ελεγχόμενη παραγωγή τροφής μέσα σε συγκεκριμένα πλαίσια νομοθεσίας και άλλο η μαζική εξόντωση χιλιάδων ζώων, λόγω αποτυχίας πρόληψης, κρατικής ανεπάρκειας, ή διαχείρισης κρίσεων.

Όταν χιλιάδες ζώα θανατώνονται μαζικά, όταν οικογένειες χάνουν το βιος τους, όταν ολόκληρες περιοχές βυθίζονται στην απόγνωση, κανείς δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από φτηνές δικαιολογίες και ηθικούς συμψηφισμούς.

Η ζωή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως αναλώσιμο υλικό.

Και η κοινωνία δεν μπορεί να συνηθίσει εικόνες μαζικού θανάτου, χωρίς να αντιδρά.

Γιατί σήμερα δεν καταρρέουν μόνο κοπάδια.

Καταρρέει η εμπιστοσύνη.

Καταρρέει η ύπαιθρος.

Καταρρέει η ίδια η ανθρώπινη ευαισθησία.

Η σιωπή μπροστά σε μια τόσο μεγάλη καταστροφή, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

https://www.facebook.com/share/r/19F3e26YA1/

#Λέσβος #Ζωοκτονία #Κτηνοτροφία #Ζωονόσοι #ΕλληνικήΥπαιθρος #Αδιαφορία #SOS #Πρόληψη #Διαφάνεια #ΠανελλαδικόΚίνημαΚατάΤηςΚακοποίησηςΤωνΖώων

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σήμερα η Ελλάδα δεν θρηνεί απλώς δύο κοριτσάκια.

Θρηνεί δύο παιδικές ψυχές, που πρόλαβαν να πουν αλήθειες, πιο βαριές από τη σιωπή ολόκληρης μιας κοινωνίας.

Αλήθειες που πολλοί δεν άντεξαν να ακούσουν.

Αλήθειες που κάποιοι προσπάθησαν να κρύψουν, να αμφισβητήσουν, να μειώσουν, ή να θάψουν κάτω από τη βολική αδιαφορία.

Και τώρα δύο παιδιά δεν βρίσκονται πια εδώ.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να φωνάξουν ξανά.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Δεν βρίσκονται εδώ, για να ζητήσουν δικαιοσύνη.

Έφυγαν μακριά από έναν κόσμο, που πολλές φορές ζητά από τα θύματα να αποδείξουν τον πόνο τους.

Από μια κοινωνία, που συχνά προστατεύει περισσότερο την εικόνα, τις δημόσιες σχέσεις και τις ισορροπίες, παρά την ίδια την παιδική αθωότητα.

Από ανθρώπους που γνώριζαν, υποψιάζονταν, άκουγαν κραυγές πίσω από σιωπές και επέλεξαν να μην αναλάβουν καμία ευθύνη.

Τα παιδιά δεν φεύγουν ξαφνικά.

Πριν από κάθε τραγωδία, υπάρχουν σημάδια.

Υπάρχουν βλέμματα, γεμάτα φόβο.

Υπάρχουν λέξεις, κομμένες στη μέση.

Υπάρχουν νύχτες, γεμάτες τρόμο.

Υπάρχουν ψυχές, που προσπαθούν απεγνωσμένα να ακουστούν.

Και όμως, πόσες φορές η κοινωνία επιλέγει να αμφισβητήσει, αντί να προστατεύσει;

Πόσες φορές η αλήθεια ενός παιδιού, χάνεται μέσα σε δικαιολογίες, φόβους, σκοπιμότητες και συμφέροντα;

Πόσες φορές η σιωπή βαφτίζεται «ουδετερότητα», ενώ στην πραγματικότητα γίνεται συνενοχή;

Γιατί η αδιαφορία δεν είναι αθώα.

Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Κάθε φορά που ένα παιδί ζητά βοήθεια — ακόμα κι αν το κάνει χωρίς λέξεις — η κοινωνία έχει χρέος να σταθεί δίπλα του, σαν ασπίδα.

Και όταν αποτυγχάνει, τότε όλοι φέρουμε ένα κομμάτι της ευθύνης.

Σήμερα δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια.

Χρειάζεται μνήμη.

Χρειάζεται ντροπή.

Χρειάζεται αυτοκριτική.

Χρειάζεται το θάρρος, να παραδεχτούμε πως υπάρχουν παιδιά που φώναξαν και δεν τα ακούσαμε εγκαίρως.

Γιατί κάθε παιδί που χάνεται κουβαλώντας μέσα του φόβο, πόνο και αλήθειες που δεν ακούστηκαν, είναι μια πληγή που δεν κλείνει ποτέ.

Μια πληγή πάνω στην ίδια την ανθρωπιά μας.

Ας είναι αυτές οι δύο παιδικές ψυχές, η τελευταία υπενθύμιση, ότι καμία κοινωνία δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη, όταν τα παιδιά της μεγαλώνουν μέσα στον φόβο, στη σιωπή και στην εγκατάλειψη.

Τα παιδιά λένε πάντα την αλήθεια.

Το ερώτημα είναι αν οι μεγάλοι έχουν το θάρρος να την ακούσουν, πριν να είναι αργά.

ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ ΖΗΤΟΥΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΣΤΟΥΝ.

ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ ΣΙΩΠΗΛΑ.

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΣΑΜΕ.

Ο ΠΟΝΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΦΩΝΗ.

ΕΜΕΙΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η πρόταση για ευθανασία των αδέσποτων ζώων σε χρονικό ορίζοντα τριών μηνών, δεν αποτελεί “μέτρο διαχείρισης”.

Αποτελεί πολιτική επιλογή εξάλειψης.

Και αυτή η επιλογή, δεν κρίνεται μόνο για την αποτελεσματικότητά της, αλλά για το αξιακό της περιεχόμενο και το μήνυμα που εκπέμπει προς την κοινωνία.

Τα αδέσποτα ζώα δεν είναι τυχαίο φαινόμενο.

Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων ανθρώπινων ενεργειών:

Εγκατάλειψης, ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής, ελλιπούς ελέγχου, ανεπαρκούς πρόληψης και διαχρονικής απουσίας, συστηματικής πολιτικής.

Με απλά λόγια, είναι το αποτύπωμα μιας αποτυχίας, που δεν ανήκει στα ζώα.

Ανήκει σε εμάς.

Η επιλογή να επιβληθεί ένα “όριο ζωής” στα ζώα αυτά, μετατρέπει ένα κοινωνικό πρόβλημα σε διοικητική εκκαθάριση.

Δημιουργεί μια λογική, όπου η ζωή αντιμετωπίζεται ως βάρος προς αφαίρεση.

Και αυτή η λογική, δεν περιορίζεται στα ζώα.

Διαμορφώνει νοοτροπίες, κανονικοποιεί τη βία και εισάγει την ιδέα, ότι ό,τι δεν διαχειριζόμαστε επαρκώς, το εξαφανίζουμε.

Η διεθνής εμπειρία είναι σαφής:

Η μαζική ευθανασία, δεν επιλύει το πρόβλημα των αδέσποτων.

Το μεταθέτει χρονικά.

Όπου εφαρμόστηκε ως κύριο εργαλείο, απέτυχε να μειώσει μόνιμα τον πληθυσμό των ζώων.

Αντίθετα, δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο

Τα ζώα απομακρύνονται, αλλά οι αιτίες που τα γεννούν παραμένουν.

Και έτσι, νέα ζώα εμφανίζονται ξανά.

Αντίθετα, πολιτικές που βασίζονται σε ευζωία, καταγραφή, ελέγχους και κυρώσεις για εγκατάλειψη, εκπαίδευση των πολιτών και συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικούς φορείς, έχουν αποδείξει ότι μειώνουν ουσιαστικά και βιώσιμα το φαινόμενο.

Αυτές οι πολιτικές απαιτούν οργάνωση, επιμονή και λογοδοσία.

Δεν είναι εύκολες.

Είναι όμως αποτελεσματικές.

Η ευθανασία στους τρεις μήνες, δεν είναι τεχνική λύση.

Είναι συντόμευση ευθύνης.

Και κάθε συντόμευση ευθύνης έχει κόστος.

Όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για την κοινωνία.

Γιατί το μήνυμα που περνά είναι σαφές:

Ότι η ζωή, όταν γίνεται “δύσκολη”, ή “ενοχλητική”, μπορεί να αφαιρεθεί.

Ότι η διαχείριση, μπορεί να υποκατασταθεί από την εξάλειψη.

Και αυτή η αντίληψη, αν εδραιωθεί, δεν σταματά στα ζώα.

Διαχέεται.

Οι πολίτες, όμως, δεν είναι αδιάφοροι.

Σε όλη τη χώρα, χιλιάδες άνθρωποι φροντίζουν, ταΐζουν, περιθάλπουν και υιοθετούν αδέσποτα.

Καλύπτουν κενά, που θα έπρεπε να καλύπτει η Πολιτεία.

Στηρίζουν με προσωπικό κόστος, μια στοιχειώδη ηθική στάση απέναντι στη ζωή.

Και αντί να ενισχυθούν, έρχονται αντιμέτωποι με πολιτικές, που ακυρώνουν την προσπάθειά τους.

Η κοινωνία δεν ζητά “τέλεια εικόνα”.

Ζητά δίκαιες λύσεις.

Δήμαρχε Βόλου,

Η διοίκηση μιας πόλης, δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσματικότητας.

Είναι θέμα κατεύθυνσης.

Το ερώτημα δεν είναι απλώς, “τι κάνουμε με τα αδέσποτα”.

Το ερώτημα είναι, “τι κοινωνία επιλέγουμε να είμαστε”.

Μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα με προθεσμία θανάτου, ή μια κοινωνία που αναλαμβάνει την ευθύνη των πράξεών της και επενδύει σε λύσεις που σέβονται τη ζωή;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν είναι θεωρητική.

Είναι πολιτική πράξη.

Και η πράξη που προτείνεται σήμερα — η ευθανασία ως μέθοδος διαχείρισης — αποτελεί ομολογία ότι το σύστημα δεν λειτούργησε όπως όφειλε.

Ότι η πρόληψη απέτυχε.

Ότι ο έλεγχος δεν υπήρξε.

Και ότι, αντί να διορθωθούν αυτά, επιλέγεται η εξάλειψη των συνεπειών.

Απέναντι σε αυτή την επιλογή, η κοινωνία οφείλει να τοποθετηθεί.

Δεν υπάρχει ουδετερότητα.

Όσοι γνωρίζουν και σιωπούν, αποδέχονται.

Όσοι βλέπουν και δεν αντιδρούν, νομιμοποιούν.

Όσοι αδιαφορούν, διαιωνίζουν.

Η αλλαγή δεν έρχεται με ευχές.

Έρχεται με στάση.

Σημαίνει:

Απαίτηση για διαφάνεια και λογοδοσία στις δημοτικές πολιτικές.

Πίεση για ουσιαστικά προγράμματα ευζωίας και καταγραφής.

Αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας, για εγκατάλειψη και κακοποίηση

Στήριξη οργανωμένων προσπαθειών φιλοζωίας.

Ενημέρωση και εκπαίδευση της κοινωνίας.

Δήμαρχε Βόλου,

Η εξουσία δεν μετριέται από την ικανότητα να αφαιρεί ζωή.

Μετριέται από την ικανότητα να την προστατεύει.

Η επιλογή που έχετε μπροστά σας, θα καταγραφεί.

Και θα κριθεί.

Γιατί στο τέλος, οι κοινωνίες δεν θυμούνται τις δικαιολογίες.

Θυμούνται τις πράξεις.

Και σήμερα, η πράξη που τίθεται στο τραπέζι είναι ξεκάθαρη:

Η μετατροπή της ζωής σε προθεσμία.

Απέναντι σε αυτό, η απάντηση είναι εξίσου ξεκάθαρη:

Όχι στην ευθανασία ως “λύση”.

Ναι στην ευθύνη ως πολιτική.

Γιατί η ζωή δεν είναι πρόβλημα προς εξάλειψη.

Είναι αξία προς προστασία.

3 ΜΗΝΕΣ.

ΤΟΣΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΖΩΗ,
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙ “ΠΕΡΙΤΤΗ”.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ.

ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΗ.

ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΡΙΝΕΤΑΙ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΩΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΜΟΥΣ.

#Βόλος #ΌχιΣτηνΕυθανασία

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ