ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ ΣΙΩΠΗΛΑ

Δεν είναι “διαχείριση”.

Δεν είναι “λύση”.

Δεν είναι “ευθανασία”.

Είναι εκκαθάριση.

Είναι η στιγμή που μια πόλη αποφασίζει, ότι τα πιο αδύναμα πλάσματα της δεν αξίζουν να ζουν αν δεν είναι «χρήσιμα», αν δεν είναι «υιοθετήσιμα», αν δεν χωράνε στα Excel και στους προϋπολογισμούς.

Στον Βόλο σήμερα δεν συζητείται απλώς μια πολιτική.

Συζητείται μια γραμμή θανάτου:

3 μήνες ζωής — και μετά εξαφάνιση.

Αυτό δεν είναι διοίκηση.

Αυτό είναι ηθική κατάρρευση.

ΤΑ ΖΩΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑ — ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑΤΑ

Κάθε αδέσποτο είναι αποτέλεσμα εγκατάλειψης.

Κάθε εγκατάλειψη είναι ανθρώπινη πράξη.

Και τώρα, η ίδια κοινωνία που τα πέταξε, έρχεται να τα “τελειώσει”.

Αντί να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, τιμωρούνται τα θύματα.

Αντί για ευζωία, προτείνεται θάνατος.

Αντί για πρόληψη, επιλέγεται εξόντωση.

ΟΝΟΜΑΖΟΥΝ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ “ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ”, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΑΝΕΚΤΟ

Η ευθανασία που επιβάλουν και η υποχρεωτικοτητα της:

Όχι μόνο για να “καθαρίσει” δρόμους.

Όχι μόνο για να “αδειάσει” κλουβιά.

Όχι μόνο για να μειώσει αριθμούς.

Όταν γίνεται εργαλείο διαχείρισης,
δεν είναι ευθανασία.

Είναι θανάτωση, με διοικητική υπογραφή.

ΑΝ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ

Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση εδώ.

Ή είσαι απέναντι — ή το αποδέχεσαι.

Σήμερα είναι τα αδέσποτα.

Αύριο τι;

Ποιος αποφασίζει ποια ζωή αξίζει και ποια όχι;

Μια κοινωνία που συνηθίζει τον θάνατο ως λύση, χάνει κάθε ηθικό έρεισμα.

Ο ΒΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΙΣΧΟΥΣ

Αυτό που πάει να γίνει, δεν αφορά μόνο μια πόλη.

Αν περάσει εδώ, θα επιχειρηθεί παντού

Αν σταματήσει εδώ, θα σταλεί μήνυμα παντού.

Ο Βόλος μπορεί να γίνει:

Είτε σημείο εκκίνησης μιας σκοτεινής πρακτικής, είτε σύμβολο αντίστασης.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ — ΤΩΡΑ, ΟΧΙ ΑΥΡΙΟ

Δεν αρκούν τα λόγια.

Χρειάζεται σύγκρουση.

1. Βγαίνουμε στον δρόμο

Συγκεντρώσεις.

Πορείες.

Παρουσία.

Να μην μπορούν να αγνοήσουν τη φωνή μας.

2. Νομική επίθεση

Καταγγελίες.

Προσφυγές.

Παρεμβάσεις.

Να μπλοκαριστεί κάθε απόφαση.

3. Δημόσια έκθεση

Ονόματα.

Δηλώσεις.

Ευθύνες.

Τίποτα στο σκοτάδι.

4. Μαζική πίεση

Emails.

Τηλέφωνα.

Παρεμβάσεις σε συνεδριάσεις.

Να καταλάβουν ότι δεν θα περάσει.

5. Σώζουμε ζώα στην πράξη

Υιοθεσίες.

Φιλοξενίες.

Δίκτυα εθελοντών.

Δεν περιμένουμε κανέναν.

ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ

Δεν θα επιτρέψουμε να μπουν ημερομηνίες λήξης στη ζωή.

Δεν θα δεχτούμε να βαφτίζεται ο θάνατος “πολιτική”.

Δεν θα αφήσουμε τα ζώα να πεθάνουν σιωπηλά.

Αν χρειαστεί, θα είμαστε:

Στους δρόμους,

Στα δικαστήρια,

Παντού.

ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Είναι για το ποιοι είμαστε.

Μια κοινωνία που προστατεύει τους αδύναμους, ή μια κοινωνία που τους εξαφανίζει;

Η απάντηση δίνεται τώρα.

ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΟΥΝ:

Δεν είμαστε λίγοι.

Δεν είμαστε αδύναμοι.

Δεν θα κουραστούμε.

Κάθε ζωή μετράει.

Και θα παλέψουμε για κάθε μία.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1402910905210977&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η εικόνα είναι σοκαριστική.

Ένα τοπίο που θα έπρεπε να αναπνέει ζωή, γεμάτο παράδοση και πολιτισμό, μετατρέπεται σε σκηνή μαζικού θανάτου.

Ζώα στοιβαγμένα σε πρόχειρους λάκκους, μηχανήματα να σκάβουν τη γη, όχι για να καλλιεργήσουν, αλλά για να θάψουν.

Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος στέκεται σιωπηλός, με το βλέμμα χαμένο – όχι μόνο για τα ζώα που χάθηκαν, αλλά για έναν ολόκληρο τρόπο ζωής που ξεριζώνεται.

Και όλα αυτά με ένα πρόσχημα:

«Ζωονόσοι».

Πίσω από τον φόβο, η ευκολία της εξόντωσης

Κάθε φορά που εμφανίζεται μια απειλή υγείας στον ζωικό πληθυσμό, ενεργοποιείται ένας γνώριμος μηχανισμός:

Μαζικές θανατώσεις.

Χωρίς διαφάνεια, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο, χωρίς εναλλακτικές λύσεις.

Ο φόβος χρησιμοποιείται ως εργαλείο.

Οι λέξεις «επιδημία», «πρόληψη», «δημόσια υγεία», λειτουργούν σαν άλλοθι, για αποφάσεις που σε άλλες συνθήκες, θα προκαλούσαν καθολική κατακραυγή.

Αλλά ας ειπωθεί καθαρά:

Η πρόληψη δεν είναι συνώνυμη της εξόντωσης.

Η επιστήμη δεν επιβάλλει τυφλή θανάτωση.

Την χρησιμοποιούν έτσι, όσοι επιλέγουν την εύκολη λύση.

Ποιος πληρώνει το τίμημα;

Δεν είναι μόνο τα ζώα.

Είναι οι κτηνοτρόφοι που βλέπουν το βιός τους να αφανίζεται μέσα σε λίγες ώρες.

Είναι οι τοπικές κοινωνίες, που αποδυναμώνονται οικονομικά και πολιτισμικά.

Είναι η ίδια η βιοποικιλότητα που πλήττεται.

Και τελικά, είναι η κοινωνία συνολικά, που μαθαίνει να αποδέχεται τη βία, ως «αναγκαίο κακό».

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τον μαζικό θάνατο ως διοικητική πράξη, τότε κάτι βαθύτερο έχει ήδη διαρραγεί.

Υπάρχουν εναλλακτικές – αλλά απαιτούν βούληση

Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι υπάρχουν λύσεις:

Στοχευμένοι έλεγχοι και όχι οριζόντιες θανατώσεις

Καραντίνα και παρακολούθηση, αντί για μαζική εξόντωση

Εμβολιαστικά προγράμματα, όπου είναι εφικτό.

Ενίσχυση των κτηνοτρόφων για βιοασφάλεια

Διαφάνεια στα δεδομένα και ανεξάρτητη επιστημονική αξιολόγηση

Αυτές οι λύσεις όμως απαιτούν χρόνο, πόρους και –κυρίως– πολιτική βούληση.

Είναι πιο εύκολο να σκοτώσεις 10.000 ζώα, παρά να επενδύσεις, σε ένα σύστημα που προστατεύει πραγματικά.

Η ευθύνη δεν είναι μόνο των αρχών

Οι πολίτες δεν είναι θεατές.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Αν αυτή η πρακτική συνεχιστεί ανεμπόδιστα, θα επαναληφθεί.

Όχι μόνο στη Λέσβο, αλλά παντού.

Και κάθε φορά θα γίνεται πιο εύκολη, πιο «κανονική».

Τι μπορούν να κάνουν οι πολίτες

Πραγματικές δράσεις

Δεν αρκεί η αγανάκτηση.

Χρειάζεται οργανωμένη, στοχευμένη δράση:

1. Απαίτηση διαφάνειας

Ζητήστε επίσημα στοιχεία:

Ποια νόσος εντοπίστηκε;

Σε πόσα ζώα;

Με ποια επιστημονικά δεδομένα αποφασίστηκε η μαζική θανάτωση;

Υποβολή αιτημάτων σε δήμους, περιφέρειες και αρμόδια υπουργεία.

Η γραπτή πίεση καταγράφεται και δεν αγνοείται εύκολα.

2. Συλλογικές προσφυγές

Νομικές ενέργειες μέσω συλλογικοτήτων:

Προσφυγές κατά αποφάσεων μαζικής θανάτωσης

Καταγγελίες για έλλειψη αναλογικότητας και επιστημονικής τεκμηρίωσης

Όταν οι πολίτες δρουν οργανωμένα, οι αποφάσεις ελέγχονται.

3. Πίεση σε ευρωπαϊκό επίπεδο

Η Ελλάδα δε λειτουργεί σε κενό.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θέτει κανόνες για την καλή μεταχείριση ζώων.

Οι πολίτες μπορούν:

Να στείλουν καταγγελίες σε ευρωπαϊκούς θεσμούς

Να ζητήσουν έλεγχο χρηματοδοτήσεων

Να απαιτήσουν ανεξάρτητες επιθεωρήσεις

4. Δημόσια έκθεση του θέματος

Η δύναμη της εικόνας και της πληροφορίας είναι τεράστια:

Διαμοιρασμός τεκμηριωμένου υλικού

Ενημέρωση διεθνών οργανώσεων

Επαφή με δημοσιογράφους και ανεξάρτητα μέσα.

Όταν ένα θέμα παίρνει δημοσιότητα, η αυθαιρεσία περιορίζεται.

5. Στήριξη των πληγέντων κτηνοτρόφων

Οικονομική ενίσχυση μέσω συλλογικών δράσεων

Πίεση για δίκαιες αποζημιώσεις

Δημιουργία δικτύων αλληλεγγύης

Η κοινωνία πρέπει να σταθεί δίπλα τους, όχι απέναντί τους.

6. Προώθηση εναλλακτικών πολιτικών

Απαιτήστε συγκεκριμένα:

Εθνικό σχέδιο πρόληψης ζωονόσων, χωρίς μαζικές θανατώσεις

Δημιουργία δομών καραντίνας

Εκπαίδευση κτηνοτρόφων και ελεγκτικών μηχανισμών

Η πίεση πρέπει να μετατραπεί σε πολιτική πρόταση.

7. Ενεργοποίηση τοπικών κοινωνιών

Η αλλαγή ξεκινά από τοπικά:

Συνελεύσεις πολιτών

Ψηφίσματα δήμων

Συνεργασία με φιλοζωικές και επιστημονικές ομάδες

Όταν μια κοινωνία αντιδρά συλλογικά, δεν αγνοείται.

Το κρίσιμο ερώτημα

Δεν είναι αν υπήρξε ασθένεια.

Δεν είναι αν χρειάζονται μέτρα.

Το ερώτημα είναι:

Ποιος αποφασίζει ότι η μαζική θανάτωση είναι η πρώτη και μοναδική λύση;

Και κυρίως:

Γιατί εμείς το αποδεχόμαστε, χωρίς αντίσταση;

Από την αγανάκτηση στην ευθύνη

Η εικόνα που βλέπουμε, δεν πρέπει να γίνει άλλη μία «σοκαριστική ανάρτηση», που ξεχνιέται σε λίγες μέρες.

Πρέπει να γίνει σημείο καμπής.

Γιατί αν σήμερα είναι 10.000 ζώα, αύριο θα είναι περισσότερα.

Και κάθε φορά, το όριο της αποδοχής θα μετακινείται.

Η κοινωνία δεν αλλάζει με ευχές.

Αλλάζει, όταν οι πολίτες αρνούνται να συνηθίσουν το απαράδεκτο.

Ένα τελευταίο, αναγκαίο συμπέρασμα

Δεν υπάρχει «ανώδυνη» μαζική θανάτωση.

Δεν υπάρχει «εύκολη λύση», χωρίς κόστος.

Και δεν υπάρχει δικαιολογία για τη σιωπή.

Η Λέσβος δεν αφανίζεται μόνο από τον θάνατο των ζώων της.

Αφανίζεται, όταν αυτός ο θάνατος περνά χωρίς αντίδραση.

Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί –και δεν πρέπει– να επιτρέψει καμία κοινωνία, που θέλει να λέγεται ανθρώπινη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων, αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και ηθικά φορτισμένα ζητήματα της σύγχρονης κοινωνίας.

Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Τουρκία και η Ρουμανία, το πρόβλημα έχει λάβει μεγάλες διαστάσεις, όχι επειδή είναι άλυτο, αλλά επειδή αντιμετωπίζεται με λάθος τρόπους.

Αντί για συστηματική πρόληψη και υπεύθυνες πολιτικές, συχνά επιλέγεται η ζωοκτονία — μια πρακτική που παρουσιάζεται ως «αναγκαία», αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ένδειξη βαθιάς πολιτικής και κοινωνικής αποτυχίας.

1. Η επίκληση της δημόσιας ασφάλειας

Ο πιο συχνός λόγος που προβάλλεται για τη θανάτωση αδέσποτων ζώων, είναι η προστασία της δημόσιας ασφάλειας.

Περιστατικά επιθέσεων από σκύλους — αν και σπάνια σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό — προβάλλονται έντονα από τα μέσα ενημέρωσης και δημιουργούν ένα κλίμα φόβου.

Στη Ρουμανία, ένα τραγικό περιστατικό το 2013 οδήγησε σε νομοθεσία, που επιτρέπει την ευθανασία αδέσποτων μετά από σύντομο χρονικό διάστημα.

Στην Τουρκία, η δημόσια συζήτηση έχει στραφεί έντονα γύρω από την «απειλή» των αγελών, οδηγώντας σε πολιτικές απομάκρυνσης, περιορισμού και μαζικών ζωοκτονιων με μεσαιωνικες μεθόδους εξολοθρευσης των αδέσποτων ζώων.

Στην Ελλάδα, αν και η ευθανασία για λόγους διαχείρισης πληθυσμού δεν επιτρέπεται νομικά, η ρητορική περί «επικίνδυνων αδέσποτων» παραμένει ισχυρή.

Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα επισημαίνει ότι η μαζική απομάκρυνση, ή θανάτωση ζώων, δεν μειώνει την επιθετικότητα, ούτε αυξάνει την ασφάλεια.

Αντιθέτως, η διάλυση σταθερών αγελών, μπορεί να οδηγήσει σε πιο απρόβλεπτες συμπεριφορές.

Συνεπώς, η δημόσια ασφάλεια, χρησιμοποιείται συχνά ως επιχείρημα, αλλά δεν αποτελεί αποτελεσματική βάση πολιτικής.

2. Ο υπερπληθυσμός ως αποτέλεσμα ανθρώπινης ευθύνης

Ο μεγάλος αριθμός αδέσποτων ζώων, παρουσιάζεται συχνά ως «φυσικό πρόβλημα».

Στην πραγματικότητα, είναι άμεσο αποτέλεσμα ανθρώπινων πρακτικών:

Εγκατάλειψη κατοικίδιων

Ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή

Ελλειψη ευζωίας, περίθαλψης και φροντίδας

Ανεπαρκής έλεγχος από τις αρχές.

Στην Ελλάδα, τα αδέσποτα υπολογίζονται σε εκατοντάδες χιλιάδες, ως πλασματικό νούμερο, αφού δεν έχει γίνει ποτέ επίσημη καταγραφή ανά δήμο.

Στη Ρουμανία και την Τουρκία, οι αριθμοί είναι ακόμη μεγαλύτεροι.

Η θανάτωση εμφανίζεται ως «λύση» στον υπερπληθυσμό.

Ωστόσο, πολυάριθμες μελέτες έχουν δείξει, ότι αυτή η πρακτική δεν έχει μόνιμο αποτέλεσμα.

Το λεγόμενο vacuum effect, οδηγεί στην ταχεία αντικατάσταση των ζώων που αφαιρούνται, είτε μέσω μετακίνησης άλλων ζώων, είτε μέσω νέων γεννήσεων.

Άρα, η ζωοκτονία δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα

Το ανακυκλώνει.

3. Πολιτική σκοπιμότητα και διαχείριση εικόνας

Οι πολιτικές αποφάσεις για τα αδέσποτα, συχνά λαμβάνονται υπό πίεση.

Οι πολίτες ζητούν «άμεσες λύσεις» και οι κυβερνήσεις ανταποκρίνονται με μέτρα που είναι γρήγορα και ορατά.

Η εξόντωση:

Δίνει την εντύπωση δράσης

Μειώνει προσωρινά την ορατότητα του προβλήματος

Λειτουργεί ως επικοινωνιακό εργαλείο

Αντίθετα, οι πραγματικές λύσεις — όπως η ευζωια, η υιοθεσία και η εκπαίδευση — απαιτούν χρόνο, πόρους και πολιτική βούληση.

Έτσι, η επιλογή της θανάτωσης δεν είναι θέμα ανάγκης, αλλά πολιτικής ευκολίας.

4. Οικονομικές διαστάσεις και έλλειψη διαφάνειας

Η διαχείριση των αδέσποτων συνδέεται συχνά με χρηματοδοτήσεις, προγράμματα και εργολαβίες.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν καταγραφεί:

Καταφύγια με κακές συνθήκες

Αδιαφανής χρήση κονδυλίων

Έλλειψη ελέγχου στη διαχείριση ζώων

Όταν το σύστημα βασίζεται στην ύπαρξη προβλήματος, δημιουργούνται αντικίνητρα για τη μόνιμη επίλυσή του.

Αυτό οδηγεί σε έναν φαύλο κύκλο, όπου το πρόβλημα διατηρείται αντί να λύνεται.

5. Νομικές διαφοροποιήσεις και ευρωπαϊκή ασυμμετρία

Η απουσία ενιαίου ευρωπαϊκού πλαισίου για τα αδέσποτα, έχει ως αποτέλεσμα μεγάλες διαφορές μεταξύ χωρών.

Στην Ελλάδα, η ευθανασία επιτρέπεται μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις (π.χ. ανίατη ασθένεια, ή επικινδυνότητα).

Στη Ρουμανία, επιτρέπεται ευρύτερα ως μέτρο διαχείρισης.

Στην Τουρκία, το πλαίσιο μεταβάλλεται και γίνεται αυστηρότερο.

Έτσι, το ίδιο ζώο θα είχε εντελώς διαφορετική τύχη ανάλογα με τη χώρα.

Αυτό αναδεικνύει ένα σοβαρό ηθικό και πολιτικό ζήτημα:

Η προστασία της ζωής, δεν είναι ισότιμη.

6. Κοινωνική στάση και πολιτισμικός παράγοντας

Η αντίληψη μιας κοινωνίας για τα ζώα, επηρεάζει καθοριστικά τις πολιτικές της.

Σε πολλές περιπτώσεις:

Τα αδέσποτα θεωρούνται «βάρος»

Η εγκατάλειψη δεν στιγματίζεται επαρκώς

Η κακοποίηση δεν καταγγέλλεται.

Η ανοχή αυτή δημιουργεί ένα περιβάλλον, όπου η βία γίνεται αποδεκτή ή αόρατη.

Η ζωοκτονία δεν είναι μόνο πολιτική πράξη.

Είναι και κοινωνικό φαινόμενο.

7. Επιστημονικά τεκμηριωμένες λύσεις

Η διεθνής εμπειρία δείχνει, ότι υπάρχουν αποτελεσματικές και ανθρωπιστικές λύσεις:

Ευζωία, επίσημη καταγραφή και υιοθεσίες.

Εκπαίδευση πολιτών

Αυστηρές ποινές για εγκατάλειψη

Συνεργασία με φιλοζωικά σωματεία και φιλοζωικές οργανώσεις.

Χώρες που επένδυσαν σε αυτά τα μέτρα, κατάφεραν να μειώσουν δραστικά τον αριθμό των αδέσποτων χωρίς βία.

Άρα, η λύση υπάρχει — αλλά απαιτεί πολιτική βούληση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Η ζωοκτονία των αδέσποτων ζώων δεν αποτελεί λύση, αλλά σύμπτωμα.

Σύμπτωμα:

Αποτυχημένων πολιτικών

Ελλιπούς παιδείας

Κοινωνικής αδιαφορίας

Η επιλογή της εξόντωσης, δεν είναι αναπόφευκτη.

Είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων αποφάσεων.

Και κάθε τέτοια απόφαση, θέτει ένα κρίσιμο ερώτημα:

Θέλουμε κοινωνίες που διαχειρίζονται τα προβλήματα με ευθύνη — ή που τα εξαφανίζουν με βία;

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ας το πούμε καθαρά.

Χωρίς φίλτρα.

Χωρίς «ευγένειες».

Όταν ένα υγιές ζώο σκοτώνεται, δεν είναι «ευσπλαχνία».

Όταν ένα υιοθετήσιμο ζώο δεν παίρνει ούτε μια ευκαιρία, δεν είναι «διαχείριση».

Όταν ο θάνατος γίνεται ρουτίνα, δεν είναι «αναγκαίο κακό».

Είναι επιλογή.

Και αυτή η επιλογή έχει όνομα.

ΤΟ ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΨΕΜΑ

Το πιο επικίνδυνο δεν είναι η πράξη.

Είναι το αφήγημα που τη δικαιολογεί.

Ένα αφήγημα που λέει:

«Δεν υπάρχουν λύσεις».

«Είναι για το καλό τους».

«Ο κόσμος δεν αλλάζει».

Ψέματα.

Γιατί την ίδια στιγμή:

Ζώα σώζονται

Υιοθεσίες γίνονται

Κοινότητες αλλάζουν

Ζωές σώζονται — όταν υπάρχει βούληση

Άρα το πρόβλημα δεν είναι η «πραγματικότητα».

Είναι η ιδεολογία.

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Μια ιδεολογία που:

Βλέπει τα ζώα ως «αδιέξοδο».

Θεωρεί τον άνθρωπο ανίκανο για φροντίδα.

Παρουσιάζει τον θάνατο ως «λύση»

Αυτό δεν είναι φιλοζωία.

Είναι μια διαστρέβλωση, που μετατρέπει τη ζωή σε βάρος και τον θάνατο σε «ανακούφιση».

Και όταν αυτό γίνει αποδεκτό… τότε όλα επιτρέπονται.

ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΚΟΙΤΑΣ ΑΛΛΟΥ

Αυτό δεν συμβαίνει «κάπου αλλού».

Δεν είναι «μακριά».

Δεν είναι «ξένο».

Συμβαίνει παντού.

Επηρεάζει πολιτικές.

Διαμορφώνει αντιλήψεις.

Καθορίζει αποφάσεις.

ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Κάθε φορά που:

Ενα ζώο «εξαφανίζεται».

Μια υιοθεσία δεν προωθείται.

Ενας εθελοντής απαξιώνεται.

Μια φωνή φιμώνεται.

…Το ίδιο μοντέλο ριζώνει.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ

Μην κρύβεσαι πίσω από το «δεν ξέρω».

Μην κρύβεσαι πίσω από το «δεν είναι δική μου υπόθεση».

Αν:

Δεν ρωτάς

Δεν ψάχνεις

Δεν αντιδράς

Γίνεσαι μέρος του προβλήματος.

Σκληρό;

Ναι.

Αληθινό;

Επίσης ναι.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ

Δεν υπάρχει «μα δεν γίνεται αλλιώς».

Δεν υπάρχει «έτσι είναι το σύστημα».

Δεν υπάρχει «τι να κάνουμε».

Υπάρχει μόνο:

Αδιαφορία

ή

Δράση

ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ

Δεν χρειάζονται λόγια.

Χρειάζονται πράξεις.

ΜΑΘΕ ποιον στηρίζεις

ΑΠΑΙΤΗΣΕ διαφάνεια

ΣΤΗΡΙΞΕ αυτούς που σώζουν ζωές

ΜΠΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ

Οχι πίσω από οθόνες.

Και πάνω απ’ όλα:

ΜΙΛΑ.

Γιατί κάθε φορά που μιλάς, κάποιος ακούει.

Και κάθε φορά που κάποιος ακούει, κάτι αλλάζει.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΠΟΝΑΕΙ

Τα ζώα δεν πεθαίνουν επειδή «πρέπει».

Πεθαίνουν επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι είναι πιο εύκολο.

ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΛΕΥΡΑ

Δεν υπάρχει «μέση λύση».

Με αυτούς που αποδέχονται τον θάνατο.

ή

Με αυτούς που παλεύουν για κάθε ζωή.

ΤΕΛΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Δεν είσαι θεατής.

Είσαι μέρος αυτού που συμβαίνει.

Και η ερώτηση είναι μία:

Θα συνεχίσεις να κοιτάς…

Η θα γίνεις η φωνή τους;

Η ΣΙΩΠΗ ΣΚΟΤΩΝΕΙ.

Η ΔΡΑΣΗ ΣΩΖΕΙ.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Αυτό που αντικρίζουμε, δεν είναι απλώς ένα ακόμη περιστατικό.

Δεν είναι «ένα μεμονωμένο γεγονός», όπως τόσο εύκολα βολεύονται να το παρουσιάζουν, όσοι θέλουν να ξεπλύνουν ευθύνες.

Είναι μια ωμή, αποτρόπαια πραγματικότητα, που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά:

Η συστηματική εξόντωση των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, των αδέσποτων ζώων.

Και αυτή τη φορά, στη Χαλκιδική, ο αριθμός των θυμάτων, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αδιαφορίας:

23 ψυχές.

23 ζωές, που έσβησαν μέσα σε πόνο.

Ανάμεσά τους, μια μικρή γατούλα.

Μια ύπαρξη, που δεν απείλησε κανέναν, που δεν έβλαψε κανέναν, που απλώς προσπάθησε να επιβιώσει.

Η εικόνα ενός νεκρού ζώου στο χώμα, δεν είναι απλώς μια εικόνα.

Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Είναι η απόδειξη, ότι κάτι έχει σαπίσει βαθιά μέσα στο σύστημα αξιών μας.

Όταν ένα ζώο δηλητηριάζεται, πυροβολείται, ή βασανίζεται μέχρι θανάτου, δεν πεθαίνει μόνο εκείνο.

Πεθαίνει ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Οι φόλες δεν είναι «λύση».

Είναι έγκλημα.

Είναι βασανιστήριο.

Είναι μια πράξη δειλίας, που αποκαλύπτει όχι δύναμη, αλλά ηθική κατάρρευση.

Όποιος ρίχνει φόλες, δεν «καθαρίζει» μια περιοχή.

Διαπράττει ένα από τα πιο σκληρά και ύπουλα εγκλήματα.

Τα ζώα πεθαίνουν αργά, με αφόρητους πόνους, σπασμούς, ασφυξία.

Δεν υπάρχει τίποτα «γρήγορο», ή «ανώδυνο» σε αυτό.

Υπάρχει μόνο αγωνία και τρόμος.

Και όμως, παρά τη φρίκη, η κοινωνία συνεχίζει να σιωπά.

Οι τοπικές κοινωνίες συχνά γνωρίζουν.

Οι ψίθυροι υπάρχουν.

«Ξέρουμε ποιος το έκανε».

«Έχουν ξαναγίνει αυτά».

Και όμως, καταγγελίες δεν γίνονται.

Ευθύνες δεν αποδίδονται.

Οι δράστες μένουν ατιμώρητοι και νιώθουν ασφαλείς, να επαναλάβουν το έγκλημά τους.

Γιατί;

Επειδή τους επιτρέπεται.

Δεν πρόκειται για άγνοια.

Πρόκειται για ανοχή.

Και η ανοχή, είναι συνενοχή.

Πόσες φορές έχουμε δει παρόμοιες ειδήσεις;

Πόσες φορές έχουμε πει, «πάλι τα ίδια» και έχουμε προχωρήσει παρακάτω;

Πόσες φορές έχουμε συνηθίσει τη βαρβαρότητα σε τέτοιο βαθμό, που δεν μας σοκάρει πια;

Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο σημείο:

Όταν η φρίκη γίνεται κανονικότητα.

Αλλά δεν είναι κανονικό να πεθαίνουν ζώα στους δρόμους από δηλητήριο.

Δεν είναι κανονικό να εξαφανίζονται ολόκληρες αγέλες.

Δεν είναι κανονικό να μετράμε πτώματα και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον δράστη.

Βαραίνει τους θεσμούς, που αποτυγχάνουν να προστατεύσουν.

Βαραίνει τις αρχές που δεν ελέγχουν, που δεν παρεμβαίνουν, που δεν τιμωρούν.

Βαραίνει και μια κοινωνία, που επιλέγει τη σιωπή, αντί για τη δράση.

Η νομοθεσία υπάρχει.

Οι ποινές για κακοποίηση και θανάτωση ζώων είναι αυστηρές.

Και όμως, πόσοι έχουν πραγματικά τιμωρηθεί;

Πόσοι οδηγήθηκαν στη δικαιοσύνη;

Πόσοι πλήρωσαν για αυτά τα εγκλήματα;

Η απάντηση είναι γνωστή — και είναι εξοργιστική.

Δεν αρκούν οι νόμοι, όταν δεν εφαρμόζονται.

Δεν αρκούν οι καταδίκες στα λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από πράξεις.

Δεν αρκεί να λέμε «είμαστε φιλόζωοι», όταν κλείνουμε τα μάτια μπροστά στη βία.

Η μικρή γατούλα που βρέθηκε νεκρή, δεν ήταν «παράπλευρη απώλεια».

Δεν ήταν αριθμός.

Ήταν μια ζωή.

Ένα πλάσμα που ένιωθε, που φοβόταν, που πονούσε.

Όπως και τα υπόλοιπα 22 θύματα.

Και το να τα αντιμετωπίζουμε ως στατιστικά στοιχεία, είναι μια δεύτερη μορφή βίας

Μια βία της αδιαφορίας.

Ας το πούμε ξεκάθαρα:

Όποιος σκοτώνει ζώα, δεν σταματά απαραίτητα εκεί.

Η βία δεν είναι απομονωμένη.

Είναι μοτίβο.

Είναι συμπεριφορά που κλιμακώνεται.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στα ζώα, ανοίγει τον δρόμο για τη βία απέναντι στους ανθρώπους.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο φιλοζωικό.

Είναι βαθιά κοινωνικό.

Είναι θέμα πολιτισμού.

Είναι θέμα δικαιοσύνης.

Είναι θέμα ανθρωπιάς.

Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε σε μια χώρα, όπου τα ζώα πεθαίνουν αβοήθητα και κανείς δεν λογοδοτεί.

Δεν μπορούμε να ανεχόμαστε να δηλητηριάζονται γειτονιές, να κινδυνεύουν παιδιά, κατοικίδια, άγρια ζώα, ολόκληρα οικοσυστήματα.

Οι φόλες δεν σκοτώνουν μόνο τα «ανεπιθύμητα» ζώα.

Σκοτώνουν αδιακρίτως.

Και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, η κοινωνία αποτυγχάνει.

Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η σιωπή.

Δεν μπορεί να είναι η παραίτηση.

Χρειάζεται οργή

Αλλά οργή, που γίνεται δράση.

Χρειάζεται φωνή.

Δυνατή, επίμονη, αδιάκοπη.

Καταγγελίες.

Πίεση προς τις αρχές.

Δημόσια έκθεση των περιστατικών.

Ενημέρωση.

Δικτύωση.

Αλληλεγγύη.

Και πάνω απ’ όλα, μηδενική ανοχή.

Κάθε πολίτης έχει ευθύνη.

Αν δεις κάτι, μίλα.

Αν γνωρίζεις, κατήγγειλε.

Αν υποψιάζεσαι, διερεύνησε.

Η σιωπή προστατεύει μόνο τον δράστη.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή.

Εμείς είμαστε η φωνή τους.

Και αν δεν μιλήσουμε, τότε ποιος;

Η Χαλκιδική δεν είναι «μια κακή εξαίρεση».

Είναι ένα ακόμη παράδειγμα μιας βαθύτερης παθογένειας.

Αλλά μπορεί να γίνει και σημείο αφύπνισης.

Μπορεί να γίνει η στιγμή, που θα πούμε «ως εδώ».

Ως εδώ με τις φόλες.

Ως εδώ με τη σιωπή.

Ως εδώ με την ατιμωρησία.

Οι 23 ζωές που χάθηκαν, δεν πρέπει να ξεχαστούν.

Δεν πρέπει να περάσουν σαν μια ακόμη είδηση, που χάθηκε στο χρόνο.

Πρέπει να γίνουν αφορμή για αλλαγή.

Για πραγματική αλλαγή.

Γιατί κάθε φορά που ένα ζώο πεθαίνει έτσι, δεν είναι απλώς ένα έγκλημα.

Είναι μια κραυγή.

Και αυτή η κραυγή απαιτεί απάντηση.

Όχι αύριο.

Τώρα.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1398723288963072&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η αντίθεση στα πειράματα σε ζώα, δεν είναι απλώς μια συναισθηματική αντίδραση.είναι μια βαθιά ηθική, επιστημονική και κοινωνική θέση που αναδεικνύει τις αντιφάσεις μιας ανθρωπότητας που διακηρύσσει την πρόοδο, αλλά εξακολουθεί να βασίζεται στον πόνο των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων.

Το σύνθημα «Όχι στα πειράματα σε ζώα», δεν είναι υπερβολή, ούτε ρομαντική ιδέα.

Είναι μια κραυγή λογικής και συνείδησης, απέναντι σε μια πρακτική που όχι μόνο προκαλεί ανείπωτο πόνο, αλλά και αμφισβητείται ολοένα και περισσότερο ως προς τη χρησιμότητά της.

Κάθε χρόνο, η λεγόμενη «Ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα», παρουσιάζεται ως μια ευκαιρία ευαισθητοποίησης.

Ωστόσο, για πολλούς, αυτή η ημέρα αποτελεί περισσότερο μια υπενθύμιση της υποκρισίας, που χαρακτηρίζει τη στάση των κοινωνιών και των θεσμών.

Διότι τι νόημα έχει μια ημέρα καταδίκης, όταν τις υπόλοιπες 364 ημέρες η ίδια πρακτική συνεχίζεται ανεμπόδιστα, συχνά με κρατική χρηματοδότηση και κοινωνική ανοχή;

Τα πειράματα σε ζώα βασίζονται στην ιδέα ότι τα ζώα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως «εργαλεία» για την πρόοδο της επιστήμης.

Όμως, αυτή η αντίληψη είναι βαθιά προβληματική.

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα.

Είναι έμβια όντα με νευρικό σύστημα, ικανά να αισθάνονται πόνο, φόβο και άγχος.

Η επιστημονική κοινότητα το γνωρίζει καλά αυτό.

Κι όμως, εκατομμύρια ζώα – ποντίκια, κουνέλια, σκύλοι, γάτες, πίθηκοι – υποβάλλονται καθημερινά σε βασανιστήρια:

Τοξικές ουσίες, επεμβάσεις χωρίς επαρκή αναισθησία, απομόνωση, στέρηση τροφής και νερού.

Το επιχείρημα ότι «γίνεται για το καλό της ανθρωπότητας», χρησιμοποιείται συχνά ως ηθική δικαιολογία.

Όμως, αυτό το επιχείρημα καταρρέει όταν εξετάσουμε τα δεδομένα.

Πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι τα αποτελέσματα από πειράματα σε ζώα δεν είναι πάντα αξιόπιστα για τον άνθρωπο.

Διαφορετικά είδη αντιδρούν διαφορετικά σε ουσίες και θεραπείες.

Φάρμακα που κρίθηκαν ασφαλή σε ζώα, αποδείχθηκαν επικίνδυνα για ανθρώπους και το αντίστροφο.

Αυτό δεν είναι απλώς ηθικό πρόβλημα – είναι και επιστημονική αποτυχία.

Η σύγχρονη επιστήμη προσφέρει πλέον εναλλακτικές μεθόδους που είναι πιο αξιόπιστες, πιο γρήγορες και – κυρίως – χωρίς βία.

Τεχνολογίες όπως τα «organs-on-a-chip», οι καλλιέργειες ανθρώπινων κυττάρων, η τεχνητή νοημοσύνη και τα υπολογιστικά μοντέλα, επιτρέπουν την έρευνα χωρίς την ανάγκη χρήσης ζώων.

Το γεγονός ότι αυτές οι μέθοδοι δεν εφαρμόζονται ευρέως, δεν οφείλεται στην ανεπάρκειά τους, αλλά σε οικονομικά συμφέροντα, γραφειοκρατία και μια βαθιά ριζωμένη νοοτροπία.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται και η υποκρισία.

Οι ίδιες εταιρείες που διαφημίζουν προϊόντα ως «φιλικά προς τα ζώα», συχνά έχουν ιστορικό δοκιμών σε αυτά.

Οι κυβερνήσεις που υπογράφουν συμβάσεις προστασίας των ζώων, επιτρέπουν ταυτόχρονα τη χρηματοδότηση πειραμάτων.

Οι κοινωνίες που σοκάρονται από περιστατικά κακοποίησης κατοικίδιων, σιωπούν μπροστά στη μαζική εκμετάλλευση ζώων στα εργαστήρια.

Η «Ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα» μετατρέπεται έτσι σε ένα είδος συμβολικής εκτόνωσης.

Μια ημέρα για να πούμε ότι «νοιαζόμαστε», χωρίς να αλλάζει τίποτα ουσιαστικό.

Είναι εύκολο να μοιραστεί κανείς ένα μήνυμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ή να εκφράσει αγανάκτηση για λίγες ώρες.

Το δύσκολο είναι να απαιτήσει πραγματική αλλαγή:

Νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις σε εναλλακτικές μεθόδους, διαφάνεια και λογοδοσία.

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους θεσμούς.

Βαραίνει και τους πολίτες.

Κάθε φορά που επιλέγουμε προϊόντα χωρίς να ελέγχουμε την προέλευσή τους, κάθε φορά που αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα την «αναγκαιότητα» των πειραμάτων, συμβάλλουμε στη διαιώνιση αυτού του συστήματος.

Η αλλαγή απαιτεί συνειδητές επιλογές, ενημέρωση και – πάνω απ’ όλα – πίεση.

Δεν πρόκειται για μια μάχη «υπέρ των ζώων» μόνο.

Είναι και μια μάχη για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Για το τι είδους κοινωνία θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία που βασίζει την πρόοδό της στον πόνο των αδύναμων, ή μια κοινωνία που επενδύει στη γνώση χωρίς βία;

Η ηθική πρόοδος δεν μετριέται μόνο με τεχνολογικά επιτεύγματα, αλλά με τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Η κατάργηση των πειραμάτων σε ζώα, δεν είναι ουτοπία.

Ήδη, σε ορισμένους τομείς, έχουν απαγορευτεί ή περιοριστεί σημαντικά.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, έχει απαγορεύσει τις δοκιμές καλλυντικών σε ζώα.

Αυτό αποδεικνύει ότι η αλλαγή είναι εφικτή όταν υπάρχει πολιτική βούληση και κοινωνική πίεση.

Όμως, αυτό είναι μόνο ένα μικρό βήμα.

Η συνολική εξάλειψη απαιτεί πολύ περισσότερα.

Η υποκρισία θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο η δράση δεν συμβαδίζει με τα λόγια.

Δεν αρκεί να αναγνωρίζουμε ότι τα πειράματα σε ζώα είναι σκληρά.

Πρέπει να αρνηθούμε να τα αποδεχτούμε ως «αναγκαίο κακό».

Η ιστορία έχει δείξει ότι πολλές πρακτικές που κάποτε θεωρούνταν απαραίτητες, σήμερα θεωρούνται απαράδεκτες.

Το ίδιο μπορεί και πρέπει να συμβεί και εδώ.

Το «Όχι στα πειράματα σε ζώα», δεν είναι ένα απλό σύνθημα.

Είναι μια στάση ζωής, μια πολιτική θέση, μια ηθική επιλογή.

Και όσο παραμένει απλώς λόγια, χωρίς πράξεις, θα συνεχίζει να επιβεβαιώνει την υποκρισία που υποτίθεται ότι καταγγέλλει.

Η πραγματική αλλαγή θα έρθει όταν αυτή η ημέρα δεν θα είναι πλέον απαραίτητη.

Όταν δεν θα υπάρχει τίποτα να καταγγείλουμε, γιατί η πρακτική αυτή θα ανήκει στο παρελθόν.

Μέχρι τότε, κάθε «ημέρα κατά» θα είναι απλώς μια υπενθύμιση ότι δεν έχουμε κάνει αρκετά.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.

Και αξίζει να το προεκτείνουμε, γιατί το ζήτημα δεν είναι απλώς ηθικό ή συναισθηματικό· είναι βαθιά πολιτικό, επιστημονικό και πολιτισμικό.

Αν δούμε πιο προσεκτικά το σύστημα που στηρίζει τα πειράματα σε ζώα, θα διαπιστώσουμε ότι δεν πρόκειται για μια «αναγκαία» πρακτική που απλώς δεν έχει ακόμα αντικατασταθεί.

Πρόκειται για ένα κατεστημένο.

Ένα δίκτυο συμφερόντων που περιλαμβάνει φαρμακευτικές εταιρείες, ερευνητικά ιδρύματα, χρηματοδοτικούς οργανισμούς και κρατικές δομές.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα ζώα δεν είναι τίποτα περισσότερο από «αναλώσιμο υλικό».

Και όταν κάτι ενσωματώνεται τόσο βαθιά σε ένα σύστημα, δεν εγκαταλείπεται εύκολα — ακόμα κι αν υπάρχουν καλύτερες εναλλακτικές.

Αυτό εξηγεί γιατί, παρά την πρόοδο της τεχνολογίας, η μετάβαση σε μεθόδους χωρίς ζώα είναι τόσο αργή.

Δεν είναι μόνο θέμα επιστημονικής εγκυρότητας.

Είναι θέμα εξουσίας, χρημάτων και συνήθειας.

Εργαστήρια έχουν στηθεί, καριέρες έχουν χτιστεί, ολόκληρα ερευνητικά μοντέλα βασίζονται σε αυτή τη λογική.

Η αλλαγή δεν απαιτεί απλώς νέες τεχνικές.

Απαιτεί ανατροπή μιας ολόκληρης νοοτροπίας.

Και εδώ εμφανίζεται ένα ακόμα επίπεδο υποκρισίας:

Η επίκληση της «επιστήμης» ως απόλυτου άλλοθι.

Η επιστήμη, όμως, δεν είναι ουδέτερη.

Δεν λειτουργεί σε κενό.

Διαμορφώνεται από τις αξίες της κοινωνίας, που τη χρηματοδοτεί και τη χρησιμοποιεί.

Όταν η κοινωνία αποδέχεται τη βία ως εργαλείο προόδου, τότε η επιστήμη θα τη χρησιμοποιήσει.

Όταν η κοινωνία θέσει όρια, η επιστήμη θα προσαρμοστεί.

Υπάρχει επίσης ένα κρίσιμο ερώτημα που αποφεύγεται συστηματικά:

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι κάποια πειράματα έχουν συμβάλει σε ιατρικές ανακαλύψεις, αυτό δικαιολογεί τη συνέχισή τους;

Με την ίδια λογική, πολλές πρακτικές του παρελθόντος — από πειράματα σε ανθρώπους χωρίς συναίνεση μέχρι άλλες μορφές εκμετάλλευσης — θα μπορούσαν να «δικαιολογηθούν» εκ των υστέρων.

Κι όμως, ως κοινωνία, επιλέξαμε να τις απορρίψουμε.

Όχι επειδή δεν απέδωσαν, αλλά επειδή ήταν ανήθικες.

Αυτό δείχνει κάτι θεμελιώδες:

Η πρόοδος δεν είναι μόνο θέμα αποτελέσματος, αλλά και τρόπου.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για «ανθρωπισμό», όταν βασίζουμε την πρόοδό μας στον πόνο άλλων έμβιων όντων.

Και όσο περισσότερο εξελίσσεται η γνώση μας για τη συνείδηση και την αντίληψη των ζώων, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να αγνοούμε αυτή την αντίφαση.

Ένα ακόμη σημείο που αξίζει να αναδειχθεί, είναι η ψυχολογική απόσταση που δημιουργείται σκόπιμα.

Τα πειράματα σε ζώα δεν συμβαίνουν μπροστά στα μάτια της κοινωνίας.

Συμβαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες, σε εργαστήρια όπου η πρόσβαση είναι περιορισμένη.

Η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι αποστειρωμένη:

«Μοντέλα», «δείγματα», «πρωτόκολλα».

Με αυτόν τον τρόπο, η βία αποκρύπτεται και κανονικοποιείται.

Αν οι ίδιες αυτές πρακτικές προβάλλονταν ανοιχτά — αν οι πολίτες έβλεπαν τι σημαίνει πραγματικά ένα «πείραμα» — η κοινωνική αποδοχή θα κατέρρεε πολύ πιο γρήγορα.

Η αποδοχή βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην άγνοια ή, πιο σωστά, στην επιλεκτική αποσιώπηση.

Υπάρχει επίσης μια βαθιά αντίφαση στον τρόπο που ιεραρχούμε τα ζώα.

Από τη μία, τα κατοικίδια αντιμετωπίζονται ως μέλη της οικογένειας.

Από την άλλη, τα ίδια είδη — σκύλοι, γάτες — μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πειράματα.

Αυτή η επιλεκτική ηθική, δεν βασίζεται σε κάποια αντικειμενική αρχή, αλλά σε πολιτισμικές συνήθειες και προσωπικές ευαισθησίες.

Αν ένα ζώο αξίζει προστασία επειδή νιώθει πόνο, τότε όλα τα ζώα που νιώθουν πόνο αξίζουν το ίδιο.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο τα πειράματα.

Αφορά τη συνολική μας στάση απέναντι στα μη ανθρώπινα όντα.

Αφορά το αν είμαστε διατεθειμένοι να επεκτείνουμε τον ηθικό μας κύκλο πέρα από το ανθρώπινο είδος.

Και αυτό είναι ένα από τα πιο κρίσιμα ηθικά ζητήματα της εποχής μας.

Στο πρακτικό επίπεδο, η αλλαγή μπορεί να επιταχυνθεί με συγκεκριμένα βήματα:

Υποχρεωτική χρηματοδότηση εναλλακτικών μεθόδων.

Σταδιακή απαγόρευση συγκεκριμένων κατηγοριών πειραμάτων

Απόλυτη διαφάνεια για το τι συμβαίνει στα εργαστήρια

Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση από νεαρή ηλικία.

Αλλά πάνω απ’ όλα, απαιτείται πίεση.

Ιστορικά, καμία σημαντική αλλαγή δεν ήρθε χωρίς κοινωνική απαίτηση.

Οι νόμοι δεν αλλάζουν από μόνοι τους.

Αλλάζουν όταν οι πολίτες δεν αποδέχονται πλέον την υπάρχουσα κατάσταση.

Και εδώ επιστρέφουμε στην «Ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα».

Αν αυτή η ημέρα παραμένει απλώς συμβολική, τότε όντως είναι υποκριτική.

Αν, όμως, χρησιμοποιηθεί ως αφετηρία για δράση, για ενημέρωση, για διεκδίκηση, τότε μπορεί να αποκτήσει πραγματικό νόημα.

Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν τα πειράματα σε ζώα είναι ηθικά, ή χρήσιμα.

Το ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε.

Γιατί τα εργαλεία υπάρχουν.

Η γνώση υπάρχει.

Αυτό που λείπει είναι η απόφαση.

Και αυτή η απόφαση δεν είναι συλλογική μόνο.

Είναι και προσωπική.

Καθημερινή.

Σε κάθε επιλογή, σε κάθε στάση, σε κάθε σιωπή, ή αντίδραση.

Γιατί η σιωπή, σε τέτοια ζητήματα, δεν είναι ουδέτερη.

Είναι συνενοχή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ζωονόσοι, ή Δικαιολογία;

Το Όριο που Έχουμε Ξεπεράσει.

Η συζήτηση για τις ζωοκτονίες – είτε αυτές παρουσιάζονται ως «αναγκαίο μέτρο» λόγω ζωονόσων, είτε προκύπτουν από αδιαφορία, κακοδιαχείριση, ή σκοπιμότητες – δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο σε θεσμικό επίπεδο.

Η πραγματική αλλαγή, ξεκινά από την κοινωνία.

Από τους ίδιους τους πολίτες.

Από το κατά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να πάψουμε να είμαστε θεατές και να γίνουμε ενεργοί υπερασπιστές της ζωής.

Στη Λέσβο, αλλά και σε κάθε γωνιά της χώρας, το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο.

Είναι επαναλαμβανόμενο.

Και αυτό από μόνο του, αποδεικνύει ότι δεν μιλάμε για «έκτακτες καταστάσεις», αλλά για ένα σύστημα που επιτρέπει – αν όχι ενθαρρύνει – πρακτικές που οδηγούν σε μαζικούς θανάτους ζώων.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο «τι πρέπει να κάνουν οι αρχές», αλλά τι μπορούμε και τι οφείλουμε να κάνουμε εμείς.

Η δύναμη της ενημέρωσης και της γνώσης

Η άγνοια είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της κακοποίησης.

Όσο λιγότερο γνωρίζουν οι πολίτες, τόσο πιο εύκολα γίνονται αποδεκτές πρακτικές, που υπό άλλες συνθήκες θα προκαλούσαν οργή.

Οι πολίτες πρέπει:

Να ενημερώνονται από αξιόπιστες πηγές, για το τι πραγματικά συμβαίνει.

Να κατανοούν τι είναι ζωονόσος και ποια είναι τα πραγματικά πρωτόκολλα διαχείρισης.

Να αναγνωρίζουν πότε μια μαζική θανάτωση είναι δικαιολογημένη και πότε όχι.

Η γνώση δεν είναι απλώς εργαλείο.

Είναι άμυνα απέναντι στη χειραγώγηση.

Σπάσιμο της σιωπής

Η φράση «η σιωπή είναι συνενοχή», δεν είναι υπερβολή.

Είναι πραγματικότητα.

Οι πολίτες πρέπει:

Να μιλούν δημόσια, χωρίς φόβο.

Να χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για ανάδειξη περιστατικών.

Να μην αποδέχονται απαντήσεις τύπου «έτσι γίνεται πάντα».

Κάθε φωνή μετράει.

Και όταν πολλές φωνές ενωθούν, μετατρέπονται σε πίεση, που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Καταγγελία και τεκμηρίωση

Η αγανάκτηση χωρίς δράση, δεν αλλάζει τίποτα.

Καταγραφή περιστατικών (φωτογραφίες, βίντεο, μαρτυρίες).

Επικοινωνία με αρμόδιες αρχές και εισαγγελικές υπηρεσίες.

Υποβολή επίσημων καταγγελιών

Η τεκμηρίωση είναι κρίσιμη.

Χωρίς αποδείξεις, ακόμη και οι πιο σοβαρές υποθέσεις μπορεί να «χαθούν».

Συλλογική δράση και οργάνωση

Ο μεμονωμένος πολίτης έχει φωνή.

Η οργανωμένη κοινωνία έχει δύναμη.

Δημιουργία τοπικών ομάδων δράσης.

Συνεργασία με φιλοζωικές οργανώσεις.

Διοργάνωση συγκεντρώσεων και ειρηνικών διαμαρτυριών.

Η συλλογικότητα φέρνει αποτελέσματα, εκεί που η ατομική προσπάθεια δεν επαρκεί.

Πίεση προς τις τοπικές και κεντρικές αρχές.

Οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι λογοδοτούν στους πολίτες.

Αρκεί οι πολίτες να το απαιτήσουν.

Συμμετοχή σε δημοτικά συμβούλια.

Αποστολή επιστολών και αιτημάτων.

Δημόσια ερωτήματα προς αρμόδιους φορείς.

Όταν η κοινωνία παρακολουθεί, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στο σκοτάδι.

Συνειδητές καταναλωτικές επιλογές

Η αγορά είναι ισχυρός μοχλός αλλαγής.

Στήριξη παραγωγών που τηρούν ηθικές πρακτικές.

Αποφυγή προϊόντων από αμφίβολες συνθήκες εκτροφής.

Ζήτηση διαφάνειας στην προέλευση προϊόντων.

Κάθε ευρώ που δαπανάται, είναι μια ψήφος για το σύστημα που θέλουμε να στηρίξουμε.

Εκπαίδευση και αλλαγή νοοτροπίας

Η αλλαγή δεν θα έρθει, αν δεν αλλάξει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα ζώα.

Εκπαίδευση παιδιών σε θέματα φιλοζωίας.

Συζήτηση μέσα στις κοινότητες.

Καλλιέργεια ενσυναίσθησης.

Όταν οι νέες γενιές μεγαλώνουν με σεβασμό προς τη ζωή, το πρόβλημα μειώνεται από τη ρίζα του.

Υποστήριξη επιστημονικών και εναλλακτικών λύσεων

Οι πολίτες μπορούν να πιέσουν για σύγχρονες πρακτικές.

Υποστήριξη εμβολιαστικών προγραμμάτων

Ανάδειξη εναλλακτικών λύσεων, αντί της μαζικής θανάτωσης.

Πίεση για επενδύσεις σε έρευνα

Δεν αρκεί να λέμε «όχι» στη ζωοκτονία.

Πρέπει να προτείνουμε «ναι» σε καλύτερες λύσεις.

Νομική ενεργοποίηση

Η νομοθεσία υπάρχει – αλλά χρειάζεται ενεργοποίηση.

Προσφυγές στη δικαιοσύνη

Συνεργασία με δικηγόρους και νομικούς φορείς.

Παρακολούθηση της εφαρμογής των νόμων

Η δικαιοσύνη μπορεί να γίνει ισχυρό εργαλείο, όταν χρησιμοποιείται σωστά.

Επιμονή και συνέχεια

Το μεγαλύτερο λάθος, είναι η προσωρινή αντίδραση.

Ένα περιστατικό προκαλεί οργή.

Μετά ξεχνιέται.

Και όλα επαναλαμβάνονται.

Η αλλαγή απαιτεί:

Συνεχή πίεση

Μακροχρόνια δέσμευση

Παρακολούθηση των εξελίξεων

Δεν είναι αγώνας ημερών.

Είναι αγώνας διαρκείας.

Η ηθική ευθύνη του πολίτη

Στο τέλος της ημέρας, το ζήτημα είναι βαθιά ηθικό.

Δεν αφορά μόνο νόμους, κανονισμούς, ή πολιτικές.

Αφορά το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.

Αν αποδεχόμαστε ότι η εύκολη λύση είναι η εξόντωση, τότε έχουμε ήδη κάνει ένα επικίνδυνο βήμα προς την απανθρωπιά.

Αν όμως επιλέξουμε να αντιδράσουμε, να διεκδικήσουμε, να προστατεύσουμε, τότε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία.

Συμπέρασμα

Οι ζωοκτονίες δεν θα σταματήσουν από μόνες τους.

Δεν θα σταματήσουν μόνο με νόμους.

Δεν θα σταματήσουν μόνο με δηλώσεις.

Θα σταματήσουν, όταν οι πολίτες αποφασίσουν ότι δεν θα τις ανεχτούν άλλο.

Όταν η κοινωνία πάψει να είναι παθητικός θεατής και γίνει ενεργός υπερασπιστής της ζωής.

Η Λέσβος μπορεί να γίνει παράδειγμα αλλαγής.

Όχι επειδή το επέβαλε κάποια αρχή, αλλά επειδή το απαίτησαν οι ίδιοι οι άνθρωποι της.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ισχυρό μήνυμα:

Η αλλαγή δεν έρχεται «από πάνω».

Έρχεται από εμάς.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1396959012472833&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η εικόνα που παρουσιάζεται δεν είναι απλώς ένα ακόμα οπτικό μήνυμα.

Είναι μια κραυγή αγωνίας και ταυτόχρονα ένα κατηγορώ, απέναντι σε μια κοινωνική πραγματικότητα, που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν.

«Δύο πραγματικότητες, που δεν πρέπει να αγνοούμε».

Και πράγματι, το περιεχόμενο αυτό αποτυπώνει με σκληρότητα, αλλά και ειλικρίνεια, δύο όψεις της ίδιας τραγικής κατάστασης:

Τη βία που ασκείται στα ζώα και την κοινωνική και πολιτική ανοχή, ή ακόμη χειρότερα, συνενοχή.

Η πρώτη πραγματικότητα αφορά τους «23 βασανιστικούς θανάτους αθώων ψυχών».

Δεν πρόκειται για απλούς αριθμούς.

Κάθε ζώο που χάνει τη ζωή του με αυτόν τον τρόπο, δεν είναι στατιστική

Είναι μια ύπαρξη που ένιωσε πόνο, φόβο, εγκατάλειψη.

Είναι ένα πλάσμα που εξαρτήθηκε από τον άνθρωπο — και προδόθηκε από αυτόν.

Τα αδέσποτα ζώα δεν είναι επιλογή τους να βρίσκονται στον δρόμο.

Είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης ανευθυνότητας, εγκατάλειψης και έλλειψης οργανωμένης πολιτικής διαχείρισης.

Και όμως, αντί να αντιμετωπιστεί η ρίζα του προβλήματος, βλέπουμε συχνά την πιο εύκολη και απάνθρωπη «λύση»:

Την εξόντωση.

Η εικόνα του σκύλου που κοιτά με θλίψη, δεν είναι τυχαία.

Αντιπροσωπεύει όλα εκείνα τα πλάσματα, που υπέφεραν σιωπηλά.

Πόσα ζώα δηλητηριάστηκαν, κακοποιήθηκαν, εγκαταλείφθηκαν, χωρίς ποτέ να ακουστεί η ιστορία τους;

Πόσα πέθαναν μακριά από τα βλέμματα της κοινωνίας, χωρίς καμία δικαίωση;

Η φράση, «ζώα που υπέφεραν και χάθηκαν άδικα», συνοψίζει μια πραγματικότητα, που επαναλαμβάνεται καθημερινά σε πόλεις και χωριά.

Η δεύτερη πραγματικότητα είναι ίσως ακόμα πιο ανησυχητική.

«Ακούγονται δημόσια φωνές από πολιτικά πρόσωπα, που προτείνουν τη δηλητηρίαση ζώων».

Εδώ δεν μιλάμε απλώς για αδιαφορία.

Μιλάμε για επικίνδυνη νομιμοποίηση της βίας.

Όταν δημόσια πρόσωπα, που έχουν θεσμικό ρόλο και επιρροή, εκφράζουν τέτοιες απόψεις, στέλνουν ένα σαφές μήνυμα:

Οτι η ζωή των ζώων είναι αναλώσιμη.

Ότι η βία μπορεί να αποτελεί αποδεκτή λύση.

Αυτό δεν είναι απλώς ανήθικο.

Είναι βαθιά επικίνδυνο για την ίδια την κοινωνία.

Η κακοποίηση ζώων έχει αποδειχθεί ότι συνδέεται με ευρύτερα φαινόμενα βίας.

Όταν μια κοινωνία αποδέχεται, ή ανέχεται τη βία απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα, ανοίγει τον δρόμο για τη γενίκευση της σκληρότητας.

Η φράση «Η βία δεν είναι λύση. Είναι έγκλημα.», δεν είναι σύνθημα.

Είναι μια βασική αρχή, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητη.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι μόνο οι πράξεις, ή οι δηλώσεις.

Είναι η σιωπή.

Η ανοχή.

Η αδράνεια.

«Όχι άλλη ανοχή.

Οχι άλλη σιωπή».

Αυτή η φράση λειτουργεί ως κάλεσμα αφύπνισης.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Είναι έμμεση αποδοχή.

Κάθε φορά που κάποιος γνωρίζει και δεν αντιδρά, κάθε φορά που ένα περιστατικό περνά χωρίς καταγγελία, η βία βρίσκει χώρο να συνεχιστεί.

Το ερώτημα που τίθεται στο τέλος:

«Το κράτος και η δικαιοσύνη ακούνε;»,
είναι καίριο.

Η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τους πολίτες, αλλά και τους θεσμούς.

Υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τα ζώα.

Υπάρχουν ποινές για την κακοποίηση και τη θανάτωσή τους.

Το ζήτημα είναι η εφαρμογή.

Η ατιμωρησία είναι αυτή που ενθαρρύνει την επανάληψη τέτοιων εγκλημάτων.

Όταν οι δράστες δεν τιμωρούνται, το μήνυμα που δίνεται, είναι ότι μπορούν να συνεχίσουν χωρίς συνέπειες.

Η λύση δεν είναι απλή, αλλά είναι σαφής.

Χρειάζεται συνδυασμός πολιτικής βούλησης, κοινωνικής ευαισθητοποίησης και ενεργής συμμετοχής των πολιτών.

Οι δήμοι οφείλουν να εφαρμόζουν προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων με υπευθυνότητα:

Ευζωία, περίθαλψη, υιοθεσίες.

Το κράτος πρέπει να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς και να διασφαλίσει ότι οι νόμοι εφαρμόζονται στην πράξη.

Και οι πολίτες οφείλουν να μην μένουν αμέτοχοι.

Η παιδεία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο.

Ο σεβασμός προς τα ζώα, πρέπει να καλλιεργείται από μικρή ηλικία.

Δεν πρόκειται απλώς για φιλοζωία.

Πρόκειται για καλλιέργεια ενσυναίσθησης, για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας που σέβεται τη ζωή σε όλες της τις μορφές.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για πολιτισμό, όταν επιτρέπουμε τέτοιες εικόνες να επαναλαμβάνονται.

Δεν μπορούμε να θεωρούμαστε κοινωνία δικαίου, όταν η βία απέναντι στα ζώα, αντιμετωπίζεται ως κάτι δευτερεύον.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα πιο αδύναμα πλάσματα, είναι καθρέφτης της ηθικής μας στάθμης.

Το μήνυμα της εικόνας είναι ξεκάθαρο και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας:

Η αδιαφορία σκοτώνει.

Η σιωπή σκοτώνει.

Η ανοχή σκοτώνει.

Και αν δεν υπάρξει αντίδραση, αυτές οι «δύο πραγματικότητες» θα συνεχίσουν να συνυπάρχουν — με όλο και περισσότερα θύματα.

Ίσως, λοιπόν, το πιο σημαντικό ερώτημα, δεν είναι αν «ακούει» το κράτος.

Αλλά αν είμαστε εμείς έτοιμοι να μιλήσουμε.

Να καταγγείλουμε.

Να απαιτήσουμε.

Να δράσουμε.

Γιατί στο τέλος, η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.

Θα έρθει μόνο όταν η κοινωνία αποφασίσει ότι δεν ανέχεται άλλο.

Όταν η φωνή για τα ζώα γίνει τόσο δυνατή, που δεν θα μπορεί να αγνοηθεί.

Όταν η δικαιοσύνη δεν θα είναι απλώς λέξη, αλλά πράξη.

Και τότε, ίσως, δεν θα χρειάζεται πια να μιλάμε για τέτοιες «πραγματικότητες».

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Και όταν αυτή η σιωπή απλώνεται σαν πέπλο πάνω από ολόκληρες τοπικές κοινωνίες, τότε το πρόβλημα παύει να είναι μεμονωμένο και μετατρέπεται σε βαθιά κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο.

Στην Ελλάδα του σήμερα –αλλά και ευρύτερα– τα ζώα, είτε αδέσποτα, είτε παραγωγικά είτε άγρια, βρίσκονται συστηματικά στο στόχαστρο μιας βίας, που άλλοτε είναι ωμή και εμφανής και άλλοτε καλύπτεται πίσω από προσχήματα, συμφέροντα και αδιαφορία.

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι μόνο η ίδια η βία.

Είναι η απουσία αντίδρασης.

Τα αδέσποτα ζώα δηλητηριάζονται με φόλες, κακοποιούνται, εγκαταλείπονται μαζικά.

Οι εικόνες νεκρών σκύλων και γατών στους δρόμους, δεν αποτελούν πια σοκ, αλλά σχεδόν “κανονικότητα” σε πολλές περιοχές.

Οι δράστες σπάνια εντοπίζονται και ακόμη πιο σπάνια τιμωρούνται.

Όμως, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο αυτούς που τοποθετούν το δηλητήριο.

Βαραίνει και εκείνους που γνωρίζουν και δεν μιλούν.

Εκείνους που βλέπουν και αποστρέφουν το βλέμμα.

Εκείνους που θεωρούν ότι «δεν είναι δική τους δουλειά».

Στον ίδιο άξονα, τα παραγωγικά ζώα, συχνά αντιμετωπίζονται αποκλειστικά ως “μονάδες παραγωγής”, χωρίς ουσιαστικό σεβασμό στις βασικές αρχές ευζωίας.

Μαζικές θανατώσεις, με πρόσχημα ασθένειες, ανεπαρκείς έλεγχοι, συνθήκες διαβίωσης που προκαλούν πόνο και στρες, όλα συνθέτουν μια εικόνα που δύσκολα συμβαδίζει με μια σύγχρονη, πολιτισμένη κοινωνία.

Η έννοια της “αναγκαιότητας”, χρησιμοποιείται συχνά ως άλλοθι, για πρακτικές που θα έπρεπε να ελέγχονται αυστηρά και να αποτελούν την εξαίρεση, όχι τον κανόνα.

Τα άγρια ζώα, από την άλλη, πληρώνουν το τίμημα της ανθρώπινης επέκτασης και της αδιαφορίας.

Δηλητηριασμένα δολώματα, παράνομο κυνήγι, καταστροφή φυσικών οικοσυστημάτων.

Ζώα που δεν ενοχλούν κανέναν, εξοντώνονται είτε από φόβο, είτε από άγνοια, είτε απλώς από μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη, ότι η ανθρώπινη ζωή έχει απόλυτη προτεραιότητα, έναντι κάθε άλλης μορφής ζωής.

Και μέσα σε όλα αυτά, οι τοπικές κοινωνίες στέκονται –στην καλύτερη περίπτωση– αμήχανες και –στη χειρότερη– αδιάφορες.

Γιατί;

Πρώτον, υπάρχει ο φόβος.

Σε μικρές κοινωνίες, “όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους”.

Η καταγγελία μπορεί να σημαίνει κοινωνικό αποκλεισμό, συγκρούσεις, ακόμη και απειλές.

Έτσι, πολλοί επιλέγουν τη σιωπή, ως έναν τρόπο αυτοπροστασίας.

Όμως αυτή η σιωπή, όσο κατανοητή κι αν φαίνεται σε ατομικό επίπεδο, σε συλλογικό επίπεδο, επιτρέπει στη βία να συνεχίζεται ανεμπόδιστα.

Δεύτερον, υπάρχει η κανονικοποίηση της βίας.

Όταν κάποιος μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον, όπου η κακοποίηση ζώων θεωρείται “ασήμαντη”, ή “παραδοσιακή πρακτική”, δύσκολα θα την αμφισβητήσει.

Η φράση «έτσι γίνονται αυτά», λειτουργεί σαν μηχανισμός απενεργοποίησης της ηθικής ευαισθησίας.

Η επανάληψη δημιουργεί ανοχή και η ανοχή οδηγεί στην αποδοχή.

Τρίτον, υπάρχει η έλλειψη παιδείας – όχι μόνο με την έννοια της γνώσης, αλλά με την έννοια της ενσυναίσθησης.

Η κατανόηση ότι τα ζώα είναι έμβια όντα που αισθάνονται πόνο, φόβο και άγχος, δεν είναι δεδομένη για όλους.

Και όταν αυτή η κατανόηση απουσιάζει, η κακοποίηση μπορεί εύκολα να υποβαθμιστεί σε “δευτερεύον ζήτημα”.

Τέταρτον, υπάρχει η δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.

Πολλοί πολίτες πιστεύουν –και συχνά όχι άδικα– ότι ακόμα κι αν καταγγείλουν ένα περιστατικό, “δεν θα γίνει τίποτα”.

Αυτή η πεποίθηση οδηγεί σε αδράνεια.

Γιατί να μπει κάποιος στη διαδικασία να μιλήσει, να εκτεθεί, να εμπλακεί, όταν θεωρεί ότι το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό;

Ωστόσο, αυτή η συλλογική αδράνεια, έχει πραγματικές συνέπειες.

Κάθε μη καταγγελλόμενο περιστατικό, ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας των δραστών.

Κάθε σιωπηλή αποδοχή, λειτουργεί ως έμμεση επιβεβαίωση, ότι “μπορούν να το κάνουν ξανά”.

Και το κάνουν.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο η προστασία των ζώων.

Είναι η ίδια η ποιότητα της κοινωνίας.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα όντα, δύσκολα μπορεί να ισχυριστεί ότι λειτουργεί με δικαιοσύνη και ανθρωπιά.

Η βία δεν περιορίζεται

Μεταφέρεται, εξελίσσεται, διευρύνεται.

Τι μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση;

Πρώτα απ’ όλα, η συλλογική ευθύνη πρέπει να γίνει πράξη.

Όχι θεωρητικά, αλλά στην καθημερινότητα.

Η καταγγελία δεν είναι “καρφωτική συμπεριφορά”

Είναι πράξη προστασίας.

Η παρέμβαση, δεν είναι “ανάμειξη”

Είναι στάση ζωής.

Όταν περισσότεροι πολίτες αρχίσουν να μιλούν, ο φόβος μειώνεται και η πίεση προς τους θεσμούς αυξάνεται.

Δεύτερον, η ενημέρωση και η εκπαίδευση είναι κρίσιμες.

Από τα σχολεία μέχρι τις τοπικές κοινότητες, πρέπει να καλλιεργηθεί η ενσυναίσθηση και ο σεβασμός προς τα ζώα.

Όχι ως κάτι “δευτερεύον”, αλλά ως βασικό στοιχείο πολιτισμού.

Ένα παιδί που μαθαίνει να σέβεται ένα ζώο, είναι λιγότερο πιθανό να ασκήσει βία αργότερα στη ζωή του.

Τρίτον, οι τοπικές αρχές οφείλουν να αναλάβουν ουσιαστικό ρόλο.

Όχι επικοινωνιακές κινήσεις και τυπικές ανακοινώσεις, αλλά πραγματικές δράσεις:

Ελεγχοι, διαφάνεια, συνεργασία με φιλοζωικές οργανώσεις, εφαρμογή της νομοθεσίας.

Η ευθύνη δεν μπορεί να μετακυλίεται συνεχώς στους πολίτες, ή στους εθελοντές.

Τέταρτον, χρειάζεται ενίσχυση της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.

Όταν οι πολίτες βλέπουν ότι οι καταγγελίες οδηγούν σε πραγματικές συνέπειες, είναι πιο πιθανό να συμμετέχουν ενεργά.

Η ατιμωρησία, είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της κακοποίησης.

Τέλος, απαιτείται μια βαθύτερη αλλαγή νοοτροπίας.

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα, ούτε εργαλεία, ούτε “πρόβλημα προς εξάλειψη”.

Είναι μέρος του ίδιου οικοσυστήματος, στο οποίο ανήκει και ο άνθρωπος.

Ο τρόπος που τα αντιμετωπίζουμε, αντικατοπτρίζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη ζωή συνολικά.

Η αλήθεια είναι σκληρή:

Τα ζώα συνεχίζουν να πεθαίνουν, όχι μόνο επειδή κάποιοι τα σκοτώνουν, αλλά επειδή πολλοί επιλέγουν να μην αντιδράσουν.

Η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.

Θα έρθει όταν η σιωπή σπάσει.

Όταν η αδιαφορία μετατραπεί σε ευθύνη.

Όταν οι τοπικές κοινωνίες αποφασίσουν ότι δεν θα είναι πια θεατές.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα δεν είναι τι κάνουν οι λίγοι που κακοποιούν.

Το ερώτημα είναι τι κάνουν οι πολλοί, που γνωρίζουν.

Και εκεί κρίνεται η πραγματική στάση μιας κοινωνίας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Είναι προσβολή να μιλάμε για «αγάπη προς τον πλανήτη», την ίδια στιγμή που τον καίμε, τον πνίγουμε, τον δηλητηριάζουμε και τον ξεζουμίζουμε, μέχρι τελευταίας σταγόνας ζωής.

Είναι προσβολή να ανεβάζουμε πράσινα λογότυπα και συνθήματα, ενώ πίσω από αυτά κρύβεται μια παγκόσμια μηχανή καταστροφής, που δεν σταματά ούτε για ένα λεπτό.

Κάθε μέρα είναι μια μέρα σφαγής.

Ζώα καίγονται ζωντανά σε πυρκαγιές, που δεν είναι «φυσικές καταστροφές», αλλά εγκλήματα με υπογραφή:

Αποψίλωση, αδιαφορία, πολιτική ανικανότητα και οικονομικά συμφέροντα.

Ζώα πνίγονται σε πλημμύρες, που θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί.

Ζώα δηλητηριάζονται, εγκαταλείπονται, βασανίζονται, θανατώνονται μαζικά — συχνά με τη σφραγίδα της «νομιμότητας».

Και οι άνθρωποι;

Πεθαίνουν από πολέμους που βαφτίζονται «γεωπολιτικές ισορροπίες».

Από πείνα, σε έναν πλανήτη που παράγει αρκετή τροφή για όλους.

Από δίψα, ενώ το νερό έχει γίνει εμπόρευμα.

Από ένα σύστημα, που αποφάσισε ότι κάποιοι αξίζουν να ζουν και κάποιοι απλώς να επιβιώνουν — ή να μην επιβιώνουν καθόλου.

Αυτό δεν είναι κρίση.

Είναι επιλογή.

Είναι επιλογή να συνεχίζεται ένα μοντέλο ανάπτυξης, που βασίζεται στην καταστροφή.

Είναι επιλογή να προστατεύονται τα κέρδη, αντί για τη ζωή.

Είναι επιλογή να βαφτίζεται η εκμετάλλευση «πρόοδος» και η σιωπή «ουδετερότητα».

Και ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από λέξεις.

Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες» τα καμένα ζώα.

Δεν είναι «αναγκαία μέτρα» οι μαζικές θανατώσεις.

Δεν είναι «φυσική εξέλιξη» η εξαφάνιση ειδών.

Δεν είναι «ακραία φαινόμενα», όταν τα προκαλούμε εμείς.

Είναι βία.

Συστηματική, οργανωμένη, επαναλαμβανόμενη βία.

Και η βία αυτή έχει ενόχους.

Έχει πολιτικές αποφάσεις, που λαμβάνονται συνειδητά.

Έχει εταιρείες που γνωρίζουν και συνεχίζουν.

Έχει θεσμούς που σιωπούν.

Έχει κοινωνίες που συνηθίζουν.

Έχει ανθρώπους που βλέπουν και γυρίζουν το βλέμμα αλλού.

Η αδιαφορία δεν είναι αθώα.

Είναι συνενοχή.

Δεν μπορείς να λες «αγαπώ τη φύση» και να συμμετέχεις — άμεσα, ή έμμεσα — στην καταστροφή της.

Δεν μπορείς να συγκινείσαι με εικόνες, αλλά να μην αλλάζεις τίποτα στην πράξη.

Δεν μπορείς να απαιτείς αλλαγή, χωρίς να είσαι μέρος της.

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή:

Δεν φτάνει να δείχνεις.

Πρέπει να συγκρούεσαι.

Να συγκρούεσαι με τη λογική, που λέει ότι η ζωή είναι αναλώσιμη.

Να συγκρούεσαι με πολιτικές, που θυσιάζουν τα πάντα στο όνομα της ανάπτυξης.

Να συγκρούεσαι με την κανονικοποίηση της βίας απέναντι στα ζώα.

Να συγκρούεσαι με τη δική σου βολή.

Δεν υπάρχει «ουδέτερη» στάση, σε έναν κόσμο που καταρρέει.

Ή είσαι μέρος του προβλήματος, ή μέρος της λύσης.

Και η λύση δεν είναι εύκολη, ούτε ανώδυνη.

Απαιτεί ρήξη.

Απαιτεί κόστος.

Απαιτεί να χαλάσουμε τη «βολική κανονικότητα», που μας έφερε μέχρι εδώ.

Απαιτεί να απαιτήσουμε λογοδοσία.

Απαιτεί να εκθέσουμε την υποκρισία.

Απαιτεί να προστατεύσουμε έμπρακτα τα ζώα, το περιβάλλον, τη ζωή.

Όχι αύριο.

Τώρα.

Γιατί κάθε καθυστέρηση μετριέται σε ζωές.

Και όσο συνεχίζουμε να μιλάμε για «ημέρες», αντί για πράξεις, το μόνο που κάνουμε, είναι να δίνουμε άλλοθι σε μια καταστροφή που ήδη συμβαίνει.

Η Γη δεν χρειάζεται άλλη μια μέρα.

Χρειάζεται να σταματήσει αυτό που της κάνουμε.

Τώρα.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ