Η εικόνα ενός δικαστηρίου των ζώων, μοιάζει με παραμύθι.

Κι όμως, κρύβει μια αλήθεια, που οι άνθρωποι αρνούνται συχνά να παραδεχτούν.

Δεν αρκεί να είσαι καλός.

Δεν αρκεί να είσαι έντιμος, εργατικός, ηθικός, συμπονετικός, ή ικανός.

Αν βρίσκεσαι σε έναν χώρο που δεν αναγνωρίζει αυτές τις αξίες, τότε η αξία σου δεν έχει καμία σημασία για το σύστημα που σε περιβάλλει.

Ένα λιοντάρι μέσα σε ένα κοτέτσι, δεν θα αναγνωριστεί ως βασιλιάς.

Ένας αετός κλεισμένος σε κλουβί, δεν θα θαυμαστεί για το πέταγμά του.

Ένα δελφίνι στην έρημο, δεν μπορεί να επιδείξει την ευφυΐα και τη χάρη του.

Όχι επειδή δεν τις διαθέτει, αλλά επειδή βρίσκεται στο λάθος περιβάλλον.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους.

Πόσοι άξιοι άνθρωποι χάθηκαν, μέσα σε τοξικούς εργασιακούς χώρους;

Πόσοι τίμιοι πολίτες περιθωριοποιήθηκαν, μέσα σε διεφθαρμένα συστήματα;

Πόσοι ευαίσθητοι άνθρωποι χλευάστηκαν, σε κοινωνίες που θεωρούν την καλοσύνη αδυναμία;

Πόσοι αγωνιστές για τη δικαιοσύνη βρέθηκαν αντιμέτωποι με τείχη αδιαφορίας, συμφερόντων και υποκρισίας;

Η κοινωνία μάς έχει μάθει να πιστεύουμε ότι αν είμαστε αρκετά καλοί, θα αναγνωριστούμε.

Ότι η αξία αργά, ή γρήγορα θα λάμψει.

Ότι η αλήθεια πάντα νικά.

Όμως, η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή.

Η αξία χωρίς το κατάλληλο περιβάλλον, συχνά παραμένει αόρατη.

Ένα διαμάντι μέσα στη λάσπη, δεν παύει να είναι διαμάντι.

Όμως, οι περισσότεροι θα δουν μόνο τη λάσπη.

Ένας άνθρωπος με ήθος, ανάμεσα σε ανθρώπους που λατρεύουν την ιδιοτέλεια, θα θεωρηθεί αφελής.

Ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται τους αδύναμους, σε έναν κόσμο που προσκυνά την ισχύ, θα θεωρηθεί γραφικός.

Και κάπου εκεί γεννιέται η μεγάλη παγίδα.

Αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι φταίμε εμείς.

Αμφισβητούμε τις ικανότητές μας.

Αμφισβητούμε την αξία μας.

Αναρωτιόμαστε γιατί δεν προχωράμε, γιατί δεν μας ακούν, γιατί δεν μας εκτιμούν, γιατί δεν αλλάζει τίποτα.

Όμως, πολλές φορές το πρόβλημα δεν είναι αυτό που είμαστε.

Το πρόβλημα είναι το μέρος στο οποίο βρισκόμαστε.

Υπάρχουν περιβάλλοντα, που καταπίνουν κάθε προσπάθεια.

Υπάρχουν μηχανισμοί, που ανταμείβουν τη μετριότητα και τιμωρούν την αριστεία.

Υπάρχουν δομές, που δεν θέλουν ανθρώπους με άποψη, θάρρος και συνείδηση.

Θέλουν υπάκουους, προβλέψιμους και βολικούς.

Σε τέτοιους χώρους, η ποιότητα γίνεται απειλή.

Η αλήθεια γίνεται πρόβλημα.

Η ευαισθησία γίνεται αδυναμία.

Η αντίσταση γίνεται ενοχή.

Κοιτάξτε γύρω σας.

Πόσοι άνθρωποι που αγωνίζονται για τα ζώα, αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικοί;

Πόσοι πολίτες που ζητούν δικαιοσύνη, χαρακτηρίζονται υπερβολικοί;

Πόσοι άνθρωποι που καταγγέλλουν εγκλήματα, αντιμετωπίζονται σαν να είναι αυτοί το πρόβλημα;

Όταν μια κοινωνία συνηθίζει τη βαρβαρότητα, ο άνθρωπος που αντιστέκεται μοιάζει παράξενος.

Όταν η αδιαφορία γίνεται κανονικότητα, η ευαισθησία μοιάζει ακραία.

Όταν η σιωπή γίνεται κανόνας, η φωνή της διαμαρτυρίας ακούγεται ενοχλητική.

Και όμως, η ιστορία έχει αποδείξει, ότι η πρόοδος δεν ήρθε ποτέ από αυτούς που προσαρμόστηκαν στη σαπίλα.

Ήρθε από αυτούς που αρνήθηκαν να γίνουν μέρος της.

Η λύση λοιπόν δεν είναι πάντα να προσπαθείς περισσότερο.

Μερικές φορές η λύση είναι να φύγεις από το λάθος μέρος.

Να αναζητήσεις ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες αξίες.

Να χτίσεις νέες κοινότητες.

Να δημιουργήσεις χώρους, όπου η αξιοπρέπεια δεν θεωρείται μειονέκτημα και η ενσυναίσθηση, δεν αντιμετωπίζεται ως αφέλεια.

Γιατί κανείς δεν μπορεί να ανθίσει, μέσα σε έδαφος που σκοτώνει τις ρίζες του.

Η εικόνα του αρκούδου που κάθεται μόνος στο εδώλιο είναι συμβολική.

Δεν γνωρίζουμε αν είναι ένοχος, ή αθώος.

Γνωρίζουμε όμως κάτι άλλο:

Ότι η κρίση εξαρτάται συχνά, από το ποιος κρατά την έδρα, ποιος γράφει τους κανόνες και ποιος αποφασίζει τι θεωρείται σωστό.

Σε έναν κόσμο που χτίστηκε από τους ισχυρούς, οι αδύναμοι συχνά δικάζονται για το έγκλημα της ύπαρξής τους.

Τα ζώα το γνωρίζουν καλά.

Δικάζονται επειδή υπάρχουν.

Επειδή καταλαμβάνουν γη που θέλει ο άνθρωπος.

Επειδή τρώνε από καλλιέργειες που κάποτε ήταν δικά τους δάση.

Επειδή ακολουθούν το ένστικτό τους.

Επειδή δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους σε δικαστήρια, νόμους και υπουργικά γραφεία.

Και κάπως έτσι, το θύμα μετατρέπεται σε θύτη.

Η φύση μετατρέπεται σε πρόβλημα.

Η ζωή μετατρέπεται σε εμπόδιο.

Γι’ αυτό να θυμάσαι πάντα:

Μην μετράς την αξία σου, από το πώς σε αντιμετωπίζει ένα άρρωστο σύστημα.

Μην κρίνεις τον εαυτό σου, από την αποδοχή εκείνων που έχουν μάθει να ζουν μέσα στην αδικία.

Μην εγκαταλείπεις τις αρχές σου, επειδή βρέθηκες ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν τις καταλαβαίνουν.

Ένα λουλούδι δεν είναι άχρηστο, επειδή δεν ανθίζει στον πάγο.

Ένας αετός δεν είναι άχρηστος, επειδή τον έβαλαν σε κλουβί.

Ένας άνθρωπος δεν είναι άχρηστος, επειδή βρίσκεται σε λάθος περιβάλλον.

Η πραγματική πρόκληση, δεν είναι να αποδείξεις την αξία σου στους λάθος ανθρώπους.

Η πραγματική πρόκληση, είναι να βρεις το μέρος όπου η αξία σου μπορεί να αναπνεύσει, να αναπτυχθεί και να αλλάξει τον κόσμο.

Γιατί τότε, αυτό που κάποτε έμοιαζε άχρηστο, αποκαλύπτεται ως αυτό που ήταν πάντα:

Αναγκαίο.

Δυνατό.

Πολύτιμο.

Και ικανό να κάνει τη διαφορά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η Ντροπή ενός «Πολιτισμένου» Κόσμου.

Τα Ζώα Δεν Χρειάζονται Επετείους.

Χρειάζονται Δικαιοσύνη.

Μια Ημέρα Αφιερωμένη σε Όσα Δεν Κάναμε.

Σήμερα κάποιοι θα αναρτήσουν όμορφες εικόνες με σκύλους, γάτες, άλογα, πουλιά και άγρια ζώα.

Κάποιοι θα μιλήσουν για αγάπη.

Κάποιοι θα μιλήσουν για σεβασμό.

Κάποιοι θα μιλήσουν για δικαιώματα.

Και αύριο όλα θα συνεχίσουν ακριβώς όπως χθες.

Τα αδέσποτα θα συνεχίσουν να πεθαίνουν στους δρόμους.

Οι φόλες και οι ευθανασίες θα συνεχίσουν να σκοτώνουν ατιμώρητα.

Οι κακοποιητές θα συνεχίσουν να πιστεύουν ότι δεν θα τους αγγίξει κανείς.

Οι υπηρεσίες θα συνεχίσουν να αδιαφορούν.

Οι καταγγελίες θα συνεχίσουν να χάνονται στα συρτάρια.

Οι νόμοι θα συνεχίσουν να υπάρχουν μόνο για τις κάμερες και τα δελτία τύπου.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι τα δικαιώματα των ζώων παραμένουν για πολλούς μια βολική βιτρίνα.

Μια λέξη που χρησιμοποιείται όταν χρειάζονται ψήφοι.

Μια λέξη που χρησιμοποιείται όταν χρειάζονται χειροκροτήματα.

Μια λέξη που χρησιμοποιείται όταν χρειάζονται δημόσιες σχέσεις.

Αν όμως υπήρχε πραγματικός σεβασμός στα δικαιώματα των ζώων, δεν θα βλέπαμε καθημερινά αμέτρητα θύματα βίας.

Δεν θα βλέπαμε εγκαταλελειμμένα ζώα να περιφέρονται σκελετωμένα.

Δεν θα βλέπαμε βασανισμούς, δηλητηριάσεις, πυροβολισμούς, κρεμάσματα και κάθε μορφή σαδισμού να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Δεν θα βλέπαμε κράτος και αυτοδιοίκηση να μεταθέτουν ευθύνες ο ένας στον άλλον, ενώ τα ζώα πληρώνουν το τίμημα με τη ζωή τους.

Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι μόνο η αδιαφορία των αρχών.

Είναι η σιωπή της κοινωνίας.

Μια κοινωνία που έχει συνηθίσει να βλέπει τον πόνο.

Μια κοινωνία που σοκάρεται για λίγες ώρες και μετά επιστρέφει στην καθημερινότητά της.

Μια κοινωνία που απαιτεί δικαιοσύνη, μόνο όταν το θύμα είναι άνθρωπος.

Για τα ζώα περισσεύουν τα δάκρυα.

Λείπει η δράση.

Λείπει η πίεση.

Λείπει η απαίτηση για πραγματική αλλαγή.

Και έτσι η βία γίνεται κανονικότητα.

Η ατιμωρησία γίνεται κανόνας.

Η γενοκτονία των αδύναμων ειδών συνεχίζεται μπροστά στα μάτια όλων.

Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα δεν είναι ημέρα γιορτής.

Δεν είναι ημέρα πανηγυρισμών.

Δεν είναι ημέρα συγχαρητηρίων.

Είναι ημέρα ντροπής.

Ημέρα οργής.

Ημέρα λογοδοσίας.

Ημέρα υπενθύμισης, ότι εκατομμύρια ζώα εξακολουθούν να γεννιούνται μόνο για να υποφέρουν και να πεθαίνουν μέσα σε ένα σύστημα που ισχυρίζεται ότι τα προστατεύει.

Και μέχρι να υπάρξει πραγματική δικαιοσύνη, πραγματική εφαρμογή των νόμων και πραγματικός σεβασμός στη ζωή κάθε έμβιου όντος, η 5η Ιουνίου δεν θα είναι Ημέρα Δικαιωμάτων των Ζώων.

Θα είναι η ετήσια υπενθύμιση της αποτυχίας κράτους, θεσμών και κοινωνίας απέναντι στα πιο ανυπεράσπιστα πλάσματα αυτού του κόσμου.

Δεν ζητάμε ευαισθησία.

Δεν ζητάμε συμπάθεια.

Απαιτούμε δικαιοσύνη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άλλη μία Ημέρα Περιβάλλοντος.

Άλλη μία ημέρα γεμάτη ευχολόγια, διακηρύξεις, εταιρικές καμπάνιες, φωτογραφίες πολιτικών μπροστά σε δέντρα και βαρύγδουπες υποσχέσεις για ένα καλύτερο αύριο.

Την ίδια στιγμή, όμως, ο κόσμος γύρω μας καταρρέει.

Τα δάση καίγονται με πρωτοφανή συχνότητα.

Ολόκληρες περιοχές μετατρέπονται σε στάχτη, μέσα σε λίγες ώρες.

Πλημμύρες παρασύρουν ανθρώπους, ζώα και περιουσίες.

Ποτάμια στερεύουν.

Υδροβιότοποι εξαφανίζονται.

Είδη ζώων χάνονται για πάντα.

Η γη μετατρέπεται σταδιακά σε ένα εχθρικό περιβάλλον, για κάθε μορφή ζωής.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η ανθρωπότητα εξακολουθεί να επενδύει στην καταστροφή.

Πόλεμοι μαίνονται σε διάφορες γωνιές του πλανήτη.

Βόμβες, φωτιές και χημικά, καταστρέφουν οικοσυστήματα ολόκληρα.

Εκατομμύρια άνθρωποι ξεριζώνονται.

Εκατομμύρια ζώα πεθαίνουν αθόρυβα, χωρίς να καταγράφονται σε καμία επίσημη στατιστική.

Γιατί τα ζώα είναι πάντοτε τα αόρατα θύματα.

Κανείς δεν μετρά τα καμένα ελάφια, τα αποπροσανατολισμένα πουλιά, τα πνιγμένα αδέσποτα, τα άγρια ζώα, που πεθαίνουν από δίψα, ή εγκαταλείπουν τους φυσικούς τους βιότοπους.

Κανείς δεν υπολογίζει το περιβαλλοντικό κόστος της ανθρώπινης απληστίας, με τον ίδιο ζήλο που υπολογίζει τα οικονομικά μεγέθη.

Και όμως, η μεγαλύτερη κρίση δεν είναι περιβαλλοντική.

Είναι ηθική.

Διότι η μεγαλύτερη καταστροφή δεν είναι η φωτιά που καίει το δάσος.

Είναι η αδιαφορία που καίει τις συνειδήσεις.

Στην Ελλάδα των χιλιάδων αδέσποτων ζώων, των εγκαταλείψεων, των δηλητηριάσεων, των ευθανασιών, των κακοποιήσεων και της χρόνιας ατιμωρησίας, η Ημέρα Περιβάλλοντος δεν μπορεί να είναι γιορτή.

Δεν μπορεί να είναι μια ημέρα συμβολισμών.

Δεν μπορεί να είναι μία ακόμη ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις.

Πρέπει να είναι ημέρα λογοδοσίας.

Να λογοδοτήσουν όσοι δημιούργησαν νόμους, χωρίς να εξασφαλίσουν την εφαρμογή τους.

Να λογοδοτήσουν όσοι επέτρεψαν την υποβάθμιση φυσικών οικοσυστημάτων.

Να λογοδοτήσουν όσοι αντιμετωπίζουν τα ζώα ως πρόβλημα, αντί ως συμπολίτες αυτού του πλανήτη.

Να λογοδοτήσουν όσοι γνωρίζουν και σιωπούν.

Δυστυχώς, όμως, η ευθύνη δεν σταματά στους κυβερνώντες.

Αφορά και τις κοινωνίες.

Αφορά και τους πολίτες.

Γιατί σήμερα η αντίδραση των κοινωνιών, κυμαίνεται από χλιαρή, έως ανύπαρκτη.

Η εικόνα μιας καμένης πλαγιάς, προκαλεί οργή για λίγες ώρες.

Η εικόνα ενός κακοποιημένου ζώου, προκαλεί αγανάκτηση για λίγα λεπτά.

Η είδηση μιας περιβαλλοντικής καταστροφής, χάνεται μέσα σε αμέτρητες αναρτήσεις, βίντεο και ψυχαγωγικό περιεχόμενο.

Όλα διαρκούν λίγο.

Πολύ λίγο.

Και έτσι η καταστροφή συνεχίζεται.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, πιστεύει ότι η εποχή των διαπιστώσεων έχει τελειώσει.

Χρειάζονται πράξεις.

Χρειάζονται απαιτήσεις.

Χρειάζεται κοινωνική πίεση.

Χρειάζεται ανυποχώρητος ακτιβισμός.

Για τον λόγο αυτό προτείνουμε:

• Την αναγνώριση της προστασίας των ζώων και του φυσικού περιβάλλοντος ως εθνική προτεραιότητα.

• Την αυστηρή εφαρμογή της νομοθεσίας για τα εγκλήματα κατά των ζώων, χωρίς εξαιρέσεις, παρεμβάσεις και καθυστερήσεις.

• Τη δημιουργία ειδικών μηχανισμών ελέγχου, για την εφαρμογή των περιβαλλοντικών και φιλοζωικών νόμων.

• Την ουσιαστική περιβαλλοντική και φιλοζωική εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

• Τη θεσμοθέτηση υποχρεωτικών σχεδίων διάσωσης ζώων σε περιπτώσεις πυρκαγιών, πλημμυρών και φυσικών καταστροφών.

• Την προστασία δασών, υδροβιότοπων και περιοχών υψηλής οικολογικής αξίας, από κάθε μορφή εκμετάλλευσης, που υποβαθμίζει τη βιοποικιλότητα.

• Την αυστηροποίηση των ποινών για εμπρησμούς, παράνομες δηλητηριάσεις και εγκλήματα, κατά της άγριας ζωής.

• Την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών και των φιλοζωικών δομών, με πραγματικούς πόρους και όχι επικοινωνιακές εξαγγελίες.

• Τη δημιουργία εθνικού σχεδίου αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης, που να συμπεριλαμβάνει ρητά την προστασία όλων των ζώων.

• Την ενεργοποίηση των πολιτών, μέσα από εθελοντικές δράσεις, καταγγελίες παρανομιών, κοινωνική συμμετοχή και διαρκή πίεση προς τους θεσμούς.

Κυρίως όμως προτείνουμε κάτι που δεν νομοθετείται.

Την αφύπνιση.

Γιατί καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να προστατεύσει το περιβάλλον, αν η κοινωνία δεν το απαιτήσει.

Κανένας νόμος δεν μπορεί να σώσει τα ζώα, αν οι πολίτες παραμένουν αδιάφοροι.

Καμία Ημέρα Περιβάλλοντος δεν έχει νόημα, όταν η επόμενη ημέρα βρίσκει τους ίδιους ανθρώπους σιωπηλούς, απέναντι στην καταστροφή.

Η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι χόμπι.

Δεν είναι πολυτέλεια.

Δεν είναι ιδεολογία.

Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Η προστασία των ζώων, δεν είναι συναισθηματισμός.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Είναι μέτρο ανθρωπιάς.

Είναι η γραμμή που χωρίζει μια κοινωνία που σέβεται τη ζωή, από μια κοινωνία που συνηθίζει τον θάνατο.

Σήμερα, στην Ημέρα Περιβάλλοντος, δεν χρειαζόμαστε περισσότερες υποσχέσεις.

Χρειαζόμαστε πολίτες που να μην φοβούνται να μιλήσουν.

Χρειαζόμαστε κοινωνίες που να μην ανέχονται.

Χρειαζόμαστε θεσμούς που να εφαρμόζουν τον νόμο.

Χρειαζόμαστε κράτη που να προστατεύουν τη ζωή και όχι να διαχειρίζονται την καταστροφή.

Ο πλανήτης εκπέμπει σήμα κινδύνου.

Τα ζώα εκπέμπουν σήμα κινδύνου.

Η φύση εκπέμπει σήμα κινδύνου.

Το ερώτημα δεν είναι αν θα υπάρξει αντίδραση.

Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξει εγκαίρως.

Κάθε χαμένο δάσος, κάθε πλημμυρισμένος τόπος, κάθε νεκρό ζώο, κάθε κατεστραμμένο οικοσύστημα, μας υπενθυμίζει ότι η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερη στάση.

Είναι συνενοχή.

Και απέναντι στη συνενοχή, η μόνη απάντηση είναι η δραση.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η προτεινόμενη τροπολογία για τους Δήμους, αποτελεί θεσμική νομιμοποίηση της εγκατάλειψης και της κακοποίησης των αδέσποτων ζώων.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, καταγγέλλει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο την προτεινόμενη τροπολογία, που επιχειρεί να απαλλάξει Δημάρχους, Αντιδημάρχους, Περιφερειάρχες και αρμόδιους υπηρεσιακούς παράγοντες από ποινικές ευθύνες, που προκύπτουν από παραλείψεις, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, στη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.

Πρόκειται για μια διάταξη, που δεν προστατεύει τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όπως ισχυρίζονται οι εμπνευστές της.

Αντιθέτως, προστατεύει την αδιαφορία, την ανικανότητα και την εγκατάλειψη ευθυνών.

Αποτελεί μια πρωτοφανή προσπάθεια θεσμοθέτησης της ατιμωρησίας και συνιστά ευθεία επίθεση, απέναντι σε κάθε έννοια δικαιοσύνης, ισονομίας και προστασίας των ζώων.

Για χρόνια οι πολίτες παρακολουθούν αδέσποτα ζώα να πεθαίνουν από πείνα, δίψα, ασθένειες και κακοποιήσεις.

Παρακολουθούν δημοτικές αρχές, να αδιαφορούν για τις υποχρεώσεις τους, να μην διαθέτουν επαρκείς δομές, να μην εφαρμόζουν προγράμματα στειρώσεων, να μην περισυλλέγουν τραυματισμένα ζώα και να μην εξασφαλίζουν στοιχειώδεις συνθήκες ευζωίας.

Όταν όμως οι παραλείψεις αυτές οδηγούν σε θανάτους ζώων, ή σε σοβαρούς κινδύνους για τη δημόσια ασφάλεια, η ύπαρξη ποινικών ευθυνών, λειτουργεί ως το τελευταίο ανάχωμα, απέναντι στην πλήρη αυθαιρεσία.

Η προτεινόμενη τροπολογία, επιχειρεί να γκρεμίσει και αυτό το τελευταίο ανάχωμα.

Με μια μόνο νομοθετική παρέμβαση, το κράτος στέλνει το μήνυμα, ότι η παράλειψη καθήκοντος απέναντι στα ζώα, δεν αποτελεί πλέον σοβαρό αδίκημα.

Ότι ένας αιρετός μπορεί να αδιαφορεί, να μην ενεργεί, να μην εφαρμόζει τον νόμο και παρ’ όλα αυτά να προστατεύεται από τις συνέπειες των πράξεων, ή των παραλείψεών του.

Αναρωτιόμαστε:

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν ένας Δήμος αρνείται να περισυλλέξει τραυματισμένα ζώα;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν χιλιάδες αδέσποτα στοιβάζονται σε ακατάλληλους χώρους και πεθαίνουν από ασθένειες και ασιτία;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν οι πολίτες καταγγέλλουν επί μήνες περιστατικά κακοποίησης, ή εγκατάλειψης και οι αρμόδιες υπηρεσίες αδιαφορούν;

Ποιος θα λογοδοτεί, όταν τα δημοτικά κονδύλια για τα αδέσποτα, παραμένουν αναξιοποίητα, ή όταν οι υποχρεώσεις του νόμου μένουν μόνο στα χαρτιά;

Η απάντηση που δίνει η τροπολογία είναι σοκαριστική.

Κανείς.

Αυτή ακριβώς είναι η ουσία της.

Δεν πρόκειται για προστασία από κακόβουλες μηνύσεις.

Πρόκειται για δημιουργία ενός προστατευτικού τείχους, γύρω από όσους αποτυγχάνουν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Η διάταξη δημιουργεί επίσης πολίτες δύο κατηγοριών.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται ο απλός πολίτης, ο οποίος αντιμετωπίζει άμεσα τις συνέπειες του νόμου και μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με αυτόφωρες διαδικασίες για παραβάσεις σχετικές με τα ζώα.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται οι αιρετοί, οι οποίοι αποκτούν ένα ιδιότυπο καθεστώς προνομιακής μεταχείρισης.

Η ισότητα απέναντι στον νόμο, δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Δεν μπορεί να υπάρχουν διαφορετικά μέτρα και σταθμά.

Δεν μπορεί ο πολίτης να διώκεται άμεσα και ο υπεύθυνος δημόσιος λειτουργός να απολαμβάνει ειδικής μεταχείρισης, όταν οι συνέπειες των παραλείψεών του είναι πολύ πιο σοβαρές και επηρεάζουν ολόκληρες κοινωνίες και χιλιάδες ζώα.

Ο Νόμος 4830/2021, παρά τις αδυναμίες και τα προβλήματά του, αναγνώρισε ξεκάθαρα ότι η διαχείριση των αδέσποτων αποτελεί υποχρέωση των Δήμων και όχι των εθελοντών.

Η συγκεκριμένη τροπολογία, ουσιαστικά ανατρέπει αυτή τη θεμελιώδη αρχή.

Στέλνει το μήνυμα, ότι οι Δήμοι μπορούν να συνεχίσουν να μεταφέρουν το βάρος στις πλάτες των φιλοζωικών σωματείων και των φιλοζωικών οργανώσεων, των εθελοντών και των ευαισθητοποιημένων πολιτών.

Σε ανθρώπους που ήδη εξαντλούνται οικονομικά, ψυχικά και σωματικά, για να καλύψουν τα κενά μιας Πολιτείας, που διαχρονικά αποτυγχάνει να προστατεύσει τα ζώα.

Για ακόμη μία φορά, οι εθελοντές καλούνται να αντικαταστήσουν το κράτος.

Να πληρώνουν από την τσέπη τους τροφές, φάρμακα, χειρουργεία, νοσηλείες και μεταφορές.

Να μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους.

Να σώζουν τραυματισμένα πλάσματα, που εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους.

Να δέχονται απειλές, ύβρεις και επιθέσεις, επειδή κάνουν τη δουλειά που όφειλαν να κάνουν οι αρμόδιοι φορείς.

Και τώρα, αντί να ενισχυθεί η λογοδοσία, επιχειρείται η κατάργησή της.

Η Ελλάδα έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα, για την αδιαφορία απέναντι στα ζώα.

Χιλιάδες δηλητηριάσεις.

Χιλιάδες ζωοκτονίες.

Χιλιάδες ευθανασίες.

Χιλιάδες εγκαταλείψεις.

Χιλιάδες περιστατικά κακοποίησης.

Δημοτικά κυνοκομεία που έχουν καταγγελθεί επανειλημμένα για απαράδεκτες συνθήκες.

Ανεπαρκείς έλεγχοι.

Ελλιπής εφαρμογή της νομοθεσίας.

Αντί να διορθωθούν αυτές οι παθογένειες, κάποιοι επιλέγουν να μειώσουν ακόμη περισσότερο τις ευθύνες εκείνων που οφείλουν να δίνουν λύσεις.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων καλεί όλα τα φιλοζωικά σωματεία, τις οργανώσεις προστασίας ζώων, τους εθελοντές, τους νομικούς, τους επιστήμονες, αλλά και κάθε ενεργό πολίτη να αντιδράσει άμεσα.

Καλούμε την κυβέρνηση να αποσύρει την τροπολογία.

Καλούμε τα πολιτικά κόμματα να τοποθετηθούν δημόσια.

Καλούμε τους βουλευτές, να μην επιτρέψουν τη μετατροπή της αδιαφορίας, σε νομοθετικά κατοχυρωμένο δικαίωμα.

Η προστασία των ζώων δεν μπορεί να συμβαδίζει με την ατιμωρησία.

Η δημοκρατία δεν μπορεί να λειτουργεί χωρίς λογοδοσία.

Κανένας δημόσιος λειτουργός δεν μπορεί να βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

Τα ζώα δεν έχουν φωνή.

Γι’ αυτό οφείλουμε να μιλήσουμε εμείς.

Σήμερα περισσότερο από ποτέ.

Γιατί όταν η Πολιτεία επιλέγει να προστατεύσει τους υπεύθυνους αντί για τα θύματα, η σιωπή μετατρέπεται σε συνενοχή.

Και εμείς δεν πρόκειται να σιωπήσουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σήμερα ο ουρανός έγινε φτωχότερος από φως και η Ελλάδα φτωχότερη από πολιτισμό.

Σήμερα αποχαιρετούμε έναν από τους τελευταίους μεγάλους κυρίους του ελληνικού θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Τον Άγγελο Αντωνόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, αφήνοντας πίσω του ένα ανεκτίμητο καλλιτεχνικό και ανθρώπινο αποτύπωμα.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή και υπάρχουν άνθρωποι που αφήνουν τη ζωή να περάσει μέσα από το έργο τους, μετατρέποντάς την σε τέχνη, σε μνήμη και σε παρακαταθήκη.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ανήκε στη δεύτερη, σπάνια κατηγορία.

Δεν υπήρξε απλώς ένας ηθοποιός.

Υπήρξε μια ολόκληρη εποχή.

Μια μορφή που συνδέθηκε με τις πιο λαμπρές στιγμές του ελληνικού πολιτισμού, με παραστάσεις που σημάδεψαν το θέατρο, με κινηματογραφικές ερμηνείες που άφησαν ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους και με τηλεοπτικούς ρόλους που έγιναν κομμάτι της συλλογικής μνήμης των Ελλήνων.

Η παρουσία του στη σκηνή ήταν επιβλητική, αλλά ποτέ επιτηδευμένη.

Διέθετε εκείνη τη σπάνια δύναμη, που έχουν μόνο οι πραγματικά μεγάλοι καλλιτέχνες:

Να γεμίζει έναν χώρο, χωρίς να χρειάζεται να υψώσει τη φωνή του.

Ένα βλέμμα του αρκούσε, για να αφηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία.

Μια παύση του αρκούσε, για να γεννήσει συγκίνηση.

Μια λέξη του αρκούσε, για να μείνει χαραγμένη στη μνήμη του θεατή.

Σε μια εποχή όπου η δημοσιότητα συχνά ξεπερνά το ταλέντο, ο Άγγελος Αντωνόπουλος παρέμεινε μέχρι το τέλος ένας αληθινός εργάτης της τέχνης.

Μακριά από φθηνούς εντυπωσιασμούς, από θορύβους και επιδείξεις.

Επέλεξε να υπηρετεί το θέατρο και τον πολιτισμό με σεμνότητα, πειθαρχία και αφοσίωση.

Και ίσως γι’ αυτό κέρδισε κάτι πολύ πιο σημαντικό από τη δημοσιότητα:

Τον διαχρονικό σεβασμό.

Η πορεία του δεν ήταν απλώς μακρά.

Ήταν σπουδαία.

Απόφοιτος της σχολής του Καρόλου Κουν, συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς και πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, ενώ συμμετείχε σε δεκάδες θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικές παραγωγές που έγραψαν ιστορία.

Για πολλούς Έλληνες το όνομά του θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με τον θρυλικό «Άγνωστο Πόλεμο», τη σειρά που καθήλωσε ολόκληρη τη χώρα και τον ανέδειξε σε ένα από τα πρώτα μεγάλα τηλεοπτικά είδωλα της Ελλάδας.

Όμως, ο ίδιος δεν εγκλωβίστηκε ποτέ σε έναν μόνο ρόλο.

Κάθε ερμηνεία του αποτελούσε μια νέα κατάκτηση, μια νέα απόδειξη της υποκριτικής του ευφυΐας και της βαθιάς καλλιέργειας που τον χαρακτήριζε.

Πέρα όμως από το καλλιτεχνικό του μέγεθος, εκείνο που πολλοί συνάδελφοί του θυμούνται ήταν ο άνθρωπος.

Η ευγένεια.

Η αρχοντιά.

Η ποιότητα.

Σε έναν χώρο συχνά γεμάτο ανταγωνισμούς, εκείνος ξεχώριζε για το ήθος του.

Για την αξιοπρέπειά του.

Για τον σεβασμό προς τους νεότερους.

Για τη βαθιά του πίστη, ότι η τέχνη είναι λειτούργημα και όχι μέσο προβολής.

Ίσως γι’ αυτό ο θάνατός του προκαλεί σήμερα τόσο βαθιά συγκίνηση.

Διότι δεν αποχαιρετούμε μόνο έναν ηθοποιό.

Αποχαιρετούμε έναν εκπρόσωπο μιας γενιάς, που αντιμετώπιζε τον πολιτισμό ως αποστολή.

Μιας γενιάς που πίστευε στη μόρφωση, στην πνευματικότητα, στην αισθητική, στην αξία του λόγου και της σκέψης.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος δεν υπήρξε μόνο ηθοποιός.

Υπήρξε και συγγραφέας, διανοούμενος, ένας άνθρωπος με βαθιά φιλοσοφική ματιά, απέναντι στη ζωή.

Οι δημόσιες παρεμβάσεις του, χαρακτηρίζονταν από στοχασμό και ειλικρίνεια.

Δεν φοβόταν να μιλήσει για το πέρασμα του χρόνου, για τη μοναξιά, για τον έρωτα, για την ανθρώπινη μοίρα.

Ήξερε, πως η ζωή δεν είναι μόνο χειροκρότημα και φως.

Ήξερε, ότι πίσω από κάθε παράσταση, υπάρχει η σιωπή.

Και ίσως γι’ αυτό αντιμετώπισε το τέλος, με τόση γαλήνη και αξιοπρέπεια.

Σήμερα, όσοι τον αγαπήσαμε μέσα από τις ερμηνείες του, νιώθουμε ότι κλείνει ένα ακόμη κεφάλαιο της χρυσής εποχής του ελληνικού πολιτισμού.

Οι μορφές εκείνης της γενιάς λιγοστεύουν.

Οι φωνές που συνόδευσαν τα παιδικά και νεανικά μας χρόνια σιγούν, η μία μετά την άλλη.

Κι όμως, δεν χάνονται πραγματικά.

Γιατί οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν όταν σταματά η καρδιά τους.

Ζουν μέσα από το έργο τους.

Ζουν κάθε φορά που μια παλιά ταινία προβάλλεται στην τηλεόραση.

Κάθε φορά που ένας νέος ηθοποιός εμπνέεται από την πορεία τους.

Κάθε φορά που ένα θεατρικό κείμενο ζωντανεύει ξανά στη σκηνή.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος θα συνεχίσει να βρίσκεται ανάμεσά μας μέσα από τις εικόνες, τις λέξεις και τις ερμηνείες του.

Θα βρίσκεται στις μνήμες, όσων τον γνώρισαν προσωπικά και στις καρδιές εκατομμυρίων θεατών, που τον ένιωσαν δικό τους άνθρωπο, χωρίς ποτέ να τον έχουν συναντήσει.

Και ίσως σήμερα, καθώς το φως του δειλινού αγγίζει τη γη, κάπου εκεί ψηλά να άνοιξε μια αυλαία.

Ίσως οι μεγάλοι πρωταγωνιστές που προηγήθηκαν, να τον υποδέχονται με χαμόγελο.

Ίσως το θέατρο του ουρανού, να έγινε λίγο πλουσιότερο.

Γιατί όταν φεύγουν τέτοιοι άνθρωποι, δεν μιλάμε για έναν θάνατο.

Μιλάμε για μια μετάβαση στην αθανασία της μνήμης.

Καλό ταξίδι, Άγγελε Αντωνόπουλε.

Σε ευχαριστούμε για τις συγκινήσεις.

Σε ευχαριστούμε για την αξιοπρέπεια.

Σε ευχαριστούμε για το ήθος.

Σε ευχαριστούμε για την τέχνη.

Η αυλαία μπορεί να έπεσε για σένα, αλλά το χειροκρότημα δεν θα σταματήσει ποτέ.

Αιωνία σου η μνήμη.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ζούμε σε μια εποχή, όπου οι πληροφορίες ταξιδεύουν με ταχύτητα φωτός.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, μια είδηση μπορεί να κάνει τον γύρο της χώρας.

Ένα βίντεο, μπορεί να συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές.

Μια συναυλία, μπορεί να γεμίσει στάδια.

Ένα αθλητικό τρόπαιο, μπορεί να βγάλει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στους δρόμους.

Την ίδια στιγμή, κάπου στην Ελλάδα, ένα σκυλί βρίσκεται δηλητηριασμένο, στην άκρη ενός δρόμου.

Μια γάτα πεθαίνει αβοήθητη, ύστερα από κακοποίηση.

Ένα γαϊδουράκι υποφέρει δεμένο στον ήλιο.

Ένα άλογο καταρρέει από εξάντληση.

Εκατοντάδες αδέσποτα ζώα παλεύουν καθημερινά με την πείνα, τη δίψα, τις αρρώστιες και την εγκατάλειψη.

Και όμως…

Οι πλατείες δεν γεμίζουν.

Οι δρόμοι δεν πλημμυρίζουν από οργισμένους πολίτες.

Τα μπαλκόνια δεν γεμίζουν με πανό διαμαρτυρίας.

Οι κραυγές των ζώων χάνονται, μέσα σε μια εκκωφαντική κοινωνική σιωπή.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό στοιχείο της εποχής μας.

Όχι μόνο η ύπαρξη της βίας απέναντι στα ζώα, αλλά η αδιαφορία που τη συνοδεύει.

Μια κοινωνία μπορεί να αντιμετωπίσει τους εγκληματίες.

Μπορεί να αλλάξει νόμους.

Μπορεί να επιβάλει ποινές.

Όμως, πώς αντιμετωπίζεται η αδιαφορία;

Πώς θεραπεύεται μια κοινωνία, που έχει μάθει να συγκινείται περισσότερο από ένα γκολ, παρά από ένα πλάσμα που πεθαίνει αβοήθητο;

Δεν υπάρχει τίποτα κακό στη χαρά.

Δεν υπάρχει τίποτα κακό στον αθλητισμό, στη μουσική, ή στη διασκέδαση.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να γιορτάζει, να ξεφεύγει από τα προβλήματα της καθημερινότητας, να νιώθει ότι ανήκει σε ένα σύνολο.

Το πρόβλημα αρχίζει, όταν η χαρά γίνεται η μοναδική αιτία κινητοποίησης και η αδικία δεν προκαλεί καμία αντίδραση.

Όταν χιλιάδες άνθρωποι μπορούν να ξενυχτήσουν για μια συναυλία, αλλά δεν αφιερώνουν ούτε πέντε λεπτά για να καταγγείλουν ένα περιστατικό κακοποίησης.

Όταν εκατοντάδες χιλιάδες βγαίνουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν μια αθλητική επιτυχία, αλλά οι ίδιοι δρόμοι παραμένουν άδειοι, όταν δολοφονούνται ζώα με φόλες.

Όταν η κοινωνία δείχνει περισσότερο πάθος για το θέαμα, παρά για τη ζωή.

Η αλήθεια είναι σκληρή.

Τα ζώα παραμένουν αόρατα, για μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Δεν ψηφίζουν.

Δεν έχουν φωνή.

Δεν διαθέτουν οικονομική ισχύ.

Δεν μπορούν να οργανώσουν συγκεντρώσεις.

Δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιοσύνη.

Εξαρτώνται αποκλειστικά από την ανθρώπινη συνείδηση.

Και όταν αυτή η συνείδηση κοιμάται, τα ζώα πληρώνουν το τίμημα.

Η ιστορία δείχνει, ότι καμία μορφή αδικίας δεν επιβίωσε επειδή ήταν ισχυρή.

Επιβίωσε, επειδή οι πολλοί έμειναν σιωπηλοί.

Η σιωπή δεν είναι ουδέτερη στάση.

Η σιωπή ευνοεί πάντα τον θύτη.

Κάθε φορά που κάποιος βλέπει ένα κακοποιημένο ζώο και γυρίζει το κεφάλι αλλού, η σιωπή νικά.

Κάθε φορά που κάποιος ακούει για μια δηλητηρίαση και λέει «δεν είναι δική μου δουλειά», η σιωπή νικά.

Κάθε φορά που ένα περιστατικό εγκατάλειψης περνά απαρατήρητο, η σιωπή νικά.

Και όσο νικά η σιωπή, τόσο αποθρασύνονται οι δράστες.

Δεν είναι τυχαίο, ότι πολλοί άνθρωποι που κακοποιούν ζώα αισθάνονται ασφαλείς.

Γνωρίζουν ότι οι πιθανότητες κοινωνικής κατακραυγής είναι περιορισμένες.

Γνωρίζουν ότι οι μάρτυρες συχνά δεν μιλούν.

Γνωρίζουν ότι η κοινωνία έχει μάθει να προσπερνά.

Αυτό όμως δεν είναι απλώς φιλοζωικό ζήτημα.

Είναι ζήτημα πολιτισμού.

Είναι ζήτημα ηθικής.

Είναι ζήτημα ανθρωπιάς.

Διότι μια κοινωνία, δεν κρίνεται μόνο από το πώς φέρεται στους ισχυρούς.

Κρίνεται από το πώς φέρεται στους αδύναμους.

Και τα ζώα, είναι ίσως τα πιο αδύναμα πλάσματα που συνυπάρχουν μαζί μας.

Δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, απέναντι στη βία του ανθρώπου.

Δεν μπορούν να καταγγείλουν τον βασανιστή τους.

Δεν μπορούν να ζητήσουν δικηγόρο.

Δεν μπορούν να απευθυνθούν στη Δικαιοσύνη.

Περιμένουν από εμάς να το κάνουμε.

Κι όμως, συχνά αποτυγχάνουμε.

Η κοινωνική απάθεια απέναντι στην κακοποίηση των ζώων, δεν γεννήθηκε τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα δεκαετιών λανθασμένων αντιλήψεων.

Πολλοί μεγάλωσαν ακούγοντας, ότι «είναι απλώς ένα ζώο».

Μια φράση που συμπυκνώνει όλη την ηθική παρακμή, πίσω από την υποτίμηση της ζωής.

«Απλώς ένα ζώο».

Σαν να υπάρχει ζωή πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.

Σαν ο πόνος να έχει διαφορετική αξία, ανάλογα με το είδος που τον βιώνει.

Όμως ο πόνος, είναι πόνος.

Ο φόβος, είναι φόβος.

Η αγωνία, είναι αγωνία.

Ένα ζώο που βασανίζεται, δεν υποφέρει λιγότερο, επειδή δεν μιλά ανθρώπινη γλώσσα.

Κλαίει διαφορετικά.

Υποφέρει διαφορετικά.

Αλλά υποφέρει πραγματικά.

Και αυτή η πραγματικότητα, θα έπρεπε να είναι αρκετή, για να κινητοποιήσει κάθε άνθρωπο με στοιχειώδη ενσυναίσθηση.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί υπάρχουν κακοποιητές.

Κακοποιητές υπήρχαν και θα υπάρχουν σε κάθε κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, γιατί οι πολίτες που διαφωνούν μαζί τους, δεν αντιδρούν μαζικά.

Γιατί η κοινωνική πίεση δεν είναι συντριπτική.

Γιατί οι φωνές παραμένουν λίγες.

Γιατί οι ίδιες δεκάδες, ή εκατοντάδες εθελοντές, καλούνται ξανά και ξανά να σηκώσουν ένα βάρος, που θα έπρεπε να μοιράζεται σε ολόκληρη την κοινωνία.

Κι όμως, υπάρχει ελπίδα.

Γιατί η ιστορία των κοινωνικών αγώνων αποδεικνύει, ότι οι μεγάλες αλλαγές δεν ξεκίνησαν ποτέ από την πλειοψηφία.

Ξεκίνησαν από ανθρώπους, που αρνήθηκαν να αποδεχθούν το απαράδεκτο.

Από ανθρώπους, που μίλησαν όταν οι άλλοι σιωπούσαν.

Από ανθρώπους, που στάθηκαν όρθιοι όταν οι άλλοι γύριζαν την πλάτη.

Σήμερα, η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι μια περιθωριακή υπόθεση.

Είναι ένας αγώνας για το είδος της κοινωνίας που θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, δεν μπορεί να θεωρεί τον εαυτό της πραγματικά πολιτισμένο.

Η ευαισθησία απέναντι στα ζώα, δεν αφαιρεί τίποτα από την αγάπη προς τον άνθρωπο.

Αντίθετα, την συμπληρώνει.

Διότι η συμπόνια, δεν είναι περιορισμένος πόρος.

Δεν μοιράζεται σε δόσεις.

Όποιος νοιάζεται για τον πόνο ενός ανυπεράσπιστου ζώου, συνήθως νοιάζεται και για τον πόνο του συνανθρώπου του.

Η καρδιά δεν χωρίζεται σε κατηγορίες.

Ή χτυπά για τη ζωή, ή όχι.

Κάποτε ίσως έρθει η μέρα, που μια μαζική δηλητηρίαση ζώων θα προκαλεί την ίδια κοινωνική κατακραυγή, που προκαλεί κάθε άλλη μορφή βίας.

Κάποτε ίσως οι πλατείες γεμίσουν όχι μόνο για να γιορτάσουν, αλλά και για να υπερασπιστούν τους ανυπεράσπιστους.

Μέχρι τότε, όσοι αρνούνται να συνηθίσουν τον πόνο των ζώων, έχουν χρέος να συνεχίσουν να μιλούν.

Να καταγγέλλουν.

Να διεκδικούν.

Να ενημερώνουν.

Να ενοχλούν.

Γιατί η σιωπή δεν έσωσε ποτέ κανέναν.

Και γιατί κάθε ζώο που υποφέρει μόνο του, σε κάποιο χωράφι, σε κάποιο δρόμο, σε κάποιο κλουβί, αποτελεί μια υπενθύμιση, ότι ο πολιτισμός μας δεν μετριέται από τα τρόπαια που σηκώνουμε, ούτε από τις συναυλίες που γεμίζουμε.

Μετριέται από το αν έχουμε το θάρρος να υπερασπιστούμε, εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο Ιούνιος έφτασε.

Ο μήνας που θα έπρεπε να σηματοδοτεί τη ζωή, το φως, την ελπίδα και την αναγέννηση της φύσης.

Ο μήνας που η γη ανθίζει, που τα ζώα μεγαλώνουν τα μικρά τους, που η ζωή απλώνεται σε κάθε γωνιά της χώρας.

Κι όμως, για χιλιάδες ανυπεράσπιστα πλάσματα, ο Ιούνιος δεν φέρνει ζωή.

Φέρνει θάνατο.

Φέρνει φόλες.

Φέρνει ευθανασίες.

Φέρνει εγκατάλειψη.

Φέρνει βασανιστήρια.

Φέρνει εξαφανίσεις.

Φέρνει ένα λουτρό αίματος, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και που η κοινωνία μοιάζει να έχει συνηθίσει.

Σκύλοι νεκροί, στις άκρες των δρόμων.

Γάτες δηλητηριασμένες, σε αυλές και πλατείες.

Περιστέρια που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τις πόλεις.

Άγρια ζώα πυροβολημένα.

Νεογέννητα κουτάβια και γατάκια, πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων, σαν σκουπίδια.

Χιλιάδες ζωές που χάνονται, χωρίς κανείς να λογοδοτεί.

Και η Ελλάδα συνεχίζει να μιλά για πολιτισμό.

Ποιον πολιτισμό;

Τον πολιτισμό, που επιτρέπει τη δηλητηρίαση ζώων και τις μαζικές ζωοκτονίες-ευθανασίες, σε κατοικημένες περιοχές;

Τον πολιτισμό, που παρακολουθεί αδιάφορα την κακοποίηση και γυρίζει το βλέμμα αλλού;

Τον πολιτισμό, που αφήνει εγκλήματα να παραγράφονται μέσα στη σιωπή;

Ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν πρόκειται για εξαιρέσεις.

Δεν πρόκειται για ατυχή γεγονότα.

Πρόκειται για μια χρόνια κοινωνική παθογένεια, που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Πρόκειται για μια κουλτούρα βίας, απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πρόκειται για μια ηθική κατάρρευση, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Κάθε φόλα που τοποθετείται σε μια γειτονιά, είναι μια πράξη τρομοκρατίας απέναντι στη ζωή.

Κάθε ζώο που πεθαίνει αβοήθητο από δηλητήριο, είναι ένα κατηγορώ απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.

Κάθε εγκατάλειψη, είναι μια συνειδητή θανατική καταδίκη.

Κάθε αδιαφορία, είναι μια μορφή συνενοχής.
Και το χειρότερο;

Πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν αυτές τις πράξεις, ως κάτι ασήμαντο.

Σαν να πρόκειται για ζώα που “περισσεύουν”.

Σαν να πρόκειται για ζωές δεύτερης κατηγορίας.

Σαν ο πόνος να μετριέται, ανάλογα με το είδος του θύματος.

Όμως, η βαρβαρότητα δεν κάνει διακρίσεις.

Όποιος μπορεί να δηλητηριάσει έναν σκύλο, μπορεί να δηλητηριάσει και μια κοινωνία.

Όποιος μπορεί να βασανίσει μια γάτα, έχει ήδη διαβεί το κατώφλι της απανθρωπιάς.

Όποιος μπορεί να σκοτώσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς τύψεις, αποτελεί κίνδυνο για κάθε μορφή ζωής.

Οι επιστήμες το γνωρίζουν.

Η εγκληματολογία το γνωρίζει.

Η ιστορία το γνωρίζει.

Η βία απέναντι στα ζώα, δεν εμφανίζεται ποτέ μόνη της.

Είναι η σκιά, μιας βαθύτερης κοινωνικής σήψης.

Και η Ελλάδα οφείλει επιτέλους να το αντιμετωπίσει.

Διότι όσο τα ζώα πεθαίνουν στους δρόμους, πεθαίνει μαζί τους και ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Όσο οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι, καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη.

Όσο οι αρμόδιοι σιωπούν, το μήνυμα που εκπέμπεται, είναι ότι η ζωή δεν έχει αξία.

Και μια κοινωνία που παύει να σέβεται τη ζωή, αργά, ή γρήγορα, θα στραφεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού.

Αυτός ο Ιούνιος δεν ξεκινά με γιορτές.

Δεν ξεκινά με αισιοδοξία.

Ξεκινά με εικόνες, που προκαλούν ντροπή.

Ξεκινά με καταγγελίες, από κάθε γωνιά της χώρας.

Ξεκινά με ανθρώπους, που μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους.

Ξεκινά με εθελοντές, που παλεύουν να σώσουν, ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.

Ξεκινά με πολίτες, που απαιτούν δικαιοσύνη και συναντούν τοίχους αδιαφορίας.

Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχει ακόμη ελπίδα.

Η ελπίδα βρίσκεται σε όσους δεν σιωπούν.

Σε όσους καταγγέλλουν.

Σε όσους παρεμβαίνουν.

Σε όσους αγωνίζονται καθημερινά, χωρίς χρήματα, χωρίς στήριξη, χωρίς προστασία.

Σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν, ότι η βαρβαρότητα είναι κανονικότητα.

Γιατί η πραγματική αλλαγή, δεν θα έρθει από εκείνους που βολεύονται στη σιωπή.

Θα έρθει από εκείνους, που αρνούνται να συνηθίσουν το αίμα.

Από εκείνους που δεν δέχονται να μετατραπεί η Ελλάδα, σε απέραντο νεκροταφείο αδέσποτων, άγριων και οικόσιτων ζώων.

Από εκείνους που επιμένουν, ότι κάθε ζωή έχει αξία.

Ότι κάθε πλάσμα, έχει δικαίωμα να ζει χωρίς φόβο.

Ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται με λόγια, αλλά με πράξεις.

Ο Ιούνιος μπήκε.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς.

Θα παρακολουθήσουμε ακόμη ένα λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων;

Θα επιτρέψουμε να προστεθούν νέα θύματα, στον ατελείωτο κατάλογο της ντροπής;

Ή θα υψώσουμε τη φωνή μας, απέναντι στη βία, την αδιαφορία και την ατιμωρησία;

Η ιστορία κάθε κοινωνίας, γράφεται από τις επιλογές της.

Και σήμερα, η Ελλάδα καλείται να επιλέξει.

Ανάμεσα στη συμπόνια και τη βαρβαρότητα.

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, δεν θα σιωπήσει.

Δεν θα συμβιβαστεί.

Δεν θα αποδεχθεί, ότι το αίμα αθώων πλασμάτων αποτελεί μια «φυσιολογική» ελληνική πραγματικότητα.

Θα συνεχίσει να καταγγέλλει.

Θα συνεχίσει να αποκαλύπτει.

Θα συνεχίσει να αγωνίζεται.

Μέχρι η τελευταία φόλα και ευθανασία, να γίνει παρελθόν.

Μέχρι η τελευταία κακοποίηση, να τιμωρείται.

Μέχρι η Ελλάδα να πάψει να μπαίνει κάθε καλοκαίρι με λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων και να αρχίσει επιτέλους να πορεύεται με σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Η σιωπή σκοτώνει.

Η δράση σώζει ζωές.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σε μια εποχή όπου η βία, η αδιαφορία και ο ατομισμός, φαίνεται να κερδίζουν συνεχώς έδαφος, η εορτή του Αγίου Πνεύματος έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια:

Οτι ο άνθρωπος, δεν γεννήθηκε για να κυριαρχεί με σκληρότητα πάνω στον κόσμο, αλλά για να τον υπηρετεί με αγάπη, σοφία και ευθύνη.

Το Άγιο Πνεύμα, είναι η πηγή της φώτισης, της αλήθειας, της συμπόνιας και της πνευματικής αναγέννησης.

Είναι εκείνη η δύναμη, που μεταμορφώνει τις καρδιές των ανθρώπων και τους καλεί να δουν τον κόσμο, όχι μέσα από το πρίσμα του συμφέροντος, αλλά μέσα από το πρίσμα της αγάπης και της δικαιοσύνης.

Αν όμως θέλουμε να μιλήσουμε ειλικρινά για τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, οφείλουμε να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα που μας περιβάλλει.

Μπορούμε να μιλάμε για αγάπη, όταν χιλιάδες αδέσποτα ζώα πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα, δίψα, αρρώστιες και εγκατάλειψη;

Μπορούμε να μιλάμε για έλεος, όταν δηλητηριασμένα δολώματα σκορπίζουν τον θάνατο σε γειτονιές, χωριά και πόλεις;

Μπορούμε να μιλάμε για πνευματικότητα, όταν κάποιοι βασανίζουν, κακοποιούν και δολοφονούν ανυπεράσπιστα πλάσματα, χωρίς ίχνος μεταμέλειας;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη:

Όχι.

Η πραγματική φώτιση, δεν είναι θεωρία.

Δεν είναι ένα θρησκευτικό σύνθημα, που ακούγεται όμορφα σε εορταστικούς λόγους.

Είναι πράξη.

Είναι στάση ζωής.

Είναι η καθημερινή επιλογή, να υπερασπίζεσαι τον αδύναμο, να προστατεύεις τον ανυπεράσπιστο και να στέκεσαι απέναντι στην αδικία.

Και ποιος είναι πιο ανυπεράσπιστος, από ένα ζώο που εξαρτάται απόλυτα από την ανθρώπινη συμπεριφορά;

Τα ζώα δεν έχουν φωνή να φωνάξουν, όταν πονάνε.

Δεν μπορούν να καταθέσουν μήνυση, όταν κακοποιούνται.

Δεν μπορούν να οργανώσουν διαμαρτυρίες, όταν δηλητηριάζονται.

Δεν μπορούν να απαιτήσουν δικαιοσύνη, όταν εγκαταλείπονται.

Η επιβίωσή τους, εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μας συνείδηση.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη δοκιμασία της ανθρωπιάς μας.

Γιατί η αξία ενός πολιτισμού, δεν μετριέται από τα κτίρια, τους δρόμους, ή την οικονομία του.

Μετριέται, από τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Ένας πολιτισμός που επιτρέπει τη συστηματική κακοποίηση των ζώων, είναι ένας πολιτισμός, που έχει χάσει τον ηθικό του προσανατολισμό.

Ένας πολιτισμός, που κλείνει τα μάτια μπροστά στην εγκατάλειψη, στην πείνα και στον πόνο, δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι προοδεύει.

Η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, καλεί τον άνθρωπο, να ξεπεράσει αυτή τη σκοτεινή κατάσταση.

Τον καλεί, να αναγνωρίσει ότι κάθε μορφή ζωής έχει αξία.

Ότι κάθε πλάσμα που αισθάνεται φόβο, πόνο και χαρά, αξίζει σεβασμό.

Ότι η δύναμη, δεν δόθηκε στον άνθρωπο για να καταπιέζει, αλλά για να προστατεύει.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από αυτή τη φώτιση.

Έχουμε ανάγκη από πολίτες, που δεν θα σιωπούν μπροστά στην κακοποίηση.

Από εθελοντές, που θα συνεχίσουν να προσφέρουν χρόνο, χρήματα και ψυχή για τη φροντίδα των αδέσποτων.

Από κτηνιάτρους, που θα αγωνίζονται για τη ζωή και όχι για το κέρδος.

Από δικαστές, που θα εφαρμόζουν αυστηρά τη νομοθεσία.

Από πολιτικούς, που θα αντιμετωπίζουν την προστασία των ζώων, ως δείκτη πολιτισμού και όχι ως επικοινωνιακό εργαλείο.

Από δήμους, που θα αναλαμβάνουν πραγματικά τις ευθύνες τους.

Από εκπαιδευτικούς, που θα διδάσκουν στα παιδιά τον σεβασμό, προς κάθε ζωντανό πλάσμα.

Η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, δεν αφορά μόνο τη σχέση του ανθρώπου με την Ανώτερη Δύναμη.

Αφορά και τη σχέση του ανθρώπου με τη δημιουργία.

Αφορά τον τρόπο που φερόμαστε στα ζώα, στο περιβάλλον, στους αδύναμους και στους ανυπεράσπιστους.

Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη προς την Ανώτερη Δύναμη, χωρίς σεβασμό προς τα δημιουργήματά Της.

Δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή πίστη, όταν συνοδεύεται από αδιαφορία για τον πόνο.

Δεν μπορεί να υπάρξει πνευματικότητα, όταν συνυπάρχει με τη βαρβαρότητα.

Η ιστορία έχει αποδείξει, ότι οι μεγάλες κοινωνικές αλλαγές, δεν ξεκίνησαν από τους ισχυρούς.

Ξεκίνησαν από ανθρώπους, που αρνήθηκαν να αποδεχθούν την αδικία, ως κανονικότητα.

Από ανθρώπους, που τόλμησαν να υψώσουν τη φωνή τους, όταν όλοι οι άλλοι σιωπούσαν.

Από ανθρώπους, που επέλεξαν να δράσουν.

Σήμερα, όσοι αγωνίζονται για τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στην ίδια θέση.

Συχνά αντιμετωπίζουν χλευασμό.

Συχνά στοχοποιούνται.

Συχνά κατηγορούνται, ότι ασχολούνται με «δευτερεύοντα» ζητήματα.

Και όμως, ο αγώνας για τα ζώα, είναι αγώνας για τον ίδιο τον άνθρωπο.

Διότι κάθε φορά που σώζεται ένα ζώο, σώζεται ένα κομμάτι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Κάθε φορά που αποτρέπεται μια κακοποίηση, νικά η ηθική, απέναντι στη βαρβαρότητα.

Κάθε φορά που ένας άνθρωπος επιλέγει τη συμπόνια αντί της αδιαφορίας, το Φως νικά το σκοτάδι.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της ημέρας του Αγίου Πνεύματος.

Όχι απλώς να μιλάμε για αγάπη.

Αλλά να γινόμαστε φορείς της αγάπης.

Όχι απλώς να καταδικάζουμε το κακό.

Αλλά να εργαζόμαστε ενεργά για το καλό.

Όχι απλώς να ευχόμαστε έναν καλύτερο κόσμο.

Αλλά να τον δημιουργούμε.

Ας γίνει λοιπόν η φετινή εορτή του Αγίου Πνεύματος, μια αφορμή αυτοκριτικής και αφύπνισης.

Ας αναρωτηθούμε τι είδους κοινωνία θέλουμε να παραδώσουμε στις επόμενες γενιές.

Μια κοινωνία φόβου, αδιαφορίας και βίας;

Ή μια κοινωνία δικαιοσύνης, σεβασμού και αλληλεγγύης, προς κάθε μορφή ζωής;

Η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί από τις πράξεις μας.

Από το αν θα σκύψουμε να βοηθήσουμε ένα πεινασμένο αδέσποτο.

Από το αν θα καταγγείλουμε μια κακοποίηση.

Από το αν θα απαιτήσουμε εφαρμογή των νόμων.

Από το αν θα διδάξουμε στα παιδιά μας, ότι η δύναμη δεν είναι δικαίωμα επιβολής, αλλά υποχρέωση προστασίας.

Και τότε, ίσως, η φώτιση του Αγίου Πνεύματος, να πάψει να είναι μια αφηρημένη έννοια και να γίνει μια ζωντανή πραγματικότητα μέσα στην κοινωνία.

Μια πραγματικότητα, όπου κανένα πλάσμα δεν θα θεωρείται αναλώσιμο.

Μια πραγματικότητα, όπου η συμπόνια θα είναι ισχυρότερη από τη βία.

Μια πραγματικότητα, όπου ο σεβασμός προς τη ζωή, θα αποτελεί θεμέλιο του πολιτισμού μας.

Γιατί η αληθινή φώτιση, δεν φαίνεται στα λόγια που προφέρουμε, αλλά στον τρόπο που φερόμαστε στους πιο αδύναμους.

Και εκεί ακριβώς κρίνεται η ανθρωπιά μας.

Από το αν θα επιλέξουμε να γίνουμε μέρος του προβλήματος, ή μέρος της λύσης.

Από το αν θα υπηρετήσουμε το σκοτάδι της αδιαφορίας, ή το Φως της Αγάπης, που αγκαλιάζει ανθρώπους και ζώα, χωρίς διακρίσεις.

Για μια κοινωνία δικαιοσύνης, σεβασμού και προστασίας κάθε ζωής.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Με πολυήμερη καθυστέρηση, ο Δήμος Αλμυρού επιχειρεί να διαψεύσει δημόσια τις καταγγελίες, για δηλητηρίαση αδέσποτων σκυλιών, στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.

Όμως, η υπόθεση όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά γεννά ακόμη περισσότερα ερωτήματα.

Γιατί όταν υπάρχουν δημόσιες μαρτυρίες ανθρώπων που επιμένουν ότι σκυλιά δηλητηριάστηκαν, όταν υπάρχουν καταγγελίες για απειλές απέναντι στα ζώα που επέζησαν, όταν αναφέρονται δημόσια πιέσεις και στοχοποίηση εθελοντριών, τότε μια απλή διάψευση δεν αρκεί.

Αντιθέτως, μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια να θαφτεί η αλήθεια, κάτω από τη σιωπή.

Η κοινωνία δεν ζητά επικοινωνιακές ανακοινώσεις.

Ζητά απαντήσεις.

Διότι όταν πολίτες, κάτοικοι και αυτόπτες μάρτυρες, βγαίνουν δημόσια και καταγγέλλουν, ότι στην περιοχή υπήρξαν δηλητηριάσεις σκυλιών, όταν μιλούν ανοιχτά για φόβο και απειλές, τότε το ζήτημα παύει να είναι μια «παρεξήγηση», ή ένα «τοπικό κουτσομπολιό».

Γίνεται ζήτημα δημοσίου ενδιαφέροντος, ηθικής τάξης και ενδεχομένως ποινικής διερεύνησης.

Και εδώ προκύπτει το πιο σοβαρό ερώτημα:

Γιατί ο Δήμος άργησε τόσο να αντιδράσει;

Εάν πράγματι δεν συνέβη τίποτα, γιατί δεν υπήρξε άμεση, ξεκάθαρη και τεκμηριωμένη ενημέρωση από την πρώτη στιγμή;

Γιατί οι φωνές των πολιτών αφέθηκαν να διογκωθούν επί ημέρες;

Γιατί οι καταγγελίες κυκλοφορούσαν δημόσια χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση;

Και κυρίως, γιατί μέχρι σήμερα οι αυτόπτες μάρτυρες, επιμένουν δημόσια στα λεγόμενά τους;

Κάποιος λέει ψέματα.

Και όταν υπάρχουν νεκρά, ή εξαφανισμένα ζώα, όταν υπάρχουν καταγγελίες για φόλες και απειλές, όταν εθελοντές στοχοποιούνται, τότε η κοινωνία δεν μπορεί να αρκεστεί σε μια ψυχρή ανακοίνωση αποποίησης ευθυνών.

Οφείλουν οι αρμόδιοι να εξηγήσουν τι πραγματικά συνέβη.

Ακόμη πιο σοβαρό είναι το γεγονός, ότι σύμφωνα με δημόσιες αναφορές κατοίκων, ο πρόεδρος του χωριού φέρεται να κατηγόρησε τις εθελόντριες που φρόντιζαν τα ζώα.

Εάν αυτό αληθεύει, τότε μιλάμε για μια απαράδεκτη μετατόπιση ευθυνών, απέναντι σε ανθρώπους που εδώ και χρόνια καλύπτουν με προσωπικό κόστος την ανυπαρξία κρατικής προστασίας για τα αδέσποτα.

Οι εθελοντές στην Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα.

Είναι αυτοί που ταΐζουν, θεραπεύουν, φροντίζουν, μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα, πληρώνουν από την τσέπη τους κτηνιάτρους και συχνά γίνονται στόχος ύβρεων, εκφοβισμών και απειλών, επειδή υπερασπίζονται ζωές, που κάποιοι θεωρούν «σκουπίδια».

Η εύκολη στοχοποίηση των φιλόζωων, έχει γίνει πια κοινωνική αρρώστια.

Σε κάθε περιοχή όπου εμφανίζονται νεκρά ζώα, αντί να αναζητηθούν οι δράστες, ξεκινά ένας υπόγειος πόλεμος, εναντίον εκείνων που μιλούν.

Τους αποκαλούν «υπερβολικούς», «ταραχοποιούς», «γραφικούς».

Προσπαθούν να τους εξαντλήσουν ψυχολογικά, ώστε να σωπάσουν.

Και όταν δεν σωπαίνουν, αρχίζουν οι απειλές.

Αυτή η κατάσταση δεν είναι τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα μιας βαθιάς κοινωνικής σήψης, όπου η κακοποίηση των ζώων αντιμετωπίζεται ακόμη από ορισμένους, ως κάτι ασήμαντο.

Σαν να μην έχει αξία μια ζωή επειδή γεννήθηκε αδέσποτη.

Όμως, η δηλητηρίαση ζώων, δεν είναι «παράδοση χωριού».

Είναι κακούργημα.

Είναι πράξη βίας.

Είναι κοινωνική απειλή.

Ο άνθρωπος που πετά φόλα σε έναν σκύλο, δεν στρέφεται μόνο απέναντι σε ένα ζώο.

Στρέφεται απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.

Δηλητηριάζει δημόσιους χώρους, σκορπά τρόμο, εξοικειώνεται με τον θάνατο και την εξόντωση.

Και το πιο επικίνδυνο, είναι ότι πολλές φορές αισθάνεται πως έχει κάλυψη.

Πως κανείς δεν θα τον αγγίξει.

Πως το θέμα θα ξεχαστεί σε λίγες ημέρες.

Αυτό ακριβώς δεν πρέπει να επιτρέψουμε να συμβεί στην Αγία Τριάδα Μαγνησίας.

Εάν υπάρχουν μάρτυρες, πρέπει να ακουστούν.

Εάν υπάρχουν απειλές, πρέπει να καταγγελθούν επίσημα.

Εάν υπάρχουν νεκρά ζώα, πρέπει να διερευνηθούν από τις αρμόδιες αρχές.

Εάν υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις τοπικών παραγόντων εναντίον εθελοντριών, πρέπει να δοθούν εξηγήσεις.

Και κυρίως:

Εάν ο Δήμος υποστηρίζει ότι όλα είναι ψευδή, τότε οφείλει να παρουσιάσει στοιχεία και όχι γενικές διαψεύσεις.

Η εποχή όπου οι τοπικές κοινωνίες κουκούλωναν τέτοια περιστατικά, έχει περάσει.

Οι πολίτες πλέον μιλούν, καταγράφουν, δημοσιεύουν, καταγγέλλουν.

Και πολύ σωστά κάνουν.

Διότι η σιωπή, ήταν πάντα ο καλύτερος σύμμαχος της βίας.

Δεν είναι δυνατόν κάθε φορά που εμφανίζεται μια σοβαρή καταγγελία για φόλες, να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο:

Πρώτα άρνηση, μετά απαξίωση των μαρτύρων, έπειτα στοχοποίηση των φιλόζωων και στο τέλος λήθη.

Αυτό δεν είναι δικαιοσύνη.

Είναι συγκάλυψη κοινωνικής βαρβαρότητας.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που προκαλεί ανησυχία.

Όταν άνθρωποι δηλώνουν δημόσια ότι υπήρξαν απειλές και ότι κινδυνεύουν και άλλα ζώα που επέζησαν, τότε η αδιαφορία μετατρέπεται σε συνενοχή.

Διότι, αν μετά από τέτοιες προειδοποιήσεις συμβούν νέες δηλητηριάσεις, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;

Ποιος προστατεύει αυτά τα ζώα;

Ποιος προστατεύει τους ανθρώπους που τα φροντίζουν;

Ποιος εγγυάται ότι δεν θα υπάρξει συνέχεια;

Η Ελλάδα έχει γεμίσει με υποθέσεις όπου οι φόλες αντιμετωπίστηκαν σαν «μικρές τοπικές εντάσεις», μέχρι να βρεθούν δεκάδες νεκρά ζώα στους δρόμους.

Και κάθε φορά, ακούμε τις ίδιες δικαιολογίες:

«Δεν γνωρίζουμε τίποτα».

«Δεν υπάρχουν αποδείξεις».

«Υπερβολές των φιλόζωων».

Μόνο που τα νεκρά σώματα των ζώων, είναι αποδείξεις.

Οι εξαφανίσεις ζώων, είναι αποδείξεις.

Οι δημόσιες απειλές, είναι αποδείξεις κοινωνικής εκτροπής.

Μην αναγκάσετε τον φιλοζωο πολίτη να οδηγηθεί σε λαϊκά δικαστήρια.

Ζητάμε διαφάνεια, διερεύνηση και προστασία.

Ζητάμε να σταματήσει η τρομοκράτηση όσων νοιάζονται.

Ζητάμε να μην μετατρέπονται τα χωριά και οι γειτονιές, σε ζώνες φόβου για τα αδέσποτα.

Και πάνω απ’ όλα, ζητάμε να σταματήσει αυτή η αρρωστημένη κουλτούρα, που αντιμετωπίζει τις ζωές των ζώων, ως αναλώσιμες.

Γιατί μια κοινωνία που συνηθίζει να δηλητηριάζει αδύναμα πλάσματα, χάνει σταδιακά κάθε ίχνος ανθρωπιάς.

Η υπόθεση της Αγίας Τριάδας, δεν αφορά μόνο λίγα αδέσποτα σκυλιά.

Αφορά, το ποιοι είμαστε ως κοινωνία.

Αφορά, το εάν θα συνεχίσουμε να επιτρέπουμε τη βία, την τρομοκρατία και τη φίμωση, όσων αντιδρούν.

Αφορά, το αν οι τοπικές αρχές θα λειτουργούν με διαφάνεια, ή με επικοινωνιακές διαψεύσεις χωρίς ουσία.

Και επειδή τα ερωτήματα παραμένουν ανοιχτά, οι πολίτες δεν πρέπει να σωπάσουν.

Να μιλήσουν όσοι γνωρίζουν.

Να προστατευθούν οι μάρτυρες.

Να ερευνηθούν όλες οι καταγγελίες.

Να πάψει η στοχοποίηση των εθελοντών.

Να αποκαλυφθεί η αλήθεια, όποια κι αν είναι.

Γιατί όταν κάποιοι σπεύδουν να διαψεύσουν, χωρίς να απαντούν στα ουσιαστικά ερωτήματα, τότε γεννιέται μια εύλογη απορία:

Μήπως τελικά υπάρχει κάτι που φοβούνται ότι θα μαθευτεί;

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η Ελλάδα έχει γεμίσει κλουβιά.

Κλουβιά από σίδερο, τσιμέντο και αδιαφορία.

Κλουβιά γεμάτα ψυχές, που δεν διέπραξαν κανένα έγκλημα, αλλά τιμωρούνται σαν να είναι επικίνδυνοι εγκληματίες.

Τα αδέσποτα φυλακίζονται μαζικά, για να κρυφτεί η ντροπή μιας κοινωνίας, που τα εγκατέλειψε.

Τα μαζεύουν από τους δρόμους, από χωράφια, από πλατείες, από παραλίες, από γειτονιές όπου προσπαθούσαν απλώς να επιβιώσουν, και τα στοιβάζουν πίσω από κάγκελα, σαν ανεπιθύμητα αντικείμενα.

Και μετά;

Μετά αρχίζει η αργή εξόντωση της ψυχής τους.

Μάτια που κάποτε είχαν σπίθα, σβήνουν μέρα με τη μέρα.

Ζώα που κάποτε κουνούσαν την ουρά τους, στον πρώτο άνθρωπο που πλησίαζε, τώρα τρέμουν μέσα στον φόβο και την απελπισία.

Άλλα ουρλιάζουν όλη νύχτα.

Άλλα μένουν ακίνητα σε μια γωνία, κοιτώντας το κενό.

Άλλα σταματούν να τρώνε.

Άλλα πεθαίνουν, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το όνομά τους.

Αυτό δεν είναι “φιλοξενία”.

Δεν είναι “προστασία”.

Δεν είναι “φιλοζωία”.

Είναι φυλακή.

Είναι αποθήκευση ζωών.

Είναι η οργανωμένη εξαφάνιση των αδέσποτων από τη δημόσια εικόνα, για να μην ενοχλείται κανείς.

Η κοινωνία θέλει τα ζώα αόρατα.

Οι δήμοι θέλουν καθαρές βιτρίνες.

Οι τουριστικές περιοχές, θέλουν δρόμους χωρίς πεινασμένα πλάσματα, να χαλάνε την ψεύτικη εικόνα της “ανάπτυξης”.

Και έτσι χιλιάδες ζώα πληρώνουν με ισόβια κάθειρξη, το έγκλημα της ανθρώπινης ανευθυνότητας.

Γιατί αυτά τα ζώα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στον δρόμο.

Κάποιος τα πέταξε.

Κάποιος τα βαρέθηκε.

Κάποιος τα άφησε να γεννούν ανεξέλεγκτα.

Κάποιος εγκατέλειψε μια ζωή, σαν να πετά σκουπίδια.

Αλλά αντί να τιμωρούνται οι πραγματικοί υπεύθυνοι, τιμωρούνται τα θύματα.

Τα θύματα κλείνονται σε κελιά.

Τα θύματα στερούνται ήλιο, ελευθερία, επαφή, αγάπη.

Τα θύματα περιμένουν πίσω από σύρματα, έναν άνθρωπο που ίσως να μην έρθει ποτέ.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι το βλέμμα τους.

Εκείνο το βλέμμα πίσω από τα κάγκελα, που δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Ένα βλέμμα γεμάτο απορία, λύπη και ικεσία.

Σαν να ρωτούν ξανά και ξανά:

“Τι έκανα;”

“Γιατί με κλείσατε εδώ;”

“Γιατί κανείς δεν με θέλει;”

Κάθε κυνοκομείο της χώρας, είναι ένας καθρέφτης της ηθικής μας κατάρρευσης.

Μια κοινωνία που φυλακίζει τα πιο αθώα πλάσματα, δεν μπορεί να αποκαλείται πολιτισμένη.

Γιατί πολιτισμός δεν είναι τα μεγάλα λόγια.

Δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις.

Δεν είναι οι φιέστες και οι δήθεν φιλοζωικές καμπάνιες, μπροστά στις κάμερες.

Πολιτισμός είναι, να μη σαπίζει ένα ζώο μόνο του μέσα σε ένα κλουβί.

Πολιτισμός είναι, να μη μετατρέπεται η ζωή σε ισόβια αναμονή.

Πολιτισμός είναι, να πολεμάς την εγκατάλειψη και όχι να εξαφανίζεις τα θύματά της.

Και όμως, ολόκληρη η χώρα μοιάζει να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο δίκτυο φυλακών ζώων.

Πίσω από κάθε συρματόπλεγμα, υπάρχει μια σπασμένη ψυχή.

Μια ψυχή, που κάποτε εμπιστεύτηκε τον άνθρωπο και προδόθηκε.

Κάθε μέρα που περνά χωρίς υιοθεσία, είναι ένας μικρός θάνατος.

Κάθε χειμώνας μέσα στο τσιμέντο, είναι βασανιστήριο.

Κάθε καλοκαίρι μέσα στη ζέστη και την απομόνωση, είναι κόλαση.

Και κάποιοι συνεχίζουν να μιλούν για “διαχείριση”.

Λες και μιλούν για αντικείμενα.

Λες και οι ζωές αυτές είναι στατιστικές και όχι καρδιές που χτυπούν.

Τα αδέσποτα δεν χρειάζονται φυλακές.

Χρειάζονται δικαιοσύνη.

Χρειάζονται ευζωία.

Χρειάζονται πραγματική προστασία.

Χρειάζονται ανθρώπους, που να μην τα εγκαταλείπουν.

Χρειάζονται μια κοινωνία, που να ντρέπεται για κάθε ζώο πίσω από κάγκελα.

Γιατί όσο υπάρχουν χιλιάδες μάτια να κοιτούν μέσα από σύρματα, ικετεύοντας για μια δεύτερη ευκαιρία, η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για ανθρωπιά.

Κάθε άνθρωπος που περνά μπροστά από ένα κλουβί, πρέπει να θυμάται ένα πράγμα:

Το ζώο πίσω από τα κάγκελα, δεν είναι ο εγκληματίας.

Ο πραγματικός ένοχος, βρίσκεται έξω από αυτά.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ