Οταν δεν παίζει έναν ρόλο μηχανικά ως το “απλό στρατιωτάκι” των άλλων, τότε βλέπει, νιώθει, ζει τον κόσμο γύρω του έντονα σε κάθε τροπή του αγώνα.

Έτσι, όταν η κατάσταση έχει τραγική εξέλιξη, ότι εύκολα με μέθη απατηλής ευτυχίας γύρω του χτίστηκαν, γκρεμίζονται το ίδιο εύκολα μαζί με τις ψευδαισθήσεις του και απότομα.

Στις γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, υπάρχει ακόμα η τεχνητή γιορτινή φιγούρα τού Santa Claus, από τον Βυζαντινό “Άγιο Βασίλη”.

Είναι η γραφική μορφή που προσπαθούν να πειστούν τα παιδιά από τις οικογένειες, πως ένας ξένος μπορεί να φέρει δώρα και να κάνει τα όνειρά τους πραγματικότητα.

Κάτι που υποτίθεται αδυνατούν να κάνουν οι γονείς, ενώ είναι οι ίδιοι αυτοί που μάχονται καθημερινά γιά αυτά φέρνοντας δώρα και χαμόγελα στο σπίτι.

Αυτές τις ημέρες, σε μέρη δυστυχίας όπως στην Παλαιστίνη, η εικόνα τού “Άγιου Βασίλη” ανάμεσα στα χαλάσματα, στο θάνατο, δεν είναι ο ξένος που ξαφνικα βρίσκεται αντιμέτωπος με τη φρίκη τού πολέμου.

Υποσυνείδητα μέσα μας, είναι ο κάθε μαχητής ζωής και εκτός της εκεί εμπόλεμης ζώνης που μοιράζει δώρα στα δικά του παιδιά, στον συναγωνιστή του.

Είναι ο κάθε πατέρας, ο κάθε πολίτης που άργησε να δει το πόσο αμέτοχος και αδρανής έμεινε για άλλη μία φορα σε τέτοιες καταστάσεις, που ελέγχουν τα πιόνια του Παγκόσμιου Κτήνους.

Ένα γιορτινό θέαμα γενικά, είναι ωραίο όταν γίνεται με την κάθε οικογένεια και κοινότητα μαζί.

Ακόμα καλύτερα, αν και όταν γίνεται με όλη την παγκόσμια κοινότητα αληθινά και όχι με ψεύτικα αστεράκια, πάνω σε πτώματα ανθρώπων και ζώων.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ