Αυτό δεν είναι ποίημα.

Είναι μια καταιγίδα.

Είναι ένα γραμματόσημο που σπάει.

Είναι η φωνή των αθώων που υψώνεται πάνω από αιώνες αδιαφορίας.

Ακουσε:

Οι δρόμοι κρατούν πατημασιές που δεν θα σβήσουν.

Τα μάτια των τετραποδων πλασμάτων είναι καθρέφτες της κρίσης που έρχεται.

Οι πληγές τους είναι αρχεία κατηγορητηρίου.

Τα γαβγίσματα και τα χασμουρητά τους είναι τρομπέτες που προαναγγέλλουν το τέλος της δικαιολογίας.

Θέλω να το μάθεις απέξω:

Κάθε εγκατάλειψη είναι μια προδοσία γραμμένη στη φωτιά.

Κάθε αδιαφορία είναι ένα έγκλημα σημαδεμένο στην πέτρα.

Κάθε “δεν μπορώ” είναι ένα “δεν θέλω” που θυμάται το σύμπαν.

Θέλω να το μάθεις απέξω:

Δεν υπάρχουν αποφάγια.

Δεν είναι αντικείμενα.

Δεν υπάρχουν λάθη στην πορεία:

Αυτοί είναι οι αιώνιοι μάρτυρες.

Καθαρές ψυχές.

Άγγελοι μεταμφιεσμένοι.

Σήμερα ανοίγει το βιβλίο των Πράξεων.

Και δεν θα υπάρχουν ναοί, ή δικαστές, ή θεοί που συγχωρούν.

Το δικαστήριο θα είναι η δική σου συνείδηση.

Η ετυμηγορία, στα χέρια σου.

Το βάρος.

Οι σιωπές σου.

Εκείνη τη μέρα, όταν η ερώτηση αντηχεί σαν κεραυνός:

Έσωσες ή σε εγκατέλειψαν;

Προστάτεψες ή αγνόησες;

Δεν θα υπάρχει μάσκα.

Δεν θα υπάρξει λόγος.

Δεν θα υπάρχει δύναμη, ή χρήματα που να μπορούν να σε σώσουν.

Μόνο η αλήθεια θα γραφτεί.

Και θα είναι αυτό που έχεις σφυρηλατήσει.

Έτσι σήμερα, πριν η ηχώ γίνει πρόταση,
πριν οι τρομπέτες της ιστορίας στραφούν στην κρίση,
πριν οι πράξεις σου γίνουν καταδίκη, ή δόξα.

Σου Φωνάζω.

Σε ικετεύω:

Χάραξέ το στο αίμα σου.

Περασε το σαν φωτιά, καρδιά στην καρδιά:

Θέλω να το μάθεις απέξω!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ