Είναι από εκείνες τις στιγμές που η γλώσσα μοιάζει φτωχή.

Σαν να μην επαρκεί για να κρατήσει το βάρος της απουσίας, το μέγεθος της προσφοράς, το αποτύπωμα μιας ζωής που δεν ήταν απλώς μεγάλη.

Ηταν ανεπανάληπτη.

Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια.

Υπήρξε ένα ολόκληρο σύμπαν συναισθημάτων.

Μια φωνή που δεν τραγουδούσε απλώς νότες.

Τραγουδούσε ζωές.

Και πώς να αποχαιρετήσεις κάτι που έχει ριζώσει μέσα σου;

Γιατί η Μαρινέλλα δεν ήταν «κάποια που ακούγαμε».

Ήταν εκείνη που μας συντρόφευε όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε.

Στις χαρές που ξεχείλιζαν και στις λύπες, που δεν έβρισκαν λέξεις.

Ήταν η φωνή που έντυσε τις πιο προσωπικές μας στιγμές και τις έκανε κοινές.

Ανθρώπινες.

Αληθινές.

Δεν ήταν μόνο η δύναμη της φωνής της — αν και αυτή ήταν συγκλονιστική.

Ήταν η αλήθεια της.

Δεν ερμήνευε απλώς.

Κατέθετε ψυχή.

Κάθε τραγούδι της ήταν μια εξομολόγηση χωρίς φίλτρα.

Ένας καθρέφτης, που μας ανάγκαζε να κοιταχτούμε.

Να θυμηθούμε.

Να νιώσουμε.

Να λυγίσουμε — και μετά να σταθούμε ξανά όρθιοι.

Ήταν Κυρία.

Με Κάπα Κεφαλαίο.

Και αυτή η λέξη, όσο κι αν την χρησιμοποιούμε συχνά, στην περίπτωσή της αποκτά το πραγματικό της βάρος.

Κυρία στη σκηνή — με εκείνη τη μοναδική επιβλητικότητα που δεν επέβαλλε, αλλά σε καθήλωνε.

Κυρία στη ζωή — με αξιοπρέπεια που δεν λύγιζε, με ήθος που δεν διαπραγματευόταν.

Κυρία στην ψυχή — με ευαισθησία που δεν φοβήθηκε ποτέ να εκτεθεί.

Δεν ακολούθησε το ρεύμα.

Το διαμόρφωσε.

Δεν ζήτησε εύκολες κορυφές.

Ανέβηκε εκεί όπου λίγοι μπορούν να φτάσουν — με κόπο, με αλήθεια, με συνέπεια.

Και γι’ αυτό δεν έγινε απλώς επιτυχημένη.

Έγινε διαχρονική.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που αγαπιούνται για μια εποχή.

Και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της ιστορίας.

Η Μαρινέλλα ανήκει στους δεύτερους.

Σ’ αυτούς που δεν χωρούν σε χρονολογίες, γιατί ξεπερνούν τον χρόνο.

Σήμερα, όμως, δεν στεκόμαστε μόνο απέναντι σε ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο.

Στεκόμαστε απέναντι σε μια απώλεια, που μοιάζει προσωπική για όλους.

Γιατί, με έναν ανεξήγητο τρόπο, νιώθουμε πως χάνουμε κάτι δικό μας.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μέτρο της αξίας της:

Οτι κατάφερε να γίνει κομμάτι της καρδιάς ενός ολόκληρου λαού.

Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι αυτοί.

Δεν «λείπουν».

Μετακινούνται.

Από τη σκηνή στη μνήμη.

Από το παρόν στην αιωνιότητα.

Θα τη συναντάμε εκεί που δεν το περιμένουμε:

Σε μια μελωδία, που θα ξεκινήσει τυχαία και θα μας κόψει την ανάσα.

Σε έναν στίχο, που θα μας θυμίσει ποιοι είμαστε

Σε μια νύχτα, που θα ζητά παρηγοριά και θα τη βρίσκει στη φωνή της.

Γιατί η φωνή της δεν σβήνει.

Έχει ήδη περάσει στο άυλο, στο άφθαρτο.

Και εκεί… δεν υπάρχει τέλος.

Ίσως το πιο δύσκολο σήμερα, είναι να δεχτούμε ότι δεν θα τη δούμε ξανά στη σκηνή.

Ότι δεν θα υπάρξει άλλη, εκείνη η στιγμή που τα φώτα θα χαμηλώνουν και θα εμφανίζεται — επιβλητική, αυθεντική, αληθινή.

Αλλά, στην πραγματικότητα, δεν μας στερήθηκε.

Μας χαρίστηκε για πάντα.

Γιατί άφησε πίσω της κάτι που δεν μπορεί να χαθεί:

Την ουσία.

Την ουσία της τέχνης.

Την ουσία της ανθρώπινης έκφρασης.

Την ουσία του να ζεις με πάθος, με αξιοπρέπεια, με ψυχή.

Και κάπου εδώ, τα λόγια σταματούν να έχουν σημασία.

Γιατί ό,τι κι αν πούμε, θα είναι λίγο μπροστά σε αυτό που υπήρξε.

Γι’ αυτό δεν θα πούμε «αντίο».

Δεν ταιριάζει.

Δεν της αξίζει.

Δεν είναι αληθινό.

Θα πούμε ένα μεγάλο, βαθύ «ευχαριστώ».

Για όσα μας έδωσε.

Για όσα μας έμαθε, χωρίς να μιλήσει.

Για όσα μας έκανε να νιώσουμε.

Γιατί οι θρύλοι δεν πεθαίνουν.

Γίνονται Φως.

Γίνονται Πυξίδα.

Γίνονται εκείνη η σιωπηλή δύναμη, που σε κρατά, όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.

Και η Μαρινέλλα… δεν έφυγε.

Έμεινε.

Μα εσύ… ποτέ, ποτέ να μην χαθείς από τη ζωή μας.

Γιατί δεν είσαι απλώς μια φωνή που σίγησε.

Είσαι η φωνή, που έμαθε στις καρδιές μας να μιλούν.

Είσαι οι στιγμές που ζήσαμε μέσα από τα τραγούδια σου, τα δάκρυα που κύλησαν χωρίς ντροπή, τα χαμόγελα που γεννήθηκαν μέσα από τη λύπη.

Δεν σε κρατάμε μόνο στη μνήμη.

Σε κουβαλάμε μέσα μας.

Σε κάθε στίχο που ψιθυρίζουμε, σε κάθε μελωδία που μας βρίσκει απροετοίμαστους, σε κάθε νύχτα που ζητά παρηγοριά και τη βρίσκει σε σένα.

Μα εσύ… μην χαθείς.

Μείνε εκεί που πάντα ήσουν.

Μέσα στην ψυχή μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ.

Γίνονται Φως, γίνονται Ανάσα, γίνονται Αιωνιότητα.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν φωνές που απλώς ακούγονται.

Και υπάρχουν φωνές που χαράζονται μέσα σου για πάντα.

Η Μαρινέλλα δεν ήταν μια φωνή που πέρασε.

Ήταν μια φωνή που έμεινε.

Που ρίζωσε βαθιά στη μνήμη, στον χρόνο, στην ίδια την ψυχή της Ελλάδας.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε απλώς μια σπουδαία τραγουδίστρια.

Σήμερα αποχαιρετούμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Γιατί η Μαρινέλλα δεν ανήκε μόνο στη σκηνή.

Ανήκε στις ζωές μας.

Στις στιγμές που γελάσαμε.

Στις στιγμές που αγαπήσαμε.

Στις στιγμές που χάσαμε και δεν βρίσκαμε λέξεις να πούμε.

Τότε ήταν εκεί.

Με μια φωνή που δεν τραγουδούσε απλώς — εξομολογούταν.

Κάθε της ερμηνεία ήταν μια αλήθεια.

Μια αλήθεια γυμνή, χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο.

Μια αλήθεια που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής και έφτανε κατευθείαν στη δική μας.

Γι’ αυτό και δεν την άκουγες απλώς.

Την ένιωθες.

Η Μαρινέλλα υπήρξε από τις λίγες εκείνες μορφές που δεν καθορίζονται από την εποχή τους.

Την ξεπερνούν.

Έζησε εποχές δύσκολες, εποχές έντονες, εποχές που άλλαξαν την Ελλάδα.

Και μέσα σε όλες αυτές, στάθηκε όρθια.

Με αξιοπρέπεια.

Με δύναμη.

Με μια παρουσία που δεν λύγιζε.

Δεν ήταν απλώς μεγάλη.

Ήταν αυθεντική.

Και αυτό είναι σπάνιο.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, που φθείρεται, που ξεχνά εύκολα, εκείνη έμεινε σταθερή.

Πιστή στην τέχνη της.

Πιστή στην αλήθεια της.

Πιστή στον άνθρωπο.

Δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο.

Ήταν αυτό που ήταν — και αυτό αρκούσε για να γίνει θρύλος.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μεγαλείο της.

Στην απλότητα της αλήθειας της.

Στο βλέμμα της όταν τραγουδούσε.

Στην παύση ανάμεσα στους στίχους.

Στην ανάσα που κουβαλούσε μέσα της μια ολόκληρη ζωή.

Η Μαρινέλλα δεν ερμήνευε τραγούδια.

Ζούσε μέσα σε αυτά.

Και μαζί της ζούσαμε κι εμείς.

Γίναμε μέρος αυτής της διαδρομής.

Μιας διαδρομής που δεν είχε μόνο φώτα και σκηνές, αλλά και πόνο, απώλεια, δύναμη, αντοχή.

Γιατί οι μεγάλες φωνές δεν γεννιούνται εύκολα.

Σφυρηλατούνται.

Και εκείνη σφυρηλατήθηκε μέσα από τη ζωή.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, πέρα από τα φώτα και τα τραγούδια, υπήρχε κάτι ακόμη.

Κάτι πιο ήσυχο, αλλά βαθιά ουσιαστικό.

Η αγάπη.

Όχι μόνο για τη μουσική.

Όχι μόνο για τον άνθρωπο.

Αλλά και για τα πιο σιωπηλά πλάσματα αυτού του κόσμου.

Η Μαρινέλλα αγαπούσε τα ζώα.

Και αυτό δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια.

Είναι μια αλήθεια, που φανερώνει το βάθος μιας ψυχής.

Γιατί ο τρόπος που κάποιος στέκεται απέναντι στα ανυπεράσπιστα πλάσματα, λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Λέει ποιος είναι πραγματικά.

Τα ζώα δεν ζητούν πολλά.

Δεν χειροκροτούν.

Δεν αποθεώνουν.

Δεν ανταμείβουν με δόξα.

Ζητούν μόνο φροντίδα, κατανόηση και μια ήσυχη παρουσία.

Και μόνο ένας άνθρωπος με αληθινή ευαισθησία μπορεί να τα δει, να τα νιώσει, να τα σεβαστεί.

Η Μαρινέλλα ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.

Ίσως γιατί η ψυχή της είχε μάθει να ακούει πέρα από τον θόρυβο.

Να αναγνωρίζει την ανάγκη, ακόμα κι όταν δεν εκφράζεται με λόγια.

Όπως ακριβώς έκανε και με τα τραγούδια της.

Έδινε φωνή σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν.

Και αυτή η ίδια ποιότητα — η ίδια ευαισθησία — ήταν που την συνέδεε και με τα ζώα.

Γιατί η καλοσύνη δεν είναι επιλεκτική.

Δεν περιορίζεται.

Δεν κάνει διακρίσεις.

Είναι στάση ζωής.

Και εκείνη την κουβαλούσε.

Σε έναν κόσμο που συχνά σκληραίνει, που ξεχνά, που προσπερνά, η αγάπη για τα ζώα είναι μια σιωπηλή αντίσταση.

Μια υπενθύμιση ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί — απλώς χρειάζεται να την κρατήσουμε ζωντανή.

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που αφήνει πίσω της.

Όχι μόνο τα τραγούδια.

Αλλά το παράδειγμα.

Ότι η ευαισθησία είναι δύναμη.

Ότι η καλοσύνη είναι επιλογή.

Ότι η αγάπη — σε όλες της τις μορφές — είναι αυτό που τελικά μένει.

Και αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη της, δεν αρκεί να την ακούμε.

Πρέπει να συνεχίσουμε αυτό που εκείνη, με τον δικό της τρόπο, υπενθύμιζε:

Να νοιαζόμαστε.

Να προστατεύουμε.

Να μην αδιαφορούμε.

Γιατί μια ψυχή που αγάπησε,
δεν ζητά τίποτα περισσότερο, από το να συνεχίσει να υπάρχει μέσα από τις πράξεις των άλλων.

Σήμερα, η σιωπή που αφήνει πίσω της είναι βαριά.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες φωνές.

Αλλά γιατί δεν υπάρχουν άλλες ίδιες.

Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους της.

Αλλά λίγοι γίνονται σύμβολα.

Η Μαρινέλλα έγινε.

Και τα σύμβολα δεν πεθαίνουν.

Μετατρέπονται σε μνήμη.

Και η μνήμη… είναι η πιο δυνατή μορφή παρουσίας.

Θα την ακούμε σε παλιά τραγούδια και θα νιώθουμε πως είναι εδώ.

Θα περνάμε στιγμές και θα μας έρχεται η φωνή της στο μυαλό, σαν απάντηση σε κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Θα υπάρχει σε εκείνες τις σιωπές που μόνο η μουσική μπορεί να γεμίσει.

Γιατί η Μαρινέλλα έγινε κάτι περισσότερο από άνθρωπος.

Έγινε βίωμα.

Έγινε αναφορά.

Έγινε εκείνη η φωνή που δεν χρειάζεται εξήγηση.

Και ίσως τελικά αυτό είναι το αληθινό νόημα της τέχνης.

Να μην εξηγεί.

Να αγγίζει.

Και εκείνη άγγιξε.

Βαθιά.

Αληθινά.

Ανεξίτηλα.

Δεν θα πούμε ότι έφυγε.

Γιατί οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους τόση αλήθεια δεν φεύγουν.

Απλώς αλλάζουν μορφή.

Γίνονται τραγούδι.

Γίνονται ανάμνηση.

Γίνονται Φως μέσα στο σκοτάδι.

Και κάθε φορά που θα ακούμε τη φωνή της, θα θυμόμαστε ποιοι είμαστε.

Τι νιώθουμε.

Τι χάσαμε.

Και τι αξίζει να κρατήσουμε.

Η Μαρινέλλα δεν ήταν μόνο η φωνή της Ελλάδας.

Ήταν η καρδιά της.

Και οι καρδιές δεν πεθαίνουν.

Συνεχίζουν να χτυπούν μέσα από όσους τις κράτησαν ζωντανές.

Σήμερα, λοιπόν, δεν λέμε αντίο.

Σήμερα λέμε ευχαριστώ.

Για τα τραγούδια.

Για τις στιγμές.

Για την αλήθεια.

Γιατί σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά να νιώθει, εκείνη μας θύμισε τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος.

Καλό ταξίδι.

Η φωνή σου δεν θα σιωπήσει ποτέ.

Πένθος στον ελληνικό πολιτισμό. Έφυγε από τη ζωή η Μαρινέλλα. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχασε απλώς μια μεγάλη τραγουδίστρια. Έχασε τη φωνή της

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σκύλους που μένουν δεμένοι σε αυλές που καίγονται.

Γάτες που ουρλιάζουν κάτω από τα χαλάσματα.

Ζώα που πεθαίνουν αργά από πείνα δίπλα στα σπίτια τους.

Χωρίς νερό.

Χωρίς τροφή.

Χωρίς κανέναν.

Περιμένουν.

Τον άνθρωπο που έφυγε για να σωθεί.

Τον άνθρωπο που ίσως δεν θα γυρίσει ποτέ.

Δεν ξέρουν τι είναι πολιτική.

Δεν ξέρουν τι είναι σύνορα.

Δεν ξέρουν τι είναι θρησκείες.

Ξέρουν μόνο τον πόνο.

Και τον φόβο.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν τους πολέμους.

Οι στρατοί ρίχνουν τις βόμβες.

Αλλά τα ζώα πεθαίνουν, χωρίς να έχουν καμία ευθύνη.

Χωρίς να έχουν καμία φωνή.

Σε κάθε πόλεμο υπάρχουν αθώοι.

Τα ζώα είναι οι πιο αθώοι από όλους.

Και όμως είναι τα πιο ξεχασμένα θύματα.

Ο πόλεμος καίει πόλεις.

Γκρεμίζει σπίτια.

Σκοτώνει ανθρώπους.

Αλλά μέσα στα ερείπια υπάρχουν και άλλες ζωές.

Σκύλοι που περιμένουν δεμένοι σε αυλές που δεν υπάρχουν πια.

Γάτες που ψάχνουν τους ανθρώπους τους μέσα στα χαλάσματα.

Ζώα που πεθαίνουν από πείνα δίπλα στα σπίτια τους.

Δεν ξέρουν τι είναι πόλεμος.

Δεν ξέρουν τι είναι μίσος.

Δεν ξέρουν τι είναι σύνορα.

Ξέρουν μόνο ότι έμειναν μόνα.

Οι άνθρωποι ξεκινούν τους πολέμους.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν τη βία.

Αλλά οι βόμβες πέφτουν πάνω σε κάθε μορφή ζωής.

Και τα ζώα… πεθαίνουν, για έναν πόλεμο που δεν καταλαβαίνουν.

Σε κάθε πόλεμο μιλάμε για ανθρώπινες απώλειες.

Για πόλεις που καταστράφηκαν.

Για οικογένειες που ξεριζώθηκαν.

Όμως υπάρχει μια τραγωδία, που σχεδόν κανείς δεν αναφέρει.

Τα ζώα.

Εκατομμύρια ζώα εγκαταλείπονται σε εμπόλεμες περιοχές.

Δεμένα σε αυλές.

Κλεισμένα σε σπίτια.

Χαμένα μέσα σε κατεστραμμένες πόλεις.

Δεν έχουν καταφύγια.

Δεν έχουν ανθρωπιστικούς διαδρόμους.

Δεν έχουν κανέναν να τα προστατεύσει.

Κι όμως, είναι ζωντανά πλάσματα με πόνο, φόβο και ανάγκη για ζωή.

Η αξία της ζωής δεν εξαρτάται από το είδος.

Η ζωή είναι ζωή.

Και σε κάθε πόλεμο, τα ζώα είναι τα πιο σιωπηλά και ξεχασμένα θύματα.

Video: George Pele Nakopoulos

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος είναι μια γλώσσα που όλοι καταλαβαίνουν.

Ακόμα και τα ζώα.

Γατούλες που παρακολουθούν τους βομβαρδισμούς, από τις ταράτσες κατεστραμμένων κτιρίων.

Σιωπηλοί μάρτυρες μιας ανθρώπινης τρέλας,
που δεν διάλεξαν ποτέ.

Ο πόλεμος δεν σκοτώνει μόνο ανθρώπους.

Σκοτώνει σιωπηλά βλέμματα.

Σκοτώνει εμπιστοσύνη.

Σκοτώνει αθωότητα.

Και πάνω στις ταράτσες των κατεστραμμένων κτιρίων,
μικρές γάτες κοιτούν τον ουρανό,
καθώς πέφτουν οι βόμβες.

Δεν ξέρουν γιατί.

Ξέρουν μόνο τον φόβο.

Ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όλοι.

Ακόμα και οι γάτες, που κοιτούν τους βομβαρδισμούς από τις ταράτσες των ερειπίων.

Δεν ξεχωρίζει φωνές, ζωές, ή καρδιές.

Ο φόβος είναι μια γλώσσα που όλοι καταλαβαίνουν.

Την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, που τρέχουν να σωθούν μέσα στα χαλάσματα.

Την καταλαβαίνουν και τα ζώα, που μένουν πίσω, χαμένα μέσα στον θόρυβο των εκρήξεων.

Σε κατεστραμμένες γειτονιές, πάνω στις ταράτσες μισογκρεμισμένων κτιρίων, μικρές γάτες κοιτούν τον ουρανό καθώς πέφτουν οι βόμβες.

Δεν ξέρουν τι είναι ο πόλεμος.

Δεν ξέρουν γιατί συμβαίνει.

Ξέρουν μόνο τον τρόμο.

Τον εκκωφαντικό ήχο που σκίζει τη νύχτα.

Τη γη που τρέμει κάτω από τα πόδια τους.

Την πείνα, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη.

Τα ζώα είναι τα πιο σιωπηλά θύματα των πολέμων.

Δεν έχουν σύνορα να περάσουν.

Δεν έχουν φωνή να ακουστεί.

Δεν έχουν επιλογή να φύγουν.

Κι όμως συνεχίζουν να κοιτούν τον κόσμο με τα ίδια αθώα μάτια, μέσα σε έναν εφιάλτη που δεν διάλεξαν ποτέ.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Και καμία αθωότητα δεν πρέπει να χάνεται μέσα στη βία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Εφυγε ενας Ανθρωπος, που δεν υπήρξε απλώς καλλιτέχνης, αλλά σύμβολο αξιοπρέπειας, γενναιότητας και βαθιάς ανθρώπινης τρυφερότητας.

Ένας Ανθρωπος, που στάθηκε όρθιος σε εποχές δύσκολες, όταν το να είσαι ο εαυτός σου, απαιτούσε θάρρος.

Και εκείνος το είχε.

Ο Γιώργος Μαρίνος δεν τραγούδησε μόνο.

Έζησε με πάθος, μίλησε με ειλικρίνεια, και τόλμησε να υπάρξει αυθεντικός σε έναν κόσμο που συχνά φοβάται την αλήθεια.

Με τη φωνή, την παρουσία και το ήθος του, άφησε ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ελληνική τέχνη και κοινωνία.

Τα τραγούδια του έγιναν μνήμη, οι εμφανίσεις του έγιναν ιστορία και η στάση ζωής του έγινε παράδειγμα.

Υπενθύμισε σε όλους μας, ότι η αληθινή δύναμη βρίσκεται στην ευαισθησία.

Ότι η αξιοπρέπεια δεν είναι λέξη —

Είναι στάση ζωής.

Και ότι η τέχνη γίνεται μεγάλη, όταν υπηρετεί την αλήθεια της ψυχής.

Θα τον θυμόμαστε για τις νότες που μας συντρόφευσαν.

Για τη σκηνική του λάμψη.

Αλλά κυρίως για το θάρρος, με το οποίο περπάτησε τον δικό του δρόμο.

Οι άνθρωποι σαν τον Γιώργο Μαρίνο δεν φεύγουν πραγματικά.

Μένουν στις μνήμες, στις μουσικές, στις ιστορίες και στις καρδιές όσων τους αγάπησαν.

Ένας καλλιτέχνης που δεν τραγούδησε απλώς —

Αφησε ψυχή σε κάθε του λέξη.

Ο Γιώργος Μαρίνος στάθηκε όρθιος, όταν πολλοί σιωπούσαν.

Με αξιοπρέπεια.

Με γενναιότητα.

Με ευαισθησία.

Και αυτή η ευαισθησία δεν περιοριζόταν στους ανθρώπους.

Ήταν ένας μεγάλος Φιλόζωος.

Ένας άνθρωπος που ήξερε ότι ο πολιτισμός μιας κοινωνίας, φαίνεται από το πώς φέρεται στα ζώα και στους αδύναμους.

Σε μια εποχή σκληρότητας, εκείνος κράτησε κάτι σπάνιο:

Μια καρδιά γεμάτη τρυφερότητα.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες αφήνουν τραγούδια.

Οι μεγάλοι άνθρωποι αφήνουν παράδειγμα.

Και ο Γιώργος Μαρίνος άφησε και τα δύο.

Αλλά άνθρωποι σαν κι αυτόν δεν χάνονται.

Μένουν στις μνήμες.

Μένουν στις μουσικές.

Μένουν στις καρδιές.

Σήμερα δεν χάσαμε απλώς έναν καλλιτέχνη.
Χάσαμε μια σπάνια ψυχή.

Εκείνη του αγαπημένου μας Γιώργου Μαρίνου που ταξιδεψε στο Αιώνιο Φως.

Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο σκληρός, ο Γιώργος Μαρίνος κράτησε κάτι που λίγοι κρατούν μέχρι το τέλος:

Την τρυφερότητα.

Τραγούδησε για τον άνθρωπο.

Αλλά άνοιξε την καρδιά του και για τα ζώα.

Γιατί ήξερε κάτι που πολλοί ξεχνούν:

Ο πραγματικός πολιτισμός φαίνεται από το πώς φερόμαστε στα πλάσματα που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Δεν ήταν μόνο ένας μεγάλος καλλιτέχνης.

Ήταν ένας άνθρωπος με θάρρος, αξιοπρέπεια και καρδιά.

Αγάπησε τους ανθρώπους.

Αγάπησε και τα ζώα.

Γιατί μόνο οι πραγματικά ευγενικές ψυχές, καταλαβαίνουν τον πόνο των πιο αδύναμων.

Σήμερα τον αποχαιρετούμε με βαθιά συγκίνηση.

Και μαζί του θυμόμαστε, ότι η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία.

Είναι το πιο μεγάλο θάρρος.

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες αφήνουν τραγούδια.

Οι μεγάλοι άνθρωποι αφήνουν Φως.

Και ο Γιώργος Μαρίνος άφησε πίσω του Ένα Φως που δεν θα σβήσει Ποτέ.

Καλό σου ταξίδι στην Αιώνια Γαλήνη και στον Παράδεισο των Ζώων, που τόσο πολύ αγάπησες!

Η φωνή σου έγινε ιστορία

Η ψυχή σου θα μείνει μνήμη.

Κάποια φώτα δεν σβήνουν ποτέ.

Απλώς φωτίζουν από αλλού.

Η μαγική στιγμή όπου η αγαπημένη Βίκυ Μοσχολιου θα ερμηνευε το αθάνατο “Άνθρωποι μοναχοί”…

Ο Γιώργος Μαρίνος θα μείνει στην ιστορία, καθώς κατά την διάρκεια των περίπου 2μιση λεπτών που διήρκησε η ερμηνεία της τεράστιας Βίκης, ο ίδιος θα σταθεί δίπλα της και θα την κοιτάζει μαγεμένος σαν να μην υπάρχει αύριο…

Μόνος του λοιπόν είχε επιλέξει να ζήσει στο τέλος ο Γιωργος Μαρίνος.

Έτσι ακριβώς όπως το έλεγαν και οι στίχοι του Καλαμιτση…

Κάποιοι άνθρωποι δεν ξεχνιούνται.

Γίνονται μνήμη μιας ολόκληρης εποχής.

Τώρα μπορει πλέον να την ξανακούσει να του το λέει εκεί ψηλά…

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες φεύγουν,
αλλά οι μεγάλες ψυχές
μένουν για πάντα στις καρδιές μας.

Καλό ταξίδι Κύριε Γιώργο Μαρίνο…

Η τέχνη σου μας συντρόφευσε.

Η ψυχή σου μας δίδαξε.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Θυμάστε τον σκληρό δήμαρχο που κατεδάφισε ένα καταφύγιο για σκύλους με αναπηρία;

Το όνομά του είναι Ali Eren Bulbul και είναι ο δήμαρχος της ΤΟΥΖΛΑ στην Τουρκία!

Η ομάδα των κυνηγών κεφαλών αδέσποτων σκύλων-μπογιες του δημαρχείου, βασανίζει σκύλους και φιλόζωους όλη μέρα!

Κοιτάξτε πώς πιάνουν αυτό το καημένο αθώο σκυλί, ενώ απωθούν έναν καλό άνθρωπο που προσπαθεί να τους σταματήσει!

Δεν υπάρχει χώρος για καλοσύνη στην ΤΟΥΖΛΑ!

Το κόμμα που ευθύνεται για αυτή τη σκληρότητα είναι και πάλι το Cumhuriyet Halk Partisi – CHP, το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το λεγόμενο κοσμικό κόμμα!

https://www.facebook.com/panhellenicmovementforanimals/videos/1907122890083132/

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1145004051001665&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Εχουν αναγκη απο θερμιδες, τις οποιες θα καταναλωσουν για να αντιμετωπισουν το κρυο.

Τα αδεσποτα της γειτονιας μας εχουν μεγαλη αναγκη απο φαγητο και αν ειναι δυνατον με καποιο τροπο να κρατηθουν και ζεστα…

…Και αν υπαρχει καποιος χωρος να φιλοξενηθουν τις πολυ κρυες ημερες και νυχτες, ΑΣ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ.

Κρυωνουν και αυτα, παρα τη γουνα τους, οταν εχει παγωνια και τους αρεσει ενα ζεστο μερος για να μπορεσουν να αντιμετωπισουν τις δυσκολες ημερες και συνθηκες.

ΘΑ ΣΑΣ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗ ΘΑΛΠΩΡΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ.

Επειδή ο χειμώνας τείνει να μας δείξει τα δόντια του…

Για την αδέσποτη ζωή θέλουμε μόνο το καλύτερο σαν ΚΙΝΗΜΑ.

Εαν υπάρχουν κάποια παλια κοντέινερ, ή κάτι ανάλογο που να μπορεί να τοποθετηθούν κρεβατάκια, ώστε να χρησιμοποιηθεί ως χώρος φιλοξενίας αδέσποτων και αστεγων συνανθρωπων, προσφέροντάς τους ζεστασιά και προστασία από τη βροχή, μπορείτε να στείλετε μήνυμα στο messenger και στο e-mail του Σωματείου

stopanimalabusegreece@gmail.com

Περιμένουμε την ανταπόκριση και την βοήθεια σας προς όλα τα αδυναμα πλάσματα που ζητούν την προστασία μας.

Επειδη υπάρχουν γύρω μας ψυχές, που είναι αδύνατον να ζήσουν μόνες και αβοηθητες σε κακοκαιριες, χωρίς προστασία και αγάπη, κάνε ΕΣΥ τη διαφορά!

Φιλοξένησε ζωακια!!!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Στης γης τη γωνιά, στου Saint-Tropez το ησυχαστήριο,
έφυγε η Brigitte, θρύλος της ομορφιάς και της φιλοζωίας για το τελευταίο της ταξίδι στο Φως της αιωνιότητας.

Μα όχι μόνο στα φώτα της οθόνης ζούσε.

Τα μάτια της αγκάλιαζαν κάθε ψυχή που μιλούσε χωρίς λόγια.

Στα ζώα, φίλους σιωπηλούς, αφιέρωσε τη ζωή της.

Τα χάιδευε με καρδιά ανοιχτή.

Τα προστάτευε με θάρρος αλύγιστο.

Κι όταν ο κόσμος θρηνεί τη μορφή της,
τα πουλιά ψιθυρίζουν στον άνεμο το όνομά της

Οι γάτες τρίβονται στα πέλματα της ανάμνησής της.

Και τα σκυλιά κοιμούνται ήσυχα, ξέροντας πως κάποιος τους αγαπούσε.

Στο φως της οθόνης έλαμψε σαν αστέρι,
μα στην καρδιά της χτυπούσαν φτερά και πατουσάκια μικρά.

Κάθε ψίθυρος, κάθε γουργούρισμα, κάθε ουρά που κουνιέται,
ήταν τραγούδι που άκουγε με αγάπη αληθινή.

Έφυγες, θρύλε της ομορφιάς,
μα η φωνή σου μένει στα πάρκα και τα λιβάδια,
στα πουλιά, στα σκυλιά, στις γάτες που σιωπούν στο Φως σου.

Κι όσο τα ζώα τρέχουν, πετούν, παίζουν,
η μνήμη σου τα κρατά ζωντανά,
σαν ένα αιώνιο χάδι, σαν μια απαλή υπόσχεση:

Κανένα πλάσμα μόνο του πια

Ποτέ ξανά.

Αιωνία η αγάπη σου, αιωνία η μνήμη σου, Brigitte.

Αιωνία η μνήμη της,
σε κάθε ουρά, σε κάθε φτερό,
σε κάθε χνουδωτό φίλο που η καρδιά της ποτέ δεν ξέχασε.

Βίντεο: Monsieur Seby

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Επιλεκτική φιλοζωία (ή ζωοφιλία, ανάλογα πως το ερμηνεύει κανένας, αν και οι δύο όροι εννοούν εντελώς διαφορετικά πράγματα) και ευζωία των ζώων.

Η προστασία των ζώων είναι άμεσα συνδεδεμένη και με την οικονομία μιας χώρας, καθώς δεν υπάρχει περιβαλλοντική επίπτωση που να μην συνδέεται με την κοινωνία και την οικονομία.

Οπότε η προστασια των ζώων δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτισμικό και ηθικό.

Είναι και κοινωνικοοικονομικό.

Αλλά όταν δεν το βλέπει έτσι η κοινωνία, τότε τα ζώα έχουν αξία μόνο όταν είναι συμπαθή, ειδικά κάτω από το πρίσμα του ανθρωπομορφισμού.

Ναι, να αντιδράσουν ΧΘΕΣ τα τραστ και οι φιλοζωικές ΜΚΟ, γιατί η σφαγή που έγινε είχε λόγους απόκρυψης ενός οικονομικού εγκλήματος, ενω η σφαγή που επικαλούνται έχει σκοπούς διατροφικούς.

Η πρώτη περίπτωση είναι εντελώς άδικη για τα ζώα και ανούσια.

Η δεύτερη είναι ορθή και αντικειμενική.

Είναι το ίδιο σαν να κόβουν και να πετούν όλους τους καρπούς μιας χρονιάς, σε μια καλλιέργεια, μόνο και μόνο για να πάρουν, ή να αποκρύψουν πως πήραν χρήματα, ενώ θα μπορούσαν να τους κόψουν για να θρέψουν κόσμο.

Αν σας λέει κάτι, το ένα λέγεται food loss σύμφωνα και με τον FAO και είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα σίτισης στην Γη και αιτία για θανάτους από την πείνα.

Όλες οι αναφορές μιλάνε για την σφαγή υγιών ζώων.

Όχι άρρωστων.

Έπρεπε να αποκρυφτεί, όμως, ένα οικονομικό έγκλημα σε υψηλά κυβερνητικό επίπεδο.

Από μόνο του αυτό θα έπρεπε να ήταν αρκετό να υπάρχουν αντιδράσεις από οποιονδήποτε χωρίς την ταμπέλα του “φιλόζωου”.

Εκτός αν υπάρχει στην Ελλάδα βιομηχανία εκτροφής και επεξεργασίας κρέατος σκυλιών και γατιών και δεν το ξέρουμε.

Να μας απαντήσει λοιπόν επίσημα η ελληνική PETA και οι ΜΚΟ της.

Πείτε αλεύρι.

Η ΑΤΖΕΝΤΑ 2030-2050 ΣΑΣ ΓΥΡΕΥΕΙ .

Γι’ αυτό λοιπόν γίνεται Μαζική θανάτωση αιγοπροβάτων δια επιβολής της κυβέρνησης με πρόσχημα την ευλογιά.

Για Συγκαλυψη του σκανδάλου των ΟΠΕΚΕΠΕΔΩΝ.

Τα έντομα στον πάτο σας γενοκτονοι.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η “BB” δεν υπήρξε απλώς ένα είδωλο της ομορφιάς· υπήρξε μια γυναίκα που τόλμησε να εγκαταλείψει τη δόξα, τα φώτα και τη ματαιοδοξία της μεγάλης οθόνης στο απόγειο της καριέρας της, για να γίνει η φωνή εκείνων που δεν έχουν φωνή.

Από το Glamour στον Αγώνα

Το 1973, η Bardot πήρε μια απόφαση που σόκαρε τον κόσμο: αποσύρθηκε από το σινεμά στα 39 της χρόνια.

Αντί για τις κοσμικές δεξιώσεις, επέλεξε τις παγωμένες εκτάσεις του Καναδά και τα καταφύγια αδέσποτων.

Η μάχη για τις φώκιες:

Η εικόνα της να αγκαλιάζει μια μικρή φώκια στους πάγους το 1977 έγινε το παγκόσμιο σύμβολο κατά της σφαγής τους, αλλάζοντας τη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων.

Το Ίδρυμα Brigitte Bardot:

Το 1986, πούλησε τα κοσμήματα και τα προσωπικά της αντικείμενα για να ιδρύσει το Fondation Brigitte Bardot, έναν οργανισμό που σήμερα δραστηριοποιείται σε πάνω από 70 χώρες, σώζοντας ζώα από την κακοποίηση και την εκμετάλλευση.

Το Παράδειγμα που Αφήνει Πίσω της

Η Brigitte Bardot μας δίδαξε ότι η πραγματική ομορφιά δεν βρίσκεται στο πρόσωπο, αλλά στις πράξεις.

Το παράδειγμά της είναι ένας φάρος για όλους μας:

1. Η Δύναμη της Παραίτησης για έναν Ανώτερο Σκοπό

Μας έδειξε ότι το «Εγώ» μπορεί να υποχωρήσει μπροστά στο «Εμείς».

Εγκατέλειψε την εικόνα της «ωραιότερης γυναίκας του κόσμου» για να γίνει η προστάτιδα των αδύναμων, αποδεικνύοντας ότι η επιρροή μας έχει αξία μόνο όταν τη χρησιμοποιούμε για το καλό.

2. Το Θάρρος της Αντισυμβατικότητας
Δεν φοβήθηκε ποτέ να συγκρουστεί με κυβερνήσεις, βιομηχανίες μόδας ή παραδόσεις που βασίζονταν στον πόνο των ζώων.

Η δράση της ήταν αυθεντική, συχνά μοναχική, αλλά πάντα ακλόνητη.

3. Η Συμπόνια ως Τρόπος Ζωής

Για την Bardot, η φιλοζωία δεν ήταν ένα χόμπι, αλλά μια υπαρξιακή δέσμευση.

Όπως έλεγε και η ίδια:

« Ζω περιτριγυρισμένη από ζώα, δέντρα, λουλούδια.

Έχω άλογα, γαϊδούρια, κριάρια, κατσίκες, γουρούνια, κοτόπουλα, πάπιες, χήνες, περιστέρια και φυσικά σκυλιά και γάτες.

Δεν ξέρω καν πόσα είναι…

Νιώθω πολύ πιο κοντά στη φύση και τα ζώα παρά στον άνθρωπο…».

Ένας Τελευταίος Αποχαιρετισμός

Σήμερα, η Brigitte Bardot δεν αφήνει πίσω της μόνο ταινίες και τραγούδια.

Αφήνει χιλιάδες ζώα που ζουν ελεύθερα χάρη στις μάχες της, και μια νέα γενιά ανθρώπων που έμαθαν να κοιτάζουν τα μάτια ενός ζώου με περισσότερη κατανόηση και αγάπη.

Η κληρονομιά της είναι μια υπενθύμιση ότι ο πολιτισμός μας κρίνεται από τον τρόπο που φερόμαστε στα ζώα.

Και η “BB” έκανε τον κόσμο μας λίγο πιο πολιτισμένο, λίγο πιο ανθρώπινο.

Καλό ταξίδι, Brigitte.

Η φλόγα σου θα συνεχίσει να καίει μέσα από κάθε ψυχή ζώου που σώζεται…

Stavros Lazopoulos

etetrapodotypia.gr team