Τιμω τις γυναικες της διπλανής πόρτας, του μόχθου, που δίνουν τον δικό τους καθημερινό αγώνα, που μάχονται, που δινουν την ζωη τους για την υπερασπιση των αδυναμων τετραποδων πλασμάτων!

Τις γυναικες που δεν δισταζουν να τα βαλουν με θεους και δαιμονες, για να σωσουν μια ψυχη!

Τις γυναικες που ειναι παραδειγμα για ολους μας!

Τις γυναίκες που μέσα στο σκοτάδι, χτίζουν το δρόμο προς την πραγματική ελευθερία τους.

Να ειστε γερες και δυνατες όλες τις μέρες του χρόνου!

Κρατάτε γερά!

Με τη διαφορά ότι:

Οι γυναίκες δεν γιορτάζουν, γιατί οι μάνες ακόμα ουρλιάζουν…

Γιορτή της γυναίκας;

Ποια γιορτή ;

Σήμερα νιώθουμε πονο, πικρα και προσπαθουμε να κατανοησουμε τι έχει συμβεί.

Δεν αξίζει σε καμία γυναίκα να χάσει το παιδι της, για κανέναν λόγο, για καμιά αιτία.

Πως φέρνεις, πως μεγαλώνεις ένα παιδί, για να το χάσεις σε μια στιγμή από παραλήψεις και λαθη ενός κράτους, που αδιαφορει για τους πολιτες του;

Θέλω να εκφράσω τα συλληπητήρια μου, στις μανούλες αυτές που έχασαν τα αγγελουδια τους.

Θέλω να παρακαλέσω να δοθεί δυναμη και κουράγιο στις μανούλες αυτές .

Πονάω, θυμώνω και εξοργίζομαι για την κατάντια αυτου του τόπου.

Δεν υπάρχει μέλλον, αξίες και όνειρα.

Τα όνειρα μας εκτροχιαζονται καθημερινά.

Λυπάμαι… Δεν γιορτάζουμε…

Πενθούμε και θρηνούμε, όταν κλαίνε οι μάνες…

Η ημέρα της Γυναίκας είναι ημέρα υπενθύμισης, όχι γιορτή.

Στη μάνα που πενθεί.

Ξεχώρισα την

Μαρία Καρυστιανού

” Γυναίκα – Γυναίκα ”

Η μητέρα που εκπροσωπεί τις οικογένειες των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη.

Μέσα στην απόγνωση και στο πένθος της, έβαλε σκοπό της ζωής της να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Η ίδια λέει:

” Πρέπει να διεκδικούμε το δίκιο μας…”

” Η ζωή μου είναι αφιερωμένη μόνο σε αυτό…”

Μαζί σας!

Καλή σας δύναμη!

Ευχόμαστε η δικαίωση να έρθει γρήγορα.

Υποκλινόμαστε στον λόγο σας!

Ξεχώρισα το κορίτσι-επαναστατρια-συμβολο της Άνοιξης και της Ελπίδας, που ύψωσε το ανάστημα της μπροστά στον Αίαντα στη διαμαρτυρια για τα Τέμπη στο Σύνταγμα, αψηφωντας κάθε κίνδυνο, παράδειγμα προς μίμηση των extreme ακτιβιστών!

Ξεχώρισα τη ΖΩΗ, που ανημερα της Ημέρας της γυναίκας δέχθηκε τα ανήθικα πυρά ενος μισογύνη, θρασύδειλου βουλευτή της κυβέρνησης, που ξέρασε σεξιστικές ύβρεις, χωρίς κανένα δισταγμό μέσα στην Βουλή!

Θα υμνω και θα τιμω κάθε μέρα αυτό το ιερό πλάσμα που λέγεται Γυναίκα, προς Τιμήν της!!!

ΓΙΑ ΤΟ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ

©️ΡΙΤΣΑ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Οι δυναμικές γυναίκες μάχονται, αγωνίζονται για τα δικαιωματα ολων των πλασματων επανω στη γη και τιμούνται 365 ημέρες το χρόνο!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Για μία στιγμή, ας σκεφτούμε ότι είναι η φωνή του δικού μας παιδιού, η κραυγή του δικου μας ζώου, που ακούγεται να λέει:

“Δεν έχω οξυγόνο”…

…Και που ενώ επέζησε μιας σύγκρουσης, κάηκε ζωντανό και αβοήθητο…

Δεν έχω οξυγόνο

Μια κοινωνία ανθρώπων και ζωων εγκλωβισμένη, σε ένα φαύλο κύκλο αδιαφορίας, ταξικών ανισοτήτων και πολιτικών παιχνιδιών.

Παιδιά που δεν θα μεγαλώσουν, οικογένειες που δεν θα γελάσουν ξανά μαζί, όνειρα που χάθηκαν στα βαγόνια μιας διαδρομής χωρίς επιστροφή.

Το ερώτημα δεν είναι “γιατί συνέβη”, αλλά “γιατί συνεχίζεται”.

Γιατί επιτρέπουμε στις ζωές μας να εξαρτώνται από συστήματα που βάζουν το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη αξία και μας βλέπουν και εμάς και τα ζώα κάθε είδους, σαν αχρηστα αντικείμενα προς καταστροφή;

Γιατί ανεχόμαστε την υποκρισία, να καλύπτει την αλήθεια, όπως η στάχτη καλύπτει τη φωτιά;

Η αλλαγή έρχεται, όταν οι απλοί άνθρωποι αποφασίζουν να σταθούν απέναντι στο κατεστημένο.

Να απαιτήσουν οξυγόνο, να απαιτήσουν αλήθεια, να απαιτήσουν αξιοπρέπεια.

Τα Τέμπη είναι το δικό μας “όχι άλλο”.

Είναι το σημείο, που η σιωπή πρέπει να δώσει τη θέση της στη δράση.

…Και όμως, μέσα από το σκοτάδι υπάρχει φως.

Το φως της αλληλεγγύης, που έδειξε πως η ανθρώπινη καρδιά παραμένει ζωντανή.

Το φως της ελπίδας, πως μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο που δεν θα μας πνίγει αλλά θα μας παρέχει οξυγόνο.

Έναν κόσμο, που θα δίνει αξία στη ζωή όλων των πλασμάτων ανεξαιρέτως και όχι μόνο στα κέρδη.

Λίγη τσίπα πια σε αυτήν την χώρα!!!

Σηκωθείτε να στηρίξουμε τους ανθρώπους, τις Μάνες και τους Πατεράδες, που έχασαν τόσο άδικα και ατιμώρητα τα παιδιά τους και τα ζωάκια τους!!!

Δεν έχουμε οξυγόνο…

Έχουμε όμως μνήμη και θα είμαστε στους δρόμους, μέχρι να δικαιωθούν οι δολοφονημένοι στα Τέμπη.

Έχουμε ασίγαστη οργή για το σύστημα που γεννάει Τέμπη κάθε στιγμή!!!

Όλοι εκεί!!!

Γιατί τα μάτια στέρεψαν και δεν φοβούνται δακρυγόνα!!!

ΣΙΩΠΗ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΟΣΟΙ ΕΙΣΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΣ…

ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΘΑ ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΜΕ!!!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Φωτεινός Άνθρωπος!

Φωτεινή ψυχή και καρδιά.

Βροντερή και Φωτεινή Φωνή, ως τα ουράνια και επί της γης.

300 ανθρώπους σαν εσάς, που γράψατε αυτό το συγκλονιστικο ποίημα, χρειάζεται αυτή η χωρα, για να πάει μπροστά!

Όσο υπάρχουν, Ανθρωποι με τέτοιο περιεχόμενο, ίσως έχουμε …ελπίδα.

Για τα παιδιά μας, λοιπόν…

“Λυγμος βαρύς εκυλησε
σαν βότσαλο στην άμμο.
Τα μάτια όλων γύρισαν
και κοίταξαν επάνω.

Μέσα στα αστέρια του ουρανού
και την χλωμή σελήνη,
αξαφνα να σου,
φάνηκαν Εκείνοι…

Με πρόσωπα αγγελικά
και δυο ολόχρυσα φτερά,
κοιτούσαν μ απορία .
“Να ναι η μάνα μου αυτή;”
ρωτούσαν μ αγωνία.

“Τα μάτια μοιάζουνε γνωστά,
μα εκείνης ήταν γελαστά,
γεμάτα καλοσύνη.
Αυτά εδώ είναι βαριά,
έχουν μια πίκρα στην ματιά,
ζητούν δικαιοσύνη.”

“Κι εκείνος ο πατέρας μου,
αλλιωτικος μου μοιάζει,
εκυρτωσε η ράχη του,
κι όλο αναστεναζει.”

Τ αγγελικά τους πρόσωπα
εχασανε την λάμψη,
μια στενοχώρια απλώθηκε
ευθύς να τα σκεπάσει.

Κι ενώ πετούσαν μακριά,
ακούστηκε εκείνη,
μια μελωδία απόκοσμη
που φερνε την γαλήνη.

Στρέφουν, κοιτούν προσεκτικά
και βλεπουνε μπροστά τους,
Χέρια γεμάτα ζεστασιά
ν απλώνουν την καρδιά τους.

Σκαλί σκαλί ανέβηκαν
για να τους την χαρισουν,
να τους φωνάξουν “δεν ξεχνώ”,
και να τα χαιρετίσουν.

Τα στήθη όλων φούσκωσαν
χαρά κι ευγνωμοσύνη,
κι έστησαν γλέντι εκεί ψηλά
για την δικαιοσύνη”.

ΧΣ

Δάκρυσαμε.

Πόσο πονάμε όλοι μας γι’ αυτά τα παιδιά…

Υπέροχοι στίχοι.

Μας άγγιξαν.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΡΑ!!!

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ