Δηλητηριασμένα σκυλάκια

Η παράνομη πράξη της δηλητηρίασης κατοικίδιων αλλά και αδέσποτων ζώων είναι ένα καθημερινό γεγονός στην κοινωνία που ζούμε.

Ακόμα και αν κάποιος δεν έχει υποστεί ο ίδιος την απώλεια ενός αγαπημένου κατοικίδιου, γνωρίζει σίγουρα κάποιον άλλο που του έχει συμβεί.

Μπορεί να έχουμε δει το άψυχο κουφάρι μιας γάτας ή ενός σκύλου έξω από το σπίτι μας ή να έχουμε ακούσει για δηλητηριασμένα νεκρά ζώα ή ζώα που αργοπεθαίνουν στο δρόμο ή δίπλα σε κάδους σκουπιδιών.

Είναι ευρέως γνωστό ότι “φόλες” ρίχνονται αδιακρίτως (σε κατοικημένες ή εξοχικές περιοχές) και ότι ο περίπατος με τον τετράποδο φίλο μας – χωρίς λουρί- είναι ρώσικη ρουλέτα για την ίδια του τη ζωή.

Και αν όλα πάνε εντελώς στραβά (κάτι που συμβαίνει αρκετά συχνά) τότε μεγάλε ξέχασέ το.

Ατύχησες.

Είναι δικό σου το πρόβλημα και εσύ πρέπει να βρεις τη λύση.

Για κάποιους ιδιοκτήτες κατοικίδιων, ο κίνδυνος δηλητηρίασης είναι πιο κοντά από όσο οι ίδιοι νομίζουν.

Όταν η υπομονή του καλού μας γείτονα εξαντληθεί εξαιτίας της συμπεριφοράς ενός ζωηρούλη σκύλου ή μιας ατακτούλας περιπλανώμενης γάτας, τότε αρκεί το ρίξιμο μιας δηλητηριασμένης λιχουδιάς από την άλλη μεριά του τοίχου για να δοθεί ένα τέλος σε όλα αυτά.

Ακόμα και θρυμματισμένα γυαλιά μέσα σε ένα νόστιμο μεζεδάκι δουλεύουν το ίδιο καλά.

Και το πρόβλημα λύθηκε.

Υπάρχουν τόσες και τόσες γνωστές ιστορίες, που δεν μας ξαφνιάζουν πια, όταν ακούμε για τον μάταιο και οδυνηρό θάνατο ενός αγαπημένου ζώου μετά από μία σαββατιάτικη βόλτα στο δάσος με τον ιδιοκτήτη του επειδή έφαγε δόλωμα στρυχνίνης.

Και ναι, σίγουρα είναι κρίμα αλλά όχι απαραίτητα απρόσμενο ή ασυνήθιστο.

Για να είμαστε ειλικρινείς, υπάρχει μία αίσθηση οικειότητας σε αυτή την ιστορία που κάνει την παράλογη εξόντωση αθώων ζώων να φαίνεται κάτι σχεδόν το συνηθισμένο.

Ψάχνουμε για εκλογικεύσεις που θα βοηθούσαν στην εξήγησή του :

Ο βοσκός που φοβάται για το κοπάδι του, (το δηλητήριο δεν προοριζόταν αλήθεια για γάτες ή σκύλους αλλά για αλεπούδες ή τρωκτικά), δολιοφθορά του ενός κυνηγού προς τα σκυλιά του άλλου, ανώφελη επιχείρηση εξόντωσης αδέσποτων, κάποιος μόνιμος κάτοικος ή καλοκαιρινός επισκέπτης που ενοχλείται από τον ήχο ενός γαβγίσματος, ή κάποιος μεμονωμένος σαδιστής που απλά μισεί τα ζώα.

Σε κάθε περίπτωση διαλέγουμε μια εξήγηση (δεν έχει σημασία ποια) για να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το ακατανόητο και αυτό είναι όλο.

Τελεία και παύλα.

Ωστόσο, από ψυχολογικής πλευράς, όλα τα παραπάνω αποτελούν μόνο την αρχή της ιστορίας.

Παρά τη συχνότητα του φαινομένου, η βίαιη συμπεριφορά προς τα ζώα είναι κάθε άλλο παρά λογική και φυσιολογική.

Ακριβώς το αντίθετο.

Στην Ψυχιατρική η σκληρότητα προς τα ζώα είτε προέρχεται από ανηλίκους είτε από ενηλίκους, θεωρείται ισχυρή ένδειξη σοβαρής ψυχικής διαταραχής.

Ιδιαίτερα, η δηλητηρίαση – συμπεριφορά παράνομη και προμελετημένη – συνδέεται συχνά με ένα αίσθημα ανεπάρκειας, το οποίο ο δράστης προσπαθεί να εξισορροπήσει μέσω του μίσους ή της απάθειας προς τα ζώα, με την ανάγκη για έλεγχο καθώς και με έναν εγωκεντρικό και χειριστικό τρόπο του σχετίζεσθαι με τους άλλους.

Μελέτες που ερευνούν το ψυχολογικό προφίλ τέτοιων ατόμων επισημαίνουν ότι όσοι χρησιμοποιούν δηλητήριο, φέρονται σαν τα κακομαθημένα παιδιά που πάση θυσία θέλουν να γίνεται το δικό τους.

Είναι τα άτομα αυτά που θέλουν να ελέγχουν και να χειρίζονται τους γύρω τους και που δρουν με κενότητα συναισθημάτων και χωρίς καμιά επίγνωση ή συναίσθηση του αντίκτυπου των πράξεών τους στους άλλους.

Στην ψυχιατρική ορολογία και σύμφωνα με το Διαγνωστικό Στατιστικό Εγχειρίδιο DSM-ΙV, (Diagnostic Statistical Manual) τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποτελούν μέρος της “αντικοινωνικής διαταραχής προσωπικότητας”, συνδέονται με αντιδράσεις ψυχρότητας και απάθειας, έλλειψη συναισθηματικής κατανόησης καθώς και γνωσιακά αλλά και γνωσιο-συναισθηματικά ελλείμματα (χαμηλός δείκτης νοημοσύνης), ενώ πολύ συχνά καταλήγουν σε συμπεριφορές που συνιστούν σοβαρή παραβίαση των κοινωνικών κανόνων και νόμων.

Στην πραγματικότητα, η παρουσία και μόνο τριών (από μια σειρά) από τα παρακάτω κλινικά χαρακτηριστικά απαιτείται για να διαγνωσθεί η επιθετικότητα και η αντικοινωνική διαταραχή της προσωπικότητας.

Αυτά, που από μόνα τους επαρκούν για να καταδείξουν βαριά ψυχική διαταραχή είναι:

Εξαπάτηση ή παραπλάνηση για ιδιοτελείς σκοπούς

Ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, βίαιες πράξεις (συμπεριλαμβανομένης της σκληρότητας προς τα ζώα)

Απουσία τύψεων στην περίπτωση κακής ή βίαιης συμπεριφοράς προς άνθρωπο ή ζώο

Με βάση τα παραπάνω, ίσως χρειαστεί να ξανασκεφτούμε πόσο ‘φυσικό’ είναι το φαινόμενο της δηλητηρίασης των ζώων, φαινόμενο ντροπιαστικά διαδεδομένο στην περιοχή μας.

Οικείο ΔΕΝ σημαίνει φυσιολογικό.

H άσπλαχνη και χωρίς διακρίσεις βία απέναντι σε αδέσποτα και κατοικίδια ζώα αλλά και έμμεσα (στην περίπτωση των τελευταίων) απέναντι στους ιδιοκτήτες τους, αποτελεί σύμπτωμα σοβαρής ψυχικής διαταραχής και δε χρήζει περαιτέρω εξήγησης.

Pauline Τ. Lummas,

Καθηγήτρια Ψυχολογίας και Κοινωνικών Επιστημών

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Το Μίσος προς τα Ζώα…
…είναι η Ήττα της Ανθρώπινης Νοημοσύνης…
Gandhi

… Κι εμεις να προσθεσουμε: … Kαι η νίκη του κτήνους που κρύβεται μέσα σε κάποιους υπανθρώπους!

Το θέμα είναι ΕΝΑ:

Ότι ο άνθρωπος παρ’ όλα τα χρόνια που έχει πάνω στην γη, δεν έχει καταλάβει ακόμα ότι η τρισάθλια και ελεεινή ψυχή (ενέργεια) που κουβαλάει, έχει ακριβώς την ίδια αξία με ενός μικρού ζώου.

Γενικά είμαστε τα πιο αθλια όντα αυτού του πλανήτη.

Οποιος απανθρωπος εχει τοσο μαυρη ψυχη, να θυμαται οτι στη ζωη οτι σπερνεις, θα θερισεις με οτι συνεπαγεται αυτο…

etetrapodotypia.gr team

https://www.facebook.com/eleftheritetrapodotypia/photos/a.1095350480641409/1290404927802629/

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Κλωβος σκύλων

Στη σύγχρονη ιστορία των αγαπημένων τετράποδων, των σκύλων, εξέχουσα θέση καταλαμβάνει ο τρόπος με τον οποίο εξοντώνονταν κατά εποχές.

Η βαναυσότητα με την οποία αντιμετωπιζόταν ο πληθυσμός των αδέσποτων είναι απερίγραπτη.

Μία σελίδα γραφόταν στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν άπαντες θεωρούσαν ως έργο εκπολιτισμού την εφεύρεση ενός νέου και ανώδυνου κατά την άποψη των υπευθύνων τρόπου για την εξόντωση των σκύλων.

Ένα είδος κρεματορίου, τα οποίο καλούνταν να αντικαταστήσει τις φόλες, τις οποίες επισήμως χρησιμοποιούσαν οι αρχές ή το δολοφονικό ρόπαλο του κυνοκτόνου που έκανε τα ζωντανά να υποφέρουν.

Το νέο αυτό σύστημα, «ο ασφυκτικός κλωβός των σκύλων» όπως το αποκαλούσαν, παρουσιαζόταν πανηγυρικά στην αθηναϊκή κοινωνία, τον Απρίλιο 1902.

Κατά καιρούς και σε διάφορα σημεία της πόλης εγκαθίστατο ο φοβερός και τρομερός μπόγιας, του οποίου οι δραστηριότητες καθορίζονταν συνήθως με αστυνομικές εγκυκλίους.

Εμφανιζόταν δε να υπερδραστηριοποιείται σε περιόδους που εμφανίζονταν κρούσματα λύσσας.

Πάντως, στις αρχές του 20ού αιώνα η έδρα του βρισκόταν στην περιοχή του σημερινού Ταύρου, κοντά στις Φυλακές Συγγρού.

Μία έρημη και ανθυγιεινή περιοχή.

Το «Πλατύ Φρέαρ» όπως την ονόμαζαν και είχε πρόσοψη στην οδό Πειραιώς, εκεί που λίγα χρόνια αργότερα εγκαταστάθηκαν τα Σφαγεία του Δήμου Αθηναίων.

Εκεί εγκαταστάθηκε, με κάθε επισημότητα, ο περίφημος κλωβός και έγιναν οι πρώτες δοκιμές.

Τα έξοδα για την εγκατάσταση και λειτουργία του ανέλαβε η Φιλοζωική Εταιρεία, θεωρώντας πως ήταν ένα έργο απαραίτητο «δια μίαν πόλιν ως αι Αθήναι».

Μέχρι τότε εξάλλου, όπως έχουμε γράψει παλαιότερα, οι σκύλοι που συλλαμβάνονταν εξοντώνονταν με δραματικό τρόπο από τον μπόγια.

Τα χτυπούσαν με ρόπαλα για να μην καταστρέφεται το δέρμα τους από τη χρήση δηλητηρίων.

Σημειωτέον ότι τα δέρματα των σκύλων ανήκαν στον μπόγια, ο οποίος τα εμπορευόταν κερδίζοντας περισσότερα χρήματα!

Με το νέο τρόπο εξόντωσής τους, ο οποίος θεωρούνταν ανώδυνος, πίστευαν ακόμη και οι φιλόζωοι ότι τα ζωντανά θα είχαν την παρηγοριά ότι ο θάνατός τους θα ήταν ταχύς και… ανώδυνος.

Τι ήταν όμως ο κλωβός;

Ένας κλίβανος ήταν, ο οποίος είχε τοποθετηθεί σε λιθόκτιστη βάση ύψους 80 εκατοστών.

Ήταν σιδερένιος, επιμήκης και χωρητικότητας περίπου τριών κυβικών μέτρων.

Μέσα στον κλίβανο έμπαινε απευθείας το κλουβί με τα σκυλιά που βρισκόταν πάνω στο κάρο του μπόγια.

Ύστερα το στόμιο κλεινόταν αεροστεγώς  και άρχιζε η λειτουργία του συστήματος.

Ο κλωβός είχε δύο οπές, τη μία στην επάνω πλευρά και την άλλη στην κάτω.

Η πρώτη συνδεόταν, μέσω σωλήνα, με την τροφοδοσία του φωταερίου.

Η άλλη ανοιγόταν προς τα κάτω για να φεύγει ο αέρας όσο το εσωτερικό γέμιζε με αέριο.

Τα δύστυχα ζωντανά πέθαιναν από ασφυξία εντός ενός λεπτού της ώρας.

Τα άφηναν για λίγο μέσα στον κλωβό και ύστερα ο μπόγιας παραλάμβανε τα πτώματα.

Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο η κοινωνία και ο Τύπος υποδέχονταν τέτοιες ανατριχιαστικές ειδήσεις.

«Αι πρώται δοκιμαί έδωσαν θαυμάσια αποτελέσματα καθόσον ο θάνατος δεκαεπτά σκύλων επήλθεν εντός δεκαπέντε δευτερολέπτων» έγραφε ο Τύπος, σχεδόν πανηγυρίζοντας για το επίτευγμα!

Ακόμη περισσότερο όμως πανηγύριζε ο απεχθής δήμιος του γένους των κυνών, ο μπόγιας.

Διότι με τη νέα μέθοδο θα ελαττωνόταν ο κόπος και θα αυξάνονταν τα κέρδη του, τα οποία ανέρχονταν στο αξιοσέβαστο ποσόν των 600 δραχμών μηνιαίως.

Για κάθε σκύλο που συλλάμβανε εισέπραττε 35 λεπτά από την Αστυνομία και 20 δραχμές μηνιαίως από τη Φιλοζωϊκή Εταιρεία.

Εξάλλου, εισέπραττε και φιλοδωρήματα από τους ιδιοκτήτες των τετράποδων που έσπευδαν να πάρουν τα ζωντανά τους πριν τα εξοντώσει!

taathinaika.gr

Χρήση βίας, αυστηρών τιμωριών, πνιγμοί, βασανισμοί, παραμέληση και εγκατάλειψη ακόμα και δηλητηρίαση με φόλες, αποτελούν ορισμένες μορφές αποτρόπαιων εγκλημάτων κατά των ζώων και συγκεκριμένα κατοικιδίων που σημειώνονται στη χώρα μας καθώς και στο εξωτερικό, οι οποίες, δυστυχώς, αυξάνονται καθημερινά.

Η κακοποίηση των ζώων δεν είναι κάτι που αγγίζει μόνο τους φιλόζωους και όσους αγαπουν τα ζώα. Προκαλεί το κοινό αίσθημα κάθε πράξη βίας και θα πρέπει να λαμβάνεται ως σήμα κινδύνου από τους αρμόδιους για πιθανούς μελλοντικούς εγκληματίες.

Σύμφωνα με διάφορες έρευνες, η κακοποίηση ζώων συνδέεται σχεδόν πάντα με άτομα που πράττουν μία σειρά άλλων εγκλημάτων όπως κατοχή ή εμπορία ναρκωτικών, οπλοφορία, κακοποίηση ανηλίκων, βιασμοί, δολοφονίες κ.α.

Η σύνδεση της κακοποίησης ζώων και άλλων εγκληματικών συμπεριφορών έχει αναγνωριστεί πολύ πριν την εξέλιξη των κοινωνικών επιστημών.

Το 1871, ο W. Hogarth στο έργο του “Τα 4 στάδια της κακοποίησης” εμφάνιζε στο πρώτο στάδιο ένα παιδί που βασανίζει ένα σκύλο ενώ στο τέταρτο στάδιο το παιδί πλέον έχει μεγαλώσει και εμφανίζεται απαγχονισμένο ως τιμωρία για κάποια δολοφονία που διέπραξε.

Επιπλέον, εδώ και πολλά χρόνια η κακοποίηση ζώων αναγνωριζόταν ως σημάδι παθολογίας των πιο βίαιων παραβατών. Οι μεγαλύτεροι εγκληματίες και δολοφόνοι στην ιστορία έχουν παρελθόν κακοποίησης ζώων.

Για παράδειγμα, ο Jeffrey Dahmer όταν ήταν μικρός κάρφωνε κεφάλια σκύλων και γατιών σε πασάλλους ενώ ο Theodore Bundy που σκότωσε περίπου 30 ανθρώπους, όταν ήταν παιδί έβλεπε τον παππού του να βασανίζει κάποια ζώα.

Οι βίαιες πράξεις κατά των ζώων αναγνωρίζονται ως δείκτες κάποιας ψυχικής νόσου που δεν περιορίζεται στα ζώα.

“Όποιος έχει θεωρήσει στη ζωή του κάποιο ζωντανό ον ως ανάξιο ζωής, υπάρχει ο κίνδυνος να έρθειμια μέρα που να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η ανθρώπινη ζωή είναι άχρηστη”, είχε επισημάνει ο ανθρωπιστής Albert Schweitzer.

Η μακρά ιστορία του συγκεκριμένου φαινομένου μας επιβεβαιώνει ότι δεν αποτελεί απλά αποτέλεσμα κάποιας μικρής διάσπασης της προσωπικότητας αλλά ένα σύμπτωμα βαθυάς διαταραχής καθώς έρευνες στον τομέα της ψυχολογίας και της εγκληματολογίας έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον των ζώων, δεν σταματούν εκεί.

Το ψυχολογικό προφίλ όσων ασκούν βία σε ζώα, δεν διαφέρει από εκείνο αυτών που ασκούν βία σε ανθρώπους. Συνήθως είναι υπερβολικά ανασφαλείς, νευρικοί και ευέξαπτοι, με υπέρμετρο εγωισμό και χαμηλή αυτοεκτίμηση, με βίαια ξεσπάσματα ανεξέλεγκτου θυμού.

Οι περισσότεροι απ’ αυτούς είναι πιθανό να υπήρξαν κακοποιημένα παιδιά. Μεγάλωσαν χωρίς να μάθουν την έννοια του σεβασμού της ζωής κάθε όντος, στα πλαίσια οικογενειών όπου κυριαρχούσαν η βία και ο παραλογισμός.

Συνήθως, ο γονιός που κακοποιεί ζώο αποτελεί (λανθασμένο) πρότυπο για τα παιδιά, χρησιμοποιώντας τη βία ως μέσο ελέγχου και επιβολής στους άλλους ανθρώπους μέσα στο σπίτι.

Η κακοποίηση παιδιών και ζώων είναι δείγμα προσπάθειας επιβολής, εξουσίας και ελέγχου.

Η κακοποίηση ζώων είναι βασικά ένα έγκλημα εξουσίας-ελέγχου.

Το πρώην “θύμα” όταν ενηλικιώνεται, έχει τρεις βασικές επιλογές, είτε παραμένει θύμα και θεωρεί φυσιολογικό να γίνεται αποδέκτης οποιασδήποτε μορφής βίας, είτε ταυτίζεται με τον θύτη και εφαρμόζει τις ίδιες μεθόδους σε κάθε επαφή και σχέση του, ή γίνεται θεραπευτής, επιδιώκοντας τη λύτρωση μέσα από την αλλαγή των δεδομένων που έχει βιώσει.

Παράλληλα, οι άνθρωποι που κακοποιούν ζώα, τις περισσότερες φορές είναι πολύ δύσκολο να δεχτούν την αγάπη και να την εκφράσουν σε οποιονδήποτε, στον ίδιο τους τον εαυτό, στον συνάνθρωπό τους, στα ζώα.

Η βίαιη συμπεριφορά τους γενικεύεται και εκφράζεται σε όλους και σε όλα όσα τους περιβάλλουν είτε έμψυχα είτε άψυχα.

Πολύ συχνά παρουσιάζουν παραβατική συμπεριφορά, είναι οι “νταήδες”, οι “σκληροί”, που εμπλέκονται εύκολα σε καβγάδες. Ενώ μέσα τους κρύβονται κακοφορμισμένες πληγές, το εξωτερικό τους προσωπείο είναι αυτό του οργισμένου τιμωρού.

Αν οι ίδιοι δεν το θελήσουν, δεν είναι εύκολο να τους βοηθήσουμε να αλλάξουν τη βίαιη συμπεριφορά τους. Το μόνο που θέλουν είναι να εκφράσουν με οποιονδήποτε τρόπο την εσωτερική οργή και θυμό που έχει συσσωρευτεί μέσα τους και τους εμποδίζει να ζήσουν, να χαρούν.

Το μόνο που επιδιώκουν είναι να μεταδώσουν στο θύμα τους ένα αίσθημα φόβου θεωρώντας ότι έτσι κατοχυρώνουν τον σεβασμό προς τον εαυτό τους.

Τα άτομα που έχουν κακοποιήσει ζώα θα πρέπει να παρακολουθούνται άμεσα από ειδικούς ψυχικής υγείας και να γίνεται μια συνεχής αξιολόγηση της κατάστασής τους για ένα επαρκές χρονικό διάστημα.

Αυτό όχι μόνο θα προστατεύσει τα ζώα που θα βρεθούν μπροστά τους στο μέλλον, αλλά και τους ανθρώπους ή ακόμη και τους ίδιους τους τους εαυτούς!

Δεν αρκεί να “πέφτουμε από τα σύννεφα”, όταν κάποιος γνωστός για τον οξύθυμο χαρακτήρα του κακοποιήσει ή σκοτώσει ένα αθώο πλάσμα και σίγουρα δεν πρέπει να διαχωρίζουμε τα πλάσματα-θύματα σε σημαντικά και ασήμαντα ανάλογα με το αν ανήκουν στο ανθρώπινο είδος ή όχι.

Θα πρέπει να μάθουμε να διαβάζουμε τις πρώιμες ενδείξεις στην συμπεριφορά του και να τον καταγγέλλουμε όσο είναι καιρός.

Εφιστουμε την προσοχη σας  και δινουμε εμφαση στην επισημανση του Thomas A. Edison:

“Η έλλειψη βίας οδηγεί στην υπέρτατη ηθική που είναι και ο σκοπός όλης της εξέλιξης. Μέχρι να σταματήσουμε να κάνουμε κακό στα ζώα, είμαστε ακόμα απολίτιστοι”.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ