Δεν είναι «μια κακή στιγμή».

Δεν είναι «μια εξαίρεση».

Δεν είναι «δεν είναι δική μου δουλειά».

Είναι βία.

Και μπροστά στη βία, δεν υπάρχει ουδετερότητα.

Η αδιαφορία μπροστά στην κακοποίηση ζώων, είναι συνενοχή.

Και η συνενοχή είναι επιλογή.

Κάθε φορά που κάποιος βλέπει και δεν μιλάει, δίνει χώρο στον θύτη.

Κάθε φορά που κάποιος «δεν θέλει να μπλέξει», ένα ζώο μένει αβοήθητο.

Κάθε φορά που κάποιος λέει, «έτσι είναι αυτά», η βία κανονικοποιείται.

Και τότε, η κοινωνία δεν είναι απλώς αδύναμη.

Είναι συνένοχη.

Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τη σιωπή.

Δεν υπάρχει «δεν ήξερα».

Δεν υπάρχει «φοβήθηκα».

Υπάρχει μόνο η αλήθεια:

Ότι η αδιαφορία, είναι η πιο βολική μορφή συμμετοχής στο έγκλημα.

Γιατί η κακοποίηση ζώων δεν είναι ένα «μικρό θέμα».

Είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Είναι το σημείο όπου φαίνεται ποιοι είμαστε πραγματικά:

Όχι από τα λόγια μας, αλλά από τη στάση μας όταν κανείς δεν μας βλέπει.

Όποιος μπορεί να κακοποιεί ένα ζώο χωρίς συνέπειες, μπορεί να προχωρήσει και παραπέρα.

Η βία δεν σταματά.

Εξελίσσεται.

Και όποιος το βλέπει και σιωπά, δεν είναι απλώς παρατηρητής.

Είναι μέρος της αλυσίδας.

Αυτή η αλυσίδα πρέπει να σπάσει.

Εδώ.

Τώρα.

Από εμάς.

Δεν χρειάζεται να είσαι «ήρωας».

Χρειάζεται να είσαι άνθρωπος.

Να καταγράψεις.

Να καταγγείλεις.

Να μιλήσεις.

Να μην αφήσεις άλλο ένα πλάσμα να βασανίζεται, επειδή «δεν είναι δική σου υπόθεση».

Γιατί είναι.

Η προστασία των ζώων δεν είναι θέμα ευαισθησίας.

Δεν είναι «φιλοζωία».

Είναι ζήτημα πολιτισμού, δικαιοσύνης και ευθύνης.

Και μια κοινωνία που ανέχεται τη βία στους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που σαπίζει από μέσα.

Αν πραγματικά θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, τότε δεν έχουμε δικαίωμα να μένουμε σιωπηλοί.

Η σιωπή σου δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι επιλογή.

Και αυτή η επιλογή έχει συνέπειες.

Γιατί κάπου, αυτή τη στιγμή, ένα ζώο υποφέρει.

Και περιμένει.

Όχι έναν σωτήρα.

Αλλά κάποιον που δεν θα κάνει πως δεν βλέπει.

Δεν νοείται να βλέπεις κακοποίηση ζώου και να γυρνάς το κεφάλι αλλού.

Δεν είναι «δεν είναι δική μου δουλειά».

Είναι ευθύνη όλων μας.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι ανοχή.

Και η ανοχή γεννά περισσότερη βία.

Κάθε φορά που κάποιος δεν μιλάει, κάποιος άλλος συνεχίζει να κακοποιεί.

Κάθε φορά που κάποιος «δεν μπλέκεται», ένα ζώο μένει αβοήθητο.

Δεν υπάρχει δικαιολογία.

Υπάρχει μόνο επιλογή:

Ή στέκεσαι απέναντι στη βία, ή τη στηρίζεις με τη σιωπή σου.

Αν δεις κακοποίηση:

Καταγράφεις το περιστατικό

Ενημερώνεις άμεσα την αστυνομία

Κάνεις καταγγελία

Γιατί η προστασία των ζώων δεν είναι ευαισθησία.

Είναι πολιτισμός.

Και αν νομίζεις ότι «ένα περιστατικό δεν αλλάζει τίποτα», κάνεις λάθος.

Κάθε φωνή που υψώνεται, σπάει ένα κομμάτι από τη σιωπή.

Κάθε καταγγελία, σώζει μια ζωή.

Κάθε αντίδραση, στέλνει ένα μήνυμα:

Δεν θα περάσει άλλο.

Γιατί οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με ευχές.

Αλλάζουν με στάση.

Με σύγκρουση απέναντι στο άδικο.

Με ανθρώπους που αρνούνται να συνηθίσουν τη βαρβαρότητα.

Μην περιμένεις «κάποιον άλλον».

Αυτός ο «κάποιος» είσαι εσύ.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που είδαν…

Αλλά από αυτούς που δεν γύρισαν το βλέμμα.

Και να το θυμάσαι καλά:

Δεν υπάρχουν «αμέτοχοι».

Υπάρχουν αυτοί που σταματούν τη βία
και αυτοί που τη διευκολύνουν με τη σιωπή τους.

Αν δεν μιλήσεις, έχεις ήδη πάρει θέση.

Αν δεν δράσεις, έχεις ήδη διαλέξει πλευρά.

Και κάθε φορά που διαλέγεις τη σιωπή,
κάπου ένα ζώο πληρώνει το τίμημα.

Όχι αύριο.

Όχι κάποτε.

Τώρα.

Σπάσε τη σιωπή.

Ή αποδέξου ότι είσαι μέρος της βίας.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο Λουκάνικος δεν ήταν απλώς ένας σκύλος.

Δεν ήταν απλώς ένα αδέσποτο, που βρέθηκε «τυχαία» στο επίκεντρο της ιστορίας.

Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο ουσιαστικό και πιο ενοχλητικό, για μια κοινωνία που έχει μάθει να ξεχνά.

Ήταν το ζωντανό αποτύπωμα μιας αλήθειας, που δεν θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα:

Οτι τα αδέσποτα δεν είναι επιλογή.

Είναι αποτέλεσμα.

Στους δρόμους της Αθήνας, μέσα σε καπνούς, συγκρούσεις και φωνές, ο Λουκάνικος δεν δίστασε.

Δεν κρύφτηκε.

Δεν έφυγε.

Εκεί που άνθρωποι λύγιζαν, εκείνος στεκόταν.

Όχι γιατί καταλάβαινε ιδεολογίες, αλλά γιατί καταλάβαινε κάτι πιο θεμελιώδες:

Την παρουσία, τη συλλογικότητα, την ανάγκη να μην είσαι μόνος απέναντι στη βία.

Ένας σκύλος που δεν είχε κηδεμόνα-ιδιοκτήτη, αλλά είχε θέση.

Που δεν είχε σπίτι, αλλά είχε ρόλο.

Και όμως, όσο τον θαυμάζαμε, όσο τον φωτογραφίζαμε, όσο τον κάναμε σύμβολο διεθνώς, χιλιάδες άλλοι σαν κι αυτόν συνέχιζαν —και συνεχίζουν— να ζουν και να πεθαίνουν στην αφάνεια.

Αυτό είναι το παράδοξο.

Και αυτή είναι η υποκρισία.

Η “Ημέρα Αδέσποτων Ζώων “, δεν είναι μια μέρα γιορτής.

Δεν είναι μια ευκαιρία για όμορφες αναρτήσεις και συγκινητικά λόγια.

Είναι μια μέρα που μας εκθέτει.

Μας φέρνει αντιμέτωπους με τις επιλογές μας ως κοινωνία.

Γιατί τα αδέσποτα δεν εμφανίζονται από το πουθενά.

Δεν είναι φυσικό φαινόμενο.

Δεν είναι «μοίρα».

Είναι το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης, της ανευθυνότητας, της έλλειψης παιδείας, της απουσίας ελέγχου και της ατιμωρησίας.

Κάθε ζώο που βρίσκεται στον δρόμο, πεινασμένο, φοβισμένο, άρρωστο ή τραυματισμένο, είναι μια ιστορία που ξεκίνησε με έναν άνθρωπο.

Κάποιον που το βαρέθηκε.

Κάποιον που δεν μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη.

Κάποιον που το πέταξε σαν αντικείμενο.

Και αυτή η πράξη, όσο κι αν προσπαθούμε να την υποβαθμίσουμε, είναι βία.

Είναι εγκατάλειψη ζωής.

Είναι η αρχή μιας αλυσίδας πόνου, που δεν τελειώνει εύκολα.

Ο Λουκάνικος στάθηκε απέναντι στη βία των δρόμων.

Αλλά η βία που βιώνουν καθημερινά τα αδέσποτα, είναι πιο σιωπηλή και πολλές φορές, πιο σκληρή.

Είναι τα δηλητηριασμένα δολώματα που σκοτώνουν αργά και βασανιστικά.

Είναι οι ιδιωτικές εταιρείες μπογια που περισυλλεγουν παράνομα τα αδέσποτα, οδηγώντας τα ατυχα ζώα στα κολαστηρια, όπου υποβάλλονται σε ευθανασία.

Είναι οι δήμοι-δήμιοι που απάνθρωπα και ξεδιάντροπα αποφασίζουν μέσω των 5μελων επιτροπών να εξορισουν τα βασανισμενα πλάσματα στα όρη και τα βουνά, για να αφήσουν την τελευταία τους πνοή αβοήθητα, υποβάλλοντας τα σε ευθανασία πείνας-δίψας.

Είναι τα χτυπήματα «για να φύγουν από εδώ».

Είναι η αδιαφορία, όταν ένα ζώο υποφέρει λίγα μέτρα πιο πέρα.

Είναι η σιωπή των γειτόνων, των αρχών, της κοινωνίας.

Και εδώ είναι που το μήνυμα του Λουκάνικου γίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ.

Αν μπορούσε να μιλήσει, δεν θα μας ζητούσε να τον θυμόμαστε.

Δεν θα ζητούσε δόξα.

Δεν θα ζητούσε αναγνώριση.

Θα μας ζητούσε κάτι πολύ πιο δύσκολο:

Να αλλάξουμε.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε τα ζώα αναλώσιμα.

Να σταματήσουμε να γυρίζουμε το βλέμμα αλλού.

Να σταματήσουμε να δικαιολογούμε τη βία με τη σιωπή μας.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή.

ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δεν γεννήθηκε από θεωρίες.

Γεννήθηκε από ανάγκη.

Από την ανάγκη να καλυφθεί ένα κενό, που άφησε η πολιτεία και η κοινωνία.

Από ανθρώπους που δεν άντεξαν άλλο να βλέπουν και να μην κάνουν τίποτα.

Από ανθρώπους που αποφάσισαν ότι η ζωή —κάθε ζωή— έχει αξία.

Και μέσα σε αυτό το ΚΙΝΗΜΑ, ο Λουκάνικος έγινε κάτι περισσότερο από μια εικόνα.

Έγινε υπενθύμιση.

Ότι ακόμα και ένα αδέσποτο, χωρίς φωνή, χωρίς δικαιώματα, χωρίς προστασία, μπορεί να σταθεί πιο «όρθιο» από μια ολόκληρη κοινωνία.

Αλλά το ερώτημα παραμένει:

Τι κάνουμε εμείς σήμερα;

Δεν αρκεί να συγκινούμαστε.

Δεν αρκεί να μοιραζόμαστε εικόνες.

Δεν αρκεί να λέμε «τι κρίμα».

Χρειάζεται πράξη.

Χρειάζεται να στηρίζουμε την ευζωία.

Να καταγγέλλουμε την κακοποίηση.

Να πιέζουμε για εφαρμογή των νόμων.

Να εκπαιδεύουμε τις επόμενες γενιές.

Να αναλαμβάνουμε ευθύνη.

Γιατί χωρίς ευθύνη, τίποτα δεν αλλάζει.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να αντιμετωπίζει ένα τεράστιο πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα.

Και όσο κι αν υπάρχουν προσπάθειες, όσο κι αν υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή.

Οι δομές δεν επαρκούν.

Οι έλεγχοι είναι ανεπαρκείς.

Οι ποινές, πολλές φορές, δεν εφαρμόζονται.

Και έτσι, ο κύκλος συνεχίζεται.

Ο Λουκάνικος δεν μπορεί να επιστρέψει.

Αλλά το μήνυμά του μπορεί να μείνει ζωντανό.

Και το μήνυμα αυτό δεν είναι ρομαντικό.

Είναι σκληρό, άμεσο και ξεκάθαρο:

Κάθε φορά που ένα ζώο κακοποιείται και δεν αντιδρούμε, είμαστε μέρος του προβλήματος.

Κάθε φορά που βλέπουμε και σωπαίνουμε, ενισχύουμε τη βία.

Κάθε φορά που αδιαφορούμε, δίνουμε χώρο στην επόμενη κακοποίηση.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τον Λουκάνικο, δεν πρέπει να τον κάνουμε απλώς σύμβολο.

Πρέπει να τον κάνουμε ευθύνη.

Γιατί το να αγαπάς τα ζώα, δεν είναι συναίσθημα.

Είναι στάση.

Είναι επιλογή.

Είναι πράξη καθημερινή, δύσκολη, επίμονη.

Και ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο επαναστατικό μήνυμα που μας άφησε:

Ότι η ανθρωπιά δεν φαίνεται στις μεγάλες στιγμές.

Φαίνεται στις μικρές, καθημερινές επιλογές.

Στο αν θα σταματήσεις να βοηθήσεις.

Στο αν θα μιλήσεις όταν πρέπει.

Στο αν θα προστατεύσεις εκείνον που δεν μπορεί να προστατευτεί.

Ο Λουκάνικος στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους, όταν εκείνοι το χρειάζονταν.

Το ερώτημα είναι:

Θα σταθούμε εμείς δίπλα στα ζώα;

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο τρόπος που φερόμαστε στα πιο αδύναμα πλάσματα, δεν δείχνει απλώς ποιοι είμαστε.

Δείχνει τι κοινωνία έχουμε επιλέξει να είμαστε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν γιορτάζουμε τις φόλες που πεφτουν σαν βροχη καθημερινά, σε όλη την ελληνική επικράτεια.

Δεν γιορτάζουμε τις μαζικές ευθανασίες που γίνονται μέσα στα κολαστηρια αδέσποτων ψυχών.

Δεν γιορτάζουμε την εγκατάλειψη.

Δεν γιορτάζουμε τον πόνο.

Δεν θα χαμογελάσουμε σήμερα.

Δεν θα ανεβάσουμε “χαριτωμένες” φωτογραφίες, για να ξεχαστεί η αλήθεια.

Δεν θα συμμετάσχουμε σε μια ακόμη μέρα υποκρισίας, που βαφτίζεται “ευαισθητοποίηση”.

Γιατί η λεγόμενη Ημέρα Αδέσποτων Ζώων, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κραυγαλέα υπενθύμιση της αποτυχίας μας.

Μια βιτρίνα, για να καλύπτει τη βία.

Ένα πρόσχημα, για να αισθάνονται κάποιοι καλύτερα, χωρίς να αλλάζουν απολύτως τίποτα.

Δεν γιορτάζουμε τον θάνατο δια της επιβολής.

Δεν γιορτάζουμε την εγκατάλειψη.

Δεν γιορτάζουμε τον πόνο.

Η Ημέρα Αδέσποτων Ζώων είναι υπενθύμιση ντροπής.

Και εμείς δεν σωπαίνουμε.

Κάθε αδέσποτο ζώο δεν είναι “ατυχία”.

Είναι απόδειξη.

Απόδειξη ότι κάποιος το εγκατέλειψε.

Ότι κάποιος το θεώρησε αναλώσιμο.

Ότι κάποιος το πέταξε σαν αντικείμενο, όταν έπαψε να εξυπηρετεί.

Και πίσω από αυτόν τον “κάποιον”, υπάρχει μια κοινωνία που επιτρέπει, συγχωρεί και ξεχνά.

Μιλάμε για ζώα που γεννιούνται, για να πεθάνουν στον δρόμο.

Μιλάμε για σώματα λιωμένα από την πείνα.

Για μάτια γεμάτα φόβο.

Για πληγές που σαπίζουν χωρίς περίθαλψη.

Για δηλητήρια που σκοτώνουν αργά και βασανιστικά.

Για κορμιά που παρασύρονται από αυτοκίνητα και μένουν εκεί, στο οδόστρωμα, σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Αυτή είναι η “πραγματικότητα” που κάποιοι προσπαθούν να καλύψουν με εκδηλώσεις, hashtags και λόγια χωρίς αντίκρισμα.

Δεν είναι ευαισθητοποίηση, να θυμάσαι τα ζώα μία φορά τον χρόνο.

Είναι συνενοχή να τα ξεχνάς τις υπόλοιπες 364 ημέρες.

Και ας μιλήσουμε καθαρά.

Το πρόβλημα δεν είναι τα αδέσποτα.

Το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι που τα δημιουργούν.

Είναι οι κηδεμονες-ιδιοκτήτες που δεν είναι υπεύθυνοι.

Είναι αυτοί που αγοράζουν αντί να υιοθετούν.

Είναι αυτοί που βαριούνται, που μετακομίζουν, που “δεν μπορούν άλλο” και απλά ανοίγουν την πόρτα και αφήνουν πίσω μια ζωή.

Είναι αυτοί που κακοποιούν, που δένουν, που χτυπούν, που δηλητηριάζουν και ευθανατωνουν.

Και είναι όλοι εκείνοι που γνωρίζουν και δεν μιλούν.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Και η συνενοχή σκοτώνει.

Αλλά η ευθύνη δεν σταματά στον “κακό κηδεμόνα-ιδιοκτήτη”.

Η ευθύνη είναι θεσμική.

Είναι πολιτική.

Είναι συλλογική.

Πού είναι οι έλεγχοι;

Πού είναι οι κυρώσεις;

Πόσοι έχουν τιμωρηθεί πραγματικά, για εγκατάλειψη, ή κακοποίηση;

Πόσοι δήμοι εφαρμόζουν ουσιαστικά προγράμματα ευζωίας;

Πόσα χρήματα δίνονται και πού καταλήγουν;

Η απάντηση είναι γνωστή.

Και είναι ντροπιαστική.

Νόμοι υπάρχουν.

Αλλά δεν εφαρμόζονται.

Προγράμματα ανακοινώνονται.

Αλλά δεν υλοποιούνται.

Χρηματοδοτήσεις δίνονται.

Αλλά δεν ελέγχονται.

Και μέσα σε αυτό το κενό, ποιος σηκώνει το βάρος;

Οι εθελοντές.

Οι ακτιβιστές.

Οι άνθρωποι που δεν αντέχουν να βλέπουν και να προσπερνούν.

Άνθρωποι που πληρώνουν από την τσέπη τους.

Που μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα μέσα στη νύχτα.

Που καθαρίζουν πληγές, που ταΐζουν, που προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται.

Που κουβαλούν ψυχικά βάρη, που κανείς δεν βλέπει.

Και την ίδια στιγμή, δέχονται αδιαφορία.

Ή και εχθρότητα.

Αυτό είναι το σύστημα.

Ένα σύστημα που στηρίζεται στη σιωπή των πολλών και στην εξάντληση των λίγων.

Γι’ αυτό και δεν γιορτάζουμε.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα να γιορτάσουμε.

Δεν θα συμμετάσχουμε σε αυτή τη θεατρική παράσταση.

Δεν θα νομιμοποιήσουμε την υποκρισία.

Αντί για γιορτή, απαιτούμε:

Ευζωία και μόνο Ευζωία.

Αυστηρούς και συνεχείς ελέγχους στους δημους.

Πραγματικές ποινές για εγκατάλειψη και κακοποίηση.

Διαφάνεια στη διαχείριση των κονδυλίων.

Ουσιαστική ενίσχυση των δομών και όχι πρόχειρες λύσεις.

Εκπαίδευση από τα σχολεία

Όχι επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

Και πάνω απ’ όλα:

Αλλαγή νοοτροπίας.

Γιατί όσο τα ζώα αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, τίποτα δεν θα αλλάξει.

Όσο η ευθύνη μεταφέρεται πάντα “σε κάποιον άλλον”, το πρόβλημα θα διαιωνίζεται.

Όσο η κοινωνία ανέχεται, το έγκλημα θα συνεχίζεται.

Ας ειπωθεί ξεκάθαρα:

Δεν είναι “φιλόζωος” όποιος απλά χαϊδεύει ένα ζώο.

Φιλόζωος είναι αυτός που αναλαμβάνει ευθύνη.

Που σέβεται.

Που προστατεύει.

Που δεν εγκαταλείπει.

Και αν αυτή η μέρα έχει κάποιο νόημα, δεν είναι για να γιορτάζουμε.

Είναι για να θυμόμαστε.

Για να εξοργιζόμαστε.

Για να δρούμε.

Γιατί κάθε αδέσποτο, είναι μια ιστορία προδοσίας.

Και κάθε πράξη αδιαφορίας, είναι μια ακόμα προδοσία που προστίθεται.

Εμείς δεν θα συνηθίσουμε.

Δεν θα σιωπήσουμε.

Δεν θα αποδεχτούμε αυτή την κανονικότητα.

Η ντροπή δεν είναι των ζώων.

Η ντροπή είναι του σάπιου και διεφθαρμενου συστήματος.

Και μέχρι να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα,
μέχρι να πάψει ο δρόμος να είναι τόπος θανάτου, μέχρι να πάψει η εγκατάλειψη να θεωρείται “λύση”, δεν υπάρχει καμία γιορτή.

Μόνο αγώνας.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν έγινε κάπου μακριά.

Δεν αφορά «κάποιους άλλους».

Δεν είναι ένα ακόμα περιστατικό που θα ξεχαστεί.

Συμβαίνει εδώ.

Δίπλα μας.

Στις γειτονιές μας.

Και κάθε φορά που δεν αντιδρούμε,
κάθε φορά που κάνουμε ότι δεν βλέπουμε,
κάθε φορά που λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»… γινόμαστε μέρος του προβλήματος.

Τα αδέσποτα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στους δρόμους.

Τα πετάξαμε.

Τα εγκαταλείψαμε.

Τα αγνοήσαμε.

Και μετά, όταν έγιναν «ενοχλητικά»,
όταν πείνασαν, όταν αρρώστησαν,
όταν απλώς προσπάθησαν να επιβιώσουν, κάποιοι αποφάσισαν να τα εξαφανίσουν.

Με φόλες.

Με βία.

Με βασανιστήρια.

Και οι υπόλοιποι;

Σιωπή.

Αυτή η σιωπή είναι που σκοτώνει, ξανά και ξανά.

Γιατί δίνει χώρο στους δράστες.

Τους καλύπτει.

Τους προστατεύει.

Τους κάνει να πιστεύουν, ότι μπορούν να συνεχίσουν.

Και ας σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας:

Όποιος βασανίζει ένα ζώο, δεν είναι «ακραίος».

Είναι προϊόν μιας κοινωνίας που τον άφησε.

Που τον είδε και δεν αντέδρασε.

Που τον ήξερε και δεν μίλησε.

Που τον φοβήθηκε και σώπασε.

Η βία δεν ξεκινά και δεν τελειώνει στα ζώα.

Εκεί δοκιμάζεται.

Εκεί κανονικοποιείται.

Και μετά απλώνεται.

Σήμερα είναι ένα αδέσποτο.

Αύριο θα είναι ο αδύναμος άνθρωπος.

Ο διαφορετικός.

Ο ανυπεράσπιστος.

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Δεν είναι σύνθημα.

Είναι πραγματικότητα.

Κάθε φορά που δεν καταγγέλλεις,
κάθε φορά που «δεν θέλεις μπλεξίματα»,
κάθε φορά που σκύβεις το κεφάλι… κάποιο ζώο πληρώνει το τίμημα.

Οι τοπικές κοινωνίες πρέπει να σταματήσουν να κρύβονται.

Δεν γίνεται να «μην ξέρει κανείς».

Δεν γίνεται να «μην είδε κανείς».

Δεν γίνεται να «μην άκουσε κανείς».

Όλοι ξέρουν.

Το θέμα είναι ποιος θα βρει το θάρρος να μιλήσει.

Οι δήμοι οφείλουν να λογοδοτήσουν.

Οι αρχές οφείλουν να εφαρμόσουν τον νόμο.

Αλλά και οι πολίτες οφείλουν να πάρουν θέση.

Όχι αύριο.

Τώρα.

Γιατί η ευθύνη δεν είναι θεωρητική.

Είναι καθημερινή.

Είναι πρακτική.

Είναι προσωπική.

Θα καταγγείλεις;

Θα προστατεύσεις;

Θα εκτεθείς για να σταματήσει η βία;

Ή θα συνεχίσεις να κοιτάς αλλού;

Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση.

Ή είσαι με τη ζωή, ή είσαι με τη βαρβαρότητα.

Και όταν έρθει η στιγμή που η αδικία θα χτυπήσει τη δική σου πόρτα

Οταν θα ζητήσεις βοήθεια

Οταν θα περιμένεις κάποιος να μιλήσει για σένα…

Θυμήσου:

Εσύ τι έκανες όταν βασανίζονταν τα αδέσποτα;

Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ.

Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.

Η ΔΡΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΥΝΗ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Κάτι αλλάζει.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά άρση ασυλίας πολιτικών για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Και ξαφνικά, εκεί που όλα θάβονταν, κάτι αρχίζει να βγαίνει στο φως.

Όχι — δεν είναι δικαιοσύνη ακόμα.

Είναι όμως ρωγμή.

Και κάθε ρωγμή στην ατιμωρησία… είναι επικίνδυνη, για όσους πίστεψαν ότι δεν θα λογοδοτήσουν ποτέ.

Για χρόνια βλέπαμε το ίδιο έργο:

Χρήματα να χάνονται.

Υποθέσεις να κλείνουν.

Ευθύνες να εξαφανίζονται.

Και παράλληλα — χιλιάδες ζώα να πεθαίνουν χωρίς καμία προστασία.

Χωρίς σχέδιο.

Χωρίς λογοδοσία.

Σφαγές βαφτισμένες «αναγκαίες».

Αποφάσεις χωρίς εναλλακτικές.

Σιωπή αντί για ευθύνη.

Κανείς δεν φταίει.

Κανείς δεν ήξερε.

Κανείς δεν τιμωρείται.

Μέχρι τώρα;

Γιατί όταν ανοίγει μια υπόθεση, ανοίγει και ένας δρόμος.

Και αυτός ο δρόμος οδηγεί κάπου που πολλοί φοβούνται:

Στη λογοδοσία.

Και αν μπορεί να υπάρξει λογοδοσία για χρήματα, μπορεί — και πρέπει — να υπάρξει και για ζωές.

Γιατί τα ζώα δεν είναι αριθμοί.

Δεν είναι «παράπλευρες απώλειες».

Είναι ζωές που εξαρτώνται από εμάς.

Και εμείς αποτύχαμε.

Το ερώτημα τώρα είναι ένα:

Θα σταματήσουμε εδώ;

Ή θα απαιτήσουμε το ίδιο για όλα;

Για τα ζώα που χάθηκαν.

Για τις αποφάσεις που δεν ελέγχθηκαν ποτέ.

Για την αλήθεια που ακόμα κρύβεται.

Αυτή δεν είναι δικαίωση.

Είναι η αρχή.

Και αυτή τη φορά — δεν πρέπει να κάνουμε πίσω.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣΗ.

ΕΙΝΑΙ ΡΩΓΜΗ.

Όταν ζητείται λογοδοσία για χρήματα,
μπορεί να ζητηθεί και για ζωές.

Για τα ζώα που χάθηκαν.

Για τη σιωπή που συνεχίζεται.

Για την ευθύνη που δεν αποδόθηκε ποτέ.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Είναι από εκείνες τις στιγμές που η γλώσσα μοιάζει φτωχή.

Σαν να μην επαρκεί για να κρατήσει το βάρος της απουσίας, το μέγεθος της προσφοράς, το αποτύπωμα μιας ζωής που δεν ήταν απλώς μεγάλη.

Ηταν ανεπανάληπτη.

Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια.

Υπήρξε ένα ολόκληρο σύμπαν συναισθημάτων.

Μια φωνή που δεν τραγουδούσε απλώς νότες.

Τραγουδούσε ζωές.

Και πώς να αποχαιρετήσεις κάτι που έχει ριζώσει μέσα σου;

Γιατί η Μαρινέλλα δεν ήταν «κάποια που ακούγαμε».

Ήταν εκείνη που μας συντρόφευε όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε.

Στις χαρές που ξεχείλιζαν και στις λύπες, που δεν έβρισκαν λέξεις.

Ήταν η φωνή που έντυσε τις πιο προσωπικές μας στιγμές και τις έκανε κοινές.

Ανθρώπινες.

Αληθινές.

Δεν ήταν μόνο η δύναμη της φωνής της — αν και αυτή ήταν συγκλονιστική.

Ήταν η αλήθεια της.

Δεν ερμήνευε απλώς.

Κατέθετε ψυχή.

Κάθε τραγούδι της ήταν μια εξομολόγηση χωρίς φίλτρα.

Ένας καθρέφτης, που μας ανάγκαζε να κοιταχτούμε.

Να θυμηθούμε.

Να νιώσουμε.

Να λυγίσουμε — και μετά να σταθούμε ξανά όρθιοι.

Ήταν Κυρία.

Με Κάπα Κεφαλαίο.

Και αυτή η λέξη, όσο κι αν την χρησιμοποιούμε συχνά, στην περίπτωσή της αποκτά το πραγματικό της βάρος.

Κυρία στη σκηνή — με εκείνη τη μοναδική επιβλητικότητα που δεν επέβαλλε, αλλά σε καθήλωνε.

Κυρία στη ζωή — με αξιοπρέπεια που δεν λύγιζε, με ήθος που δεν διαπραγματευόταν.

Κυρία στην ψυχή — με ευαισθησία που δεν φοβήθηκε ποτέ να εκτεθεί.

Δεν ακολούθησε το ρεύμα.

Το διαμόρφωσε.

Δεν ζήτησε εύκολες κορυφές.

Ανέβηκε εκεί όπου λίγοι μπορούν να φτάσουν — με κόπο, με αλήθεια, με συνέπεια.

Και γι’ αυτό δεν έγινε απλώς επιτυχημένη.

Έγινε διαχρονική.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που αγαπιούνται για μια εποχή.

Και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της ιστορίας.

Η Μαρινέλλα ανήκει στους δεύτερους.

Σ’ αυτούς που δεν χωρούν σε χρονολογίες, γιατί ξεπερνούν τον χρόνο.

Σήμερα, όμως, δεν στεκόμαστε μόνο απέναντι σε ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο.

Στεκόμαστε απέναντι σε μια απώλεια, που μοιάζει προσωπική για όλους.

Γιατί, με έναν ανεξήγητο τρόπο, νιώθουμε πως χάνουμε κάτι δικό μας.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μέτρο της αξίας της:

Οτι κατάφερε να γίνει κομμάτι της καρδιάς ενός ολόκληρου λαού.

Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι αυτοί.

Δεν «λείπουν».

Μετακινούνται.

Από τη σκηνή στη μνήμη.

Από το παρόν στην αιωνιότητα.

Θα τη συναντάμε εκεί που δεν το περιμένουμε:

Σε μια μελωδία, που θα ξεκινήσει τυχαία και θα μας κόψει την ανάσα.

Σε έναν στίχο, που θα μας θυμίσει ποιοι είμαστε

Σε μια νύχτα, που θα ζητά παρηγοριά και θα τη βρίσκει στη φωνή της.

Γιατί η φωνή της δεν σβήνει.

Έχει ήδη περάσει στο άυλο, στο άφθαρτο.

Και εκεί… δεν υπάρχει τέλος.

Ίσως το πιο δύσκολο σήμερα, είναι να δεχτούμε ότι δεν θα τη δούμε ξανά στη σκηνή.

Ότι δεν θα υπάρξει άλλη, εκείνη η στιγμή που τα φώτα θα χαμηλώνουν και θα εμφανίζεται — επιβλητική, αυθεντική, αληθινή.

Αλλά, στην πραγματικότητα, δεν μας στερήθηκε.

Μας χαρίστηκε για πάντα.

Γιατί άφησε πίσω της κάτι που δεν μπορεί να χαθεί:

Την ουσία.

Την ουσία της τέχνης.

Την ουσία της ανθρώπινης έκφρασης.

Την ουσία του να ζεις με πάθος, με αξιοπρέπεια, με ψυχή.

Και κάπου εδώ, τα λόγια σταματούν να έχουν σημασία.

Γιατί ό,τι κι αν πούμε, θα είναι λίγο μπροστά σε αυτό που υπήρξε.

Γι’ αυτό δεν θα πούμε «αντίο».

Δεν ταιριάζει.

Δεν της αξίζει.

Δεν είναι αληθινό.

Θα πούμε ένα μεγάλο, βαθύ «ευχαριστώ».

Για όσα μας έδωσε.

Για όσα μας έμαθε, χωρίς να μιλήσει.

Για όσα μας έκανε να νιώσουμε.

Γιατί οι θρύλοι δεν πεθαίνουν.

Γίνονται Φως.

Γίνονται Πυξίδα.

Γίνονται εκείνη η σιωπηλή δύναμη, που σε κρατά, όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.

Και η Μαρινέλλα… δεν έφυγε.

Έμεινε.

Μα εσύ… ποτέ, ποτέ να μην χαθείς από τη ζωή μας.

Γιατί δεν είσαι απλώς μια φωνή που σίγησε.

Είσαι η φωνή, που έμαθε στις καρδιές μας να μιλούν.

Είσαι οι στιγμές που ζήσαμε μέσα από τα τραγούδια σου, τα δάκρυα που κύλησαν χωρίς ντροπή, τα χαμόγελα που γεννήθηκαν μέσα από τη λύπη.

Δεν σε κρατάμε μόνο στη μνήμη.

Σε κουβαλάμε μέσα μας.

Σε κάθε στίχο που ψιθυρίζουμε, σε κάθε μελωδία που μας βρίσκει απροετοίμαστους, σε κάθε νύχτα που ζητά παρηγοριά και τη βρίσκει σε σένα.

Μα εσύ… μην χαθείς.

Μείνε εκεί που πάντα ήσουν.

Μέσα στην ψυχή μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ.

Γίνονται Φως, γίνονται Ανάσα, γίνονται Αιωνιότητα.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άνθρωποι που έφυγαν… ζώα που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν…

Και μαζί, ένα κομμάτι από την ψυχή μας που μοιάζει να ραγίζει.

Η απώλεια της Μαρινέλλας, δεν είναι απλώς το τέλος μιας ζωής.

Είναι το σβήσιμο μιας φωνής που μας συνόδευε, μας ένωνε, μας κρατούσε.

Και την ίδια στιγμή, εκεί έξω, συνεχίζεται μια άλλη σιωπηλή τραγωδία:

Ζώα που υποφέρουν, που κακοποιουνται, που βασανίζονται, που θανατώνονται, που εγκαταλείπονται, που δεν πρόλαβαν ποτέ να αγαπηθούν.

Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε «καλό μήνα» και να είναι αλήθεια.

Μακάρι να ήταν όλα μια κακόγουστη πρωταπριλιάτικη φάρσα.

Όμως δεν είναι.

Και ίσως αυτό που μας μένει…

Δεν είναι μόνο η θλίψη.

Είναι η ευθύνη.

Να μη συνηθίσουμε την απώλεια.

Να μη δεχτούμε τη βία σαν κάτι «καθημερινό».

Να μη σωπάσουμε.

Γιατί κάθε ζωή που χάνεται — ανθρώπινη ή ζωική — είναι ένας κόσμος που δεν θα ξαναυπάρξει ποτέ.

Και αυτό… δεν είναι ποτέ αστείο.

Ο Απρίλης μπήκε φέτος με έναν τρόπο που δεν του αξίζει.

Όχι με φως, όχι με ελπίδα, όχι με την αναγέννηση που συμβολίζει η Ανοιξη — αλλά με ένα βάρος που μοιάζει να πλακώνει την ψυχή.

Αν υπήρχε έστω και μια στιγμή που θα θέλαμε να πιστέψουμε σε ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα, θα ήταν αυτή.

Να ξυπνήσουμε και να μας πουν πως όλα ήταν μια κακόγουστη φάρσα.

Πως κανείς δεν χάθηκε.

Πως κανένα ζώο δεν βασανίστηκε.

Πως η φωνή που αγαπήσαμε, δεν σίγησε.

Αλλά δεν είναι ψέμα.

Είναι μια πραγματικότητα που πονά.

Και όσο κι αν προσπαθούμε να την απωθήσουμε, επιστρέφει — πιο έντονη, πιο σκληρή, πιο αμείλικτη.

Ζούμε σε μια περίοδο, όπου οι απώλειες μοιάζουν να διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς ανάσα.

Άνθρωποι φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους κενά που δεν γεμίζουν.

Και μαζί τους, καθημερινά, αμέτρητα ζώα υποφέρουν, κακοποιούνται, εγκαταλείπονται, πεθαίνουν σιωπηλά.

Δύο κόσμοι, που θα έπρεπε να προστατεύονται, να συνυπάρχουν με σεβασμό, μοιάζουν να καταρρέουν, κάτω από την ίδια αδιαφορία.

Η απώλεια της Μαρινέλλας δεν είναι απλώς μια είδηση.

Δεν είναι ένας τίτλος.

Είναι ένα ρήγμα μέσα μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν είναι απλώς παρουσίες.

Είναι σημεία αναφοράς.

Είναι φωνές που ντύνουν τις στιγμές μας, που μας συντροφεύουν στα δύσκολα και στα όμορφα.

Μεγαλώνουμε μαζί τους, τους κουβαλάμε μέσα μας, και κάπως, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γίνονται κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας.

Και όταν φεύγουν, δεν φεύγουν μόνο εκείνοι.

Παίρνουν μαζί τους μνήμες, εποχές, συναισθήματα.

Μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε τον χρόνο κατάματα.

Να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστα είναι όλα.

Την ίδια στιγμή όμως, υπάρχει μια άλλη απώλεια — πιο σιωπηλή, πιο αόρατη για πολλούς, αλλά εξίσου τραγική.

Είναι τα ζώα.

Αυτές οι ζωές, που δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Που εξαρτώνται από εμάς, από τη δική μας ηθική, από τη δική μας ανθρωπιά.

Και τι κάνουμε;

Τα κακοποιούμε.

Τα εγκαταλείπουμε.

Τα αντιμετωπίζουμε σαν αντικείμενα μιας χρήσης.

Τα σκοτώνουμε — άμεσα ή έμμεσα, με τη σιωπή μας.

Κάθε τέτοια πράξη, είναι μια ήττα.

Όχι μόνο για το ζώο που υποφέρει, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που έχει ήδη αρχίσει να καταρρέει ηθικά.

Και εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σημείο:

Η συνήθεια.

Συνηθίζουμε τις ειδήσεις.

Συνηθίζουμε τις εικόνες.

Συνηθίζουμε τον πόνο.

Μια κακοποίηση ζώου, γίνεται «άλλη μία περίπτωση».

Ένας θάνατος, γίνεται «μία ακόμα απώλεια».

Και κάπως έτσι, το ασύλληπτο γίνεται καθημερινό.

Το αδιανόητο γίνεται αποδεκτό.

Αυτό είναι που πρέπει να μας τρομάζει περισσότερο.

Όχι μόνο η βία — αλλά η ανοχή μας σε αυτήν.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Είναι στάση.

Είναι επιλογή.

Και πολλές φορές, είναι συνενοχή.

Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω όσους χάθηκαν.

Δεν μπορούμε να αναιρέσουμε τον πόνο που ήδη συνέβη.

Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

Θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε;

Θα συνεχίσουμε να λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»;

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα;

Ή θα σταθούμε απέναντι σε αυτό που μας πληγώνει και θα πούμε:

«Ως εδώ»;

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους «άλλους».

Δεν είναι μόνο θέμα νόμων, αρχών ή οργανισμών.

Είναι θέμα προσωπικής στάσης.

Είναι η επιλογή του καθενός μας, να μη γυρίσει το βλέμμα αλλού.

Να μιλήσει.

Να δράσει.

Να προστατεύσει.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Κάθε ζώο που υποφέρει, δεν είναι «κάτι μικρό».

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που βιώνει πόνο.

Κάθε άνθρωπος που φεύγει, δεν είναι «μία απώλεια ακόμα».

Είναι μια ιστορία που τελείωσε.

Και εμείς βρισκόμαστε κάπου στη μέση.

Μάρτυρες.

Και ταυτόχρονα υπεύθυνοι.

Ο Απρίλης θα μπορούσε να είναι μήνας Αναγέννησης.

Και ίσως, παρά το σκοτάδι, μπορεί ακόμα να γίνει.

Όχι επειδή θα αλλάξει κάτι μαγικά.

Αλλά επειδή μπορούμε να αλλάξουμε εμείς.

Να γίνουμε πιο ευαίσθητοι.

Πιο ενεργοί.

Πιο ανθρώπινοι — με την ουσιαστική έννοια της λέξης.

Να τιμήσουμε όσους χάθηκαν, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις.

Να κάνουμε τον πόνο αφετηρία.

Όχι τέλος.

Να δώσουμε φωνή σε όσους δεν έχουν.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή τη βαριά πραγματικότητα, δεν είναι η άρνηση.

Είναι η συνείδηση.

Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε μέσα από όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτό:

Να μη συνηθίσουμε ποτέ.

Να μη δεχτούμε ποτέ ότι η βία είναι «μέρος της ζωής».

Να μη πάψουμε να νιώθουμε.

Γιατί τη στιγμή που θα πάψουμε να πονάμε για τον άλλον — άνθρωπο ή ζώο —
θα έχουμε χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε απώλεια.

Θα έχουμε χάσει την ίδια μας την ανθρωπιά.

Και αυτό… δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η εικόνα μιλάει από μόνη της.

Ένα σώμα κρεμασμένο.

Όχι άνθρωπος.

Ζώο.

Ένα πλάσμα που δεν είχε φωνή, δεν είχε υπεράσπιση, δεν είχε καν το δικαίωμα να φοβηθεί δυνατά.

Και δίπλα, μια φράση που δεν είναι απλώς σύνθημα.

Είναι κατηγορώ:

«Όταν κρέμονται τα αδέσποτα δεν μιλάς.

Όταν έρθουν για σένα, ποιος θα μιλήσει;»

Αυτό δεν είναι μια υπερβολή.

Είναι η πραγματικότητα μιας κοινωνίας, που έχει μάθει να γυρίζει το βλέμμα αλλού.

Ζούμε σε μια χώρα, όπου η κακοποίηση των ζώων δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό».

Είναι καθημερινότητα.

Είναι δηλητηριασμένα σώματα, πεταμένα σε πεζοδρόμια.

Είναι ζώα κρεμασμένα σε δέντρα.

Είναι κουτάβια σε σακούλες.

Είναι σιωπή.

Και αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Είναι επιλογή.

Όταν κάποιος βασανίζει ένα ζώο και δεν υπάρχει αντίδραση, το μήνυμα που στέλνεται είναι ξεκάθαρο:

«Μπορείς να συνεχίσεις.»

Όταν οι αρχές δεν παρεμβαίνουν άμεσα, όταν οι δράστες μένουν ατιμώρητοι, όταν οι υποθέσεις χάνονται στη γραφειοκρατία, τότε η βία κανονικοποιείται.

Ριζώνει.

Μεγαλώνει.

Και δεν σταματά στα ζώα.

Η ιστορία το έχει αποδείξει ξανά και ξανά:

Η βία δεν έχει όρια.

Όποιος μπορεί να βασανίσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, δεν σταματά εκεί.

Το επόμενο βήμα είναι πιο εύκολο.

Πιο «δικαιολογημένο».

Πιο επικίνδυνο.

Η κοινωνία που ανέχεται τη βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα, είναι η ίδια κοινωνία που αύριο θα ανεχτεί τη βαρβαρότητα απέναντι στον άνθρωπο.

Και όμως, παρά τα στοιχεία, παρά τις εικόνες, παρά τα εγκλήματα που καταγράφονται καθημερινά, υπάρχει μια τρομακτική αδιαφορία.

«Δεν είναι δικό μου θέμα.»

«Ένα ζώο είναι.»

«Έτσι είναι η ζωή.»

Όχι.

Δεν είναι έτσι η ζωή.

Έτσι είναι η εγκατάλειψη της ανθρωπιάς.

Κάθε αδέσποτο που κακοποιείται, είναι αποτέλεσμα ανθρώπινης ευθύνης.

Δεν γεννήθηκε στο δρόμο από επιλογή.

Δεν πείνασε επειδή το ήθελε.

Δεν βρέθηκε δεμένο, χτυπημένο, ή κρεμασμένο τυχαία.

Κάποιος το εγκατέλειψε.

Κάποιος το αγνόησε.

Κάποιος το βασάνισε.

Και πολλοί απλώς κοίταξαν αλλού.

Η κοινωνία μας δεν κρίνεται από τα λόγια της, αλλά από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.

Και σήμερα, αποτυγχάνει.

Αποτυγχάνει, όταν οι δήμοι διαχειρίζονται κονδύλια χωρίς διαφάνεια, ενώ τα ζώα πεθαίνουν στους δρόμους.

Αποτυγχάνει, όταν οι νόμοι υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

Αποτυγχάνει, όταν οι καταγγελίες δεν οδηγούν σε δικαιοσύνη.

Αποτυγχάνει, όταν η βία γίνεται θέαμα και όχι αιτία εξέγερσης.

Η εικόνα του κρεμασμένου ζώου, δεν είναι απλώς μια φρίκη.

Είναι καθρέφτης.

Μας δείχνει τι ανεχόμαστε.

Τι επιτρέπουμε.

Τι έχουμε γίνει.

Και η ερώτηση είναι μία:

Μέχρι πότε;

Μέχρι πότε θα προσπερνάμε;

Μέχρι πότε θα δικαιολογούμε;

Μέχρι πότε θα φοβόμαστε να μιλήσουμε;

Γιατί η σιωπή δεν είναι ασφάλεια.

Είναι παράδοση.

Σήμερα είναι το ζώο.

Αύριο θα είναι ο άνθρωπος, που δεν «ταιριάζει».

Ο αδύναμος.

Ο διαφορετικός.

Ο ανυπεράσπιστος.

Και τότε, ίσως, να είναι αργά.

Δεν χρειαζόμαστε άλλη «ευαισθητοποίηση».

Τα εγκλήματα είναι γνωστά.

Αυτό που λείπει είναι η βούληση.

Η οργή.

Η δράση.

Χρειαζόμαστε:

Άμεση εφαρμογή των νόμων και πραγματικές ποινές.

Δημόσια καταγραφή και διαφάνεια σε κάθε περιστατικό.

Ευθύνη από τους δήμους και τους αρμόδιους φορείς.

Εκπαίδευση και αλλαγή νοοτροπίας από τη βάση.

Κοινωνική μηδενική ανοχή.

Και πάνω απ’ όλα:

Χρειαζόμαστε ανθρώπους, που δεν θα σωπαίνουν.

Γιατί η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της.

Δεν θα έρθει με ευχές, ούτε με αναρτήσεις χωρίς συνέχεια.

Θα έρθει, όταν η κοινωνία σταματήσει να φοβάται τη σύγκρουση.

Όταν η αδιαφορία γίνει ντροπή.

Όταν η βία δεν περνά απαρατήρητη, ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Η εικόνα αυτή δεν πρέπει να ξεχαστεί.

Δεν πρέπει να γίνει άλλη μία «σκληρή φωτογραφία», που χάθηκε στο timeline.

Πρέπει να γίνει σημείο καμπής.

Να μας αναγκάσει να διαλέξουμε πλευρά.

Είτε με τους αδύναμους.

Είτε με τη σιωπή.

Και να θυμόμαστε πάντα:

Όταν δεν μιλάς για την αδικία, δεν είσαι ουδέτερος.

Είσαι μέρος της.

Σήμερα είναι ένα αδέσποτο που κρέμεται.

Αύριο μπορεί να είναι η ίδια η αξιοπρέπειά μας.

Και τότε, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος φταίει.

Θα είναι:

Γιατί δεν μίλησες, όταν μπορούσες;

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν είναι απλώς μια φράση.

Είναι καθρέφτης.

Είναι κατηγορώ.

Είναι μια αλήθεια που πονά, γιατί αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από την αδιαφορία:

Αποκαλύπτει τη συνενοχή.

Ζούμε σε μια κοινωνία, που έχει μάθει να προσπερνά.

Να κοιτά αλλού.

Να συνηθίζει το αφύσικο, μέχρι να το θεωρεί φυσιολογικό.

Σκύλοι δηλητηριασμένοι σε γωνίες δρόμων.

Γάτες εξαφανισμένες, χωρίς ίχνος.

Ζώα χτυπημένα, κακοποιημένα, βασανισμένα.

Και γύρω τους, σιωπή.

Μια σιωπή βαριά, σχεδόν ένοχη.

Κάθε φορά που ένα ζώο πεθαίνει από ανθρώπινο χέρι και δεν υπάρχει αντίδραση, δεν είναι μόνο το ζώο που πεθαίνει.

Πεθαίνει ένα κομμάτι της κοινωνικής μας συνείδησης.

Πεθαίνει η ενσυναίσθηση.

Πεθαίνει η ίδια η έννοια της δικαιοσύνης.

Και εσύ;

Πού ήσουν;

Ίσως είπες “δεν είναι δική μου δουλειά”.

Ίσως σκέφτηκες “δεν μπορώ να κάνω κάτι”.

Ίσως απλά δεν ήθελες να μπλέξεις.

Αλλά η αλήθεια είναι πιο σκληρή:

Κάθε φορά που δεν μίλησες, επέτρεψες να συνεχιστεί.

Κάθε φορά που δεν αντέδρασες, έδωσες χώρο στον επόμενο δράστη.

Κάθε φορά που σιώπησες, έγινες μέρος του προβλήματος.

Η βία δεν ξεκινά, ούτε τελειώνει στα ζώα.

Είναι μια αλυσίδα.

Ένα μοτίβο.

Ένα σκοτάδι που απλώνεται.

Σήμερα είναι το αδέσποτο στη γειτονιά σου.

Αύριο μπορεί να είναι ο διπλανός σου.

Μεθαύριο, εσύ.

Γιατί όποιος μπορεί να βασανίσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα και να μείνει ατιμώρητος, δεν σταματά εκεί.

Η ατιμωρησία γεννά επανάληψη.

Η ανοχή γεννά κλιμάκωση.

Και η κοινωνική αδιαφορία, είναι το πιο γόνιμο έδαφος για να ανθίσει η βία.

Τα αδέσποτα δεν έχουν φωνή.

Δεν μπορούν να καταγγείλουν.

Δεν μπορούν να ζητήσουν βοήθεια.

Το μόνο που έχουν είναι εμάς.

Κι όμως, πόσες φορές τα προδώσαμε;

Τα βλέπουμε στους δρόμους και τα αγνοούμε.

Ακούμε για φόλες και λέμε “κρίμα” και προχωράμε.

Διαβάζουμε για κακοποιήσεις και απλώς κάνουμε scroll.

Και κάπως έτσι, η φρίκη γίνεται καθημερινότητα.

Η βαρβαρότητα γίνεται συνήθεια.

Αλλά δεν είναι φυσιολογικό.

Δεν είναι “έτσι είναι ο κόσμος”.

Είναι επιλογή.

Είναι αποτέλεσμα της δικής μας ανοχής.

Μια κοινωνία που δεν προστατεύει τα πιο αδύναμα μέλη της, δεν είναι απλώς άδικη.

Είναι επικίνδυνη.

Για όλους.

Γιατί αν αποδεχτείς ότι μια ζωή έχει μικρότερη αξία, έχεις ήδη ανοίξει την πόρτα για να αποδεχτείς, ότι και άλλες ζωές μπορούν να μπουν στην ίδια κατηγορία.

Και τότε, τα όρια θολώνουν.

Και τότε, κανείς δεν είναι πραγματικά ασφαλής.

Το ερώτημα δεν είναι αν αγαπάς τα ζώα.

Το ερώτημα είναι αν αποδέχεσαι τη βία.

Γιατί η σιωπή μπροστά στη βία δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι θέση.

Και είναι η λάθος θέση.

Κάθε φορά που κάποιος δηλητηριάζει ένα ζώο και δεν τιμωρείται, στέλνεται ένα μήνυμα:

“Μπορείς να το κάνεις”.

Κάθε φορά που ένας δήμος αδιαφορεί, στέλνει το ίδιο μήνυμα.

Κάθε φορά που οι πολίτες δεν αντιδρούν, το μήνυμα γίνεται κραυγή.

Και αυτή η κραυγή επιστρέφει σε εμάς.

Θέλουμε έναν κόσμο όπου επικρατεί ο φόβος, ή η προστασία;

Θέλουμε να ζούμε δίπλα σε ανθρώπους που βασανίζουν ανυπεράσπιστα πλάσματα, ή δίπλα σε ανθρώπους που υπερασπίζονται τη ζωή;

Δεν υπάρχει ουδέτερη απάντηση.

Η υπεράσπιση των ζώων δεν είναι “ευαισθησία”.

Είναι πολιτισμός.

Είναι δείκτης κοινωνικής υγείας.

Είναι το ελάχιστο που οφείλουμε ως άνθρωποι.

Και όμως, πολλοί εξακολουθούν να το αντιμετωπίζουν ως κάτι δευτερεύον.

Κάτι “λιγότερο σημαντικό” από τα ανθρώπινα ζητήματα.

Αλλά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη βία προς τα ζώα, αργά ή γρήγορα θα ανεχτεί και τη βία προς τους ανθρώπους.

Η ιστορία το έχει δείξει ξανά και ξανά.

Η σκληρότητα δεν κάνει διακρίσεις.

Επεκτείνεται.

Σήμερα είναι τα αδέσποτα.

Αύριο θα είναι οι “αδύναμοι”.

Μεθαύριο, οποιοσδήποτε δεν χωράει στα στενά όρια μιας κοινωνίας που έχει χάσει την ενσυναίσθησή της.

Και τότε, θα είναι αργά.

Τότε θα ψάχνεις φωνές να σε υπερασπιστούν.

Θα ψάχνεις κάποιον να μιλήσει για σένα.

Θα ψάχνεις δικαιοσύνη, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να σιωπά.

Και δεν θα τη βρεις.

Γιατί η σιωπή που καλλιεργείς σήμερα, θα είναι η σιωπή που θα σε καταπιεί αύριο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ρητορικό.

Όταν ήρθαν για τα αδέσποτα, εσύ δεν μίλησες.

Όταν έρθουν για σένα, ποιος θα γαυγίσει;

Ίσως η απάντηση να είναι:

Κανείς.

Εκτός αν αλλάξουμε τώρα.

Εκτός αν αποφασίσουμε, ότι δεν θα ανεχτούμε άλλο τη βία.

Εκτός αν αρχίσουμε να μιλάμε, να καταγγέλλουμε, να παρεμβαίνουμε.

Εκτός αν απαιτήσουμε δικαιοσύνη, όχι μόνο για εμάς, αλλά για κάθε έμβιο ον.

Γιατί η προστασία των ζώων, δεν είναι μόνο για τα ζώα.

Είναι για το ποιοι είμαστε.

Είναι για το αν θα επιλέξουμε να είμαστε άνθρωποι με συνείδηση, ή απλοί παρατηρητές μιας κοινωνίας που βυθίζεται.

Και η επιλογή αυτή γίνεται κάθε μέρα.

Στον δρόμο.

Στο διαδίκτυο.

Στη γειτονιά.

Στη σιωπή, ή στη φωνή μας.

Μίλα.

Γιατί αν δεν μιλήσεις εσύ, η σιωπή θα συνεχίσει να σκοτώνει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Υπάρχουν φωνές που απλώς ακούγονται.

Και υπάρχουν φωνές που χαράζονται μέσα σου για πάντα.

Η Μαρινέλλα δεν ήταν μια φωνή που πέρασε.

Ήταν μια φωνή που έμεινε.

Που ρίζωσε βαθιά στη μνήμη, στον χρόνο, στην ίδια την ψυχή της Ελλάδας.

Σήμερα δεν αποχαιρετούμε απλώς μια σπουδαία τραγουδίστρια.

Σήμερα αποχαιρετούμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.

Γιατί η Μαρινέλλα δεν ανήκε μόνο στη σκηνή.

Ανήκε στις ζωές μας.

Στις στιγμές που γελάσαμε.

Στις στιγμές που αγαπήσαμε.

Στις στιγμές που χάσαμε και δεν βρίσκαμε λέξεις να πούμε.

Τότε ήταν εκεί.

Με μια φωνή που δεν τραγουδούσε απλώς — εξομολογούταν.

Κάθε της ερμηνεία ήταν μια αλήθεια.

Μια αλήθεια γυμνή, χωρίς φίλτρα, χωρίς φόβο.

Μια αλήθεια που έβγαινε από τα βάθη της ψυχής και έφτανε κατευθείαν στη δική μας.

Γι’ αυτό και δεν την άκουγες απλώς.

Την ένιωθες.

Η Μαρινέλλα υπήρξε από τις λίγες εκείνες μορφές που δεν καθορίζονται από την εποχή τους.

Την ξεπερνούν.

Έζησε εποχές δύσκολες, εποχές έντονες, εποχές που άλλαξαν την Ελλάδα.

Και μέσα σε όλες αυτές, στάθηκε όρθια.

Με αξιοπρέπεια.

Με δύναμη.

Με μια παρουσία που δεν λύγιζε.

Δεν ήταν απλώς μεγάλη.

Ήταν αυθεντική.

Και αυτό είναι σπάνιο.

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, που φθείρεται, που ξεχνά εύκολα, εκείνη έμεινε σταθερή.

Πιστή στην τέχνη της.

Πιστή στην αλήθεια της.

Πιστή στον άνθρωπο.

Δεν προσπάθησε να γίνει κάτι άλλο.

Ήταν αυτό που ήταν — και αυτό αρκούσε για να γίνει θρύλος.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το μεγαλείο της.

Στην απλότητα της αλήθειας της.

Στο βλέμμα της όταν τραγουδούσε.

Στην παύση ανάμεσα στους στίχους.

Στην ανάσα που κουβαλούσε μέσα της μια ολόκληρη ζωή.

Η Μαρινέλλα δεν ερμήνευε τραγούδια.

Ζούσε μέσα σε αυτά.

Και μαζί της ζούσαμε κι εμείς.

Γίναμε μέρος αυτής της διαδρομής.

Μιας διαδρομής που δεν είχε μόνο φώτα και σκηνές, αλλά και πόνο, απώλεια, δύναμη, αντοχή.

Γιατί οι μεγάλες φωνές δεν γεννιούνται εύκολα.

Σφυρηλατούνται.

Και εκείνη σφυρηλατήθηκε μέσα από τη ζωή.

Και μέσα σε όλη αυτή τη διαδρομή, πέρα από τα φώτα και τα τραγούδια, υπήρχε κάτι ακόμη.

Κάτι πιο ήσυχο, αλλά βαθιά ουσιαστικό.

Η αγάπη.

Όχι μόνο για τη μουσική.

Όχι μόνο για τον άνθρωπο.

Αλλά και για τα πιο σιωπηλά πλάσματα αυτού του κόσμου.

Η Μαρινέλλα αγαπούσε τα ζώα.

Και αυτό δεν είναι μια μικρή λεπτομέρεια.

Είναι μια αλήθεια, που φανερώνει το βάθος μιας ψυχής.

Γιατί ο τρόπος που κάποιος στέκεται απέναντι στα ανυπεράσπιστα πλάσματα, λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Λέει ποιος είναι πραγματικά.

Τα ζώα δεν ζητούν πολλά.

Δεν χειροκροτούν.

Δεν αποθεώνουν.

Δεν ανταμείβουν με δόξα.

Ζητούν μόνο φροντίδα, κατανόηση και μια ήσυχη παρουσία.

Και μόνο ένας άνθρωπος με αληθινή ευαισθησία μπορεί να τα δει, να τα νιώσει, να τα σεβαστεί.

Η Μαρινέλλα ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος.

Ίσως γιατί η ψυχή της είχε μάθει να ακούει πέρα από τον θόρυβο.

Να αναγνωρίζει την ανάγκη, ακόμα κι όταν δεν εκφράζεται με λόγια.

Όπως ακριβώς έκανε και με τα τραγούδια της.

Έδινε φωνή σε όσα δεν μπορούσαν να ειπωθούν.

Και αυτή η ίδια ποιότητα — η ίδια ευαισθησία — ήταν που την συνέδεε και με τα ζώα.

Γιατί η καλοσύνη δεν είναι επιλεκτική.

Δεν περιορίζεται.

Δεν κάνει διακρίσεις.

Είναι στάση ζωής.

Και εκείνη την κουβαλούσε.

Σε έναν κόσμο που συχνά σκληραίνει, που ξεχνά, που προσπερνά, η αγάπη για τα ζώα είναι μια σιωπηλή αντίσταση.

Μια υπενθύμιση ότι η ανθρωπιά δεν έχει χαθεί — απλώς χρειάζεται να την κρατήσουμε ζωντανή.

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια που αφήνει πίσω της.

Όχι μόνο τα τραγούδια.

Αλλά το παράδειγμα.

Ότι η ευαισθησία είναι δύναμη.

Ότι η καλοσύνη είναι επιλογή.

Ότι η αγάπη — σε όλες της τις μορφές — είναι αυτό που τελικά μένει.

Και αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη της, δεν αρκεί να την ακούμε.

Πρέπει να συνεχίσουμε αυτό που εκείνη, με τον δικό της τρόπο, υπενθύμιζε:

Να νοιαζόμαστε.

Να προστατεύουμε.

Να μην αδιαφορούμε.

Γιατί μια ψυχή που αγάπησε,
δεν ζητά τίποτα περισσότερο, από το να συνεχίσει να υπάρχει μέσα από τις πράξεις των άλλων.

Σήμερα, η σιωπή που αφήνει πίσω της είναι βαριά.

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άλλες φωνές.

Αλλά γιατί δεν υπάρχουν άλλες ίδιες.

Κάθε εποχή έχει τους ανθρώπους της.

Αλλά λίγοι γίνονται σύμβολα.

Η Μαρινέλλα έγινε.

Και τα σύμβολα δεν πεθαίνουν.

Μετατρέπονται σε μνήμη.

Και η μνήμη… είναι η πιο δυνατή μορφή παρουσίας.

Θα την ακούμε σε παλιά τραγούδια και θα νιώθουμε πως είναι εδώ.

Θα περνάμε στιγμές και θα μας έρχεται η φωνή της στο μυαλό, σαν απάντηση σε κάτι που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Θα υπάρχει σε εκείνες τις σιωπές που μόνο η μουσική μπορεί να γεμίσει.

Γιατί η Μαρινέλλα έγινε κάτι περισσότερο από άνθρωπος.

Έγινε βίωμα.

Έγινε αναφορά.

Έγινε εκείνη η φωνή που δεν χρειάζεται εξήγηση.

Και ίσως τελικά αυτό είναι το αληθινό νόημα της τέχνης.

Να μην εξηγεί.

Να αγγίζει.

Και εκείνη άγγιξε.

Βαθιά.

Αληθινά.

Ανεξίτηλα.

Δεν θα πούμε ότι έφυγε.

Γιατί οι άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους τόση αλήθεια δεν φεύγουν.

Απλώς αλλάζουν μορφή.

Γίνονται τραγούδι.

Γίνονται ανάμνηση.

Γίνονται Φως μέσα στο σκοτάδι.

Και κάθε φορά που θα ακούμε τη φωνή της, θα θυμόμαστε ποιοι είμαστε.

Τι νιώθουμε.

Τι χάσαμε.

Και τι αξίζει να κρατήσουμε.

Η Μαρινέλλα δεν ήταν μόνο η φωνή της Ελλάδας.

Ήταν η καρδιά της.

Και οι καρδιές δεν πεθαίνουν.

Συνεχίζουν να χτυπούν μέσα από όσους τις κράτησαν ζωντανές.

Σήμερα, λοιπόν, δεν λέμε αντίο.

Σήμερα λέμε ευχαριστώ.

Για τα τραγούδια.

Για τις στιγμές.

Για την αλήθεια.

Γιατί σε έναν κόσμο που συχνά ξεχνά να νιώθει, εκείνη μας θύμισε τι σημαίνει να είσαι Άνθρωπος.

Καλό ταξίδι.

Η φωνή σου δεν θα σιωπήσει ποτέ.

Πένθος στον ελληνικό πολιτισμό. Έφυγε από τη ζωή η Μαρινέλλα. Η Ελλάδα σήμερα δεν έχασε απλώς μια μεγάλη τραγουδίστρια. Έχασε τη φωνή της

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ