Είναι μαύρη μέρα.

Και όχι μόνο σήμερα.

Δεν είναι «ατυχήματα» —

Είναι προαναγγελμένα εγκλήματα.

Να φεύγεις το πρωί για το μεροκάματο και να γυρίζεις στάχτη, ή σε σακούλα.

Να καίγονται γυναίκες μέσα σε εργοστάσια.

Να σακατεύονται εργάτες χαράματα σε έργα «υποδομής».

Να μετράμε 205 νεκρούς από τις αρχές του 2025 και να το λένε σαν στατιστικό δελτίο καιρού.

Αυτό που πονάει πιο πολύ από τον θάνατο, είναι οτι:

Είμαστε αναλώσιμοι.

Ποιος νοιάζεται για εμάς;

Η αλήθεια;

Όχι αυτοί που παίρνουν αποφάσεις.

Όχι όσοι κόβουν μέτρα ασφαλείας, για να βγει πιο φτηνά το έργο.

Όχι όσοι βαφτίζουν τη δολοφονία «εργατικό ατύχημα».

Όχι όσοι σιωπούν.

Για αυτούς, ο εργαζόμενος είναι:

Κόστος

Νούμερο

Αντικαταστάσιμος.

Και όταν πεθάνει;

Μια ανακοίνωση.

Ένα «συλλυπητήρια».

Και πάμε παρακάτω.

Αλλά δεν πρέπει να πάμε παρακάτω, σαν να μην έγινε τίποτα.

Η οργή που νιώθουμε είναι δίκαιη.

Η θλίψη είναι συλλογική.

Και η φράση μας — «να παραλαμβάνουν οι δικοί σου τις στάχτες σου» — είναι κατηγορητήριο ολόκληρου συστήματος.

Αν κάτι αξίζει να ειπωθεί σήμερα, είναι αυτό:

Δεν πεθαίνουν από κακή τύχη.

Πεθαίνουν από αδιαφορία, κέρδος και εγκληματική αμέλεια.

Κάθε νεκρός έχει υπεύθυνους

Οχι απλώς αιτίες.

Κι αν αναρωτιέσαι ποιος νοιάζεται:

Νοιάζονται οι άνθρωποι που θυμώνουν όπως εσύ.

Που δεν το καταπίνουν.

Που δεν το ξεχνούν.

Άλλη μια μαύρη μέρα.

Όχι από ατυχία.

Από έγκλημα.

Νεκρές εργαζόμενες στο εργοστάσιο Βιολάντα.

Μία αγνοούμενη.

Τραυματίες.

Τέσσερις ακόμη σακατεμένοι εργάτες τα ξημερώματα σε έργο της ΔΕΥΑΘ.

Και όλα αυτά έρχονται να προστεθούν σε έναν αριθμό–ντροπή:

205 νεκροί εργαζόμενοι από τις αρχές του 2025.

Αυτό δεν είναι «μαύρο σερί».

Είναι κανονικότητα θανάτου.

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΛΕΤΕ ΑΤΥΧΗΜΑ

Όταν:

Τα μέτρα ασφαλείας κόβονται για να «μην κοστίζουν»

Οι έλεγχοι είναι ανύπαρκτοι, ή προσχηματικοί

Οι εργαζόμενοι δουλεύουν εξαντλημένοι, απροστάτευτοι, αναλώσιμοι

Οι εργοδότες μένουν ατιμώρητοι

Και το κράτος κάνει τα στραβά μάτια

Τότε δεν μιλάμε για ατύχημα.

Μιλάμε για εργατικές δολοφονίες, με πολιτική και εργοδοτική ευθύνη.

ΤΟ ΚΕΡΔΟΣ ΣΑΣ ΜΥΡΙΖΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΑΡΚΑ

Για εσάς:

Ο εργάτης είναι κόστος

Η ασφάλεια είναι «περιττή δαπάνη»

Ο θάνατος είναι «παράπλευρη απώλεια».

Για τις οικογένειες όμως είναι:

Φέρετρο

Στάχτες

Ενα άδειο σπίτι

Ενα παιδί χωρίς γονιό.

Να ξεκινάς για δουλειά
και να σε παραλαμβάνουν νεκρό.

Αυτό είναι η «ανάπτυξή» σας.

ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗ

Συνένοχοι είναι:

Οι εργοδότες, που θυσιάζουν ζωές για κέρδος

Το κράτος που δεν ελέγχει

Οι μηχανισμοί που κουκουλώνουν

Οσοι βαφτίζουν τη δολοφονία «ατυχές περιστατικό»

Οσοι σιωπούν.

Η σιωπή σκοτώνει ξανά.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΑΛΩΣΙΜΟΙ

Δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο.

Δεν θα αποδεχτούμε τα νούμερα.

Δεν θα ξεχάσουμε τα ονόματα.

205 νεκροί εργαζόμενοι σε λίγους μήνες.

Και συνεχίζετε.

Αν αυτό δεν λέγεται έγκλημα,
τότε η λέξη δεν έχει πια νόημα.

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ

Απαιτούμε:

Πραγματικούς ελέγχους

Απόδοση ευθυνών

Τέλος στην ατιμωρησία

Ανθρώπινες συνθήκες εργασίας

Ζωή πάνω από το κέρδος.

Γιατί ο εργαζόμενος δεν είναι αναλώσιμο υλικό.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ