Αν τα ζώα μπορούσαν να μιλήσουν την ημέρα της 25η Μαρτίου — μια ημέρα που συμβολίζει την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την αντίσταση στην καταπίεση — τα αιτήματά τους δεν θα ήταν απλώς συναισθηματικά.

Θα ήταν βαθιά πολιτικά, ηθικά και αδιαπραγμάτευτα.

Θα ζητούσαν κάτι πολύ απλό, αλλά και ταυτόχρονα επαναστατικό:

Να αναγνωριστούν ως ζωές που έχουν αξία.

Η Δική τους «Διακήρυξη Ανεξαρτησίας»

Αν είχαν φωνή, ίσως να έλεγαν:

1. Το δικαίωμα στη ζωή

Όχι άλλη «ευθανασία» για λόγους ευκολίας.

Όχι άλλες μαζικές θανατώσεις επειδή «περισσεύουμε».

Η ζωή δεν είναι διαχειριστικό πρόβλημα.

2. Το τέλος της κακοποίησης

Καμία ανοχή στη βία.

Ούτε σε δρόμους, ούτε σε σπίτια, ούτε σε εκτροφές, ούτε σε εργαστήρια.

Η σιωπή σας είναι η συνενοχή μας.

3. Ελευθερία από την εκμετάλλευση

Δεν είμαστε προϊόντα.

Δεν είμαστε «παραγωγικές μονάδες».

Δεν είμαστε διασκέδαση, ούτε πείραμα.

4. Δικαίωμα σε φυσική ζωή

Να ζούμε σύμφωνα με τη φύση μας.

Όχι κλουβιά, όχι αλυσίδες, όχι φυλακές με νόμιμη υπογραφή.

5. Νομική αναγνώριση ως έμβια όντα με δικαιώματα

Όχι «αντικείμενα» στο χαρτί.

Όχι «ιδιοκτησία».

Αλλά υπάρξεις με δικαιώματα, που προστατεύονται ουσιαστικά.

Τι θα κατήγγειλαν

Θα κατήγγελλαν έναν κόσμο που:

Μιλά για πολιτισμό, αλλά ανέχεται τη βία στα πιο αδύναμα όντα

Νομοθετεί αλλά δεν εφαρμόζει

Συγκινείται στιγμιαία, αλλά ξεχνά γρήγορα

Θεωρεί «φυσιολογική» την εκμετάλλευση, όταν είναι μαζική.

Θα μας ρωτούσαν:

Ποια ελευθερία γιορτάζετε, όταν την αρνείστε σε εμάς;

Το μήνυμα της «Επανάστασης»

Η δική τους επανάσταση δεν θα είχε όπλα.

Θα είχε βλέμματα.

Σιωπηλές κραυγές.

Σώματα πληγωμένα, που συνεχίζουν να θέλουν να ζήσουν.

Και θα μας καλούσε:

Να πάψουμε να συμμετέχουμε στη βία

Να απαιτήσουμε πραγματική προστασία

Να αλλάξουμε συνήθειες που βασίζονται στον πόνο

Να γίνουμε η φωνή τους — όχι απλώς οι θεατές τους

Η 25η Μαρτίου δεν μπορεί να συνυπάρχει με τη σιωπηλή γενοκτονία των ζώων

Με αφορμή την επέτειο της 25η Μαρτίου, καταγγέλλουμε την υποκρισία ενός συστήματος που τιμά την ελευθερία σε επίπεδο λόγου, ενώ την καταπατά καθημερινά στην πράξη — εις βάρος εκατομμυρίων ζώων.

Στην Ελλάδα του 2026:

Τα αδέσποτα συνεχίζουν να πεθαίνουν από πείνα, ασθένειες και κακοποίηση.

Παράνομες δηλητηριάσεις παραμένουν ατιμώρητες.

Η «ευθανασία» χρησιμοποιείται ως εργαλείο διαχείρισης, αντί για έσχατη πράξη φροντίδας.

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί υπολειτουργούν.

Οι καταγγελίες πολιτών δεν οδηγούν σε ουσιαστικές κυρώσεις.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μεμονωμένη.

Είναι συστημική.

Απαιτούμε:

Άμεση και καθολική εφαρμογή της νομοθεσίας για την προστασία των ζώων.

Ενίσχυση ελέγχων και πραγματικές ποινές για κακοποίηση και εγκατάλειψη

Διαφάνεια στη διαχείριση των αδέσποτων από τους δήμους.

Τερματισμό της κατάχρησης της “ευθανασίας” ως λύσης.

Εκπαίδευση και ευαισθητοποίηση σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Η προστασία των ζώων δεν είναι «φιλοζωικό ζήτημα».

Είναι ζήτημα πολιτισμού, δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

Καλούμε τους πολίτες να μην παραμείνουν σιωπηλοί.

Καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της.

Γιατί η ελευθερία δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Ή θα είναι για όλους — ή δεν θα είναι καθόλου.

Αν η 25η Μαρτίου είχε νόημα για όλα τα όντα

Δεν θα ήταν μόνο εθνική επέτειος.

Θα ήταν ημέρα καθολικής ελευθερίας.

Μια μέρα που δεν θα θυμόμαστε μόνο την ανθρώπινη επανάσταση, αλλά θα ξεκινούμε μια νέα:

Την επανάσταση της συνείδησης.

25η Μαρτίου

Δεν γιορτάζουμε μόνο την ελευθερία.

Την απαιτούμε για όλους.

Η επανάσταση της συνείδησης είναι τώρα.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ