Η Ημέρα της Γης, μια ημέρα αφιερωμένη στην προστασία του πλανήτη μας, έρχεται κάθε χρόνο να μας θυμίσει κάτι βαθύτερο από την οικολογία:

Τη σχέση μας με τη ζωή στο σύνολό της.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη συμβολική ημέρα, ο πλανήτης συνεχίζει να αιμορραγεί — όχι μόνο από την περιβαλλοντική καταστροφή, αλλά και από τους πολέμους, τις γενοκτονίες, τη βία απέναντι σε ανθρώπους και ζώα.

Είναι μια σκληρή αντίφαση:

Γιορτάζουμε τη Γη, ενώ ταυτόχρονα καταστρέφουμε ό,τι πιο πολύτιμο φιλοξενεί.

Η Γη δεν είναι απλώς έδαφος.

Είναι ένα ζωντανό οικοσύστημα, μια εύθραυστη ισορροπία ζωής, που περιλαμβάνει ανθρώπους, ζώα, φυτά και κάθε μορφή ύπαρξης.

Όταν ξεσπά ένας πόλεμος, δεν καταστρέφονται μόνο πόλεις και ανθρώπινες ζωές.

Καταστρέφονται δάση, καίγονται καλλιέργειες, μολύνονται υδάτινοι πόροι, εξαφανίζονται ολόκληρα οικοσυστήματα.

Τα ζώα, αθώα και ανυπεράσπιστα, βρίσκονται στη δίνη μιας βίας που δεν κατανοούν.

Πεθαίνουν από πείνα, εγκατάλειψη, βομβαρδισμούς.

Δεν έχουν καταφύγια, δεν έχουν σύνορα να διασχίσουν, δεν έχουν φωνή να διαμαρτυρηθούν.

Η έννοια της γενοκτονίας συνδέεται συνήθως με την εξόντωση ανθρώπινων πληθυσμών.

Ωστόσο, αν τολμήσουμε να δούμε την πραγματικότητα πιο πλατιά, θα διαπιστώσουμε ότι η συστηματική εξόντωση ζώων και η καταστροφή της φύσης, αποτελούν μια μορφή “σιωπηλής γενοκτονίας”.

Εκατομμύρια ζώα χάνονται κάθε χρόνο λόγω ανθρώπινων δραστηριοτήτων — είτε πρόκειται για πολεμικές συγκρούσεις, είτε για βιομηχανικές πρακτικές, είτε για περιβαλλοντική αδιαφορία.

Και αυτή η απώλεια, δεν είναι απλώς αριθμοί.

Είναι ζωές, είναι αισθήσεις, είναι πόνος.

Η Ημέρα της Γης θα έπρεπε να είναι μια ημέρα αφύπνισης.

Όχι μια τυπική υπενθύμιση για ανακύκλωση ή εξοικονόμηση ενέργειας, αλλά μια βαθιά ηθική αναμέτρηση με τις επιλογές μας ως ανθρωπότητα.

Πώς μπορούμε να μιλάμε για “προστασία της Γης”, όταν επιτρέπουμε τη βία να κυριαρχεί;

Πώς μπορούμε να φυτεύουμε δέντρα συμβολικά, ενώ την ίδια στιγμή καίγονται ολόκληρα δάση από πολεμικές επιχειρήσεις, ή από την απληστία;

Η βία δεν είναι αποκομμένη από την οικολογική καταστροφή.

Είναι η ίδια ρίζα:

Η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι κυρίαρχος και όχι μέρος του συνόλου.

Όταν ο άνθρωπος βλέπει τη φύση ως πόρο προς εκμετάλλευση και τα ζώα ως αντικείμενα χωρίς αξία, τότε η βία γίνεται εύκολα αποδεκτή.

Είτε στρέφεται εναντίον ανθρώπων, είτε εναντίον άλλων μορφών ζωής.

Η αποσύνδεση από τη συμπόνια, είναι αυτή που επιτρέπει τόσο τους πολέμους, όσο και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Στις εμπόλεμες ζώνες, οι εικόνες είναι συγκλονιστικές:

Σκυλιά να περιπλανώνται ανάμεσα σε ερείπια, γάτες να αναζητούν τροφή σε κατεστραμμένες πόλεις, άγρια ζώα να χάνουν τους βιότοπούς τους.

Οι άνθρωποι που παλεύουν για την επιβίωσή τους, συχνά δεν έχουν τη δυνατότητα να προστατεύσουν τα ζώα τους.

Και έτσι, μια ακόμη τραγωδία εξελίσσεται, παράλληλα με την ανθρώπινη:

Μια τραγωδία σιωπηλή, σχεδόν αόρατη.

Η Ημέρα της Γης, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι ουδέτερη.

Δεν μπορεί να αγνοεί την πραγματικότητα των πολέμων και της βίας.

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη Γη, πρέπει να επεκτείνουμε την έννοια της προστασίας σε όλα τα επίπεδα:

Οικολογικό, κοινωνικό, ηθικό.

Η ειρήνη δεν είναι μόνο πολιτικό ζήτημα.

Είναι και οικολογική αναγκαιότητα.

Χωρίς ειρήνη, δεν υπάρχει βιωσιμότητα.

Χωρίς σεβασμό στη ζωή, δεν υπάρχει μέλλον.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι:

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Η απάντηση δεν είναι απλή, αλλά ξεκινά από τη συνείδηση.

Η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση, η ενεργή συμμετοχή σε Κινήματα, που προωθούν την ειρήνη και την προστασία των ζώων, είναι βασικά βήματα.

Η πίεση προς τις κυβερνήσεις για πιο ανθρώπινες και οικολογικές πολιτικές, είναι επίσης κρίσιμη.

Αλλά πέρα από αυτά, υπάρχει και η καθημερινή μας στάση:

Οι επιλογές μας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα ζώα, η στάση μας απέναντι στη βία.

Η ενσυναίσθηση, είναι ίσως το πιο ισχυρό εργαλείο που διαθέτουμε.

Όταν καταφέρνουμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός άλλου — είτε αυτός είναι άνθρωπος είτε ζώο — τότε η βία παύει να είναι αποδεκτή.

Η Ημέρα της Γης μπορεί να γίνει μια ημέρα καλλιέργειας αυτής της ενσυναίσθησης.

Μια ημέρα, που δεν περιορίζεται σε συμβολικές πράξεις, αλλά οδηγεί σε πραγματική αλλαγή.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μέσα σε μία ημέρα.

Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο που τον βλέπουμε.

Και αυτή η αλλαγή οπτικής, είναι το πρώτο βήμα για κάθε ουσιαστική μεταμόρφωση.

Η Γη δεν χρειάζεται απλώς “γιορτές”.

Χρειάζεται υπεράσπιση.

Χρειάζεται φωνές, που θα μιλήσουν για όλα τα θύματα — ανθρώπους και ζώα.

Ίσως, τελικά, η Ημέρα της Γης να μην είναι μια ημέρα γιορτής, αλλά μια ημέρα ευθύνης.

Μια ημέρα που μας καλεί να αναρωτηθούμε:

Τι είδους κόσμο θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας;

Έναν κόσμο γεμάτο βία, καταστροφή και σιωπηλό πόνο;

Ή έναν κόσμο όπου η ζωή, σε όλες τις μορφές της, έχει αξία και προστατεύεται;

Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στις κυβερνήσεις, ή στους διεθνείς οργανισμούς.

Βρίσκεται σε κάθε έναν από εμάς.

Γιατί η Γη δεν είναι κάτι έξω από εμάς.

Είναι το κοινό μας σπίτι.

Και το σπίτι αυτό, δεν μπορεί να αντέξει άλλο αίμα.

Η Ημέρα της Γης, λοιπόν, ας γίνει κάτι περισσότερο από μια υπενθύμιση.

Ας γίνει μια υπόσχεση:

Οτι δεν θα παραμείνουμε αδιάφοροι.

Ότι θα υπερασπιστούμε τη ζωή.

Κάθε ζωή.

Ότι θα σταθούμε απέναντι στη βία, όπου κι αν εμφανίζεται.

Γιατί μόνο τότε μπορούμε να πούμε ότι πραγματικά τιμούμε τη Γη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Το μικρό γατάκι δεν ξέρει τι είναι πόλεμος.

Δεν ξέρει τι σημαίνουν αποφάσεις, στρατηγικές, σύνορα, συμφέροντα.

Δεν γνωρίζει λέξεις, όπως «παράπλευρες απώλειες».

Ξέρει μόνο τη ζεστασιά που κάποτε υπήρχε, τη φωνή ενός παιδιού που το φώναζε, τα μικρά χέρια που το χάιδευαν, το γέλιο που γέμιζε το σπίτι.

Ένα σπίτι που τώρα δεν υπάρχει πια.

Είναι καλυμμένο με σκόνη.

Όχι από επιλογή — αλλά γιατί ο κόσμος γύρω του κατέρρευσε.

Πέτρες, σπασμένα ξύλα, τσιμέντο…

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, μια μικρή ζωή που προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη.

Τα μάτια του είναι υγρά, όχι γιατί κατανοεί την απώλεια όπως εμείς, αλλά γιατί νιώθει το κενό.

Την απουσία.

Την ξαφνική σιωπή, εκεί που πριν υπήρχε ζωή.

Δίπλα του, ένα λούτρινο ζωάκι.

Βρώμικο, φθαρμένο, γεμάτο σκόνη — αλλά ακόμα εκεί.

Ίσως το τελευταίο απομεινάρι μιας παιδικής ηλικίας, που κόπηκε βίαια.

Το γατάκι ακουμπά την πατούσα του πάνω του, σαν να κρατιέται.

Σαν να προσπαθεί να πιαστεί από κάτι γνώριμο.

Κάτι που του θυμίζει, ότι δεν ήταν πάντα έτσι ο κόσμος.

Ότι κάποτε υπήρχε αγάπη.

Δεν ξέρει ότι το παιδί που έπαιζε μαζί του, μπορεί να μην επιστρέψει ποτέ.

Δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί σταμάτησαν όλα τόσο απότομα.

Γιατί η φωνή δεν ακούγεται πια.

Γιατί το σπίτι έγινε ερείπιο.

Γιατί ο ουρανός δεν είναι ασφαλής.

Το μόνο που ξέρει είναι, ότι ο θόρυβος συνεχίζεται.

Ότι η γη τρέμει.

Ότι πρέπει να κρυφτεί.

Ότι είναι μόνο του.

Και κάπου πολύ μακριά από εκεί, άνθρωποι με καθαρά ρούχα, σε ήσυχα δωμάτια, κοιτούν χάρτες, πατούν κουμπιά, δίνουν εντολές.

Αποφασίζουν για ζωές, που δεν θα δουν ποτέ.

Δεν θα μυρίσουν τη σκόνη.

Δεν θα ακούσουν το κλάμα, που σβήνει κάτω από τα χαλάσματα

Δεν θα δουν αυτό το μικρό γατάκι, να σφίγγει ένα λούτρινο παιχνίδι, σαν να είναι το τελευταίο κομμάτι του κόσμου του.

Για αυτούς, ίσως είναι αριθμοί.

Αλλά εδώ δεν υπάρχουν αριθμοί.

Υπάρχει μόνο μια σιωπηλή μαρτυρία.

Ένα μικρό πλάσμα, που δεν πήρε ποτέ μέρος σε καμία σύγκρουση.

Που δεν ανήκει σε καμία πλευρά.

Που δεν γνωρίζει μίσος

Και παρ’ όλα αυτά, πληρώνει το τίμημα.

Όπως τόσα άλλα ζώα.

Όπως τόσα παιδιά.

Τα ζώα δεν καταλαβαίνουν σύνορα.

Δεν αναγνωρίζουν σημαίες.

Δεν χωρίζουν τον κόσμο σε «εμείς» και «οι άλλοι».

Ζουν μέσα στην απλότητα της ύπαρξης:

Τροφή, ασφάλεια, αγάπη.

Και όταν αυτά τους αφαιρούνται, δεν έχουν τρόπο να το εξηγήσουν.

Μόνο το βιώνουν.

Ίσως αυτή είναι και η πιο σκληρή αλήθεια.

Ότι η αθωότητα δεν προστατεύει.

Ότι η αγνότητα δεν σώζει.

Ότι ακόμα και το πιο μικρό, το πιο ανυπεράσπιστο πλάσμα, μπορεί να βρεθεί θαμμένο κάτω από αποφάσεις που δεν το αφορούν.

Κι όμως, αυτή η εικόνα — ένα σκονισμένο γατάκι που κρατά ένα λούτρινο παιχνίδι — είναι πιο δυνατή από κάθε λόγο.

Είναι μια υπενθύμιση.

Όχι πολιτική.

Όχι ιδεολογική.

Ανθρώπινη.

Μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε «γεγονός», κάθε «επιχείρηση», κάθε «αναγκαιότητα», υπάρχουν ζωές που δεν επέλεξαν τίποτα από όλα αυτά.

Αν μπορούσαν όσοι αποφασίζουν να σταθούν για μια στιγμή εκεί, μέσα στα ερείπια…

Αν μπορούσαν να δουν, όχι μέσα από δορυφόρους ή αναφορές, αλλά με τα μάτια τους…

Αν μπορούσαν να ακούσουν αυτή τη σιωπή…

Ίσως — έστω για ένα δευτερόλεπτο — να ένιωθαν.

Και ίσως αυτό το ένα δευτερόλεπτο να ήταν αρκετό για να αλλάξει κάτι.

Γιατί ο κόσμος δεν καταρρέει μόνο από τις εκρήξεις.

Καταρρέει όταν χάνεται η ικανότητα να νιώθουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν θα υπήρχαν σύνορα να χωρίζουν τη γη.

Δεν θα υπήρχαν στρατοί να προετοιμάζονται για να σκοτώσουν.

Δεν θα υπήρχαν βόμβες να πέφτουν πάνω σε σπίτια, πόλεις και παιδιά.

Τα ζώα δεν καταλαβαίνουν από πολιτική.

Δεν καταλαβαίνουν από εξουσία.

Δεν καταλαβαίνουν από συμφέροντα.

Δεν καταλαβαίνουν γιατί ο ένας άνθρωπος μισεί τον άλλον, για μια σημαία, για μια ιδέα, για μια γραμμή πάνω στον χάρτη.

Δεν καταλαβαίνουν τις βόμβες.

Δεν καταλαβαίνουν τα όπλα.

Δεν καταλαβαίνουν γιατί ο άνθρωπος καταστρέφει τον ίδιο τον κόσμο, που τον κρατά ζωντανό.

Τα ζώα ξέρουν μόνο λίγα πράγματα.

Αλλά αυτά τα λίγα, είναι ίσως τα πιο σημαντικά.

Ξέρουν να εμπιστεύονται.

Ξέρουν να συγχωρούν.

Ξέρουν να αγαπούν χωρίς όρους.

Δεν διεκδικούν εξουσία.

Δεν θέλουν να κυριαρχήσουν.

Δεν θέλουν να καταστρέψουν.

Θέλουν μόνο να ζουν.

Ίσως τελικά ο κόσμος θα ήταν πιο ειρηνικός,
αν ο άνθρωπος μάθαινε κάτι από τα ζώα.

Γιατί εκείνα που θεωρούμε «κατώτερα» πλάσματα, ίσως είναι τα μόνα που δεν έμαθαν ποτέ να κάνουν πόλεμο.

Αν τα ζώα κυβερνούσαν τον κόσμο… δεν θα υπήρχαν πόλεμοι.

Δεν θα υπήρχαν σύνορα.

Δεν θα υπήρχαν σημαίες, που χωρίζουν τους λαούς.

Δεν θα υπήρχαν βόμβες, να πέφτουν πάνω σε σπίτια, σε παιδιά, σε ζωές.

Τα ζώα δεν καταλαβαίνουν από πολιτική.

Δεν καταλαβαίνουν από εξουσία, συμφέροντα και στρατηγικές.

Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει μίσος για τη γη του άλλου.

Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να σκοτώνεις για ιδέες, για χρήματα, ή για δύναμη.

Δεν καταλαβαίνουν τα σύνορα που χαράζει ο άνθρωπος πάνω στη γη.

Για εκείνα ο κόσμος είναι ένας.

Δεν καταλαβαίνουν τις βόμβες.

Δεν καταλαβαίνουν τους πυραύλους.

Δεν καταλαβαίνουν γιατί ο άνθρωπος καταστρέφει το ίδιο του το σπίτι.

Ξέρουν μόνο να ζουν.

Ξέρουν μόνο να εμπιστεύονται.

Ξέρουν μόνο να αγαπούν.

Ίσως τελικά ο κόσμος θα ήταν πολύ πιο ειρηνικός, αν μαθαίναμε να βλέπουμε τη ζωή
με την καρδιά ενός ζώου.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί έντονα μια πληροφορία που έχει προκαλέσει οργή και ανησυχία στη φιλοζωική κοινότητα:

Οτι το Υπουργείο Εξωτερικών δήθεν προέτρεψε Έλληνες πολίτες να αφήσουν τα κατοικίδιά τους σε ξενοδοχεία στο Ντουμπάι για να μπορέσουν να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

Η πληροφορία αυτή, όπως διακινείται, δεν επιβεβαιώνεται ως επίσημη θέση του ΥΠΕΞ.

Αντίθετα, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν μια πιο σύνθετη πραγματικότητα — που οφείλουμε να παρουσιάσουμε με ακρίβεια, χωρίς υπερβολές αλλά και χωρίς ωραιοποιήσεις.

ΤΙ ΕΧΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΒΕΙ

Το Υπουργείο Εξωτερικών προχώρησε σε οργάνωση ειδικής πτήσης επαναπατρισμού από το Ντουμπάι, η οποία περιλαμβάνει και κατοικίδια ζώα.

Στην πτήση αυτή προβλέπεται η μεταφορά δεκάδων ζώων μαζί με τους κηδεμόνες τους, γεγονός που αποτελεί θετική εξέλιξη.

Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία προέκυψε μετά από έντονες πιέσεις πολιτών, καθώς πολλοί αρνούνταν να επιστρέψουν χωρίς τα ζώα τους.

Αυτό από μόνο του καταρρίπτει τον ισχυρισμό, ότι η επίσημη γραμμή ήταν «αφήστε τα ζώα πίσω».

ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Ωστόσο, η πραγματικότητα δεν είναι ιδανική.

Υπήρξαν αναφορές πολιτών ότι:

Δεν υπήρχε από την αρχή σαφής ενημέρωση για τη μεταφορά ζώων.

Υπήρχαν περιορισμοί θέσεων και κανονισμών αεροπορικών εταιρειών.

Ορισμένοι φοβήθηκαν ότι ίσως χρειαστεί να βρουν προσωρινές λύσεις φιλοξενίας.

Αυτό δημιούργησε:

Σύγχυση

Πανικό

Και τελικά παραπληροφόρηση

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ (ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ)

Η μεταφορά ζώων με αεροπλάνο δεν είναι απλή διαδικασία:

Υπάρχουν όρια βάρους και αριθμού ζώων ανά πτήση.

Κάποια ζώα ταξιδεύουν μόνο σε cargo.

Απαιτούνται έγγραφα, εμβόλια και προδιαγραφές μεταφοράς.

Οι αεροπορικές εταιρείες έχουν αυστηρούς διεθνείς κανονισμούς.

Αυτά δεν δικαιολογούν λάθη — αλλά εξηγούν γιατί προκύπτουν δυσκολίες.

Η ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΩΣ ΚΙΝΗΜΑ

Ως ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, δηλώνουμε ξεκάθαρα:

ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΚΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΙ
ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΖΩΟΥ ΤΟΥ

Τα ζώα δεν είναι αποσκευές.

Είναι οικογένεια.

ΤΙ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Σαφή και έγκαιρη ενημέρωση από τις αρχές για τη μεταφορά ζώων.

Επαρκείς θέσεις για κατοικίδια σε όλες τις πτήσεις επαναπατρισμού.

Συνεργασία με αεροπορικές εταιρείες για έκτακτες συνθήκες.

Ειδικά πρωτόκολλα κρίσεων, που να περιλαμβάνουν και τα ζώα.

Καμία προσωρινή “λύση” εγκατάλειψης ως επιλογή.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Σε περιόδους κρίσης, οι ανακριβείς πληροφορίες εξαπλώνονται γρήγορα.

Η οργή είναι δικαιολογημένη.

Η παραπληροφόρηση όμως μπορεί να βλάψει τον ίδιο τον αγώνα.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ

Οι άνθρωποι που αρνήθηκαν να φύγουν χωρίς τα ζώα τους, δεν είναι “δύσκολοι” —

Είναι υπεύθυνοι.

Και η Πολιτεία οφείλει να σταθεί στο ύψος αυτής της ευθύνης.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Δεν έχουν που να κρυφτούν.

Κι όμως πληρώνουν το ίδιο τίμημα.

Μέσα σε έναν δρόμο που έχει διαλυθεί από τον πόλεμο, μια γάτα γέννησε τα μωρά της.

Όχι σε σπίτι.

Όχι σε καταφύγιο.

Όχι σε ένα ασφαλές μέρος.

Σε έναν κρατήρα μέσα στην άσφαλτο.

Γύρω της καπνός.

Σπασμένα κτίρια.

Σίδερα και χαλάσματα.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την καταστροφή, η ζωή επέμεινε.

Η μητέρα γάτα κουλουριάστηκε γύρω από τα τρία νεογέννητα γατάκια της και τα σκέπασε με το σώμα της.

Δεν γνωρίζει γιατί ο κόσμος γύρω της κατέρρευσε.

Δεν γνωρίζει σύνορα.

Δεν γνωρίζει πολιτική.

Δεν γνωρίζει πόλεμο.

Ξέρει μόνο ότι αυτά τα μικρά πλάσματα πρέπει να ζήσουν.

Στους πολέμους μιλάμε πάντα για ανθρώπινες απώλειες.

Αλλά σπάνια μιλάμε για τα σιωπηλά θύματα.

Τα ζώα.

Πλάσματα που δεν αποφάσισαν τίποτα.

Πλάσματα που δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Κι όμως πληρώνουν το ίδιο τίμημα.

Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς μια φωτογραφία.

Είναι μια υπενθύμιση:

Ακόμα και μέσα στα ερείπια του κόσμου, η ζωή συνεχίζει να παλεύει να υπάρξει.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς μια φωτογραφία από έναν πόλεμο.

Είναι μια υπενθύμιση για το ποιοι πληρώνουν πάντα το μεγαλύτερο τίμημα.

Μέσα σε έναν δρόμο που έχει μετατραπεί σε ερείπια, ανάμεσα σε σπασμένο τσιμέντο, σίδερα και καπνό, μια γάτα βρήκε ένα μικρό κοίλωμα στην άσφαλτο.

Έναν κρατήρα από την καταστροφή.

Και μέσα σε αυτό το σημάδι του πολέμου, γέννησε τα μωρά της.

Δεν υπήρχε σπίτι.

Δεν υπήρχε ασφάλεια.

Δεν υπήρχε τίποτα.

Μόνο σκόνη, χαλάσματα και ο θόρυβος ενός κόσμου που καταρρέει.

Κι όμως, εκεί, μέσα σε αυτή την τρύπα στον δρόμο, η ζωή επέμεινε.

Η μητέρα γάτα κουλουριάστηκε γύρω από τα τρία νεογέννητα γατάκια της.

Τα σκέπασε με το σώμα της.

Τα κράτησε ζεστά μέσα στην παγωνιά του φόβου.

Δεν γνωρίζει γιατί κατέρρευσαν τα κτίρια.

Δεν γνωρίζει γιατί ο ουρανός γέμισε καπνό.

Δεν γνωρίζει σύνορα.

Δεν γνωρίζει πολιτική.

Δεν γνωρίζει μίσος.

Ξέρει μόνο ένα πράγμα:

Ότι αυτά τα μικρά πλάσματα είναι η ευθύνη της.

Και ότι το σώμα της είναι η μόνη ασπίδα που έχουν.

Στον κόσμο των ανθρώπων, μιλάμε για στρατηγικές, συμφέροντα, συμμαχίες και νίκες.

Αλλά μέσα στα ερείπια, τα ζώα ζουν μια άλλη πραγματικότητα.

Είναι τα σιωπηλά θύματα των πολέμων.

Δεν αποφάσισαν τίποτα.

Δεν ψήφισαν κανέναν.

Δεν ξεκίνησαν καμία σύγκρουση.

Κι όμως, πεινάνε.

Τρέμουν.

Πεθαίνουν μέσα στα χαλάσματα.

Και μερικές φορές, όπως αυτή η γάτα, προσπαθούν απλώς να προστατεύσουν τη ζωή που μόλις γεννήθηκε.

Η εικόνα αυτή μας θυμίζει κάτι βαθιά ανθρώπινο που συχνά ξεχνάμε:

Η ζωή επιμένει, ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω της καταρρέει.

Αλλά μας θέτει και ένα ερώτημα.

Σε έναν κόσμο όπου μια γάτα μέσα στα ερείπια δείχνει περισσότερη φροντίδα, προστασία και αυταπάρνηση από ό,τι δείχνουν πολλές φορές οι άνθρωποι μεταξύ τους…

Ποιος είναι τελικά ο πραγματικά πολιτισμένος;

Τα ζώα δεν έχουν φωνή για να φωνάξουν στον κόσμο τι συμβαίνει.

Δεν έχουν μικρόφωνα, δεν έχουν κυβερνήσεις, δεν έχουν στρατούς.

Έχουν μόνο τη σιωπή τους.

Και ίσως γι’ αυτό εικόνες σαν κι αυτή, μας αγγίζουν τόσο βαθιά.

Γιατί μέσα σε αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να κρυφτεί:

Οι πόλεμοι των ανθρώπων καταστρέφουν ολόκληρη τη ζωή γύρω τους.

Αν πραγματικά μιλάμε για ανθρωπιά, τότε πρέπει να θυμόμαστε κάτι απλό:

Η συμπόνια δεν έχει σύνορα.

Η ζωή δεν έχει εθνικότητα.

Και ο πόνος δεν ανήκει μόνο στους ανθρώπους.

Μέσα στα ερείπια ενός κόσμου που καταστρέφεται, μια μητέρα γάτα κρατά τα μικρά της ζωντανά.

Και ίσως αυτή η μικρή πράξη αγάπης, να είναι η πιο δυνατή μορφή αντίστασης απέναντι στην καταστροφή.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Δεκάδες Έλληνες πολίτες και περίπου 100 ζώα συντροφιάς, βρίσκονται αυτή τη στιγμή εγκλωβισμένοι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η επιχείρηση «Κιβωτός», που είχε οργανωθεί σε συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών και αεροπορική εταιρεία, δεν πραγματοποιήθηκε, λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων.

Σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, τέτοιου είδους επιχειρήσεις επαναπατρισμού θα έπρεπε να αποτελούν προτεραιότητα και όχι γραφειοκρατικό αδιέξοδο.

Οι πολίτες αυτοί αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα ζώα τους, για να επιστρέψουν μόνοι τους στην Ελλάδα.

Η στάση τους τιμά την κοινωνία.

Η Πολιτεία οφείλει τώρα να ανταποκριθεί στην ευθύνη της και να εξασφαλίσει άμεσα τον επαναπρογραμματισμό της πτήσης.

Η προστασία της ζωής — ανθρώπινης και ζωικής — αποτελεί δείκτη πολιτισμού.

Στο Ντουμπάι βρίσκονται εγκλωβισμένοι δεκάδες Έλληνες πολίτες.

Όχι γιατί δεν μπορούν να φύγουν.

Αλλά γιατί αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα ζώα τους.

Η ειδική πτήση επαναπατρισμού με την κωδική ονομασία «Κιβωτός», που θα έφερνε πίσω στην Ελλάδα ανθρώπους και περίπου 100 ζώα συντροφιάς, αναβλήθηκε την τελευταία στιγμή.

Οι άνθρωποι αυτοί είχαν ήδη κάνει τα πάντα:

Εξετάσεις

Εγγραφα

Εμβόλια

Κλουβιά μεταφοράς

Προετοιμασία αναχώρησης

Και όμως…

Η πτήση δεν πραγματοποιήθηκε.

Σήμερα παραμένουν στο Ντουμπάι.

Μαζί με τα ζώα τους.

Γιατί για αυτούς τα ζώα δεν είναι αποσκευές.

Είναι οικογένεια.

Δεκάδες Έλληνες πολίτες και περίπου 100 ζώα συντροφιάς, παραμένουν εγκλωβισμένοι στο Ντουμπάι επειδή αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα ζώα τους.

Η αναβολή της πτήσης επαναπατρισμού δεν μπορεί να παραμείνει χωρίς άμεση λύση.

Καλούμε το Υπουργείο Εξωτερικών να ολοκληρώσει άμεσα όλες τις διαδικασίες και να εξασφαλίσει την πραγματοποίηση της πτήσης.

Κανείς δεν πρέπει να αναγκαστεί να επιλέξει ανάμεσα στην πατρίδα του και στο ζώο του.

Η ευθύνη πλέον ανήκει στην Πολιτεία.

Η Πολιτεία οφείλει να λύσει άμεσα το πρόβλημα.

Γιατί η ανθρωπιά μιας κοινωνίας, κρίνεται από το πώς αντιμετωπίζει τους πιο αδύναμους.

Και σήμερα οι πιο αδύναμοι περιμένουν.

Κανείς πίσω.

Ούτε άνθρωπος.

Ούτε ζώο.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Μια σημαντική εξέλιξη σημειώνεται για δεκάδες Έλληνες πολίτες, που βρίσκονταν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και αρνούνταν να επιστρέψουν στην Ελλάδα χωρίς τα ζώα τους.

Μετά από συντονισμό του Υπουργείου Εξωτερικών και κατόπιν οδηγιών του Υπουργού Εξωτερικών, οργανώνεται ειδική πτήση επαναπατρισμού από το Ντουμπάι, η οποία θα επιτρέψει την επιστροφή Ελλήνων πολιτών μαζί με τα κατοικίδιά τους.

Η πτήση έχει προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026 και αφορά περίπου 50 Έλληνες πολίτες και αντίστοιχο αριθμό ζώων συντροφιάς, που παρέμεναν στην περιοχή καθώς οι εμπορικές πτήσεις δεν επέτρεπαν τη μεταφορά ζώων.

Η εξέλιξη αυτή προέκυψε μετά από συνεχείς εκκλήσεις πολιτών, καθώς αρκετοί Έλληνες αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα ζώα τους προκειμένου να επιστρέψουν στην πατρίδα.

Η μεταφορά των ζώων θα πραγματοποιηθεί με τήρηση των προβλεπόμενων πρωτοκόλλων ασφάλειας και κτηνιατρικής φροντίδας, ενώ οι ενδιαφερόμενοι πολίτες βρίσκονται σε συντονισμό με την Πρεσβεία της Ελλάδας στο Αμπού Ντάμπι και το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στο Ντουμπάι.

Η υπόθεση αυτή αναδεικνύει την ανάγκη δημιουργίας μόνιμων διαδικασιών επαναπατρισμού πολιτών μαζί με τα ζώα τους σε περιόδους κρίσης, καθώς τα ζώα συντροφιάς αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της οικογένειας.

Η υπόθεση των Ελλήνων στο Ντουμπάι, ανέδειξε ένα σημαντικό κενό στη διαχείριση κρίσεων.

Σε επιχειρήσεις επαναπατρισμού πολιτών, τα ζώα που εξαρτώνται από αυτούς, συχνά παραμένουν εκτός σχεδιασμού.

Αυτό δημιουργεί ένα απαράδεκτο δίλημμα για τους πολίτες:

Να επιστρέψουν στην πατρίδα τους,
ή να εγκαταλείψουν τα ζώα που προστατεύουν.

Η πρόσφατη απόφαση για ειδική πτήση αποτελεί θετική εξέλιξη.

Ωστόσο, πρέπει να αποτελέσει την αρχή μιας νέας πολιτικής που θα προβλέπει:

• Διαδικασίες επαναπατρισμού ζώων συντροφιάς σε περιόδους κρίσης

• Συνεργασία με αεροπορικές εταιρείες για ειδικές μεταφορές ζώων

• Ενσωμάτωση των ζώων στα σχέδια εκκένωσης πολιτών

Γιατί μια σύγχρονη κοινωνία δεν προστατεύει μόνο τους ανθρώπους.

Προστατεύει και τις ζωές που εξαρτώνται από αυτούς.

Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ανάγκη θεσμοθέτησης διαδικασιών, που θα διασφαλίζουν ότι σε περιόδους κρίσης οι πολίτες δεν θα αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τα ζώα τους.

Δεν έφυγαν.

Όχι γιατί δεν μπορούσαν.

Αλλά γιατί δεν εγκατέλειψαν τα ζώα τους.

Δεκάδες Έλληνες στο Ντουμπάι αρνήθηκαν να επιστρέψουν στην πατρίδα χωρίς αυτά.

Και τελικά η λύση βρέθηκε.

Ειδική πτήση θα φέρει πίσω μαζί ανθρώπους και ζώα.

Γιατί τα ζώα συντροφιάς δεν είναι αποσκευές.

Είναι οικογένεια.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ – ΠΙΕΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΏΝ

Η υπόθεση των Ελλήνων στο Ντουμπάι, ανέδειξε ένα σοβαρό θεσμικό κενό.

Σε περιόδους κρίσης, οργανώνονται επιχειρήσεις επαναπατρισμού πολιτών.

Όμως τα ζώα που εξαρτώνται από αυτούς,
μένουν εκτός σχεδιασμού.

Αυτό δεν είναι μόνο πρακτικό πρόβλημα.

Είναι ηθικό και πολιτισμικό ζήτημα.

Τα ζώα συντροφιάς είναι μέλη της οικογένειας.

Και όταν ένας πολίτης καλείται να επιστρέψει στην πατρίδα του, δεν μπορεί να αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη ζωή που έχει αναλάβει να προστατεύει.

Η πρόσφατη απόφαση για ειδική πτήση επαναπατρισμού είναι θετική.

Αλλά πρέπει να αποτελέσει μόνιμο προηγούμενο.

Ζητάμε:

• Θεσμικό πρωτόκολλο επαναπατρισμού ζώων σε περιόδους κρίσης

• Συνεργασία με αεροπορικές εταιρείες για έκτακτη μεταφορά ζώων

• Ενσωμάτωση των ζώων συντροφιάς στα σχέδια εκκένωσης πολιτών

Γιατί μια πολιτισμένη κοινωνία προστατεύει όλες τις ζωές που εξαρτώνται από τον άνθρωπο.

Διαβαστε παρακατω ολο το ιστορικο:

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Σκύλους που μένουν δεμένοι σε αυλές που καίγονται.

Γάτες που ουρλιάζουν κάτω από τα χαλάσματα.

Ζώα που πεθαίνουν αργά από πείνα δίπλα στα σπίτια τους.

Χωρίς νερό.

Χωρίς τροφή.

Χωρίς κανέναν.

Περιμένουν.

Τον άνθρωπο που έφυγε για να σωθεί.

Τον άνθρωπο που ίσως δεν θα γυρίσει ποτέ.

Δεν ξέρουν τι είναι πολιτική.

Δεν ξέρουν τι είναι σύνορα.

Δεν ξέρουν τι είναι θρησκείες.

Ξέρουν μόνο τον πόνο.

Και τον φόβο.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν τους πολέμους.

Οι στρατοί ρίχνουν τις βόμβες.

Αλλά τα ζώα πεθαίνουν, χωρίς να έχουν καμία ευθύνη.

Χωρίς να έχουν καμία φωνή.

Σε κάθε πόλεμο υπάρχουν αθώοι.

Τα ζώα είναι οι πιο αθώοι από όλους.

Και όμως είναι τα πιο ξεχασμένα θύματα.

Ο πόλεμος καίει πόλεις.

Γκρεμίζει σπίτια.

Σκοτώνει ανθρώπους.

Αλλά μέσα στα ερείπια υπάρχουν και άλλες ζωές.

Σκύλοι που περιμένουν δεμένοι σε αυλές που δεν υπάρχουν πια.

Γάτες που ψάχνουν τους ανθρώπους τους μέσα στα χαλάσματα.

Ζώα που πεθαίνουν από πείνα δίπλα στα σπίτια τους.

Δεν ξέρουν τι είναι πόλεμος.

Δεν ξέρουν τι είναι μίσος.

Δεν ξέρουν τι είναι σύνορα.

Ξέρουν μόνο ότι έμειναν μόνα.

Οι άνθρωποι ξεκινούν τους πολέμους.

Οι άνθρωποι αποφασίζουν τη βία.

Αλλά οι βόμβες πέφτουν πάνω σε κάθε μορφή ζωής.

Και τα ζώα… πεθαίνουν, για έναν πόλεμο που δεν καταλαβαίνουν.

Σε κάθε πόλεμο μιλάμε για ανθρώπινες απώλειες.

Για πόλεις που καταστράφηκαν.

Για οικογένειες που ξεριζώθηκαν.

Όμως υπάρχει μια τραγωδία, που σχεδόν κανείς δεν αναφέρει.

Τα ζώα.

Εκατομμύρια ζώα εγκαταλείπονται σε εμπόλεμες περιοχές.

Δεμένα σε αυλές.

Κλεισμένα σε σπίτια.

Χαμένα μέσα σε κατεστραμμένες πόλεις.

Δεν έχουν καταφύγια.

Δεν έχουν ανθρωπιστικούς διαδρόμους.

Δεν έχουν κανέναν να τα προστατεύσει.

Κι όμως, είναι ζωντανά πλάσματα με πόνο, φόβο και ανάγκη για ζωή.

Η αξία της ζωής δεν εξαρτάται από το είδος.

Η ζωή είναι ζωή.

Και σε κάθε πόλεμο, τα ζώα είναι τα πιο σιωπηλά και ξεχασμένα θύματα.

Video: George Pele Nakopoulos

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Το 1945, ο George Orwell έγραψε ένα μικρό βιβλίο που υποτίθεται μιλούσε για ζώα σε μια φάρμα.

Αλλά δεν ήταν παραμύθι – ήταν προφητεία.

Η «Φάρμα των Ζώων» είναι η ιστορία μιας επανάστασης που ξεκινάει με όνειρα ελευθερίας, ισότητας, δικαιοσύνης – και καταλήγει σε δικτατορία χειρότερη από αυτή που ανέτρεψε.

Τα ζώα της φάρμας εξεγείρονται εναντίον του ανθρώπου, του καταπιεστή τους, και δημιουργούν μια κοινωνία όπου «όλα τα ζώα είναι ίσα».

Αλλά σιγά-σιγά, τα γουρούνια – αυτοί που ανέλαβαν την ηγεσία – αρχίζουν να αλλάζουν τους κανόνες.

Μέχρι που η φράση γίνεται:

«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από άλλα».

Και ξαφνικά, οι απελευθερωτές γίνονται τύραννοι.

Σας θυμίζει κάτι;

Κοίτα γύρω σου σήμερα.

Κοίτα τις επαναστάσεις που έγιναν για ελευθερία και κατέληξαν σε δικτατορίες.

Κοίτα τα κινήματα που ξεκίνησαν για δικαιοσύνη και κατέληξαν σε διαφθορά.

Κοίτα τους ηγέτες που ανέβηκαν υποσχόμενοι «δύναμη στο λαό» και τώρα ζουν σε παλάτια ενώ ο λαός πεινάει.

Τα γουρούνια της Φάρμας δεν ήταν απλά χαρακτήρες – ήταν τύποι.

Ο Ναπολέων, το γουρούνι-δικτάτορας, είναι κάθε πολιτικός που χρησιμοποιεί την εξουσία για να εξυπηρετήσει τον εαυτό του.

Ο Squealer, το προπαγανδιστικό γουρούνι, είναι κάθε μέσο ενημέρωσης που διαστρεβλώνει την αλήθεια για να υπηρετήσει τους ισχυρούς.

Τα πρόβατα που επαναλαμβάνουν ασταμάτητα slogans χωρίς να σκέφτονται – «Τέσσερα πόδια καλό, δύο πόδια κακό» – είναι κάθε άνθρωπος που ακολουθεί τυφλά ό,τι του πουν τα media, τα κόμματα, οι influencers, χωρίς να αμφισβητήσει τίποτα.

Και ο Boxer, το άλογο;

Ο Boxer είναι ο εργάτης, ο καλός άνθρωπος που δουλεύει μέχρι θανάτου πιστεύοντας ότι «θα πάνε όλα καλά αν δουλέψω πιο σκληρά», «ο Ναπολέων πάντα έχει δίκιο».

Και στο τέλος τι γίνεται;

Όταν δεν μπορεί πια να δουλέψει, τον στέλνουν στο σφαγείο.

Και τα άλλα ζώα;

Ούτε καν καταλαβαίνουν τι έγινε – τους λένε ότι πήγε σε νοσοκομείο και το πιστεύουν.

Αυτό δεν το ζούμε κάθε μέρα;

Δεν βλέπουμε ανθρώπους να δουλεύουν μέχρι εξάντλησης για ένα σύστημα που τους απορρίπτει τη στιγμή που δεν είναι πια χρήσιμοι;

Δεν βλέπουμε την προπαγάνδα να μας λέει ότι «όλα είναι καλά» ενώ γύρω μας καταρρέουν;

Ο Orwell κατάλαβε κάτι βασικό:

Η επανάσταση δεν αποτυγχάνει επειδή οι ιδέες της ήταν λάθος – αποτυγχάνει επειδή η εξουσία διαφθείρει.

Και διαφθείρει πάντα.

Όσο ευγενείς κι αν είναι οι στόχοι στην αρχή, όσο ειλικρινείς κι αν είναι οι ηγέτες, η εξουσία τους αλλάζει.

Η Φάρμα των Ζώων δεν είναι ιστορία για το παρελθόν – είναι καθρέφτης για το παρόν.

Είναι κάθε κυβέρνηση που υπόσχεται αλλαγή και φέρνει περισσότερη καταπίεση.

Κάθε σύστημα που λέει «δουλεύουμε για σας» ενώ σας εκμεταλλεύεται.

Κάθε ιδεολογία που αρχίζει με «ελευθερία» και καταλήγει σε «υπακοή».

Ο Orwell μας προειδοποίησε.

Και εμείς;

Εμείς συνεχίζουμε να ζούμε στη Φάρμα, να δουλεύουμε σαν τον Boxer, να επαναλαμβάνουμε slogans σαν τα πρόβατα, να πιστεύουμε τον Squealer – και να αναρωτιόμαστε γιατί τα πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.

Και το τελευταίο σκηνικό του βιβλίου;

Τα ζώα κοιτάζουν μέσα από το παράθυρο και βλέπουν τα γουρούνια να κάθονται με τους ανθρώπους, να πίνουν, να γελάνε.

Και δεν μπορούν πια να ξεχωρίσουν ποιος είναι γουρούνι και ποιος άνθρωπος.

Γιατί στο τέλος, δεν έχει σημασία ποιος κάθεται στην εξουσία – αν το σύστημα είναι το ίδιο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Ο Orwell το είδε το 1945 και έγραψε το βιβλίο.

Εμείς το 2026, δεν χρειάζεται να διαβάσουμε το βιβλίο, το ζούμε…

Κωνσταντίνος Ζωχιος

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος είναι μια γλώσσα που όλοι καταλαβαίνουν.

Ακόμα και τα ζώα.

Γατούλες που παρακολουθούν τους βομβαρδισμούς, από τις ταράτσες κατεστραμμένων κτιρίων.

Σιωπηλοί μάρτυρες μιας ανθρώπινης τρέλας,
που δεν διάλεξαν ποτέ.

Ο πόλεμος δεν σκοτώνει μόνο ανθρώπους.

Σκοτώνει σιωπηλά βλέμματα.

Σκοτώνει εμπιστοσύνη.

Σκοτώνει αθωότητα.

Και πάνω στις ταράτσες των κατεστραμμένων κτιρίων,
μικρές γάτες κοιτούν τον ουρανό,
καθώς πέφτουν οι βόμβες.

Δεν ξέρουν γιατί.

Ξέρουν μόνο τον φόβο.

Ο πόλεμος δεν κάνει διακρίσεις.

Ο φόβος είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν όλοι.

Ακόμα και οι γάτες, που κοιτούν τους βομβαρδισμούς από τις ταράτσες των ερειπίων.

Δεν ξεχωρίζει φωνές, ζωές, ή καρδιές.

Ο φόβος είναι μια γλώσσα που όλοι καταλαβαίνουν.

Την καταλαβαίνουν οι άνθρωποι, που τρέχουν να σωθούν μέσα στα χαλάσματα.

Την καταλαβαίνουν και τα ζώα, που μένουν πίσω, χαμένα μέσα στον θόρυβο των εκρήξεων.

Σε κατεστραμμένες γειτονιές, πάνω στις ταράτσες μισογκρεμισμένων κτιρίων, μικρές γάτες κοιτούν τον ουρανό καθώς πέφτουν οι βόμβες.

Δεν ξέρουν τι είναι ο πόλεμος.

Δεν ξέρουν γιατί συμβαίνει.

Ξέρουν μόνο τον τρόμο.

Τον εκκωφαντικό ήχο που σκίζει τη νύχτα.

Τη γη που τρέμει κάτω από τα πόδια τους.

Την πείνα, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη.

Τα ζώα είναι τα πιο σιωπηλά θύματα των πολέμων.

Δεν έχουν σύνορα να περάσουν.

Δεν έχουν φωνή να ακουστεί.

Δεν έχουν επιλογή να φύγουν.

Κι όμως συνεχίζουν να κοιτούν τον κόσμο με τα ίδια αθώα μάτια, μέσα σε έναν εφιάλτη που δεν διάλεξαν ποτέ.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Και καμία αθωότητα δεν πρέπει να χάνεται μέσα στη βία.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ