Είναι από εκείνες τις στιγμές που η γλώσσα μοιάζει φτωχή.

Σαν να μην επαρκεί για να κρατήσει το βάρος της απουσίας, το μέγεθος της προσφοράς, το αποτύπωμα μιας ζωής που δεν ήταν απλώς μεγάλη.

Ηταν ανεπανάληπτη.

Η Μαρινέλλα δεν υπήρξε απλώς μια σπουδαία ερμηνεύτρια.

Υπήρξε ένα ολόκληρο σύμπαν συναισθημάτων.

Μια φωνή που δεν τραγουδούσε απλώς νότες.

Τραγουδούσε ζωές.

Και πώς να αποχαιρετήσεις κάτι που έχει ριζώσει μέσα σου;

Γιατί η Μαρινέλλα δεν ήταν «κάποια που ακούγαμε».

Ήταν εκείνη που μας συντρόφευε όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε.

Στις χαρές που ξεχείλιζαν και στις λύπες, που δεν έβρισκαν λέξεις.

Ήταν η φωνή που έντυσε τις πιο προσωπικές μας στιγμές και τις έκανε κοινές.

Ανθρώπινες.

Αληθινές.

Δεν ήταν μόνο η δύναμη της φωνής της — αν και αυτή ήταν συγκλονιστική.

Ήταν η αλήθεια της.

Δεν ερμήνευε απλώς.

Κατέθετε ψυχή.

Κάθε τραγούδι της ήταν μια εξομολόγηση χωρίς φίλτρα.

Ένας καθρέφτης, που μας ανάγκαζε να κοιταχτούμε.

Να θυμηθούμε.

Να νιώσουμε.

Να λυγίσουμε — και μετά να σταθούμε ξανά όρθιοι.

Ήταν Κυρία.

Με Κάπα Κεφαλαίο.

Και αυτή η λέξη, όσο κι αν την χρησιμοποιούμε συχνά, στην περίπτωσή της αποκτά το πραγματικό της βάρος.

Κυρία στη σκηνή — με εκείνη τη μοναδική επιβλητικότητα που δεν επέβαλλε, αλλά σε καθήλωνε.

Κυρία στη ζωή — με αξιοπρέπεια που δεν λύγιζε, με ήθος που δεν διαπραγματευόταν.

Κυρία στην ψυχή — με ευαισθησία που δεν φοβήθηκε ποτέ να εκτεθεί.

Δεν ακολούθησε το ρεύμα.

Το διαμόρφωσε.

Δεν ζήτησε εύκολες κορυφές.

Ανέβηκε εκεί όπου λίγοι μπορούν να φτάσουν — με κόπο, με αλήθεια, με συνέπεια.

Και γι’ αυτό δεν έγινε απλώς επιτυχημένη.

Έγινε διαχρονική.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που αγαπιούνται για μια εποχή.

Και υπάρχουν εκείνοι που γίνονται κομμάτι της ιστορίας.

Η Μαρινέλλα ανήκει στους δεύτερους.

Σ’ αυτούς που δεν χωρούν σε χρονολογίες, γιατί ξεπερνούν τον χρόνο.

Σήμερα, όμως, δεν στεκόμαστε μόνο απέναντι σε ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο.

Στεκόμαστε απέναντι σε μια απώλεια, που μοιάζει προσωπική για όλους.

Γιατί, με έναν ανεξήγητο τρόπο, νιώθουμε πως χάνουμε κάτι δικό μας.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μέτρο της αξίας της:

Οτι κατάφερε να γίνει κομμάτι της καρδιάς ενός ολόκληρου λαού.

Δεν φεύγουν έτσι οι άνθρωποι αυτοί.

Δεν «λείπουν».

Μετακινούνται.

Από τη σκηνή στη μνήμη.

Από το παρόν στην αιωνιότητα.

Θα τη συναντάμε εκεί που δεν το περιμένουμε:

Σε μια μελωδία, που θα ξεκινήσει τυχαία και θα μας κόψει την ανάσα.

Σε έναν στίχο, που θα μας θυμίσει ποιοι είμαστε

Σε μια νύχτα, που θα ζητά παρηγοριά και θα τη βρίσκει στη φωνή της.

Γιατί η φωνή της δεν σβήνει.

Έχει ήδη περάσει στο άυλο, στο άφθαρτο.

Και εκεί… δεν υπάρχει τέλος.

Ίσως το πιο δύσκολο σήμερα, είναι να δεχτούμε ότι δεν θα τη δούμε ξανά στη σκηνή.

Ότι δεν θα υπάρξει άλλη, εκείνη η στιγμή που τα φώτα θα χαμηλώνουν και θα εμφανίζεται — επιβλητική, αυθεντική, αληθινή.

Αλλά, στην πραγματικότητα, δεν μας στερήθηκε.

Μας χαρίστηκε για πάντα.

Γιατί άφησε πίσω της κάτι που δεν μπορεί να χαθεί:

Την ουσία.

Την ουσία της τέχνης.

Την ουσία της ανθρώπινης έκφρασης.

Την ουσία του να ζεις με πάθος, με αξιοπρέπεια, με ψυχή.

Και κάπου εδώ, τα λόγια σταματούν να έχουν σημασία.

Γιατί ό,τι κι αν πούμε, θα είναι λίγο μπροστά σε αυτό που υπήρξε.

Γι’ αυτό δεν θα πούμε «αντίο».

Δεν ταιριάζει.

Δεν της αξίζει.

Δεν είναι αληθινό.

Θα πούμε ένα μεγάλο, βαθύ «ευχαριστώ».

Για όσα μας έδωσε.

Για όσα μας έμαθε, χωρίς να μιλήσει.

Για όσα μας έκανε να νιώσουμε.

Γιατί οι θρύλοι δεν πεθαίνουν.

Γίνονται Φως.

Γίνονται Πυξίδα.

Γίνονται εκείνη η σιωπηλή δύναμη, που σε κρατά, όταν όλα μοιάζουν να καταρρέουν.

Και η Μαρινέλλα… δεν έφυγε.

Έμεινε.

Μα εσύ… ποτέ, ποτέ να μην χαθείς από τη ζωή μας.

Γιατί δεν είσαι απλώς μια φωνή που σίγησε.

Είσαι η φωνή, που έμαθε στις καρδιές μας να μιλούν.

Είσαι οι στιγμές που ζήσαμε μέσα από τα τραγούδια σου, τα δάκρυα που κύλησαν χωρίς ντροπή, τα χαμόγελα που γεννήθηκαν μέσα από τη λύπη.

Δεν σε κρατάμε μόνο στη μνήμη.

Σε κουβαλάμε μέσα μας.

Σε κάθε στίχο που ψιθυρίζουμε, σε κάθε μελωδία που μας βρίσκει απροετοίμαστους, σε κάθε νύχτα που ζητά παρηγοριά και τη βρίσκει σε σένα.

Μα εσύ… μην χαθείς.

Μείνε εκεί που πάντα ήσουν.

Μέσα στην ψυχή μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ.

Γίνονται Φως, γίνονται Ανάσα, γίνονται Αιωνιότητα.

ΑΘΑΝΑΤΗ ΛΑΤΡΕΜΕΝΗ ΜΑΣ ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Άνθρωποι που έφυγαν… ζώα που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν…

Και μαζί, ένα κομμάτι από την ψυχή μας που μοιάζει να ραγίζει.

Η απώλεια της Μαρινέλλας, δεν είναι απλώς το τέλος μιας ζωής.

Είναι το σβήσιμο μιας φωνής που μας συνόδευε, μας ένωνε, μας κρατούσε.

Και την ίδια στιγμή, εκεί έξω, συνεχίζεται μια άλλη σιωπηλή τραγωδία:

Ζώα που υποφέρουν, που κακοποιουνται, που βασανίζονται, που θανατώνονται, που εγκαταλείπονται, που δεν πρόλαβαν ποτέ να αγαπηθούν.

Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε «καλό μήνα» και να είναι αλήθεια.

Μακάρι να ήταν όλα μια κακόγουστη πρωταπριλιάτικη φάρσα.

Όμως δεν είναι.

Και ίσως αυτό που μας μένει…

Δεν είναι μόνο η θλίψη.

Είναι η ευθύνη.

Να μη συνηθίσουμε την απώλεια.

Να μη δεχτούμε τη βία σαν κάτι «καθημερινό».

Να μη σωπάσουμε.

Γιατί κάθε ζωή που χάνεται — ανθρώπινη ή ζωική — είναι ένας κόσμος που δεν θα ξαναυπάρξει ποτέ.

Και αυτό… δεν είναι ποτέ αστείο.

Ο Απρίλης μπήκε φέτος με έναν τρόπο που δεν του αξίζει.

Όχι με φως, όχι με ελπίδα, όχι με την αναγέννηση που συμβολίζει η Ανοιξη — αλλά με ένα βάρος που μοιάζει να πλακώνει την ψυχή.

Αν υπήρχε έστω και μια στιγμή που θα θέλαμε να πιστέψουμε σε ένα πρωταπριλιάτικο ψέμα, θα ήταν αυτή.

Να ξυπνήσουμε και να μας πουν πως όλα ήταν μια κακόγουστη φάρσα.

Πως κανείς δεν χάθηκε.

Πως κανένα ζώο δεν βασανίστηκε.

Πως η φωνή που αγαπήσαμε, δεν σίγησε.

Αλλά δεν είναι ψέμα.

Είναι μια πραγματικότητα που πονά.

Και όσο κι αν προσπαθούμε να την απωθήσουμε, επιστρέφει — πιο έντονη, πιο σκληρή, πιο αμείλικτη.

Ζούμε σε μια περίοδο, όπου οι απώλειες μοιάζουν να διαδέχονται η μία την άλλη, χωρίς ανάσα.

Άνθρωποι φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους κενά που δεν γεμίζουν.

Και μαζί τους, καθημερινά, αμέτρητα ζώα υποφέρουν, κακοποιούνται, εγκαταλείπονται, πεθαίνουν σιωπηλά.

Δύο κόσμοι, που θα έπρεπε να προστατεύονται, να συνυπάρχουν με σεβασμό, μοιάζουν να καταρρέουν, κάτω από την ίδια αδιαφορία.

Η απώλεια της Μαρινέλλας δεν είναι απλώς μια είδηση.

Δεν είναι ένας τίτλος.

Είναι ένα ρήγμα μέσα μας.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν είναι απλώς παρουσίες.

Είναι σημεία αναφοράς.

Είναι φωνές που ντύνουν τις στιγμές μας, που μας συντροφεύουν στα δύσκολα και στα όμορφα.

Μεγαλώνουμε μαζί τους, τους κουβαλάμε μέσα μας, και κάπως, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γίνονται κομμάτι της προσωπικής μας ιστορίας.

Και όταν φεύγουν, δεν φεύγουν μόνο εκείνοι.

Παίρνουν μαζί τους μνήμες, εποχές, συναισθήματα.

Μας αναγκάζουν να κοιτάξουμε τον χρόνο κατάματα.

Να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστα είναι όλα.

Την ίδια στιγμή όμως, υπάρχει μια άλλη απώλεια — πιο σιωπηλή, πιο αόρατη για πολλούς, αλλά εξίσου τραγική.

Είναι τα ζώα.

Αυτές οι ζωές, που δεν έχουν φωνή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Που εξαρτώνται από εμάς, από τη δική μας ηθική, από τη δική μας ανθρωπιά.

Και τι κάνουμε;

Τα κακοποιούμε.

Τα εγκαταλείπουμε.

Τα αντιμετωπίζουμε σαν αντικείμενα μιας χρήσης.

Τα σκοτώνουμε — άμεσα ή έμμεσα, με τη σιωπή μας.

Κάθε τέτοια πράξη, είναι μια ήττα.

Όχι μόνο για το ζώο που υποφέρει, αλλά για την ίδια την κοινωνία.

Γιατί μια κοινωνία που ανέχεται τη βία απέναντι στους πιο αδύναμους, είναι μια κοινωνία που έχει ήδη αρχίσει να καταρρέει ηθικά.

Και εδώ βρίσκεται το πιο επικίνδυνο σημείο:

Η συνήθεια.

Συνηθίζουμε τις ειδήσεις.

Συνηθίζουμε τις εικόνες.

Συνηθίζουμε τον πόνο.

Μια κακοποίηση ζώου, γίνεται «άλλη μία περίπτωση».

Ένας θάνατος, γίνεται «μία ακόμα απώλεια».

Και κάπως έτσι, το ασύλληπτο γίνεται καθημερινό.

Το αδιανόητο γίνεται αποδεκτό.

Αυτό είναι που πρέπει να μας τρομάζει περισσότερο.

Όχι μόνο η βία — αλλά η ανοχή μας σε αυτήν.

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδέτερη.

Είναι στάση.

Είναι επιλογή.

Και πολλές φορές, είναι συνενοχή.

Δεν μπορούμε να φέρουμε πίσω όσους χάθηκαν.

Δεν μπορούμε να αναιρέσουμε τον πόνο που ήδη συνέβη.

Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.

Θα συνεχίσουμε να προσπερνάμε;

Θα συνεχίσουμε να λέμε «δεν είναι δική μου δουλειά»;

Θα συνεχίσουμε να ζούμε σαν να μην συμβαίνει τίποτα;

Ή θα σταθούμε απέναντι σε αυτό που μας πληγώνει και θα πούμε:

«Ως εδώ»;

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στους «άλλους».

Δεν είναι μόνο θέμα νόμων, αρχών ή οργανισμών.

Είναι θέμα προσωπικής στάσης.

Είναι η επιλογή του καθενός μας, να μη γυρίσει το βλέμμα αλλού.

Να μιλήσει.

Να δράσει.

Να προστατεύσει.

Γιατί κάθε ζωή έχει αξία.

Κάθε ζώο που υποφέρει, δεν είναι «κάτι μικρό».

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος που βιώνει πόνο.

Κάθε άνθρωπος που φεύγει, δεν είναι «μία απώλεια ακόμα».

Είναι μια ιστορία που τελείωσε.

Και εμείς βρισκόμαστε κάπου στη μέση.

Μάρτυρες.

Και ταυτόχρονα υπεύθυνοι.

Ο Απρίλης θα μπορούσε να είναι μήνας Αναγέννησης.

Και ίσως, παρά το σκοτάδι, μπορεί ακόμα να γίνει.

Όχι επειδή θα αλλάξει κάτι μαγικά.

Αλλά επειδή μπορούμε να αλλάξουμε εμείς.

Να γίνουμε πιο ευαίσθητοι.

Πιο ενεργοί.

Πιο ανθρώπινοι — με την ουσιαστική έννοια της λέξης.

Να τιμήσουμε όσους χάθηκαν, όχι μόνο με λόγια, αλλά με πράξεις.

Να κάνουμε τον πόνο αφετηρία.

Όχι τέλος.

Να δώσουμε φωνή σε όσους δεν έχουν.

Γιατί αν υπάρχει κάτι που μπορεί να σταθεί απέναντι σε αυτή τη βαριά πραγματικότητα, δεν είναι η άρνηση.

Είναι η συνείδηση.

Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε μέσα από όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτό:

Να μη συνηθίσουμε ποτέ.

Να μη δεχτούμε ποτέ ότι η βία είναι «μέρος της ζωής».

Να μη πάψουμε να νιώθουμε.

Γιατί τη στιγμή που θα πάψουμε να πονάμε για τον άλλον — άνθρωπο ή ζώο —
θα έχουμε χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε απώλεια.

Θα έχουμε χάσει την ίδια μας την ανθρωπιά.

Και αυτό… δεν πρέπει να το επιτρέψουμε ποτέ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ