Αμέλεια, υπερβολική άνεση στη χρήση βεγγαλικών και εορταστικά παιχνίδια…

Η υπόγεια αίθουσα;

Οι ερευνητές θα αποφανθούν.

Το πένθος είναι βαρύ…

Η τραγωδία Crans-Montana σε αφήνει άφωνο.

Αυτές οι λέξεις που κανονικά βοηθούν να έχουν νόημα τα πράγματα, αλλά που μπροστά σε συγκεκριμένες ειδήσεις, φαίνονται άχρηστες.

Ζωές έσπασαν ξαφνικά.

Οικογένειες που ξυπνούν σε έναν κόσμο που δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος.

Έργα, όνειρα, αγκαλιές που έμειναν να κρέμονται στη σιωπή.

Τέτοιες στιγμές φαίνεται να σταματάει ο χρόνος.

Συνειδητοποιούμε πόσο εύθραυστη είναι η ζωή, πόσα θεωρούμε δεδομένα μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή.

Μια μέρα σαν τις πολλές, τόπος ομορφιάς και γαλήνης, μετατράπηκε σε θέατρο πόνου που διασχίζει σύνορα, γλώσσες και αποστάσεις.

Ο πόνος δεν χρειάζεται να εξηγηθεί:

Μπορεί να γίνει αισθητός και υπονοεί ακόμα και σε εκείνους που παρατηρούν από μακριά.

Γιατί όταν συμβαίνει κάτι τόσο δραματικό, δεν έχει να κάνει ποτέ μόνο με το ποιος εμπλέκεται άμεσα.

Μας αφορά όλους.

Μας θυμίζει ότι συνδεόμαστε μεταξύ μας με ένα αόρατο νήμα, φτιαγμένο από ενσυναίσθηση, ανθρωπιά, σεβασμό.

Σκέφτομαστε τις οικογένειες που σήμερα αναζητούν αδύνατες απαντήσεις, σε εκείνες που πρέπει να βρουν τη δύναμη να συνεχίσουν παρόλο που νιώθουν ένα κενό που δεν μπορούν να καλύψουν τα λόγια.

Σκεφτομαστε εκείνους που αντιμετωπίζουν τη σιωπή των δωματίων.

Εκείνους που κολλάνε φωτογραφίες, αναμνήσεις, αντικείμενα που ξαφνικά γίνονται ό,τι απέμεινε.

Αυτές τις στιγμές δεν χρειάζονται μεγάλες ομιλίες, αλλά παρουσία, ακρόαση, σεβασμό.

Ακόμα και μια σκέψη, μια προσευχή, μια σιωπηλή χειρονομία μπορούν να γίνουν μια μορφή πραγματικής εγγύτητας.

Την ειλικρινή μας συμπάθεια, τη βαθύτατη θλίψη και την αλληλεγγύη μας προς όλους όσους επλήγησαν από αυτή την τραγωδία.

Είθε αυτοί που υποφέρουν να βρουν παρηγοριά στην αγάπη των κοντινών τους, και η μνήμη εκείνων που δεν είναι πια μαζί μας να συνεχίσει να ζει στις χειρονομίες, τα λόγια και στις καρδιές όσων παραμένουν.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ