Ε.Ε., ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΕΤΑΙΡΟΙ ΚΑΙ ΜΚΟ

Οι μη κυβερνητικες οργανωσεις βγήκαν στην επιφάνεια της γης, τη στιγμή που το κεφάλαιο επιτύγχανε τη διεθνοποίησή του σε βάρος των μισθωτών σκλάβων και που το κράτος μπορούσε επιτέλους να αποβάλει το αβάσταχτο φορτίο του κοινωνικού του μύθου (απαλλασσόμενο από μεγάλο μέρος των παροχών και της γραφειοκρατίας που τις διεκπεραίωνε) και να στραφεί σε πιο αποτελεσματικές επενδύσεις ελέγχου, καταπίεσης και εξόντωσης: Οπλα, μπάτσοι, φυλακές, καταστολή.

…Κι εδώ έρχονται οι μη κυβερνητικοί υπηρέτες που –με χαμηλό κόστος τώρα, αλλά εγγράφοντας υποθήκη για την προσωπική τους αναρρίχηση και κέρδη και άμεσα και στο μέλλον– θα συντηρήσουν για όσο χρειάζεται τα προσχήματα του “κοινωνικού κράτους” και του “κράτους δικαίου”.

Το κράτος και τα αφεντικά επιτυγχάνουν τους στόχους τους με χαμηλές σχετικά επιχορηγήσεις, από τη στιγμή που το κύριο βάρος το επωμίζονται οι ίδιοι οι παλαιοί και νέοι δικαιούχοι των χαμένων παροχών, είτε προσφέροντας δωρεάν ή φτηνή εργασία, είτε συνεισφέροντας οικονομικά από το υστέρημά τους (εθελοντισμός).

Οι ΜΚΟ αναβαθμίζονται, αναλαμβάνοντας διατεταγμένη υπηρεσία “κοινωνίας των πολιτών” και γίνονται απαραίτητες για όλες τις βρωμοδουλειές στο εσωτερικό και στο εξωτερικό… Και η πυραμίδα των μη κυβερνητικών υπηρετών βρίσκει το επιστέγασμά της στον ρόλο που τους ανατίθεται στο πλαίσιο των νεοαποικιακών επεμβάσεων: Προπομποί στρατιωτικών επιδρομών, φωλιές κατασκόπων, διοχετευτές χρηματοδοτήσεων της CIA για πορτοκαλί επαναστάσεις, κοντολογίς γατούλες με πολύ κοφτερά δόντια.

…Και όλα αυτά έναντι αδρής αμοιβής, που συχνά-πυκνά ξεκοκαλίζει το μεγαλύτερο μέρος κάποιας σεμνότυφα αυτοαποκαλούμενης “βοήθειας”.

ΜΚΟ και “φιλοζωία”

Το μέγεθος του εγκλήματος άρχισε να γίνεται αντιληπτό με την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.
Στη προσπάθεια νεοταξικού εκδυτικισμού και εκσυγχρονισμού των ελληνικών πόλεων, αρωγός η Ε.Ε., προαναγγέλλοντας μεγάλες επιδοτήσεις, με σκοπό το μάζεμα των “αδέσποτων” από τους δρόμους των πόλεων και τη στείρωση τους.

Παράλληλα άρχισαν να καταγγέλλονται σωρηδόν “απαγωγές” αδέσποτων και pet trafficking σε χώρες της Ε.Ε. Το χρήμα από την Ε.Ε. επέτρεπε τη χρηματοδότηση και “φιλοζωικών” ΜΚΟ, με σκοπό την προστασία και περισυλλογη των αδέσποτων. Που τελικά κατέληγαν και καταλήγουν??? Σε εργαστήρια πειραμάτων της Ευρώπης και σε εργοστάσια επεξεργασίας γούνας γάτας και σκύλου???

Ειναι τεραστια τα ερωτηματα και φυσικα δεν υπαρχουν επισημες απαντησεις απο το κρατος και τους φορεις… Και αυτο γιατι δεν εχει γινει ποτε επισημη καταγραφη τους, οπως και η ιχνηλασιμοτητα τους εντος και εκτος Ελλαδας.

Μήπως επωνυμίες που παραπέμπουν σε παραδείσους, έχουν στόχο να εξαπατήσουν αφελείς φιλοζωους και να εφοδιάσουν τα άτυχα κατοικίδια με “εισιτήριο μιας διαδρομής”, κατευθείαν για τα κολαστήρια των εργαστηρίων???

Ο αριθμός των ζώων που διοχετευονται μεσω pet trafficking από την Ελλάδα, υπολογίζεται σε 7.000 το χρόνο, με κόστος 200 – 600 ευρώ ανά ζώο. Το κέρδος βεβαίως είναι πολλαπλάσιο.

Το 2003 και ενώ η Ελλάδα αναλάμβανε τη προεδρία της Ε.Ε. τα σκυλιά και οι γάτες του Εθνικου κήπου και του Ζαππείου βρέθηκαν νεκρά από δηλητήριο. Κάποιοι σκέφτηκαν φαίνεται ότι οι δυτικοί πολιτισμένοι ηγέτες δεν θα άντεχαν να βλέπουν τους γάτους μας και τους σκύλους μας να λιάζονται νωχελικά στο ήλιο. Ετσι, με μια άνευ προηγουμένου βαρβαρότητα τα ζώα δηλητηριάστηκαν!

Ακολούθησε μεγάλη συγκέντρωση διαμαρτυρίας από φιλοζωους.

Κατά τη περίοδο 2002-2004 κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών, οι καταγγελίες για περιπτώσεις εξαφάνισης, δηλητηρίασης και θανάτωσης των ζώων ήταν πάμπολλες.

Mέχρι 1.445 δολάρια για ένα ημίαιμο

Συμφωνα με στοιχεια που προκυπτουν απο ερευνα που εχει γινει στην Ε.Ε. τουλαχιστον την τελευταια 20ετια, τα ημίαιμα (μπάσταρδα) σκυλιά, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, χρεώνονται με πολύ υψηλές τιμές. Με την εκτροφή τους επιτυγχάνεται “προϊόν” από 12 μέχρι 33 κιλά, που χαρακτηρίζεται από το στρογγυλό (βαρελοειδές) στέρνο και πόδια κοντύτερα από το “μοντέλο” hound.

Η τιμή τους ξεκινάει από 605 δολάρια και φτάνει στα 1.445, ενώ επιβαρύνεται με 200 δολάρια για την εκπαίδευσή τους…, ώστε να είναι συνεργάσιμα στο βασανισμό τους στα εργαστήρια πειραμάτων…

Η οικιακή κοντότριχη (κοινή ευρωπαϊκή) γάτα που “παράγεται” στα εκτροφεία της Harlan, προέρχεται από τα εκτροφεία της εταιρείας στην Ολλανδία.

Τα “προϊόντα”, περνούν από ένα ανάλογο -προς αυτό των σκύλων- πρόγραμμα κοινωνικοποίησης, προκειμένου να διευκολύνεται ο χειρισμός τους από το προσωπικό των πειραματικών εργαστηρίων.

Η τιμή της γάτας είναι συνάρτηση της ηλικίας της. Ξεκινάει από 450 δολάρια και φτάνει τα 745 (“διαπραγματεύσιμη” τιμή ισχύει για γάτες πάνω από 3 ετών).

Πολλές εταιρείες εκτροφής πειραματόζωων δηλώνουν ότι τα ημίαιμα ζώα με τα οποία εφοδιάζουν τους πελάτες τους προέρχονται από “τυχαία πηγή”, δηλαδή είναι προϊόντα που αγοράστηκαν από μεσίτες.

Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η εμπορία και η χρήση ημίαιμων ζώων, υπονοεί ότι αυτά δεν έχουν ειδικά εκτραφεί, γεγονός που επιβεβαιώνεται και από δημοσιευμένες εργασίες (στις οποίες υποχρεωτικά αναφέρεται η προέλευση των ζώων που χρησιμοποιήθηκαν), ενώ πλήθος επιστημονικών δημοσιεύσεων αναφέρει τη χρήση μεγάλου αριθμού ημίαιμων σκύλων σε πειράματα στην Αμερική, στην Ιαπωνία, στη Γερμανία, ακόμη και στην Ελλάδα.

Σήμερα, λοιπόν, όλοι αυτοί καθε χρονο γιορτάζουν την ημέρα των ζώων, βαζουν τα καλά τους και βγαινουν να μας πουν πόσο ανάγκη τους έχουν… τα αδέσποτα…

Το ζήτημα των ζώων είναι αδιάρρηκτα συνδεμένο με τις ομάδες που διώκονται και καταστέλλονται σε προτεραιότητα,προσφυγες, μετανάστες, τοξικοεξαρτημένοι κλπ.

Τα ζώα όπως κι οι παραπάνω άνθρωποι είναι οι παρίες που πρέπει να ξεκαθαριστούν ή να κανονικοποιηθούν, αρνούμενοι τις φυσικές τους λειτουργίες, προσφέροντας παράλληλα μεγάλο κέρδος στους εξουσιαστές.

Το θέμα των ζώων είναι επίσης πολύ γενικότερα το θέμα της φυσης και της αναγκαίας καταστροφής και μεταλλαγής της από τους κυρίαρχους σε κάτι χειραγωγούμενο και εμπορεύσιμο.

Η εξαφάνιση των αδέσποτων από τις πόλεις, έχει να κάνει με τις καθως πρέπει πρωτεύουσες του Σπέερ, αρχιτέκτονα του Χίτλερ και εντάσσεται στο ίδιο εξελισσόμενο σχέδιο με αυτή ακριβώς τη φιλοσοφία καταστολής για καθαρές πόλεις και ασφάλεια που προκρίνουν όλοι ανεξαίρετα από τον κομματικό συρφετό και όχι μόνο.

Τα αδέσποτα αυτόβουλα παρέχουν στην πόλη και στους κατοίκους της ασφάλεια, συντροφιά, τον έλεγχο και την μείωση των πληθυσμών ειδών όπως οι αρουραίοι, που μπορούν να προκαλέσουν πανδημίες στις πόλεις.

Ιδιαίτερα οι σκύλοι δεν είναι καν φορείς ασθενειών μεταδοτικών στους ανθρώπους.

Να μην τα ενοχοποιουν λοιπον τα επικινδυνα διποδα για την μεταδοση του COVID-19, που συμφωνα με τον ΠΟΥ δεν μεταφερεται απο ζωο σε ανθρωπο και απο ανθρωπο σε ζωο, στοχευοντας στην πληρη εξολοθρευση τους, εν’ μεσω οικονομικης κρισης.

Τα περί δυστυχίας και ανάγκης προστασίας και μαντρώματος των… ευτυχισμένων αδέσποτων σε νεοναζιστικες φυλακες τετραποδων ψυχων σε ολη την Ελλαδα και την Ε.Ε. και άλλων ευτράπελων μυθευμάτων, έρχονται να αντικρούσουν αξέχαστοι αδέσποτοι σύντροφοι όπως ο Λουκανικος και ο Κανέλος και τόσοι άλλοι που έφυγαν περήφανοι σε βαθειά γεράματα, περιβαλλόμενοι απο την αγάπη και τον σεβασμό των ανθρώπων.

Ο άνθρωπος είναι τό λάθος τής φύσης. Είναι η στιγμή που η μάνα φύση έχασε τόν έλεγχο και πρέκυψε αυτό τό φρικτό κατασκεύαμα που λέγεται “άνθρωπος”…

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως οι αδέσποτοι σκύλοι πρέπει να θανατώνονται, επειδή δημιουργούν προβλήματα. Μάλιστα, σε ορισμένα μέρη του πλανήτη την ίδια άποψη έχουν κι οι κρατικές αρχές, γι’ αυτό και έχουν λάβει τα απαραίτητα “μέτρα”.

Μερικά από αυτά τα μέρη, όπως τα παρουσιάζει η Huffington Post, είναι:

Ουκρανία: Το Euro που πραγματοποιήθηκε στην χώρα το 2012 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πολιτική της χώρας για τα αδέσποτα. Έτσι, το 2011, οι αρχές θανάτωσαν χιλιάδες αδέσποτους σκύλους, προκειμένου να είναι καθαροί οι δρόμοι για το μεγάλο αθλητικό γεγονός.

Το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, όμως, σταμάτησαν λόγω της διεθνούς κατακραυγής. Τότε, ο υπουργός Περιβάλλοντος προέτρεψε τους δημάρχους να κατασκευάσουν καταφύγια για τα αδέσποτα.

Σρι Λάνκα: Η ευθανασία στα αδέσποτα ήταν νόμιμη στην Σρι Λάνκα μέχρι το 2006. Εκείνη τη χρονιά αυτή η πρακτική σταμάτησε εξαιτίας των πιέσεων από τις ακτιβιστικές οργανώσεις.

Στην συνέχεια το μέτρο της στείρωσης που εφαρμόστηκε απέτυχε, για αυτό σε μία προσπάθεια να μειωθούν οι τραυματισμοί και τα κρούσματα της λύσσας από τα δαγκώματα σκύλων ο υπουργός Υγείας αποφάσισε το 2011 να τεθεί ξανά σε εφαρμογή η ευθανασία.

Ταϊλάνδη: Έρευνες στην Ταϊλάνδη είχαν δείξει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα των τουριστών ήταν οι αδέσποτοι σκύλοι. Οι αρχές προσπάθησαν να περιορίσουν αυτό το φαινόμενο θανατώνοντας το 1999 περισσότερους από 50.000 αδέσποτους σκύλους.

Κίνα:Στην επαρχία Hanzhong οι αρχές θανάτωσαν 36.000 σκύλους το 2009 προσπαθώντας να μειώσουν τα κρούσματα λύσσας. Η απόφαση αυτή ελήφθη, αφού πέθαναν 12 άνθρωποι από δάγκωμα σκύλου. Μολονότι η κυβέρνηση ισχυρίστηκε πως αυτό ήταν αναγκαίο, οι ακτιβιστικές οργανώσεις ανέφεραν πως αυτό το μέτρο δεν έλυσε το πρόβλημα και εκατομμύρια ζώα κακοποιούνται και θανατώνονται στην Κίνα.

Ιράκ: Υπό το καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν οι αδέσποτοι σκύλοι σκοτώνονταν δια πυροβολισμού. Η επόμενη κυβέρνηση επικεντρώθηκε σε άλλα θέματα πλην των αδέσποτων, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να φθάσει το 1.25 εκατομμύριο. Ύστερα, όμως, από κάποιες επιθέσεις σε παιδιά, οι αρχές αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν μία καμπάνια, για να καθαρίσει η πόλη από τους αδέσποτους σκύλους. Έτσι, το 2010 θανατώθηκαν 58.000 σκύλοι σε διάρκεια 3 μηνών.

Αιθιοπία: Το 2007 οι αρχές θανάτωσαν χιλιάδες αδέσποτους σκύλους με κρέας που περιείχε στρυχνίνη. Οι υπεύθυνοι είχαν δηλώσει πως αυτό έγινε για την αντιμετώπιση της λύσσας, μολονότι δεν υπήρχαν επίσημα στοιχεία για θανάτους από λύσσα στην Αιθιοπία.

Πουέρτο Ρίκο: το 2008 είδε το φως της δημοσιότητας ένα περιστατικό που προκάλεσε αίσθηση: οι αρχές της χώρας είχαν πετάξει σκύλους και γάτες από μία γέφυρα. Η επίσημη αιτιολογία για αυτή την πράξη ήταν πως η νομοθεσία δεν επέτρεπε κατοικίδια, επομένως παρανομούσαν όσοι είχαν σκύλους ή γάτες. Έτσι, οι υπεύθυνοι τους περιμάζεψαν και τους πέταξαν από την γέφυρα.

https://www.facebook.com/panhellenicmovementforanimals/photos/a.263973073629541/709347315758779/

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ

Ολα τα εγκληματα και τα αισχη που συμβαίνουν στη Ρουμανία και σε αλλες Βαλκανικες χωρες, όπου η διαφθορά είναι βαθιά ριζωμένη στην κοινωνία, γινονται εδω και τουλαχιστον 40 χρονια στην Ελλαδα.

Σε αυτη τη χωρα, δεν ζούμε σε “έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο”.

Η διεθνης μαφια σκυλων και γατων, εχει απλωσει τα πλοκαμια της απο ακρη σε ακρη και λειτουργει σαν δικτυο αραχνης.

Ετσι, εχει δημιουργηθει μια νέα βιομηχανία διαφθοράς, με πρόσχημα την ευζωία των ζώων, που ειδικα την τελευταια δεκαετια, που βιωνουμε τα φονικα μνημονια ανθρωποι και ζωα, κανει χρυσες δουλειες.

Να τι θα πει ανάπτυξη την εποχή των μνημονιακων κυβερνησεων, πρωην και νυν.

Εχει αναπτυχθεί ο κλάδος του μπόγια στον μεγιστο βαθμο και σε πολλες μορφες, ιδιωτικων εταιρειων και ΜΚΟ και ετσι κονομάνε όλοι όσοι συμμετέχουν στο κύκλωμα εις βάρος των ανυπεράσπιστων ζώων!

Π​​ριν απο δυο περιπου χρονια, την Ανοιξη του 2018, παρουσιάστηκε ένα νομοσχέδιο για τα αδέσποτα και δεσποζόμενα ζώα συντροφιάς.

Μετά τις έντονες διαμαρτυρίες των φιλοζωων εναντίον του νομοσχεδίου, ο τοτε αρμόδιος υπουργός το απέσυρε, προκειμένου να το επαναφέρει “βελτιωμένο” η νυν κυβερνηση στη Βουλη, πιθανον προς το τελος καλοκαιριου, μπορει και αρχες φθινοπωρου του 2020.

Στην Αιτιολογική Εκθεση δηλώνεται ότι ο “Στόχος του νομοθέτη… είναι ο περιορισμός του αριθμού των αδεσπότων, θέτοντας αυστηρές κυρώσεις στους ιδιοκτήτες δεσποζόμενων, με κύριο στόχο να αντιληφθούν την πολύ μεγάλη ευθύνη που αναλαμβάνουν, σκοπούσα στη βελτίωση της ευζωίας αυτών”.

Ευγενέστατος ο στόχος του νομοθέτη.

Να όμως που διαβάζοντας το συγκεκριμενο νομοσχέδιο, διαπιστωσαμε ότι η όλη διαχείριση των αδεσπότων ανατίθεται στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Δηλαδή η περισυλλογή τους, η στείρωσή τους, η ιατρική εξέτασή τους, η παραμονή και διατροφή τους σε δημοτικά καταφύγια και η τυχόν ευθανασία τους ανατίθενται στους δήμους και ουσιαστικά παρακάμπτονται οι φιλοζωικές οργανώσεις.

Ο ρόλος τους περιορίζεται στο να συνδράμουν τους δήμους όταν τους ζητηθεί.

Δεν ισχυει το ιδιο με τις ΜΚΟ, που εχει ιδρυσει το ιδιο το κρατος, για να κανουν την δουλεια που δεν μπορει το ιδιο, εξυπηρετωντας τα συμφεροντα του και κατ’ επεκταση τα δικα τους.

Γι’ αυτο αλλωστε αποφασιστηκε να ανηκουν στο Υπουργειο Εσωτερικων, εκει που δηλαδη ανηκουν και οι δημοι, για να εχουν “καλυτερη” συνεργασια.

Ηδη εχουν φτιαξει και το σχετικο μητρωο, οπου θα δινουν τα διαπιστευτηρια τους.

Κάτι μας θυμίζει αυτό.

Πράγματι, εδώ και κάμποσα χρόνια η διαχείριση των αδεσπότων στη Ρουμανία έχει ανατεθεί στους δήμους και από τότε υπάρχει έντονος πόλεμος μεταξύ των φιλοζωικών οργανώσεων και των δήμων…

… Και στη Ρουμανία ο στόχος του νομοθέτη ήταν να βάλει τάξη στα αδέσποτα και “να βελτιώσει την ευζωία των ζώων”.

Ελα όμως που στην εφαρμογή του νόμου τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με τον σχεδιασμό και έτσι δημιουργήθηκε η μαφία των σκύλων στη συγκεκριμενη χωρα, η οποία εκμεταλλεύεται για δικό της οικονομικό όφελος τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων.

Θέλουμε να διευκρινίσουμε ότι αυτά που θα σας περιγράφουμε συμβαίνουν στη Ρουμανία, αλλα και στην Ελλαδα, χώρες όπου η διαφθορά είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη, ειδικα στον Δημόσιο τομεα.

Παρανομη Περισυλλογή αδεσποτων σκυλων

Ο γνωστός μας “μπόγιας”, γυρίζει τις γειτονιές και μαζεύει ασυνόδευτα ζώα.

Αυτός αμείβεται με το κεφάλι.

Οσα περισσότερα ζώα μαζεύει τόσα περισσότερα λεφτά βγάζει.

Ποιος τα μετρά?

Υπάλληλοι των δήμων.

Στην Ελλαδα και στη Ρουμανία, όπου οι “συλλέκτες” ζώων μπορούν να εξυπηρετούν περισσότερους από έναν δήμο, παρουσιάζεται το φαινόμενο τα ζώα που συλλαμβάνουν να τα παραδίδουν “εικονικά” σε περισσότερους από έναν δήμους και να πληρώνονται πολλαπλάσια.

Φυσικά, αυτό γίνεται με τη συνδρομή των δημοτικών υπαλλήλων, οι οποίοι συμμετέχουν στη μαφία των σκύλων.

Ο πολλαπλασιασμός των συλλήψεων έχει ακόμα ένα σημαντικό όφελος στη μαφία.

Για να ισοζυγίσει η “αποθήκη”, πρέπει να εξαφανιστούν τα εικονικά ζώα και έτσι αυξάνεται το πλήθος των ζώων προς ευθανασία και εισπράττονται γενναίες αμοιβές για τη διαδικασία αυτή, η οποία φυσικά είναι εικονική.

Δείτε το με ένα παράδειγμα.

Αν οι συλλέκτες μαζέψουν 10 σκύλους και τους παραδώσουν σε έναν δήμο πραγματικά και σε άλλους δύο δήμους εικονικά, οι δήμοι που παρέλαβαν εικονικά τους σκύλους θα έχουν περίσσευμα 20 σκύλους.

Για να ισοσκελίσουν τις εγγραφές τους, οι δύο δήμοι θα πρέπει να θανατώσουν (με πρόσχημα βαριά αρρώστια) εικονικά 20 σκύλους, για τους οποίους θα πάρουν και την αμοιβή τους.

Εύκολα χρήματα!

Σύμφωνα με τον νόμο, γέρικα, ανάπηρα ή πάσχοντα από σοβαρές ασθένειες ζώα υπόκεινται σε ευθανασία.

Η ευθανασία αμείβεται ανάλογα με το βάρος του ζώου.

Δυστυχώς τα ζώα υποβάλλονται σε φρικτό θάνατο, προκειμένου κάποιοι να τσεπώνονται τα χρήματα της ευθανασίας.

Η μεθοδολογία της περισυλλογής αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια των συλλεκτών.

Αυτοί μπορούν να κυνηγούν τα ζώα που εύκολα μπορούν να συλλάβουν, δηλαδή τα ήσυχα ζώα ακόμα και από τις αυλές των σπιτιών τους.

Στις περιπτώσεις αυτές δημιουργήθηκε μια νέα πηγή εισοδήματος για τους συλλέκτες.

Οι ιδιοκτήτες των ζώων προτιμούν να πληρώνουν τα “λύτρα” στους συλλέκτες, για να πάρουν το σκυλί τους πίσω, παρά να ταλαιπωρηθούν με τη γραφειοκρατία και τα μεγαλύτερα έξοδα της επιστροφής.

Για τη σύλληψη των ζώων χρησιμοποιούν όλες τις μεθόδους, αδιαφορώντας για την ταλαιπωρία που προκαλούν.

Η μεταφορά τους στους χώρους είναι άλλη μια τραγωδία για τα ζώα.

Στοιβαγμένα σαν σαρδέλες ώστε να εξοικονομήσουν διαδρομές και καύσιμα, καταλήγουν στα νεοναζιστικα καταφύγια-κολαστηρια ζώων Νταχαου και Αουσβιτς, ταλαιπωρημένα, πεινασμένα και πολλές φορές νεκρά από ασφυξία. Ποιος όμως ασχολείται με το θέμα αυτό?

Κανένας.

Αρκεί που τα αδέσποτα φεύγουν από τους δρόμους.

Δημοτικά καταφύγια

Αυτά είναι πραγματικά θανατορια-κρεματορια για τα ζώα.

Τα ζώα μένουν νηστικά και διψασμένα σε τέτοιο βαθμό, που είτε πεθαίνουν από πείνα και δίψα είτε αλληλοσπαράσσονται.

Το κίνητρο φυσικά είναι και πάλι το χρήμα.

Τα καταφύγια επιδοτούνται με βάση το πλήθος των ζώων που φιλοξενούν.

Ετσι, έχουν ένα “ευγενές” κίνητρο να ενθυλακώνουν ένα μέρος της επιδότησης εις βάρος της διατροφής και ευζωίας των ζώων.

Ηλεκτρονική σήμανση, καταγραφή, στείρωση και επανένταξη

Θεωρητικά και στην Ελλαδα και στη Ρουμανία προβλέπεται στείρωση και επανένταξη στο “φυσικό” τους περιβάλλον.

Δυστυχώς τα πράγματα δεν εξελίσσονται έτσι, γιατί δεν βολεύει κανένα από τα μέλη της μαφίας των ζώων.

Η ηλεκτρονική σήμανση και η στείρωση απαιτούν κατάλληλους χώρους και κτηνιάτρους (οι οποίοι δεν υπάρχουν) καθώς και σημαντικό κόστος.

Ειδικά το θέμα της υποχρεωτικής στείρωσης δημιούργησε πάρα πολλά αδέσποτα.

Στη Ρουμανία υπάρχουν περίπου 4,5 εκατομμύρια σκύλοι στην επαρχία, 1,1 εκατομμύρια σκύλοι στις πόλεις και 500.000 αδέσποτα ζώα.

Οι άνθρωποι της επαρχίας που δεν διαθέτουν την οικονομική άνεση να στειρώσουν τα ζώα τους, αλλά και ούτε να πληρώσουν το πρόστιμο διατήρησης μη στειρωμένου ζώου, το οποίο είναι 2.500 ευρώ, όταν ο μισθός είναι 450 ευρώ, υποχρεώθηκαν ουσιαστικά να εγκαταλείψουν τα ζώα τους στον δρόμο και έτσι αυξήθηκε ο πληθυσμός των αδεσπότων.

Ευθανασία

Σύμφωνα με τον νόμο, γέρικα, ανάπηρα ή πάσχοντα από σοβαρές ασθένειες ζώα υπόκεινται σε ευθανασία.

Η ευθανασία αμείβεται ανάλογα με το βάρος του ζώου.

Δυστυχώς τα ζώα υποβάλλονται σε φρικτό θάνατο, προκειμένου να τσεπώνονται τα χρήματα της ευθανασίας.

Στις 11 Μαΐου 2011, στην πόλη Botosani της Ρουμανίας, έγινε πρωτοσέλιδο η περίπτωση του κτηνιάτρου Cristian Petru Pencu, ο οποίος μαζί με δύο μεθυσμένους συνεργάτες του κατάφερε να “σκοτώσει” 230 υγιείς σκύλους μέσα σε δύο ώρες.

Δεδομένου ότι για την ευθανασία με ένεση απαιτούνται περίπου 10 λεπτά για κάθε ζώο, δηλαδή 4,8 οκτάωρα, είναι φανερό ότι ο κτηνίατρος κυριολεκτικά κατακρεούργησε τα ζώα, τα οποία βρήκαν την επομένη οι φιλοζωικές οργανώσεις βουτηγμένα στα αίματα.

Στη Ρουμανία για κάθε ζώο που θανατώνεται η αμοιβή είναι 0,50 ευρώ ανά κιλό.

Κατά το προσφιλές Ελληνικό Εθιμο:

“Ολα τα κιλά, όλα τα λεφτά”, τα ζώα “παχαίνουν” εικονικά πριν από τον θάνατό τους!

Επανένταξη

Στην Ελλάδα, οπως και στη Ρουμανια, προβλέπεται να αφήνονται στο φυσικό τους περιβάλλον, αρκεί να είναι σε απόσταση μεγαλύτερη από 500 μέτρα, από νοσοκομεία, σχολεία, αθλητικά κέντρα και πολλά άλλα.

Ακτίνα 500 μέτρων σημαίνει διάμετρο ενός χιλιομέτρου!

Δηλαδή, δύσκολα βρίσκεται κατάλληλο μέρος για την επανένταξή τους, οπότε προκύπτει η “τελική λύση”.

Χρήματα

Για να πάρετε μια ιδέα για τα χρήματα που διακινούνται στη διαχείριση των αδεσπότων, σας πληροφορουμε ότι στη Ρουμανία διατέθηκαν 35 εκατομμύρια ευρώ μέσα σε 8 χρόνια!

Δεν είναι και λίγα.

Στην Ελλαδα διατεθηκαν πανω απο 22 εκατομμυρια ευρω το τελευταιο χρονικο διαστημα, μεσω του ΦΙΛΟΔΗΜΟΣ ΙΙ, για την υποτειθεμενη δημιουργια καταφυγιων, συμφωνα με τα ευρωπαικα προτυπα.

Αποτέλεσμα

Παρά το γεγονός ότι το τελευταίο διάστημα έχουν θανατωθεί εκατομμύρια ζώων στην Ελλαδα και στη Ρουμανία, εντούτοις ο πληθυσμός τους διαρκώς αυξάνει.

Το γιατί είναι εύκολο.

Αποτελεί πηγή προσπορισμού στη μαφία των σκύλων, όπου το συμφέρον όλων των εμπλεκομένων είναι να υπάρχουν αδέσποτα για να εκμεταλλεύονται τους πόρους που διατίθενται για τη διαχείρισή τους.

Οσο για τις νονες και τους νονους της μαφίας και ποιοι κινούν τα νήματα στο οργανωμένο έγκλημα κατα της αδεσποτης ζωης στις μέρες μας, φορουν τη μασκα του φιλοζωου και παραμένουν ακρως επικινδυνοι και αδίστακτοι και έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο, προκειμένου να αυξήσουν τα κέρδη τους.

Τόποι θανάτου: Ο βασανισμος των αδεσποτων σκύλων στα καταφύγια-κολαστηρια ζώων της Ρουμανίας

Με περίπου 600.000 σκυλιά χωρίς μόνιμο σπίτι, η Ρουμανία είναι η χώρα με τα πιο άστεγα σκυλιά στην Ευρώπη. Χιλιάδες από αυτά τα ζώα καταλήγουν σε αστικές εγκαταστάσεις και σταθμούς θανάτωσης κάθε χρόνο, όπου υφίστανται τεράστια ταλαιπωρία.

ΣΑΝ ΓΕΝΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ

Τον Σεπτέμβριο του 2013, η Ρουμανία πήρε το θάνατο ενός μη επιτηρούμενου μικρού παιδιού σε σχέση με τους (φερόμενους) σκύλους του δρόμου για την εφαρμογή ενός νόμου που έρχεται σε αντίθεση με τη σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για τα δικαιώματα των ζώων και πολλούς νόμους για την καλή διαβίωση των ζώων, ο οποίος είναι αμφιλεγόμενος ακόμη και στη Ρουμανία.

Ο στόχος ήταν: να λυθεί το «πρόβλημα του σκύλου του δρόμου» συλλαμβάνοντας και σκοτώνοντας.
Ένας άλλος στόχος ήταν να πιάσει πολιτικές φωνές.
Ο πραγματικός στόχος είναι και ήταν: να διατεθούν νόμιμα τα δημόσια χρήματα και να τα μοιραστούν μεταξύ τους.

Ο νόμος, που εγκρίθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ρουμανίας τον Δεκέμβριο του 2013, επιτρέπει στα ζώα να πιάνονται βάναυσα χρησιμοποιώντας βρόχους και σκύλους να κοιμούνται εάν δεν εγκριθούν εντός 14 ημερών.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου συχνά πρέπει να ζουν δίπλα σε σφάγια και σκουπίδια.
Ωστόσο, αυτές οι εγκαταστάσεις είναι μια επιβραβευτική επιχείρηση για έναν αριθμό αδίστακτων ανθρώπων.

Υπάρχουν δύο τύποι εγκαταστάσεων στη Ρουμανία που φιλοξενούν αιχμάλωτους αδεσποτους σκύλους: Σταθμοι θανάτωσης και καταφύγια αστικών ζώων. Η απίστευτη ταλαιπωρία των σκύλων που πιάστηκαν σε αυτές τις εγκαταστάσεις είναι δύσκολο να διατυπωθεί με λόγια.

Η “Ευθανασία” στη Ρουμανία δεν είναι συγκρίσιμη με τον “ύπνο χωρίς πόνο” των ζώων της Δυτικής Ευρώπης.
Τα σκυλιά υποφέρουν από αγωνία κόλασης, απλά σκοτώνονται ή ψεκάζονται νεκρά με χημικές ουσίες που είναι εξαιρετικά σκληρές ως αποτέλεσμα.

Ένεση βενζίνης στην καρδιά, αντιψυκτικό στις φλέβες…

Ο θάνατός τους δεν είναι μια απαλή ολίσθηση στο μέλλον, αλλά πάντα ένας θάνατος γεμάτος φόβο, που χαρακτηρίζεται από πόνο, ταλαιπωρία και στέρηση.

Ο νόμος νομιμοποίησε τους σκύλους του δρόμου ως πηγή χρημάτων – αυτός ήταν επίσης ένας από τους λόγους για να χτυπήσει το νόμο. Τα χρήματα που εμφανίζονται στον προϋπολογισμό της πόλης μοιράζονται τώρα μεταξύ αξιωματούχων από τις αρχές και εκείνων που λαμβάνουν αυτές τις προσοδοφόρες συμβάσεις για τη διαχείριση των ζώων του δρόμου. Το χαρτί είναι υπομονετικό. Και τα σκυλιά είναι σιωπηλά. Λιμοκτονούν. Και πεθαίνουν.

Σε ορισμένες πόλεις της Ρουμανίας, καταβάλλονται χρηματικά ποσά για κάθε σκύλο που μεταφέρεται στο κρατικό καταφύγιο. Οι σκύλοι έχουν κλέψει ακόμη και σκύλους για χρήματα για να καλύψουν την ποσόστωσή τους. Η διαφθορά ανθίζει στην πλάτη των ζώων του δρόμου και έχει αναπτυχθεί μια βιώσιμη επιχείρηση που μπορεί να χρησιμοποιήσει έναν σχεδόν άπειρο αριθμό σκύλων ως αρχικό υλικό, εάν δεν χρησιμοποιείται η μόνη πραγματικά λειτουργική λύση.

ΛΥΣΗ:
Μια εθνική εκστρατεία στειρωσης για ζώα με ιδιοκτήτες και για ζώα του δρόμου για να σταματήσουν τοθς αδιάκοπους απογονους. Εκπαίδευση σχετικά με την προστασία των ζώων = ανθρώπινη προστασία στα σχολεία, στα μέσα ενημέρωσης και στο δημόσιο χώρο.

Και εννοουμε… Μόλις θέσουμε το θέμα των ρουμάνικων αδέσποτων, υπάρχει πάντα το ίδιο σλόγκαν μίσους: “Τα παιδιά της Ρουμανίας πεθαίνουν, οι ρουμανοι άνθρωποι υποφέρουν, αλλά οι ακτιβιστές των μισανθρωπικών δικαιωμάτων των ζώων ανησυχούν για τα βρώμικα σκυλιά του δρόμου”.

Ναι ακριβώς! νοιαζόμαστε κι αυτούς!

Η καλή διαβίωση των ζώων δεν είναι μόνο η αγάπη και η σωτηρία των ζώων, αλλά έχει γίνει πολιτικό ζήτημα.

Οι πολιτικοί στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες περνούν τα πτώματα όταν πρόκειται για ζώα. Και αυτό συμβαινει συνεχως στη Ρουμανία. Σχετικά με μια βιομηχανία που ανθίζει με τον σκληρό θάνατο αβοήθητων αδέσποτων σκύλων.

Στη Ρουμανία υπαρχουν περίπου 600.000 δυσμοιρα αδέσποτα, 600.000 ζωές σκύλων που κινδυνεύουν η κακοποιούνται κάθε μέρα.

Το 2007, η ρουμανική κυβέρνηση εξέτασε έναν νόμο που υποτειθεται θα επρεπε να καθιερώσει έργα στειρωσης σε επίπεδο πολιτείας. Η Ε.Ε. έδωσε ακόμη επιδοτήσεις 4,2 εκατομμυρίων ευρώ μόνο για το 2013. Αντί να τα χρησιμοποιησουν με σύνεση για την επίλυση ενός μεγάλου προβλήματος, αυτά τα κεφάλαια έχουν χαθεί (και εξακολουθούν να είναι) στο βάλτο της διαφθοράς και στην επιχείρηση συλλήψεων σκύλων. Μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει τίποτα!

Η φύση των δολοφονιών παραμένει ένα κρατικό μυστικό. Υπάρχει λόγος για θάνατο φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας. Κανείς δεν επιτρέπεται να το παρακολουθεί.
Το κοινό πρέπει να παραμείνει στο σκοτάδι.

Και αυτό παρά το γεγονός ότι τα έργα στειρωσης στη Ρουμανία έχουν μεγάλο αποτέλεσμα.

Στην Οραντέα, για παράδειγμα, ο αριθμός των αδέσποτων σκύλων μειώθηκε από αρχικά 5.000 σε μόλις 6 χρόνια έργου σε 300.
Στο Λούγκο, όπου ο δήμαρχος βρίσκεται πίσω από το έργο στειρωσης, ένας πληθυσμός 2500 σκύλων του δρόμου μειώθηκε σε 250 σε μόλις 3 χρόνια. Και χωρίς να σκοτώσουν ούτε έναν σκύλο.

Δεν είναι κατόρθωμα να σκοτώνεις ανυπεράσπιστους σκύλους και γάτες, χρησιμοποιώντας μεσαιωνικές μεθόδους, αλλά μια διεστραμμένη δράση από τη διεφθαρμένη ρουμανική κυβέρνηση, που δεν διαφερει σε τιποτα απο την ελληνικη!

Μόλις η Ε.Ε. σταματήσει τη ροή των επιδοτήσεων για την καλή διαβίωση των ζώων για τη Ρουμανία και την Ελλαδα, το πρόβλημα μπορεί να επιλυθεί ή τουλάχιστον λιγότεροι εγκληματίες θα συμμετάσχουν σε αυτήν την “επιχείρηση”, επειδή δεν αξίζει πλέον.

https://www.dw.com/en/romania-the-dog-mafia/av-16771111