Η Αδιαφορια Των Δημων Σκοτωνει. Τα Ζωα Δεν Εχουν Φωνη. Εμεις Εχουμε

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Η κατάσταση με τα αδέσποτα έχει ξεπεράσει κάθε όριο

Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην πλειοψηφία των δήμων της χώρας, σε σχέση με τη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί απλώς ως προβληματική.

Έχει ξεπεράσει κάθε όριο ανοχής, ευθύνης και στοιχειώδους ανθρωπιάς.

Η εικόνα είναι γνωστή σε όλους:

Αδέσποτα ζώα εγκαταλελειμμένα στους δρόμους, τραυματισμένα, πεινασμένα, άρρωστα, να περιφέρονται χωρίς καμία ουσιαστική μέριμνα, από εκείνους που έχουν θεσμικά την υποχρέωση να τα προστατεύουν.

Η αδιαφορία πολλών δήμων για τη ζωή των αδέσποτων, παραμένει προκλητική και ακατανόητη.

Παρά τις συνεχείς καταγγελίες πολιτών, παρά τις εκκλήσεις φιλοζωικών σωματείων, οργανώσεων και εθελοντών, παρά τη νομοθεσία που είναι σαφής και δεσμευτική, η πραγματικότητα στους δρόμους δεν αλλάζει.

Αντίθετα, συχνά χειροτερεύει.

Κανείς πια δεν πέφτει από τα σύννεφα.

Η ανικανότητα στη διαχείριση των αδέσποτων ζώων, είναι γνωστή εδώ και χρόνια.

Έχουν περάσει δεκαετίες συζητήσεων, υποσχέσεων και προγραμμάτων, που υποτίθεται ότι θα έδιναν λύσεις.

Στην πράξη, όμως, οι περισσότερες δημοτικές αρχές περιορίζονται σε επικοινωνιακές κινήσεις και αποσπασματικές ενέργειες, που δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στη ρίζα του.

Το μόνο που βλέπουμε να επαναλαμβάνεται, είναι η ίδια απογοητευτική πραγματικότητα:

Κοροϊδία προς τους δημότες, υπεκφυγές από τις ευθύνες και μια γενικευμένη αδιαφορία, που προκαλεί οργή, αλλά και βαθιά θλίψη.

Οι πολίτες που νοιάζονται για τα ζώα, βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με κλειστές πόρτες, αδιαφορία υπηρεσιών και μια γραφειοκρατία, που λειτουργεί ως άλλοθι για τη μη δράση.

Αντί για ουσιαστικές λύσεις, αντί για εφαρμογή της υπάρχουσας νομοθεσίας, αντί για προγράμματα ευζωίας, περίθαλψης και υπεύθυνης διαχείρισης, συνεχίζεται η ίδια απαράδεκτη πρακτική:

Τα ζώα αφήνονται στην τύχη τους.

Ζουν στους δρόμους χωρίς φροντίδα, χωρίς ιατρική περίθαλψη, χωρίς προστασία από κινδύνους.

Και πολλές φορές, αυτή η εγκατάλειψη ισοδυναμεί με αργό θάνατο.

Τραυματισμένα ζώα, μένουν αβοήθητα για ημέρες.

Κουτάβια και γατάκια, γεννιούνται στους δρόμους, χωρίς καμία πιθανότητα επιβίωσης.

Άρρωστα ζώα υποφέρουν, χωρίς κτηνιατρική φροντίδα.

Δηλητηριάσεις, κακοποιήσεις και «εξαφανίσεις» ζώων, όπως και παράνομες ευθανασίες συνεχίζουν να συμβαίνουν, ενώ οι αρμόδιοι σιωπούν, ή δηλώνουν αναρμόδιοι.

Η εγκατάλειψη αυτή, δεν είναι απλώς ένα διοικητικό πρόβλημα.

Είναι ένα ηθικό ζήτημα, που αφορά την ίδια την ποιότητα της κοινωνίας μας.

Οι δήμοι έχουν σαφείς υποχρεώσεις.

Οφείλουν να εφαρμόζουν ολοκληρωμένα προγράμματα διαχείρισης αδέσποτων ζώων.

Οφείλουν να δημιουργούν κατάλληλες υποδομές, να συνεργάζονται με κτηνιάτρους και φιλοζωικά σωματεία-οργανώσεις και να ενημερώνουν τους πολίτες.

Αυτές δεν είναι «καλές πρακτικές».

Είναι υποχρεώσεις, που απορρέουν από τη νομοθεσία.

Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις, οι υποχρεώσεις αυτές παραμένουν στα χαρτιά.

Αντί για οργανωμένες δράσεις, βλέπουμε αποσπασματικές κινήσεις, που εξυπηρετούν κυρίως επικοινωνιακές ανάγκες.

Ένα δελτίο τύπου, μια φωτογραφία, μια πρόχειρη ανακοίνωση – και το πρόβλημα υποτίθεται ότι αντιμετωπίστηκε.

Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν αλλάζει.

Το βάρος της φροντίδας των αδέσποτων πέφτει σχεδόν αποκλειστικά στους ώμους εθελοντών και απλών πολιτών.

Άνθρωποι που δεν έχουν καμία θεσμική υποχρέωση, αλλά διαθέτουν ανθρωπιά και ευαισθησία, είναι αυτοί που ταΐζουν, περιθάλπουν, μεταφέρουν τραυματισμένα ζώα σε κτηνιάτρους και προσπαθούν να βρουν υιοθεσίες.

Οι εθελοντές αυτοί συχνά ξοδεύουν από το προσωπικό τους εισόδημα, αφιερώνουν αμέτρητες ώρες και αντιμετωπίζουν τεράστια ψυχική φθορά.

Και παρ’ όλα αυτά, αντί για στήριξη, πολλές φορές βρίσκονται αντιμέτωποι με αδιαφορία, ή ακόμη και εχθρότητα από δημοτικές αρχές.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Η προστασία των ζώων δεν είναι θέμα «φιλοζωίας» μόνο.

Είναι θέμα πολιτισμού, νομιμότητας και κοινωνικής ευθύνης.

Ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τα πιο αδύναμα πλάσματα, αποκαλύπτει πολλά για τις αξίες και τις προτεραιότητές της.

Όταν ένας δήμος αδιαφορεί για τα αδέσποτα, δεν αποτυγχάνει μόνο απέναντι στα ζώα.

Αποτυγχάνει απέναντι στους ίδιους τους δημότες του.

Γιατί οι πολίτες έχουν δικαίωμα να ζουν σε μια πόλη, όπου τα ζώα δεν υποφέρουν στους δρόμους.

Έχουν δικαίωμα να βλέπουν τις αρχές να εφαρμόζουν τον νόμο και να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους.

Έχουν δικαίωμα να απαιτούν διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματικές λύσεις.

Η σημερινή κατάσταση δεν είναι φυσικό φαινόμενο.

Είναι αποτέλεσμα επιλογών, αδράνειας και συστηματικής αδιαφορίας.

Και γι’ αυτό ακριβώς μπορεί – και πρέπει – να αλλάξει.

Απαιτείται πολιτική βούληση, οργάνωση και συνεργασία με ανθρώπους που γνωρίζουν το θέμα.

Απαιτείται σεβασμός στη νομοθεσία και πραγματική διάθεση για λύσεις, που θα είναι αποτελεσματικές και ανθρώπινες.

Πάνω απ’ όλα, απαιτείται να αναγνωρίσουμε κάτι πολύ απλό:

Τα ζώα δεν είναι αντικείμενα που μπορούν να αγνοηθούν, ή να εξαφανιστούν.

Είναι ζωντανά πλάσματα που νιώθουν πόνο, φόβο και ανάγκη για φροντίδα.

Η αδιαφορία απέναντί τους, δεν είναι απλώς ανευθυνότητα.

Είναι ντροπή για κάθε δήμο, που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει την κοινωνία και όλα τα μέλη της — ανθρώπους και ζώα.

Και όσο αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, η κοινωνία οφείλει να μιλά, να καταγγέλλει και να απαιτεί αλλαγή.

Γιατί η σιωπή είναι εκείνη που επιτρέπει στην αδιαφορία να γίνεται κανονικότητα.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1355948796573855&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ