Οκτώ χρόνια μετά το ολοκαύτωμα στο Μάτι. Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε. Δεν σταματάμε να ζητάμε δικαιοσύνη, για ανθρώπους και ζώα

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Πριν από οκτώ χρόνια, το Μάτι χαράχτηκε για πάντα στη συλλογική μνήμη της Ελλάδας, ως μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της σύγχρονης ιστορίας.

Μια τραγωδία που δεν κόστισε μόνο τη ζωή σε δεκάδες ανθρώπους, αλλά αφάνισε και χιλιάδες ζώα – κατοικίδια, αδέσποτα, άγρια και παραγωγικά – που εγκλωβίστηκαν στις φλόγες χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, η μνήμη δεν είναι απλώς μια τελετή.

Είναι χρέος.

Και η δικαίωση δεν είναι μια λέξη.

Είναι απαίτηση μιας κοινωνίας, που αρνείται να συνηθίσει την ατιμωρησία.

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν ξεθωριάζουν ποτέ.

Υπάρχουν στιγμές που δεν γίνονται παρελθόν, γιατί οι πληγές τους παραμένουν ανοιχτές.

Η 23η Ιουλίου 2018, είναι μία από αυτές.

Είναι η ημέρα που το Μάτι μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου, σε έναν τόπο όπου η φωτιά δεν κατέστρεψε μόνο σπίτια και περιουσίες.

Έσβησε ανθρώπινες ζωές, οικογένειες, όνειρα και, μαζί τους, αμέτρητες ζωές ζώων, που χάθηκαν αβοήθητα μέσα στις φλόγες.

Οκτώ χρόνια μετά, η Ελλάδα εξακολουθεί να κουβαλά το βάρος εκείνης της ημέρας.

Οι εικόνες δεν έχουν σβήσει.

Οι άνθρωποι που έτρεχαν προς τη θάλασσα για να σωθούν.

Οι οικογένειες που χωρίστηκαν μέσα στον πανικό.

Οι ηλικιωμένοι που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν.

Τα παιδιά που δεν επέστρεψαν ποτέ.

Και δίπλα τους, σκύλοι δεμένοι σε αυλές, γάτες εγκλωβισμένες στα σπίτια, άλογα μέσα σε στάβλους, πουλιά στις φωλιές τους, άγρια ζώα, που περικυκλώθηκαν από τη φωτιά, χωρίς καμία διέξοδο.

Η τραγωδία του Ματιού δεν ήταν μόνο ανθρώπινη.

Ήταν και οικολογική, ήταν και ζωική.

Ήταν ένα ολοκαύτωμα κάθε μορφής ζωής.

Για χρόνια, τα ζώα αντιμετωπίζονταν σχεδόν ως υποσημείωση αυτής της τραγωδίας.

Σαν να μην είχαν υπάρξει ποτέ.

Σαν να μην είχαν νιώσει τον ίδιο πόνο, τον ίδιο τρόμο, την ίδια αγωνία.

Κι όμως, όσοι βρέθηκαν εκεί, θυμούνται τις σιωπηλές εικόνες της καταστροφής.

Τα απανθρακωμένα σώματα σκύλων, που περίμεναν δεμένα τους ανθρώπους τους.

Τις γάτες, που προσπάθησαν να κρυφτούν σε υπόγεια και δεν τα κατάφεραν.

Τα άγρια ζώα, που δεν είχαν καμία διαφυγή, μέσα σε ένα πύρινο μέτωπο, που κινούνταν με ασύλληπτη ταχύτητα.

Η ζωή δεν διαχωρίζεται σε ανθρώπινη και ζωική, όταν έρχεται η καταστροφή.

Ο πόνος δεν γνωρίζει είδος.

Η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις.

Οκτώ χρόνια μετά, οι συγγενείς των θυμάτων συνεχίζουν να κουβαλούν ένα αβάσταχτο βάρος.

Ζητούν δικαιοσύνη.

Ζητούν να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά αυτό που συνέβη.

Ζητούν να μην αντιμετωπίζονται τέτοιες τραγωδίες, ως ένα ακόμη κεφάλαιο που κλείνει με το πέρασμα του χρόνου.

Γιατί η λήθη, είναι ο μεγαλύτερος σύμμαχος της επανάληψης.

Το Μάτι ανέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο τις παθογένειες ενός κρατικού μηχανισμού, που αποδείχθηκε ανέτοιμος να προστατεύσει τη ζωή.

Ανέδειξε την ανάγκη για ουσιαστικό σχεδιασμό πρόληψης, έγκαιρης ενημέρωσης, οργανωμένων εκκενώσεων και αποτελεσματικού συντονισμού.

Ανέδειξε, επίσης, κάτι που ακόμη και σήμερα παραμένει σε μεγάλο βαθμό παραμελημένο:

Την παντελή έλλειψη σχεδίων διάσωσης και προστασίας των ζώων, σε περιπτώσεις καταστροφών.

Πόσοι Δήμοι διαθέτουν οργανωμένα σχέδια εκκένωσης για δημοτικά καταφύγια;

Πόσες Περιφέρειες έχουν προβλέψει ασφαλείς χώρους προσωρινής φιλοξενίας για κατοικίδια;

Πόσοι κηδεμόνες-ιδιοκτήτες έχουν ενημερωθεί, για το πώς θα απομακρύνουν έγκαιρα τα ζώα τους;

Πόσοι μηχανισμοί υπάρχουν για τη διάσωση άγριων ζώων, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης πυρκαγιάς;

Οι απαντήσεις παραμένουν απογοητευτικές.

Κάθε καλοκαίρι η χώρα δοκιμάζεται από καταστροφικές πυρκαγιές.

Κάθε χρόνο βλέπουμε τις ίδιες εικόνες:

Ζώα εγκαταλελειμμένα, τραυματισμένα, καμένα, διψασμένα, εξαντλημένα.

Κάθε χρόνο εκατοντάδες εθελοντές προσπαθούν να καλύψουν τα κενά ενός συστήματος, που εξακολουθεί να μην αντιμετωπίζει την προστασία όλων των έμβιων όντων, ως αυτονόητη υποχρέωση.

Η προστασία των ζώων δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Δεν μπορεί να υπάρχει πραγματική πολιτική προστασία, όταν αποκλείεται ένα τόσο σημαντικό κομμάτι της ζωής.

Οι καταστροφές δεν αφορούν μόνο τους ανθρώπους.

Αφορούν κάθε πλάσμα που ζει στον ίδιο τόπο.

Η μνήμη του Ματιού, μας υποχρεώνει να αλλάξουμε νοοτροπία.

Να δημιουργηθούν υποχρεωτικά επιχειρησιακά σχέδια για τη διάσωση ζώων.

Να εκπαιδευτούν οι αρμόδιες υπηρεσίες.

Να ενισχυθούν οι εθελοντικές ομάδες.

Να υπάρξει πραγματικός συντονισμός με κτηνιάτρους φιλοζωικά σωματεία, φιλοζωικές οργανώσεις και ομάδες διάσωσης.

Να ενημερώνονται οι πολίτες, για την ασφαλή απομάκρυνση των ζώων τους.

Να μη μείνει ποτέ ξανά κανένα ζώο δεμένο πίσω από μια αυλόπορτα, περιμένοντας έναν άνθρωπο που δεν θα επιστρέψει.

Η τραγωδία του Ματιού δεν μπορεί να μετριέται μόνο με αριθμούς.

Πίσω από κάθε αριθμό, υπήρχε ένα πρόσωπο, μια οικογένεια, μια ιστορία.

Πίσω από κάθε νεκρό ζώο, υπήρχε μια ζωή που άξιζε προστασία.

Η μνήμη των θυμάτων, δεν τιμάται μόνο με στεφάνια και επετειακές δηλώσεις.

Τιμάται όταν η κοινωνία απαιτεί αλλαγές.

Όταν οι αρμόδιοι λογοδοτούν.

Όταν οι ευθύνες αποδίδονται.

Όταν οι ίδιες παραλείψεις δεν επαναλαμβάνονται.

Η μεγαλύτερη προσβολή προς τα θύματα, είναι η επανάληψη των ίδιων λαθών.

Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, στεκόμαστε με σεβασμό απέναντι σε όλους όσοι χάθηκαν.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ανθρώπων.

Υποκλινόμαστε στη μνήμη των ζώων, που δεν είχαν φωνή για να ζητήσουν βοήθεια.

Και δίνουμε μια υπόσχεση.

Δεν θα αφήσουμε τη μνήμη να ξεθωριάσει.

Δεν θα επιτρέψουμε να μετατραπεί αυτή η τραγωδία, σε μία ακόμη επέτειο χωρίς ουσία.

Δεν θα σταματήσουμε να ζητάμε λογοδοσία, πρόληψη, διαφάνεια και δικαιοσύνη.

Γιατί η δικαιοσύνη δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Είναι η μόνη εγγύηση, ότι το μέλλον δεν θα γεννήσει νέες τραγωδίες.

Στη μνήμη όλων όσοι χάθηκαν στο Μάτι – ανθρώπων και ζώων – οφείλουμε να παραμείνουμε άγρυπνοι, ενεργοί και αποφασισμένοι.

Η μνήμη τους, είναι ευθύνη όλων μας.

Η σιωπή, δεν είναι επιλογή.

Η λήθη, δεν είναι λύση.

Η δικαίωση, παραμένει χρέος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩ