Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ ΕΡΧΕΤΑΙ… ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ: ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ;

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Μπαίνει ο Οκτώβρης.

Ένας ακόμη μήνας.

Ένας ακόμη μήνας, μέσα σε μια εποχή που μοιάζει να βαραίνει από εικόνες πόνου, βίας, εγκατάλειψης, καταστροφής και αδιαφορίας.

Ζώα κακοποιούνται.

Ζώα δηλητηριάζονται.

Ζώα ευθανατωνονται.

Ζώα εγκαταλείπονται.

Άγρια ζώα σκοτώνονται.

Ζώα παραγωγής, αντιμετωπίζονται σαν αριθμοί.

Αδέσποτα μετακινούνται, εξαφανίζονται και χάνονται, μέσα σε ένα σύστημα που πολλές φορές αδυνατεί, ή δεν θέλει να δώσει καθαρές απαντήσεις.

Και την ίδια στιγμή…

Ο άνθρωπος δεν φαίνεται να προστατεύεται περισσότερο.

Η ανθρώπινη ζωή γίνεται ολοένα και πιο ευάλωτη απέναντι στην αδιαφορία, στην αυθαιρεσία, στην απουσία ελέγχου, στην εμπορευματοποίηση, στην έλλειψη λογοδοσίας.

Και κάπου εδώ, έρχεται η τραγική απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη.

Ένας άνθρωπος μόλις 54 ετών, έφυγε ξαφνικά από τη ζωή στις 9 Σεπτεμβρίου 2026.

Η υπόθεση βρίσκεται υπό δικαστική διερεύνηση και τα ερωτήματα για τις συνθήκες που προηγήθηκαν του θανάτου του, παραμένουν στο επίκεντρο της έρευνας.

Δεν θα προδικάσουμε.

Δεν θα καταδικάσουμε.

Δεν θα αντικαταστήσουμε τη Δικαιοσύνη.

Αλλά έχουμε κάθε δικαίωμα να απαιτούμε:

ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ.

ΕΛΕΓΧΟ.

ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος χάνεται τόσο πρόωρα και γύρω από τον θάνατό του δημιουργούνται κρίσιμα ερωτήματα, η κοινωνία δικαιούται να περιμένει μια πλήρη και τεκμηριωμένη απάντηση από τους αρμόδιους θεσμούς.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τον Γιώργο.

Αφορά όλους μας.

Γιατί η προστασία της ζωής — ανθρώπινης και μη ανθρώπινης — δεν μπορεί να είναι επιλεκτική.

Δεν μπορεί να θυμόμαστε τα ζώα, μόνο όταν ένα βίντεο γίνεται viral.

Δεν μπορεί να θυμόμαστε τα θύματα, μόνο όταν οι κάμερες ανάψουν.

Δεν μπορεί να θυμόμαστε τη δικαιοσύνη, μόνο όταν η τραγωδία χτυπήσει τη δική μας πόρτα.

Η ζωή δεν είναι αναλώσιμη.

Κανένα ζώο δεν είναι σκουπίδι.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι αριθμός.

Κανένα πλάσμα δεν πρέπει να θεωρείται «κόστος», «ενόχληση», «πλεόνασμα», ή «παράπλευρη απώλεια».

Κι όμως, αυτό ακριβώς βλέπουμε να συμβαίνει ξανά και ξανά.

Βλέπουμε την κακοποίηση να κανονικοποιείται.

Βλέπουμε τη βία να γίνεται εικόνα καθημερινότητας.

Βλέπουμε την εγκατάλειψη, να βαφτίζεται «διαχείριση».

Βλέπουμε την ευθύνη να μεταφέρεται από τον έναν στον άλλον.

Βλέπουμε καταγγελίες να χάνονται μέσα σε γραφεία.

Βλέπουμε ερωτήματα να μένουν αναπάντητα.

Και το πιο επικίνδυνο από όλα;

Συνηθίζουμε.

Συνηθίζουμε τον πόνο.

Συνηθίζουμε τον θάνατο.

Συνηθίζουμε να βλέπουμε ένα ζώο νεκρό στον δρόμο και να προσπερνάμε.

Συνηθίζουμε να ακούμε για κακοποίηση και να λέμε «πάλι τα ίδια».

Συνηθίζουμε να ακούμε για μια ανθρώπινη τραγωδία και μετά από λίγες ημέρες να προχωράμε στην επόμενη είδηση.

Όμως, μια κοινωνία δεν καταστρέφεται μόνο όταν υπάρχει βία.

Καταστρέφεται, όταν η βία παύει να μας σοκάρει.

Γι’ αυτό ο Οκτώβρης δεν πρέπει να είναι απλώς ένας ακόμη μήνας.

Πρέπει να γίνει μήνας αφύπνισης.

Να απαιτήσουμε πραγματικούς ελέγχους.

Να απαιτήσουμε διαφάνεια.

Να απαιτήσουμε καταγραφή και δημοσιοποίηση στοιχείων.

Να απαιτήσουμε εφαρμογή της νομοθεσίας.

Να απαιτήσουμε προστασία των ζώων χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς «βολικές» ερμηνείες.

Να απαιτήσουμε θεσμούς που λειτουργούν πριν συμβεί η τραγωδία — όχι μόνο μετά.

Να απαιτήσουμε εκπαίδευση των παιδιών στη φιλοζωία, στην ενσυναίσθηση, στον σεβασμό της ζωής.

Να απαιτήσουμε μια κοινωνία, όπου η κακοποίηση δεν θα είναι «κανονικότητα».

Και πάνω απ’ όλα:

ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΔΕΧΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΟΙΩΝΟ.

Το μέλλον δεν είναι προκαθορισμένο.

Το μέλλον χτίζεται από αυτά που ανεχόμαστε σήμερα.

Από αυτά που καταγγέλλουμε.

Από αυτά που ελέγχουμε.

Από αυτά που αρνούμαστε να ξεχάσουμε.

Από το αν θα σταθούμε απέναντι στην αδικία, ή θα επιλέξουμε τη σιωπή.

Εμείς επιλέγουμε να μιλήσουμε.

Για το ζώο που δεν έχει φωνή.

Για τον άνθρωπο που δεν πρόλαβε να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Για κάθε ζωή που χάθηκε μέσα στην αδιαφορία.

Για κάθε υπόθεση που απαιτεί απαντήσεις.

Για κάθε οικογένεια που περιμένει δικαιοσύνη.

Για κάθε πλάσμα που περιμένει προστασία.

Ο Οκτώβρης ας μην είναι άλλος ένας μήνας στο ημερολόγιο.

Ας είναι η αρχή μιας απαίτησης:

ΚΑΜΙΑ ΖΩΗ ΑΝΑΛΩΣΙΜΗ.

ΚΑΜΙΑ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΑΟΡΑΤΗ.

ΚΑΜΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΑΝΕΛΕΓΚΤΗ.

ΚΑΜΙΑ ΣΙΩΠΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ.

Γιατί αν σήμερα επιτρέψουμε να χαθεί η αξία της ζωής ενός ζώου, αύριο η κοινωνία μας θα έχει χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο:

Την ίδια της την ανθρωπιά.

Και αυτό είναι το πραγματικό μέλλον που πρέπει να φοβόμαστε.

Όχι ένα σκοτεινό ημερολόγιο.

Μια κοινωνία που έμαθε να κοιτάζει αλλού.

Εμείς δεν θα κοιτάξουμε αλλού.

ΘΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ.

ΚΑΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ