ΟΤΑΝ Η ΦΩΤΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΛΗΜΜΥΡΑ, ΠΟΙΟΣ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ;

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Η Κρήτη πνίγεται.

Η Ιεράπετρα, τα Φέρμα, ο Μακρύς Γιαλός, ο ορεινός Μυλοπόταμος και τα Ζωνιανά, βρέθηκαν αντιμέτωπα με ακραία πλημμυρικά φαινόμενα, εγκλωβισμούς, κατολισθήσεις, καταστροφές στο οδικό δίκτυο, σπίτια και επιχειρήσεις μέσα στα νερά και τεράστιους όγκους φερτών υλικών.

Στην Ιεράπετρα, χρειάστηκε να απεγκλωβιστούν 23 άνθρωποι από σπίτια και οχήματα.

Στα Ζωνιανά, η άνοδος των υδάτων οδήγησε ακόμη και στην προληπτική μεταφορά δύο ανηλίκων από την κατοικία τους.

Και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Γιατί αυτή η καταστροφή, δεν ήρθε σε έναν τόπο που δεν είχε προειδοποιηθεί.

Ήρθε σε περιοχές, που είχαν ήδη δοκιμαστεί από τις μεγάλες πυρκαγιές του 2025.

Η φωτιά κατέστρεψε τη βλάστηση και επιβάρυνε το έδαφος.

Η Πολιτεία γνώριζε, ότι μετά από μια μεγάλη πυρκαγιά αυξάνονται οι κίνδυνοι διάβρωσης, απορροής και πλημμυρικών φαινομένων.

Και στην Ιεράπετρα, μάλιστα, είχε ανακοινωθεί επίσημα ότι θα προχωρήσουν έργα αποκατάστασης, αντιδιαβρωτικά και αντιπλημμυρικά έργα.

Εγκρίθηκε επίσης χρηματοδότηση 1,5 εκατομμυρίου ευρώ, για αποκατάσταση ζημιών σε δίκτυα και υποδομές, από την πυρκαγιά του 2025.

Τότε λοιπόν γεννιέται ένα απλό, αλλά αμείλικτο ερώτημα:

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΤΕΛΙΚΑ;

Ποια έργα αντιπλημμυρικής προστασίας πραγματοποιήθηκαν;

Πότε ξεκίνησαν;

Πότε ολοκληρώθηκαν;

Ποιοι ήταν οι ανάδοχοι;

Πόσα χρήματα διατέθηκαν;

Πόσα χρήματα απορροφήθηκαν;

Ποια σημεία των πυρόπληκτων περιοχών θωρακίστηκαν;

Και, κυρίως:

ΓΙΑΤΙ ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΞΑΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ;

Δεν αρκούν οι φωτογραφίες των μηχανημάτων, μετά την καταστροφή.

Δεν αρκούν οι δηλώσεις συμπαράστασης.

Δεν αρκεί το «η Πολιτεία είναι εδώ».

Η Πολιτεία οφείλει να είναι εκεί πριν από την καταστροφή.

Γιατί μετά την πλημμύρα, το να στείλεις μηχανήματα να καθαρίσουν τη λάσπη, δεν είναι πρόληψη.

Είναι διαχείριση της καταστροφής.

Και υπάρχει ακόμη ένα κεφάλαιο, που συνήθως μένει έξω από τις επίσημες ανακοινώσεις:

ΤΑ ΖΩΑ.

Πόσα ζώα υπήρχαν στις πληγείσες περιοχές;

Πόσα βρίσκονταν σε αυλές, ποιμνιοστάσια, αγροτικές εγκαταστάσεις, καταφύγια, ή εγκαταλελειμμένους χώρους;

Πόσα παρασύρθηκαν από τα νερά;

Πόσα πνίγηκαν;

Πόσα εγκλωβίστηκαν;

Πόσα διασώθηκαν;

Πόσα αναζητούνται;

Και ποιος καταγράφει αυτά τα στοιχεία;

Γιατί εάν δεν υπάρχει οργανωμένος μηχανισμός καταγραφής ζώων πριν και μετά από μια υπερκαταστροφή, τότε αύριο κανείς δεν θα μπορεί να πει με ακρίβεια πόσα ζώα χάθηκαν.

Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.

Είναι θεσμικό κενό.

Δεν δεχόμαστε η ανθρώπινη ζωή να αντιμετωπίζεται ως προτεραιότητα και η ζωή των ζώων, ως παράπλευρη απώλεια που απλώς δεν καταγράφεται.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ.

Ο Δήμος Μυλοποτάμου έχει ήδη κηρυχθεί σε κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης Πολιτικής Προστασίας έως τις 30 Δεκεμβρίου 2026 λόγω των πλημμυρών, κατολισθήσεων και διαβρώσεων που προκάλεσαν τα φαινόμενα της 30ής Σεπτεμβρίου και 1ης Οκτωβρίου.

Στην Ιεράπετρα, οι καταστροφές είναι εκτεταμένες και ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει τις επιχειρήσεις αποκατάστασης της πρόσβασης και καθαρισμού των δρόμων.

Όμως, οι κάτοικοι δεν χρειάζονται μόνο υποσχέσεις.

Χρειάζονται σαφές χρονοδιάγραμμα αποζημιώσεων.

Χρειάζονται αυτοψίες.

Χρειάζονται καταγραφή κάθε ζημιάς.

Χρειάζονται άμεση στήριξη για κατοικίες, οικοσκευή, επιχειρήσεις και αγροτικές εκμεταλλεύσεις.

Το ισχύον πλαίσιο Κρατικής Αρωγής προβλέπει, ανάλογα με την περίπτωση και την επίσημη καταγραφή/οριοθέτηση, οικονομική ενίσχυση για πρώτες ανάγκες και έως 6.000 ευρώ, για απλές επισκευές, ή αντικατάσταση οικοσκευής κύριας πληγείσας κατοικίας, ενώ προβλέπονται ξεχωριστοί μηχανισμοί για επιχειρήσεις και αγροτικές εκμεταλλεύσεις.

Αυτό όμως πρέπει να γίνει πράξη και όχι άλλη μία γραφειοκρατική διαδρομή χωρίς τέλος.

Οι κάτοικοι της Κρήτης έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν:

Πότε θα γίνουν οι αυτοψίες;

Πότε θα καταγραφούν οι ζημιές;

Πότε θα ολοκληρωθούν οι φάκελοι;

Πότε θα οριοθετηθούν οι πληγείσες περιοχές;

Πότε θα καταβληθούν οι ενισχύσεις;

Τι θα γίνει με τους παραγωγούς που έχασαν την παραγωγή τους;

Τι θα γίνει με τις επιχειρήσεις που καταστράφηκαν;

Και τι προβλέπεται για τα ζώα που χάθηκαν;

Δεν ζητάμε χάρη.

Ζητάμε λογοδοσία, διαφάνεια και αποκατάσταση.

Γιατί ένας τόπος που κάηκε και στη συνέχεια πλημμύρισε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται κάθε φορά σαν να πρόκειται για ένα καινούργιο, απρόβλεπτο γεγονός.

Η πραγματική πολιτική προστασία, δεν αρχίζει όταν το νερό μπει στο σπίτι.

Αρχίζει όταν η φωτιά σβήσει.

Τότε πρέπει να ξεκινά η αντιπλημμυρική θωράκιση.

Τότε πρέπει να προστατεύονται άνθρωποι και ζώα.

Τότε πρέπει να αποκαθίστανται τα οικοσυστήματα.

Τότε πρέπει να ελέγχονται τα έργα και η αξιοποίηση των χρηματοδοτήσεων.

Και σήμερα, μετά από αυτή την καταστροφή, η κοινωνία της Κρήτης δικαιούται μία καθαρή απάντηση:

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΠΟ ΟΣΑ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ 2025;

Γιατί η λάσπη μπορεί να καθαριστεί.

Οι δρόμοι μπορούν να ξαναφτιαχτούν.

Οι περιουσίες μπορούν να αποζημιωθούν.

Αλλά μια ζωή που χάθηκε — ανθρώπινη, ή ζωική — δεν αποζημιώνεται.

Και ακριβώς γι’ αυτό, η πρόληψη δεν είναι πολυτέλεια.

ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ