Η βία δεν γεννιέται μόνη της. Τρέφεται από τη σιωπή και την υποκρισία

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές που η κοινωνία οφείλει να κοιτάξει κατάματα τον ίδιο της τον εαυτό.

Και σήμερα η εικόνα είναι τρομακτική.

Γιατί όσο τα πτώματα των ζώων πληθαίνουν στους δρόμους, όσο οι φόλες συνεχίζουν να σκορπούν θάνατο, όσο οι ευθανασίες αυξάνονται μαζικά, όσο τα βασανιστήρια καταγράφονται και διακινούνται δημόσια, κάποιοι εξακολουθούν να μιλούν για «υπερβολές των φιλόζωων», για «αναπόφευκτες λύσεις», ή για «δευτερεύοντα ζητήματα».

Όχι.

Δεν είναι δευτερεύον ζήτημα η μαζική εξοικείωση μιας κοινωνίας με τον θάνατο.

Δεν είναι φυσιολογικό να βλέπουμε καθημερινά διαμελισμένα ζώα και να συνεχίζουμε σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

Δεν είναι πολιτισμός να εξαφανίζονται αδέσποτα από περιοχές και όλοι να σιωπούν επειδή «βολεύει».

Δεν είναι δημοκρατία να τρομοκρατούνται άνθρωποι που καταγγέλλουν εγκλήματα απέναντι στα ζώα.

Και πρέπει επιτέλους να ειπωθεί ξεκάθαρα:

Η βία απέναντι στα ζώα δεν συντηρείται μόνο από τους δράστες.

Συντηρείται και από όσους κλείνουν τα μάτια.

Από όσους συγκαλύπτουν.

Από όσους φοβούνται να μιλήσουν.

Από όσους χρησιμοποιούν τη φιλοζωία ως δημόσια βιτρίνα, αλλά σιωπούν μπροστά στη σαπίλα.

Γιατί η αδιαφορία είναι το πιο ασφαλές καταφύγιο της βαρβαρότητας.

Κάποιοι θέλουν μια κοινωνία που να συνηθίζει το αίμα.

Μια κοινωνία κουρασμένη, φοβισμένη και παραιτημένη.

Μια κοινωνία όπου οι δολοφονίες ζώων θα περνούν σαν «κακή είδηση της ημέρας» και μετά όλα θα συνεχίζονται κανονικά.

Αυτό όμως δεν είναι κανονικότητα.

Είναι η απόλυτη ηθική κατάρρευση.

Και όποιος σήμερα σωπαίνει απέναντι στη βία κατά των ζώων, αύριο δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είδε πού οδηγούταν αυτή η κοινωνία.

Οδηγούμαστε σε μια κοινωνία όπου η βία κανονικοποιείται.

Όταν το διαδίκτυο γεμίζει καθημερινά με βασανισμένα σώματα, δηλητηριασμένα αδέσποτα, αγγελίες με τον τίτλο “Υιοθεσία, η ευθανασία “, κρεμασμένα ζώα, καμένα κουτάβια και εγκλήματα που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, χωρίς ουσιαστική πρόληψη, τότε δεν μιλάμε πλέον για «μεμονωμένα περιστατικά».

Μιλάμε για κοινωνική σήψη.

Η συνεχής έκθεση στη φρίκη δημιουργεί δύο εξίσου επικίνδυνα φαινόμενα:

Από τη μία την απόγνωση των ανθρώπων που αγωνίζονται καθημερινά να σώσουν ζωές
και από την άλλη την απευαισθητοποίηση μιας κοινωνίας, που αρχίζει να συνηθίζει το έγκλημα.

Κάθε ατιμώρητη ζωοκτονία ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη.

Κάθε δολοφονημένο ζώο που αντιμετωπίζεται σαν «είδηση της μιας ημέρας», στέλνει το μήνυμα ότι η ζωή είναι αναλώσιμη.

Και όταν μια κοινωνία μαθαίνει να αδιαφορεί για τον πόνο των πιο ανυπεράσπιστων πλασμάτων, αργά ή γρήγορα η ίδια βία επιστρέφει και απέναντι στους ανθρώπους.

Δεν είναι τυχαίο ότι πίσω από πολλές ακραίες μορφές εγκληματικότητας, υπάρχει ιστορικό κακοποίησης ζώων.

Η βία δεν σταματά εκεί που ξεκινά.

Εξελίσσεται, γιγαντώνεται και μετατρέπεται σε κουλτούρα φόβου, εξουσίας και θανάτου.

Παράλληλα, η ανεξέλεγκτη διάδοση σκληρών εικόνων, χωρίς ουσιαστικές παρεμβάσεις από την Πολιτεία, τις πλατφόρμες και τους αρμόδιους φορείς, δημιουργεί την αίσθηση μιας κοινωνίας, που παρακολουθεί παθητικά μια γενοκτονία αθώων ψυχών σε αργή μετάδοση.

Το πιο επικίνδυνο όμως είναι άλλο:

Να αρχίσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό αυτό που συμβαίνει.

Να συνηθίσουμε τα δηλητήρια.

Να συνηθίσουμε τις ευθανασίες.

Να συνηθίσουμε τα βαρέλια με νεκρά κουτάβια.

Να συνηθίσουμε τις μαζικές εξαφανίσεις αδέσποτων.

Να συνηθίσουμε το αίμα.

Εκεί οδηγούμαστε, αν δεν υπάρξει συλλογική αντίδραση.

Σε μια κοινωνία χωρίς ενσυναίσθηση, χωρίς όρια, χωρίς σεβασμό στη ζωή.

Όμως υπάρχει και ο άλλος δρόμος.

Ο δρόμος της αφύπνισης, της καταγγελίας, της παιδείας, της αυστηρής τιμωρίας των δραστών και της πραγματικής προστασίας των ζώων μέσω του ενεργού ακτιβισμού.

Κάθε άνθρωπος που δεν σωπαίνει, κάθε φωνή που επιμένει, κάθε πολίτης που απαιτεί δικαιοσύνη, είναι ένα ανάχωμα απέναντι στη βαρβαρότητα.

Γιατί η στάση μας απέναντι στα ζώα, δεν δείχνει μόνο πόσο πολιτισμένοι είμαστε.

Δείχνει και πόσο ανθρώπινοι έχουμε απομείνει.

©ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ