ΑΧ ΣΗΜΕΡΑ, ΜΑΖΩ… ΑΧ

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Αχ σήμερα…

Αυτή την ώρα θα ετοιμαζόσουν.

Θα άναβαν τα φώτα.

Θα γέμιζε η Τεχνόπολη κόσμο, φωνές, αγάπη και προσμονή.

Και εσύ θα ήσουν εκεί… με εκείνο το μοναδικό σου βλέμμα, το χαμόγελό σου, την αυθεντικότητά σου.

Θα έπιανες το μικρόφωνο και, από την πρώτη νότα, θα μας έπαιρνες μαζί σου.

Θα γιορτάζαμε τα 33 χρόνια μιας σπουδαίας, ανεπανάληπτης διαδρομής.

Θα τραγουδούσαμε τους στίχους σου.

Θα χορεύαμε.

Θα συγκινούμασταν.

Θα γελούσαμε.

Και κάποια στιγμή, θα κοιτούσες τον κόσμο μπροστά σου και θα καταλάβαινες ξανά πόσο πολύ αγαπήθηκες.

Μόνο που σήμερα… η Τεχνόπολη θα μείνει άδεια.

Το μικρόφωνο θα μείνει σιωπηλό.

Και εμείς θα μείνουμε να κοιτάμε την άδεια σκηνή και να προσπαθούμε να καταλάβουμε το ακατανόητο.

Έντεκα ημέρες…

Κι ακόμα μοιάζει σαν ψέμα.

Σαν να περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να εμφανιστείς και να πεις, πως όλα ήταν ένα κακό όνειρο.

Πως δεν έφυγες.

Πως θα επιστρέψεις.

Πως θα ξανακούσουμε εκείνη τη φωνή, που μπορούσε να τραγουδήσει τα πάντα και να αγγίξει τις πιο κρυφές γωνιές της ψυχής μας.

Πόση αδικία, Γιώργο…

Πόση θλίψη…

Και πόσος θυμός μαζί.

Γιατί δεν χάσαμε μόνο έναν σπουδαίο καλλιτέχνη.

Χάσαμε έναν άνθρωπο, που μέσα από τη μουσική του μας χάρισε στιγμές, συναισθήματα, μαθήματα ζωής.

Έναν άνθρωπο αυθεντικό, ευαίσθητο, αυθόρμητο, ταλαντούχο.

Έναν άνθρωπο, που αγαπούσε βαθιά τα ζώα και έβλεπε σε αυτά κάτι που πολλές φορές οι άνθρωποι ξεχνούν:

Την αγάπη χωρίς όρους.

Και τώρα εσύ… πέταξες ψηλά. 🕊️

Θέλουμε να πιστεύουμε, πως εκεί όπου βρίσκεσαι, στην αιωνιότητα, έχεις βρει τη γαλήνη.

Πως βλέπεις από ψηλά αυτή την απέραντη αγάπη.

Τα δάκρυα.

Τον πόνο.

Τα τραγούδια σου, που παίζουν ξανά και ξανά.

Τους ανθρώπους που σε θυμούνται και ψιθυρίζουν το όνομά σου.

Και ίσως, κάπου εκεί, να χαμογελάς.

Γιατί δεν έφυγες πραγματικά.

Έμεινες στις φωνές μας.

Στις αναμνήσεις μας.

Στα τραγούδια σου.

Στις στιγμές που μας χάρισες.

Στα μαθήματα ζωής, που άφησες πίσω σου.

Στην αγάπη που έδωσες στα πλάσματα, που δεν μπορούσαν να σου ανταποδώσουν τίποτα, παρά μόνο την αφοσίωσή τους.

Και σήμερα, αντί να τραγουδάμε μαζί σου στην Τεχνόπολη, τραγουδάμε μέσα μας για σένα.

Η σκηνή μπορεί να μείνει άδεια.

Η φωνή σου μπορεί να σίγησε.

Η μουσική σου όμως δεν θα σιωπήσει ποτέ.

Γιατί όσο υπάρχει ένας άνθρωπος που θα πατήσει «play» και θα κλείσει τα μάτια του για να σε ακούσει,

Όσο υπάρχει μια καρδιά, που θα χτυπήσει πιο δυνατά με ένα τραγούδι σου,

Όσο υπάρχει κάποιος που θα πει «θυμάσαι τον Μαζώ;»…

Θα ζεις.

Για πάντα. ♾️

Στη λεωφόρο της αγάπης.

Που λείπεις, έπεσε πολύ βαρύ, Μαζώ…

💔🕊️

Καλή αντάμωση, λατρεμένε μας Γιώργο.

Και όπου κι αν είσαι, να ξέρεις πως η φωνή σου θα συνεχίσει να μας συντροφεύει.

Θα ζεις για πάντα μέσα από τη μουσική σου.

Και μέσα στις καρδιές εκείνων που σε αγάπησαν αληθινά. 🖤🕊️

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ