Η αφύπνιση πάντα προέχει και προηγείται της ανατροπής… Μετά θα οργανωθούμε… First we take Manhattan

Ανάγνωση σε: 7 λεπτά

Η φάρμα των ζώων!

Μόνο που πολλοί δεν το έχουν ακόμα κατανοήσει!

Όταν όλοι, ή η μεγάλη πλειοψηφία το καταλάβει, τότε ίσως έχουμε μια ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα είμαστε… ελεύθεροι άνθρωποι!

Μέχρι τότε, θα είμαστε κάτω από τον… βούρδουλα του αφεντικού μας!

Η πρόκληση λοιπόν είναι, πως να πείσουμε τους υπόλοιπους σκλάβους, ότι η σκλαβιά δεν είναι μονόδρομος…

“Πώς σκλαβωθήκαμε.

Στην αρχή εμείς οι άνθρωποι ήμασταν σαν τα ζώα.

Συλλέγαμε και χρησιμοποιούσαμε τους πόρους
που υπήρχαν γύρω μας.

Ήμασταν κυνηγοί και συλλέκτες
και ζούσαμε από όσα μας προσφέρει η φύση σε αφθονία.

Όπως τα ζώα ζούσαμε, από τη μια μέρα στην άλλη,
χωρίς να μας απασχολεί πολύ το τι θα φέρει το μέλλον.

Αλλά μετά, στην διάρκεια της εξέλιξής μας,
συνέβη κάτι υπέροχο, αλλά και τρομακτικό ταυτόχρονα.

Συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε θνητοί
και αρχίσαμε να φοβόμαστε τον θάνατο,
αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι απώλειες θα φέρει το μέλλον.

Είμαστε μόνοι μας με τον φόβο αυτό πάνω στον πλανήτη.

Είμαστε το ένα και μοναδικό είδος με αυτή τη γνώση.

Αυτή ήταν η αρχή μιας μεγάλης τραγωδίας,
αλλά και μιας μεγάλης ευκαιρίας.

Γιατί όταν κάποιος φοβάται τον θάνατο, τον πόνο, την σκλαβιά,
γίνεται ευάλωτος, χειραγωγήσιμος
και χρήσιμος με έναν τρόπο που κανένας άλλος «πόρος» δεν είναι.

Οι σημαντικότεροι πόροι που μπορεί ο άνθρωπος να ελέγχξει
δεν είναι οι φυσικοί πόροι,
ούτε τα εργαλεία, οι μηχανές, ή τα κτίρια.

Είναι οι άλλοι άνθρωποι.

Μπορούμε να τρομάξουμε και ένα ζώο, φυσικά,
αφού κάτι φοβάται κι εκείνο από ένστικτο, πχ τον πόνο της στιγμής.

Όμως δεν μπορούμε να το εκβιάσουμε,
να το απειλήσουμε με βασανιστήρια, με σκλαβιά, με το θάνατο,
γιατί τα ζώα δεν αντιλαμβάνονται την συναλλαγή.

Δεν μπορούμε να απειλήσουμε ένα δέντρο με την καραμπίνα,
για να φέρει περισσότερα φρούτα.

Δεν μπορούμε να τρομοκρατήσουμε ένα χωράφι με αναμμένη δάδα,
για να παράγει περισσότερο σιτάρι.

Ούτε την κότα με ένα μαχαίρι, για να γεννήσει πιο πολλά αυγά.

Όμως, ο άνθρωπος θα δώσει ό,τι πολύτιμο έχει όταν απειλείται.

Αυτό το μαντρί, δηλαδή το μαντρί του φόβου,
έγινε η πιο κερδοφόρα και παράλληλα
η πιο καταστροφική επιχείρηση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

…Και μόλις φτάσαμε το ζενίθ της καταστροφής αυτής.

Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε
την ανθρώπινη κοινωνία ορθολογικά,
αν δεν την δούμε ως αυτό που είναι.

Μια συλλογή αγροκτημάτων,
όπου οι άνθρωποι κρατούν και εκμεταλλεύονται
ζώα και άλλους ανθρώπους.

Κάποιοι ίσως απορρίψουν την περιγραφή αυτή ως παράλογη,
«μα οι αρχές προσφέρουν προστασία, ένα σύστημα υγείας,
ρεύμα, νερό, δρόμους και σχολεία».

…Και ίσως κάποιοι στ΄ αλήθεια να πιστεύουν
ότι οι «προσφορές» είναι καλοπροαίρετες.

Όμως αυτή η πεποίθηση απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

…Και οι αγρότες φροντίζουν τα ζώα τους,
προσφέρουν προστασία, τροφή, ιατρική περίθαλψη,
για να αποδίδουν, παράλληλα όμως είναι σκλαβωμένα.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι
και πολλοί μάλιστα πιστεύουν
ότι οι κυβερνήτες προστατεύουν την ελευθερία τους.

Αλλά και οι αγρότες επιτρέπουν στα ζώα τους
κάποια ελευθερία κίνησης.

Όμως απλώς και μόνο για να είναι πιο παραγωγικά.

Να παράγουν καλύτερο κρέας, περισσότερο γάλα, μεγαλύτερα αυγά.

Οι λεγόμενες φιλελεύθερες δημοκρατίες μας,
δεν είναι τίποτα περισσότερο από αγροκτήματα,
που ασχολούνται με την ανθρώπινη κτηνοτροφία
για την παραγωγή και μόνο.

Ο κάτοχός μας, μας δίνει ορισμένες ελευθερίες,
όχι επειδή βλέπει την ελευθερία μας ως δικαίωμά μας,
αλλά επειδή θέλει να αυξήσει το εισόδημά του
και συνεπώς το κέρδος του.

Αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τη φύση της φυλακής
μέσα στην οποία γεννηθήκαμε;

Υπήρξαν τέσσερα στάδια της ανθρώπινης σκλαβιάς στην ιστορία.

Το πρώτο ήταν άμεσο και βάναυσο.

Οι ιδιοκτήτες σκλάβων, μπορούσαν
να ελέγχουν ένα κομμάτι του ανθρώπου με την βία.

Την δημιουργική παραγωγικότητα του ανθρώπινου νου,
δεν μπορείς να την ελέγξεις με αλυσίδες και μαστίγια.

Οι σκλάβοι εργάτες ήταν μη παραγωγικοί και πεισματάρηδες
και έπρεπε συνεχώς να καταβάλλεται τεράστια προσπάθεια
για τον έλεγχο και την οδήγησή τους.

Στο δεύτερο στάδιο, οι σκλάβοι
είχαν μια περιορισμένη μορφή ελευθερίας,
για να είναι πιο δημιουργικοί και διαισθητικοί.

Αυτό αύξησε την παραγωγικότητά τους,
συνεπώς το κέρδος για τους ιδιοκτήτες.

Έτσι οι άρχοντες έγιναν πλουσιότεροι,
αφού πλέον εισέπρατταν φόρους
και κατ’ επέκταση μεγάλωνε η δύναμή τους.

Στην τρίτη φάση, εισήχθησαν οι δουλοπάροικοι,
στους οποίους επιτρεπόταν να εκμεταλλεύονται ένα κομμάτι γης,
αλλά έπρεπε να πληρώσουν φέουδα.

Τώρα δεν ανήκουν στον ιδιοκτήτη, όπως οι παλαιότεροι σκλάβοι,
αλλά ανήκει η γη σε αυτόν και οι δούλοι μπορούν να την δουλεύουν,
αρκεί να αποτίσουν φόρο «τιμής».

Αυτή η μορφή εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο,
σύντομα κατέρρευσε, όταν εξελίχθηκαν
πιο οργανωμένες μορφές καλλιέργειας -και λόγω της τεχνολογίας-
όπου χρειάζονταν όλο και λιγότερα χέρια
για την ίδια παραγωγή προϊόντων.

Οι αγρότες εγκατέλειπαν την «γη τους»,
με συνέπεια να μεγαλώνουν οι πόλεις
σε μια λεγόμενη «σύγχρονη κοινωνία».

Όταν οι μάζες των αγροτών άρχισαν να πλημμυρίζουν τις πόλεις,
οι επίδοξοι βιομήχανοι βρήκαν μπροστά τους
μεγάλο διαθέσιμο ανθρώπινο κεφάλαιο.

Η άρχουσα τάξη γρήγορα συνειδητοποίησε
ότι θα μπορούσε να βγάλει περισσότερα χρήματα
επιτρέποντας στα ζώα της να επιλέξουν την εργασία τους.

Τώρα, αγαπητοί σκλάβοι,
μπορείτε πλέον να επιλέξετε το επάγγελμά σας,
γεγονός που αυξάνει την παραγωγικότητά σας,
παράλληλα με τους φόρους,
που πρέπει να πληρώνετε στον αφέντη σας.

Σας παρέχονται και λίγες ελευθερίες,
γιατί έτσι είστε πιο κερδοφόροι για τον ιδιοκτήτη σας.

Αυτό το μοντέλο εκμετάλλευσης, λειτουργεί υπέροχα,
ποτέ δεν υπήρχαν τόσο υψηλοί φόροι,
όπου τα τρία τέταρτα της χρονιάς,
οι περισσότεροι δουλεύετε για το κράτος.

Ωραίο, επιδέξιο σωματεμπόριο,
αφού κανείς δεν το αντιλαμβάνεται πλέον ότι είναι σκλάβος.

Όπως είπε και ο Γκαίτε, «κανείς δεν είναι περισσότερο σκλάβος
από εκείνον που θεωρεί τον εαυτό του ελεύθερο χωρίς να είναι».

Η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ιδιοκτήτες του κόσμου,
είναι πλέον εκείνες οι μικρές ελευθερίες,
που παρέχουν στους σκλάβους τους,
οι οποίες σιγά σιγά αρχίζουν να τους απειλούν.

Κάποια από τα ζώα τους, που σιγά- σιγά
συνηθίζουν την ελευθερία και αρέσκονται σε αυτήν,
αρχίζουν να αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν οι κυβερνήτες
πάνω από αυτούς,
ειδικά όταν είναι εγκληματίες
και το μόνο που τους νοιάζει είναι να γεμίζουν τις τσέπες τους
και τις τσέπες των δικών τους ιδιοκτητών.

Δίλημμα μεγάλο για την άρχουσα τάξη.

Έχει παγιδευτεί στη σύγκρουση
μεταξύ της απληστίας, για περισσότερο κέρδος
και της απροθυμίας, να επιτρέψει περισσότερη ελευθερία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνα,
όπου ο κομμουνισμός συνυπάρχει με τον καπιταλισμό.

Υπάρχει πολιτική δικτατορία,
αλλά υπάρχει και οικονομία ελεύθερης αγοράς.

Η Δύση εξελίσσεται επίσης σε αυτό το μοντέλο,
όπου η ελευθερία της έκφρασης και τα ανθρώπινα δικαιώματα,
περιορίζονται όλο και περισσότερο,
αλλά επιτρέπεται στην οικονομία να κάνει τα πάντα.

Για την ακρίβεια μιλάμε για τον φασισμό,
για την συγχώνευση της κρατικής εξουσίας
και της εξουσίας των εταιρειών,
όπου το κράτος «φροντίζει» για όλα
και σκέφτεται για τους ανθρώπους και τους καθοδηγεί.

Η διατήρηση του φορολογούμενου κοπαδιού μέσα στο μαντρί,
είναι μια τριφασική διαδικασία.

Πρώτον, η νέα γενιά καθοδηγείται
μέσω της λεγόμενης σχολικής εκπαίδευσης,
έτσι ώστε από την αρχή να μάθει να βλέπει ως σωστό
τον περιφραγμένο και ελεγχόμενο κόσμο.

Στην δεύτερη φάση, στρέφονται τα ζώα εκτροφής
εναντίον των εαυτών τους, διαβάλλονται,
και έτσι δημιουργούνται εξαρτημένα βοοειδή
που είναι χρήσιμοι ηλίθιοι,
που διατηρούν το δικό τους κοπάδι και το προδιδουν.

Είναι δύσκολο να ελέγξεις ένα κοπάδι με τον βούρδουλα
και όπου αυτό συμβαίνει, μειώνει δραματικά την παραγωγικότητα.

Οι παλιές κομμουνιστικές δικτατορίες είναι το παράδειγμα αυτού.

Οι άνθρωποι δεν έχουν κίνητρα να παράγουν αποτελεσματικά,
όταν κρατούνται αυστηρά ως αιχμάλωτοι.

Όμως εάν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι,
τότε υπηρετούν πολύ καλύτερα τους κατόχους τους.

Ο καπιταλισμός είναι η προσποίηση της ελευθερίας.

Έχεις μόνο την ελευθερία να αποφασίσεις
τι να καταναλώσεις και ποιο προϊόν θα αγοράσεις,
αν και αυτό ελέγχεται με τη διαφήμιση, μέσω του υποσυνείδητου.

Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί αυτή η ψευδαίσθηση,
είναι να αναβαθμιστούν μερικά από τα βόδια
και να μεταφερθούν στην άλλη πλευρά.

Τα ζώα που εξαρτώνται από την ιεραρχία,
θα σταλούν στη «Σιβηρία».

Οποια αγελάδα χορεύει έξω από τον χορό θα απομονωθεί.

Θα καταστρέψουν εκείνους που επισημαίνουν,
πόσο ανήθικο είναι να κατέχονται οι άνθρωποι, να είναι ιδιοκτησία.

Εάν μάθεις στο κοπάδι να επιτίθεται ο ένας στον άλλο,
μόλις κάποιος επισημάνει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται,
τότε δεν χρειάζεται να ασκηθεί άμεση βία.

Τα εξαρτώμενα βόδια
θα κάνουν τη βρώμικη δουλειά για τον ιδιοκτήτη τους.

Όπου η «πνευματική τάξη»,
η οποία επηρεάζεται ιδιαίτερα από την κατήχηση,
που ονομάζεται «πανεπιστημιακές σπουδές»,
και αλλοιωμένη από τίτλους και προνόμια,
θα αντιταχθεί έντονα σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση
των πλεονεκτημάτων μιας τέτοιας ανθρώπινης κοινωνίας.

Κάποια άλλα ζώα, εξαρτημένα από την εύνοια του αφέντη τους,
που πιστεύουν ότι είναι καλύτερα από τα υπόλοιπα,
όπως οι καλλιτέχνες και οι δημοσιογράφοι,
θα πουν σε όσους απαιτούν ελευθερία,
ότι θέτουν σε κίνδυνο τους συναδέλφους αγελάδες.

Με αυτόν τον τρόπο, το κοπάδι παραμένει όμορφα κλειδωμένο,
κατηγορώντας και καταδικάζοντας αυτούς που αγωνίζονται
για την αληθινή ελευθερία, για ένα ηθικό κυβερνητικό σύστημα.

Η τρίτη φάση σκλαβοποίησης,
είναι η δημιουργία μόνιμων κινδύνων,
ώστε το τρομαγμένο κοπάδι να ζητά την προστασία του φύλακα.

Μέσω μιας συνεχούς απειλής, που δημιουργείται τεχνητά,
μπορεί κανείς να οδηγήσει την υστερική μάζα
στην επιθυμητή κατεύθυνση
και να το κάνει να σκέφτεται μόνο την επιβίωσή του.

Ο ιδιοκτήτης της αγέλης θα προσλάβει ανθρώπους,
για να παίζουν τους λύκους, να ουρλιάζουν όλη νύχτα.

Για να είναι απόλυτα πειστικός, θα επιτεθεί και στο κοπάδι του
και θα σκοτώσει κάποια βόδια, για να πειστούν τα υπόλοιπα
ότι, ναι, υπάρχουν πραγματικά άγρια ​​ζώα εκεί έξω,
από τα οποία ο ιδιοκτήτης πρέπει να τα προστατεύσει.

Έτσι δικαιολογούν και τους πολέμους,
επινοώντας εχθρούς, που απειλούν τη χώρα
και οι άνθρωποι τρώνε το παραμύθι και τρέχουν να πολεμήσουν,
θυσιάζοντας εαυτούς, για να μεγαλώσει η δύναμη του αφέντη.

Ένα κυβερνητικό εργαλείο, που ξεκινά μικρό,
πάντα θα καταλήξει τέρας.

Αυτό εξηγεί και την παγκοσμιοποίηση, την νέα παγκόσμια τάξη,
με τελικό στόχο μια παγκόσμια δικτατορική κυβέρνηση.

Όλοι οι δεσπότες θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο
και με την μεγαλομανία τους προκαλούν καταστροφή και θάνατο.

Συνεπώς, μία είναι η εναλλακτική λύση
για μια πραγματικά ελεύθερη και ειρηνική κοινωνία.

Μικρές και εύχρηστες δομές.

Μια κοινωνία χωρίς πολιτικούς ηγέτες, χωρίς ιδιοκτήτες ανθρώπων
και χωρίς τον καταναγκασμό να πληρώνουν
όλο και περισσότερους φόρους.

Πρέπει σιγά- σιγά να ξυπνήσουμε
και να δούμε τους φράκτες που μας εγκλωβίζουν.

Όταν αναγνωρίζουμε την ύπαρξή μας ως κτηνοτροφία,
τότε θα κάνουμε το πρώτο βήμα,
για να αφήσουμε αυτήν την υποδούλωση πίσω μας για πάντα.

Ας γκρεμίσουμε τους φράκτες και ας τρέξουμε στα λιβάδια,
όπου μπορούμε να αναπνεύσουμε ελεύθερα…

…Και λέει το ένα γουρούνι στο άλλο:

Ρε σεις, άκουσα τη φήμη ότι ο αφέντης μας
μάς ταΐζει μόνο επειδή θέλει να μας σφάξει αργότερα.

Και το άλλο γουρούνι απαντά:

Αμάν πια με τις συνωμοσιολογίες σου”!

Άνα Ζουμάνη

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ