Η ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ. ΕΙΝΑΙ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑΣ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Πώς ακριβώς να γιορτάσουμε την Ημέρα των Ζώων;

Με ευχές, φωτογραφίες, χαμόγελα και επετειακές αναρτήσεις;

Όταν την ίδια στιγμή τετράποδα, δίποδα, πτηνά και θαλάσσια πλάσματα κακοποιούνται, βασανίζονται, εγκαταλείπονται και θανατώνονται;

Όταν η κακοποίηση εξακολουθεί να βρίσκει δρόμους να περνά μέσα από τις χαραμάδες ενός συστήματος, που υποτίθεται ότι υπάρχει για να προστατεύει;

Όταν η τιμωρία για τον βασανισμό ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος, δεν λειτουργεί πάντοτε ως πραγματικό αποτρεπτικό μέτρο;

Όταν η ζωή ενός ζώου, μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν αριθμός, σαν «διαχείριση», σαν πρόβλημα, που πρέπει απλώς να απομακρυνθεί από το οπτικό πεδίο;

ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ.

Γιατί πίσω από κάθε αριθμό, υπάρχει ένα πλάσμα που αισθάνθηκε φόβο.

Πίσω από κάθε περιστατικό κακοποίησης, δηλητηρίασης και ευθανασίας, υπάρχει πόνος.

Πίσω από κάθε εγκατάλειψη, υπάρχει μια ζωή που κάποιος αποφάσισε να πετάξει.

Και πίσω από κάθε ατιμωρησία, υπάρχει ένα επικίνδυνο μήνυμα:

«Μπορείς να το κάνεις ξανά.»

Αυτό το μήνυμα πρέπει να τελειώσει.

Δεν ζητάμε χάρη.

Δεν ζητάμε προνόμια για τα ζώα.

ΖΗΤΑΜΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ.

ΖΗΤΑΜΕ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

ΖΗΤΑΜΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

ΖΗΤΑΜΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

Και κυρίως ζητάμε να σταματήσει η υποκρισία.

Δεν μπορεί το πρωί να μιλάμε για «φιλοζωία» και το βράδυ να ανεχόμαστε την κακοποίηση.

Δεν μπορεί να φωτογραφιζόμαστε δίπλα σε ένα ζώο για μία ημέρα και τις υπόλοιπες 364 να ξεχνάμε ότι υπάρχει.

Δεν μπορεί η προστασία των ζώων να περιορίζεται σε εκδηλώσεις, κορδέλες, εγκαίνια και επικοινωνιακές φιέστες.

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΟΝΟΣ.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ.

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΕΙ.

Και δυστυχώς, αντί να προχωράμε μπροστά, βλέπουμε ξανά και ξανά συμπεριφορές, που θυμίζουν άλλες εποχές.

Έναν σύγχρονο Μεσαίωνα, όπου η ζωή του αδύναμου, θεωρείται αναλώσιμη και η βία απέναντι στον ανυπεράσπιστο, αντιμετωπίζεται πολλές φορές με αδιαφορία, καθυστέρηση, ή σιωπή.

ΟΧΙ.

Τα ζώα δεν χρειάζονται άλλη μία ημέρα, αφιερωμένη σε αυτά.

Χρειάζονται 365 ημέρες προστασίας.

Χρειάζονται θεσμούς που λειτουργούν.

Χρειάζονται ελέγχους που γίνονται.

Χρειάζονται αποφάσεις που εφαρμόζονται.

Χρειάζονται δικαιοσύνη, που δεν σταματά στην πόρτα κανενός.

Και χρειάζονται ανθρώπους, που δεν θα σιωπήσουν, όταν η ζωή τους γίνεται αντικείμενο κακοποίησης, εκμετάλλευσης, ή αυθαίρετης «διαχείρισης».

ΓΙΑ ΕΜΑΣ, Η ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΟΡΤΗ.

Είναι μια υπενθύμιση, ότι έχουμε ακόμη έναν τεράστιο αγώνα μπροστά μας.

Και όσο ένα ζώο βασανίζεται, όσο ένα πλάσμα πεθαίνει από ανθρώπινη βία, όσο η ατιμωρησία επιτρέπει την επανάληψη της κακοποίησης,

ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΟΥΜΕ.

Θα έχουμε μόνο το καθήκον να φωνάζουμε.

Να καταγγέλλουμε.

Να απαιτούμε.

Να διεκδικούμε.

ΜΕΧΡΙ Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, ΝΑ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΘΗΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ.

Γιατί δεν μπορείς να γιορτάζεις την προστασία των ζώων, την ώρα που η κακοποίηση συνεχίζεται.

Δεν μπορείς να μιλάς για «φιλοζωία», όταν η ζωή ενός πλάσματος αντιμετωπίζεται σαν αριθμός σε έναν πίνακα.

Δεν μπορείς να φωτογραφίζεσαι, κρατώντας ένα ζώο αγκαλιά και την ίδια στιγμή να σιωπάς μπροστά στη βία, στην εγκατάλειψη, στην κακοποίηση και στον θάνατό του.

ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ.

ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.

Και η σιωπή απέναντι στην κακοποίηση, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι συνενοχή απέναντι σε ένα σύστημα, που οφείλει να προστατεύει τη ζωή και όχι να την αντιμετωπίζει ως «διαχειριστικό πρόβλημα».

Τα ζώα δεν ζητούν επετείους.

Δεν ζητούν λουλούδια.

Δεν ζητούν φωτογραφίες.

ΖΗΤΟΥΝ ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ.

Ζητούν να μη δηλητηριαστούν.

Να μη βασανιστούν.

Να μη θανατωθούν.

Να μη χρησιμοποιούνται ως αριθμοί και στατιστικές.

Να μη βαφτίζεται η αδιαφορία, «διαχείριση».

Να μη βαφτίζεται η βία, «αναγκαιότητα».

Να μη βαφτίζεται η εγκατάλειψη, «λύση».

Και κυρίως:

ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

Γιατί χωρίς πραγματική εφαρμογή του νόμου, χωρίς ελέγχους, χωρίς διαφάνεια και χωρίς συνέπειες για εκείνους που κακοποιούν, η προστασία παραμένει μια λέξη κενή περιεχομένου.

Κι εμείς αρνούμαστε να συμβιβαστούμε με αυτό.

Δεν θα γίνουμε μέρος της επετειακής υποκρισίας.

ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΦΩΝΗ, ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ.

Για τον σκύλο που βρέθηκε νεκρός.

Για τη γάτα που δηλητηριάστηκε.

Για το πουλί που πυροβολήθηκε.

Για το άγριο ζώο που σκοτώθηκε.

Για το θαλάσσιο πλάσμα που βρέθηκε νεκρό, από ανθρώπινη δραστηριότητα.

Για κάθε πλάσμα που πλήρωσε με τη ζωή του την ανθρώπινη βία.

Η 4η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΥΧΩΝ.

Πρέπει να είναι μια ημέρα απολογισμού.

Να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα και να ρωτήσουμε:

ΠΟΣΑ ΖΩΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΟΥΝ ΑΚΟΜΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ;

Εμείς δεν θα σταματήσουμε να ρωτάμε.

Δεν θα σταματήσουμε να καταγγέλλουμε.

Δεν θα σταματήσουμε να απαιτούμε απαντήσεις.

ΓΙΑΤΙ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ.

Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ».

ΚΑΙ Η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΟΝΑΣ.

#ΗμέραΤωνΖώων #ΚαμίαΚακοποίηση #ΚαμίαΑτιμωρησία #ΔικαιοσύνηΓιαΤαΖώα #ΠροστασίαΤωνΖώων #ΤαΖώαΔενΕίναιΑριθμοί #ΔενΣιωπούμε #AnimalRights #AnimalAbuse #StopAnimalAbuse

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ