Καλή ΕπΑνάσταση; Για ποιους τελικά;

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Για εμάς είναι γιορτή.

Φως, ευχές, τραπέζια γεμάτα, λέξεις όπως «αγάπη» και «ελπίδα».

Για εκείνα… είναι η τελευταία τους μέρα.

Πίσω από κάθε «παράδοση» που δεν αμφισβητήσαμε ποτέ, υπάρχει μια ζωή που δεν πρόλαβε να υπάρξει.

Ένα πλάσμα που ένιωσε φόβο.

Που αποχωρίστηκε τη μητέρα του.

Που οδηγήθηκε στον θάνατο, χωρίς να καταλάβει το γιατί.

Και εμείς;

Εμείς το ονομάζουμε «έθιμο».

Μα η αλήθεια δεν αλλάζει, επειδή τη συνηθίσαμε.

Η βία δεν γίνεται λιγότερη επειδή επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Ο πόνος δεν γίνεται αόρατος, επειδή επιλέγουμε να μη τον κοιτάμε.

Αν η Ανάσταση είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο, τότε τι ακριβώς γιορτάζουμε όταν σκοτώνουμε;

Αν μιλάμε για αγάπη, γιατί τη σταματάμε στα όρια του είδους μας;

Αν πιστεύουμε στο φως, γιατί αφήνουμε τόσο σκοτάδι πίσω από τις επιλογές μας;

Ίσως η πιο δύσκολη αλήθεια είναι αυτή:

Δεν είναι ανάγκη.

Είναι επιλογή.

Και κάθε επιλογή μπορεί να αλλάξει.

Δεν σου ζητάμε να σταματήσεις να γιορτάζεις.

Σου ζητάμε να ξανασκεφτείς τι σημαίνει πραγματικά να γιορτάζεις.

Χωρίς αίμα.

Χωρίς φόβο.

Χωρίς θύματα.

Γιατί η συμπόνια δεν είναι αδυναμία.

Είναι συνείδηση.

Και η αληθινή ΕπΑνάσταση, δεν είναι μια λέξη πάνω σε μια εικόνα.

Είναι η στιγμή που επιλέγεις, να μην συμμετέχεις πια στον πόνο.

Καλή ΕπΑνάσταση;

Για εκείνα, όχι.

Η γιορτή δεν χρειάζεται θύματα.

Η παράδοση δεν είναι άλλοθι.

Φέτος:

👉 Διάλεξε τη ζωή

👉 Διάλεξε τη συμπόνια

Μην το λες “παράδοση”.

Πες το όπως είναι:

Βία.

Κάθε Πάσχα, επαναλαμβάνεται η ίδια σιωπηλή σφαγή.

Αθώα πλάσματα γεννιούνται για να πεθάνουν στο πιάτο σου.

Και εσύ το βαφτίζεις «έθιμο».

Το ντύνεις με χαμόγελα.

Το σερβίρεις με ευχές.

Η υποκρισία έχει όρια.

Ο πόνος όχι.

Αν η πίστη σου χρειάζεται αίμα, ίσως δεν είναι πίστη.

Είναι συνήθεια.

Κάνε την πραγματική επανάσταση:

Σταμάτα να συμμετέχεις.

#ΕπΑνάσταση #Σεβασμός #ΔικαιώματαΖώων

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ