Ρέκβιεμ για τη Μάρω Κοντού

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, αποχαιρετά με θλίψη και συγκίνηση μια σπουδαία κυρία του ελληνικού πολιτισμού.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.

Άνθρωποι που αφήνουν πίσω τους ένα έργο τόσο φωτεινό, ώστε συνεχίζει να φωτίζει γενιές ολόκληρες.

Η Μάρω Κοντού, υπήρξε μία από αυτές τις σπάνιες προσωπικότητες.

Μια γυναίκα που με το ταλέντο, την αξιοπρέπεια, τη λεπτότητα και την ανθρώπινη παρουσία της σημάδεψε ανεξίτηλα τον ελληνικό κινηματογράφο, το θέατρο και την τηλεόραση.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, αποχαιρετά με βαθιά θλίψη και συγκίνηση μια μεγάλη κυρία της τέχνης.

Μια ηθοποιό που δεν υπηρέτησε απλώς την υποκριτική, αλλά υπηρέτησε τον πολιτισμό, την ευγένεια και την ποιότητα, σε μια εποχή που οι αξίες αυτές αποτελούσαν θεμέλια της κοινωνίας.

Η απώλειά της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Όχι μόνο για τον καλλιτεχνικό κόσμο, αλλά και για όλους όσοι μεγάλωσαν με τις ταινίες της, γέλασαν, συγκινήθηκαν και είδαν μέσα από τους ρόλους της, την καλύτερη εκδοχή της ανθρώπινης ψυχής.

Η Μάρω Κοντού δεν ήταν απλώς μία πρωταγωνίστρια.

Ήταν σύμβολο μιας Ελλάδας που αγαπούσε την τέχνη, σεβόταν τον άνθρωπο και αναζητούσε την ομορφιά ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Με τη χαρακτηριστική φωνή της, το ζεστό χαμόγελο και την αριστοκρατική της παρουσία, κατάφερε να δημιουργήσει χαρακτήρες που έμειναν αθάνατοι.

Οι μεγάλες μορφές δεν χρειάζονται υπερβολές για να αναγνωριστεί η αξία τους.

Το έργο τους μιλά από μόνο του.

Κάθε σκηνή στην οποία εμφανίστηκε, κάθε θεατρική παράσταση, κάθε κινηματογραφική στιγμή, αποτελεί πλέον μέρος της συλλογικής πολιτιστικής μας μνήμης.

Για δεκαετίες χάρισε χαρά, ελπίδα, συγκίνηση και αισιοδοξία.

Έδειξε ότι η πραγματική καλλιτεχνική δύναμη δεν βρίσκεται στις κραυγές, αλλά στην αλήθεια.

Στη διακριτικότητα.

Στην ποιότητα.

Στην αυθεντικότητα.

Σήμερα, καθώς πέφτει η αυλαία της επίγειας διαδρομής της, δεν μπορούμε παρά να υποκλιθούμε με σεβασμό.

Γιατί οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν μετριούνται μόνο από τα βραβεία, ή τη δημοφιλία τους.

Μετριούνται από το αποτύπωμα που αφήνουν στις καρδιές των ανθρώπων.

Η Μάρω Κοντού άφησε ένα αποτύπωμα ανεξίτηλο.

Άφησε εικόνες που θα συνεχίσουν να προβάλλονται, διαλόγους που θα συνεχίσουν να ακούγονται και συναισθήματα που δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν.

Κάθε νέα γενιά που θα ανακαλύπτει τις ταινίες της, θα γνωρίζει γιατί θεωρήθηκε μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ηθοποιούς όλων των εποχών.

Το Πανελλαδικό Κίνημα κατά της Κακοποίησης των Ζώων, πιστεύει ότι ο πολιτισμός και η ευαισθησία απέναντι σε κάθε μορφή ζωής, αποτελούν δύο αξίες που πορεύονται μαζί.

Μια κοινωνία που σέβεται την τέχνη, σέβεται και τη ζωή.

Μια κοινωνία που τιμά τους ανθρώπους που την ανέβασαν πνευματικά, έχει περισσότερες πιθανότητες να γίνει πιο ανθρώπινη, πιο δίκαιη και πιο συμπονετική.

Στις δύσκολες εποχές που διανύουμε, οι άνθρωποι σαν τη Μάρω Κοντού μας θυμίζουν ότι η αξιοπρέπεια δεν παλιώνει ποτέ.

Ότι η ευγένεια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη.

Ότι η πραγματική λάμψη, γεννιέται από τον χαρακτήρα και όχι από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η ζωή της υπήρξε μια πορεία γεμάτη δημιουργία, συνέπεια και προσφορά.

Και γι’ αυτό το τέλος δεν μπορεί να είναι το τέλος.

Θα συνεχίσει να ζει μέσα από το έργο της, μέσα από τις αναμνήσεις, μέσα από τις εικόνες, που άφησε σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Στεκόμαστε σήμερα με σεβασμό απέναντι στη μνήμη της.

Εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους φίλους, στους συναδέλφους της και σε όλους όσοι τη γνώρισαν και τη αγάπησαν.

Η ελληνική τέχνη έγινε φτωχότερη.

Ο ελληνικός πολιτισμός έχασε μία από τις πιο φωτεινές του μορφές.

Όμως οι μεγάλοι άνθρωποι δεν χάνονται.

Μετατρέπονται σε μνήμη.

Σε ιστορία.

Σε παράδειγμα.

Σε φως.

Καλό ταξίδι, αγαπημένη Μάρω Κοντού.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα της ελληνικής γης που θα σε σκεπάσει.

Ας σε συνοδεύει η αγάπη του κόσμου, που σε χειροκρότησε, σε θαύμασε και σε ευχαριστεί για όλα όσα πρόσφερες.

Η αυλαία μπορεί να έκλεισε, όμως το χειροκρότημα δεν θα σταματήσει ποτέ.

Το όνομά σου θα παραμείνει χαραγμένο, δίπλα στις μεγαλύτερες μορφές του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου.

Γιατί οι σπουδαίοι καλλιτέχνες δεν πεθαίνουν όταν σταματά η καρδιά τους.

Ζουν κάθε φορά που μια ταινία τους προβάλλεται ξανά, κάθε φορά που ένας νέος άνθρωπος ανακαλύπτει το έργο τους, κάθε φορά που ένα χαμόγελο, ή ένα δάκρυ, γεννιέται από την τέχνη τους.

Αυτό είναι η Αθανασία.

Και αυτήν την Αθανασία την κέρδισε επάξια η Μάρω Κοντού.

Αιωνία της η μνήμη.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ