ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ: ΝΕΟΣ ΜΗΝΑΣ, ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Ανάγνωση σε: 5 λεπτά

Ο Σεπτέμβρης ήρθε…

Οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία ανοίγουν, οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, οι άνθρωποι επιστρέφουν στις δουλειές και στις υποχρεώσεις τους.

Όμως πίσω από αυτή την εικόνα της «κανονικότητας», υπάρχει μια άλλη Ελλάδα.

Η Ελλάδα του ανθρώπου, που φοβάται μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Του παιδιού, που μεγαλώνει μέσα στη βία και μαθαίνει να θεωρεί τον φόβο καθημερινότητα.

Του ηλικιωμένου, που παραμελείται και σιωπά.

Της γυναίκας, που ψάχνει τη δύναμη να φύγει από έναν κακοποιητικό άνθρωπο.

Αλλά και η Ελλάδα των ζώων, που δεν έχουν φωνή.

Των σκύλων που ζουν δεμένα, χωρίς νερό και κατάλληλο καταφύγιο.

Των γατών που εγκαταλείπονται.

Των ζώων που κακοποιούνται, βασανίζονται, χρησιμοποιούνται και πετιούνται, όταν πάψουν να είναι «χρήσιμα».

Και τότε πρέπει να κάνουμε μια δύσκολη ερώτηση:

Τι σημαίνει πραγματικά προστασία;

Δεν αρκεί να υπάρχουν νόμοι.

Δεν αρκεί να υπάρχουν υπηρεσίες.

Δεν αρκεί να γίνονται καταγγελίες.

Η προστασία μετριέται, τη στιγμή που ένα θύμα ζητά βοήθεια.

Στη στιγμή, που κάποιος βλέπει την κακοποίηση και αποφασίζει να μην προσπεράσει.

Στη στιγμή, που μια Αρχή παρεμβαίνει άμεσα.

Στη στιγμή, που ο δράστης αντιμετωπίζει τις πραγματικές συνέπειες των πράξεών του.

Στη στιγμή, που το θύμα δεν εγκαταλείπεται ξανά από το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι το προστατεύει.

Γιατί η βία απέναντι στον άνθρωπο και η βία απέναντι στα ζώα, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «περιστατικά της ημέρας».

Είναι κοινωνικό πρόβλημα.

Και η αδιαφορία απέναντί του, είναι μέρος του προβλήματος.

Ο Σεπτέμβρης, λοιπόν, ας μην είναι μόνο ένας μήνας επιστροφής.

Ας γίνει ένας μήνας ευθύνης.

Να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια.

Να καταγγέλλουμε.

Να προστατεύουμε.

Να απαιτούμε από τις αρμόδιες Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους.

Να απαιτούμε πρόληψη, ελέγχους, εκπαίδευση, άμεση παρέμβαση και πραγματική λογοδοσία.

Και κυρίως…

Να σταματήσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό, αυτό που δεν είναι.

Γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ζει με τον φόβο.

Και κανένα ζώο δεν γεννήθηκε, για να υποφέρει στα χέρια μας.

Ο Σεπτέμβρης ας μας βρει πιο ανθρώπινους.

Πιο θαρραλέους.

Πιο ενεργούς.

Γιατί η σιωπή δεν προστατεύει το θύμα.

Η δράση το προστατεύει.

ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ…

Δεν μπορούμε να ζητάμε μια καλύτερη Ελλάδα και ταυτόχρονα να κλείνουμε τα μάτια, μπροστά σε όσα συμβαίνουν δίπλα μας.

Δεν μπορούμε να συγκινούμαστε για ένα κακοποιημένο ζώο, όταν η εικόνα γίνεται viral και την επόμενη ημέρα να το ξεχνάμε.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική ευαισθησία, όταν ένας άνθρωπος υποφέρει σιωπηλά πίσω από μια κλειστή πόρτα και κανείς δεν τολμά να ρωτήσει αν είναι καλά.

Η πραγματική αλλαγή, δεν αρχίζει από τις μεγάλες δηλώσεις.

Αρχίζει από τον γείτονα, που θα καλέσει τις Αρχές.

Από τον πολίτη, που θα κάνει την καταγγελία και δεν θα φοβηθεί.

Από εκείνον που θα σταθεί δίπλα στο θύμα.

Από εκείνον που θα αρνηθεί να κανονικοποιήσει την κακοποίηση.

Από εκείνον που θα απαιτήσει από την Πολιτεία να εφαρμόσει τους νόμους και να μην αφήσει κανένα περιστατικό να χαθεί μέσα στη γραφειοκρατία και την αδιαφορία.

Γιατί η προστασία δεν είναι προνόμιο.

Είναι δικαίωμα.

Και η ζωή — ανθρώπινη ή μη ανθρώπινη — δεν μπορεί να εξαρτάται, από το αν κάποιος θα συγκινηθεί αρκετά για να δράσει.

Αυτόν τον Σεπτέμβρη, ας μην υποσχεθούμε απλώς ότι «θα είναι καλύτερα».

Ας αποφασίσουμε ότι θα κάνουμε κάτι, για να γίνει καλύτερα.

Για κάθε άνθρωπο που φοβάται.

Για κάθε παιδί που χρειάζεται προστασία.

Για κάθε ηλικιωμένο που έχει ξεχαστεί.

Για κάθε ζώο, που περιμένει ακόμη κάποιον να το σώσει.

Ο Σεπτέμβρης δεν χρειάζεται άλλες ευχές.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα σηκωθούν όρθιοι και θα δράσουν.

Γιατί η αδιαφορία αφήνει την κακοποίηση να συνεχίζεται.

Η δράση μπορεί να τη σταματήσει.

#Σεπτέμβρης #ΌχιΣτηΒία #ΌχιΣτηνΚακοποίηση #ΠροστασίαΑνθρώπων #ΠροστασίαΖώων #ΚακοποίησηΖώων #ΕνδοοικογενειακήΒία #ΖώαΧωρίςΦωνή #Μιλάμε #Καταγγέλλουμε #Δικαιοσύνη #ΣεβασμόςΣτηΖωή

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ: ΝΕΟΣ ΜΗΝΑΣ, ΙΔΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Ο Σεπτέμβρης ήρθε…

Οι διακοπές τελείωσαν, τα σχολεία ανοίγουν, οι δρόμοι γεμίζουν ξανά, οι άνθρωποι επιστρέφουν στις δουλειές και στις υποχρεώσεις τους.

Όμως πίσω από αυτή την εικόνα της «κανονικότητας», υπάρχει μια άλλη Ελλάδα.

Η Ελλάδα του ανθρώπου, που φοβάται μέσα στο ίδιο του το σπίτι.

Του παιδιού, που μεγαλώνει μέσα στη βία και μαθαίνει να θεωρεί τον φόβο καθημερινότητα.

Του ηλικιωμένου, που παραμελείται και σιωπά.

Της γυναίκας, που ψάχνει τη δύναμη να φύγει από έναν κακοποιητικό άνθρωπο.

Αλλά και η Ελλάδα των ζώων, που δεν έχουν φωνή.

Των σκύλων που ζουν δεμένα, χωρίς νερό και κατάλληλο καταφύγιο.

Των γατών που εγκαταλείπονται.

Των ζώων που κακοποιούνται, βασανίζονται, χρησιμοποιούνται και πετιούνται, όταν πάψουν να είναι «χρήσιμα».

Και τότε πρέπει να κάνουμε μια δύσκολη ερώτηση:

Τι σημαίνει πραγματικά προστασία;

Δεν αρκεί να υπάρχουν νόμοι.

Δεν αρκεί να υπάρχουν υπηρεσίες.

Δεν αρκεί να γίνονται καταγγελίες.

Η προστασία μετριέται, τη στιγμή που ένα θύμα ζητά βοήθεια.

Στη στιγμή, που κάποιος βλέπει την κακοποίηση και αποφασίζει να μην προσπεράσει.

Στη στιγμή, που μια Αρχή παρεμβαίνει άμεσα.

Στη στιγμή, που ο δράστης αντιμετωπίζει τις πραγματικές συνέπειες των πράξεών του.

Στη στιγμή, που το θύμα δεν εγκαταλείπεται ξανά από το ίδιο το σύστημα, που υποτίθεται ότι το προστατεύει.

Γιατί η βία απέναντι στον άνθρωπο και η βία απέναντι στα ζώα, δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως «περιστατικά της ημέρας».

Είναι κοινωνικό πρόβλημα.

Και η αδιαφορία απέναντί του, είναι μέρος του προβλήματος.

Ο Σεπτέμβρης, λοιπόν, ας μην είναι μόνο ένας μήνας επιστροφής.

Ας γίνει ένας μήνας ευθύνης.

Να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα σημάδια.

Να καταγγέλλουμε.

Να προστατεύουμε.

Να απαιτούμε από τις αρμόδιες Αρχές να κάνουν τη δουλειά τους.

Να απαιτούμε πρόληψη, ελέγχους, εκπαίδευση, άμεση παρέμβαση και πραγματική λογοδοσία.

Και κυρίως…

Να σταματήσουμε να θεωρούμε φυσιολογικό, αυτό που δεν είναι.

Γιατί κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να ζει με τον φόβο.

Και κανένα ζώο δεν γεννήθηκε, για να υποφέρει στα χέρια μας.

Ο Σεπτέμβρης ας μας βρει πιο ανθρώπινους.

Πιο θαρραλέους.

Πιο ενεργούς.

Γιατί η σιωπή δεν προστατεύει το θύμα.

Η δράση το προστατεύει.

ΚΑΙ ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΘΥΝΗ…

Δεν μπορούμε να ζητάμε μια καλύτερη Ελλάδα και ταυτόχρονα να κλείνουμε τα μάτια, μπροστά σε όσα συμβαίνουν δίπλα μας.

Δεν μπορούμε να συγκινούμαστε για ένα κακοποιημένο ζώο, όταν η εικόνα γίνεται viral και την επόμενη ημέρα να το ξεχνάμε.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για κοινωνική ευαισθησία, όταν ένας άνθρωπος υποφέρει σιωπηλά πίσω από μια κλειστή πόρτα και κανείς δεν τολμά να ρωτήσει αν είναι καλά.

Η πραγματική αλλαγή, δεν αρχίζει από τις μεγάλες δηλώσεις.

Αρχίζει από τον γείτονα, που θα καλέσει τις Αρχές.

Από τον πολίτη, που θα κάνει την καταγγελία και δεν θα φοβηθεί.

Από εκείνον που θα σταθεί δίπλα στο θύμα.

Από εκείνον που θα αρνηθεί να κανονικοποιήσει την κακοποίηση.

Από εκείνον που θα απαιτήσει από την Πολιτεία να εφαρμόσει τους νόμους και να μην αφήσει κανένα περιστατικό να χαθεί μέσα στη γραφειοκρατία και την αδιαφορία.

Γιατί η προστασία δεν είναι προνόμιο.

Είναι δικαίωμα.

Και η ζωή — ανθρώπινη ή μη ανθρώπινη — δεν μπορεί να εξαρτάται, από το αν κάποιος θα συγκινηθεί αρκετά για να δράσει.

Αυτόν τον Σεπτέμβρη, ας μην υποσχεθούμε απλώς ότι «θα είναι καλύτερα».

Ας αποφασίσουμε ότι θα κάνουμε κάτι, για να γίνει καλύτερα.

Για κάθε άνθρωπο που φοβάται.

Για κάθε παιδί που χρειάζεται προστασία.

Για κάθε ηλικιωμένο που έχει ξεχαστεί.

Για κάθε ζώο, που περιμένει ακόμη κάποιον να το σώσει.

Ο Σεπτέμβρης δεν χρειάζεται άλλες ευχές.

Χρειάζεται ανθρώπους που θα σηκωθούν όρθιοι και θα δράσουν.

Γιατί η αδιαφορία αφήνει την κακοποίηση να συνεχίζεται.

Η δράση μπορεί να τη σταματήσει.

#Σεπτέμβρης #ΌχιΣτηΒία #ΌχιΣτηνΚακοποίηση #ΠροστασίαΑνθρώπων #ΠροστασίαΖώων #ΚακοποίησηΖώων #ΕνδοοικογενειακήΒία #ΖώαΧωρίςΦωνή #Μιλάμε #Καταγγέλλουμε #Δικαιοσύνη #ΣεβασμόςΣτηΖωή

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ