ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΚΟΠΕΛΕΣ». ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΕΣ». ΕΙΝΑΙ ΖΩΕΣ

«Καλό ταξίδι, κοπέλες μου…»

Μια φράση που μοιάζει γεμάτη αγάπη.

Όμως, εμείς θα σταθούμε λίγο πριν από το «καλό ταξίδι».

Θα σταθούμε εκεί όπου βρίσκεται η πραγματική ερώτηση:

Γιατί πρέπει ένα ζώο να έχει προορισμό τον θάνατο;

Γιατί πρέπει η ζωή του να εξαρτάται από το αν είναι «παραγωγικό»;

Γιατί μια προβατίνα που γεννά, ένα αρνί που θηλάζει, ένα αρσενικό που θεωρείται μη παραγωγικό, να αντιμετωπίζονται σαν διαφορετικές κατηγορίες αξίας;

Ποιος αποφάσισε ότι η ζωή ενός ζώου αξίζει όσο το γάλα που παράγει, όσο το βάρος που θα πάρει, όσο η τιμή που θα πιάσει;

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.

Έχουμε μάθει να βλέπουμε το ζώο πρώτα ως προϊόν και μετά ως ζωντανό πλάσμα.

Κι όταν έρχεται η στιγμή του θανάτου, θυμόμαστε ξαφνικά να συγκινηθούμε.

Όταν βλέπουμε ένα κοπάδι να οδηγείται στον θάνατο, πονάμε.

Όταν βλέπουμε ένα αρνάκι δίπλα στη μάνα του, συγκινούμαστε.

Όταν βλέπουμε το βλέμμα του ζώου λίγο πριν το τέλος, θυμόμαστε ότι φοβάται, ότι αισθάνεται, ότι θέλει να ζήσει.

Αλλά αυτή η συνειδητοποίηση δεν μπορεί να ισχύει μόνο όταν το ζώο θανατώνεται, από μια απόφαση που μας εξοργίζει.

Η ζωή δεν γίνεται ιερή, επειδή το ζώο πέθανε με έναν συγκεκριμένο τρόπο.

Η ζωή ήταν ιερή πριν.

Και αυτό είναι που φωνάζουμε εμείς.

Δεν θέλουμε περισσότερα δάκρυα, πάνω από νεκρά ζώα.

Θέλουμε λιγότερα νεκρά ζώα.

Δεν θέλουμε περισσότερα «καλό ταξίδι».

Θέλουμε να μη χρειάζεται κανένα ζώο να ξεκινήσει αυτό το ταξίδι.

Δεν θέλουμε ανθρώπους να συγκινούνται μόνο μπροστά στην εικόνα της καταστροφής.

Θέλουμε ανθρώπους να αμφισβητούν όσα θεωρούμε “φυσιολογικά”, πριν φτάσουμε στην καταστροφή.

Γιατί η φιλοζωία δεν είναι ένα δάκρυ.

Δεν είναι μια κοινοποίηση.

Δεν είναι μια οργισμένη ανάρτηση, όταν ο θάνατος γίνεται δημόσιο θέαμα.

Είναι στάση ζωής.

Και κυρίως, είναι η άρνηση να χωρίζουμε τα ζώα, σε εκείνα που αξίζει να σωθούν και σε εκείνα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.

Για εμάς, μια ζωή δεν έχει μεγαλύτερη αξία επειδή παράγει γάλα.

Δεν έχει μικρότερη επειδή είναι αρσενική.

Δεν αξίζει λιγότερο επειδή δεν είναι «χρήσιμη».

Δεν υπάρχει “παραγωγικό ζώο”.

Υπάρχει ένα ζώο που θέλει να ζήσει.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν θα πούμε μόνο «καλό ταξίδι».

Θα πούμε κάτι άλλο.

Σταματήστε να θεωρείτε φυσιολογικό τον δρόμο προς τον θάνατο.

Σταματήστε να μετράτε τις ζωές σε κιλά, λίτρα και ευρώ.

Σταματήστε να ονομάζετε «παραγωγή», μια ζωή που δεν είχε ποτέ την ελευθερία να επιλέξει.

Και κυρίως:

Μην περιμένετε να θανατωθεί ένα ζώο, για να αναγνωρίσετε ότι ήταν ζωντανό.

Εμείς θα είμαστε εδώ.

Για τις «κοπέλες».

Για τα αρσενικά.

Για τα μικρά.

Για εκείνα που βλέπετε.

Και για εκείνα που κανείς δεν βλέπει.

Για κάθε ζώο που δεν έχει φωνή, αλλά έχει ζωή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ