Μακάρι όσοι πατούν κουμπιά από μακριά, να μπορούσαν να δουν και να νιώσουν, έστω για ένα δευτερόλεπτο, πως είναι να είσαι εκεί κάτω, χωρίς να καταλαβαίνεις

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Το μικρό γατάκι δεν ξέρει τι είναι πόλεμος.

Δεν ξέρει τι σημαίνουν αποφάσεις, στρατηγικές, σύνορα, συμφέροντα.

Δεν γνωρίζει λέξεις, όπως «παράπλευρες απώλειες».

Ξέρει μόνο τη ζεστασιά που κάποτε υπήρχε, τη φωνή ενός παιδιού που το φώναζε, τα μικρά χέρια που το χάιδευαν, το γέλιο που γέμιζε το σπίτι.

Ένα σπίτι που τώρα δεν υπάρχει πια.

Είναι καλυμμένο με σκόνη.

Όχι από επιλογή — αλλά γιατί ο κόσμος γύρω του κατέρρευσε.

Πέτρες, σπασμένα ξύλα, τσιμέντο…

Και ανάμεσα σε όλα αυτά, μια μικρή ζωή που προσπαθεί να καταλάβει τι συνέβη.

Τα μάτια του είναι υγρά, όχι γιατί κατανοεί την απώλεια όπως εμείς, αλλά γιατί νιώθει το κενό.

Την απουσία.

Την ξαφνική σιωπή, εκεί που πριν υπήρχε ζωή.

Δίπλα του, ένα λούτρινο ζωάκι.

Βρώμικο, φθαρμένο, γεμάτο σκόνη — αλλά ακόμα εκεί.

Ίσως το τελευταίο απομεινάρι μιας παιδικής ηλικίας, που κόπηκε βίαια.

Το γατάκι ακουμπά την πατούσα του πάνω του, σαν να κρατιέται.

Σαν να προσπαθεί να πιαστεί από κάτι γνώριμο.

Κάτι που του θυμίζει, ότι δεν ήταν πάντα έτσι ο κόσμος.

Ότι κάποτε υπήρχε αγάπη.

Δεν ξέρει ότι το παιδί που έπαιζε μαζί του, μπορεί να μην επιστρέψει ποτέ.

Δεν μπορεί να καταλάβει, γιατί σταμάτησαν όλα τόσο απότομα.

Γιατί η φωνή δεν ακούγεται πια.

Γιατί το σπίτι έγινε ερείπιο.

Γιατί ο ουρανός δεν είναι ασφαλής.

Το μόνο που ξέρει είναι, ότι ο θόρυβος συνεχίζεται.

Ότι η γη τρέμει.

Ότι πρέπει να κρυφτεί.

Ότι είναι μόνο του.

Και κάπου πολύ μακριά από εκεί, άνθρωποι με καθαρά ρούχα, σε ήσυχα δωμάτια, κοιτούν χάρτες, πατούν κουμπιά, δίνουν εντολές.

Αποφασίζουν για ζωές, που δεν θα δουν ποτέ.

Δεν θα μυρίσουν τη σκόνη.

Δεν θα ακούσουν το κλάμα, που σβήνει κάτω από τα χαλάσματα

Δεν θα δουν αυτό το μικρό γατάκι, να σφίγγει ένα λούτρινο παιχνίδι, σαν να είναι το τελευταίο κομμάτι του κόσμου του.

Για αυτούς, ίσως είναι αριθμοί.

Αλλά εδώ δεν υπάρχουν αριθμοί.

Υπάρχει μόνο μια σιωπηλή μαρτυρία.

Ένα μικρό πλάσμα, που δεν πήρε ποτέ μέρος σε καμία σύγκρουση.

Που δεν ανήκει σε καμία πλευρά.

Που δεν γνωρίζει μίσος

Και παρ’ όλα αυτά, πληρώνει το τίμημα.

Όπως τόσα άλλα ζώα.

Όπως τόσα παιδιά.

Τα ζώα δεν καταλαβαίνουν σύνορα.

Δεν αναγνωρίζουν σημαίες.

Δεν χωρίζουν τον κόσμο σε «εμείς» και «οι άλλοι».

Ζουν μέσα στην απλότητα της ύπαρξης:

Τροφή, ασφάλεια, αγάπη.

Και όταν αυτά τους αφαιρούνται, δεν έχουν τρόπο να το εξηγήσουν.

Μόνο το βιώνουν.

Ίσως αυτή είναι και η πιο σκληρή αλήθεια.

Ότι η αθωότητα δεν προστατεύει.

Ότι η αγνότητα δεν σώζει.

Ότι ακόμα και το πιο μικρό, το πιο ανυπεράσπιστο πλάσμα, μπορεί να βρεθεί θαμμένο κάτω από αποφάσεις που δεν το αφορούν.

Κι όμως, αυτή η εικόνα — ένα σκονισμένο γατάκι που κρατά ένα λούτρινο παιχνίδι — είναι πιο δυνατή από κάθε λόγο.

Είναι μια υπενθύμιση.

Όχι πολιτική.

Όχι ιδεολογική.

Ανθρώπινη.

Μια υπενθύμιση ότι πίσω από κάθε «γεγονός», κάθε «επιχείρηση», κάθε «αναγκαιότητα», υπάρχουν ζωές που δεν επέλεξαν τίποτα από όλα αυτά.

Αν μπορούσαν όσοι αποφασίζουν να σταθούν για μια στιγμή εκεί, μέσα στα ερείπια…

Αν μπορούσαν να δουν, όχι μέσα από δορυφόρους ή αναφορές, αλλά με τα μάτια τους…

Αν μπορούσαν να ακούσουν αυτή τη σιωπή…

Ίσως — έστω για ένα δευτερόλεπτο — να ένιωθαν.

Και ίσως αυτό το ένα δευτερόλεπτο να ήταν αρκετό για να αλλάξει κάτι.

Γιατί ο κόσμος δεν καταρρέει μόνο από τις εκρήξεις.

Καταρρέει όταν χάνεται η ικανότητα να νιώθουμε.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ