ΜΑΥΡΟΦΟΡΕΜΕΝΟΣ ΜΠΗΚΕ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ. Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΑΧΤΕΣ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΚΤΑΣΕΙΣ. ΜΕΤΡΑ ΖΩΕΣ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Ο Αύγουστος μπήκε ντυμένος στα μαύρα.

Όχι γιατί το γράφει κάποιος ποιητής.

Όχι γιατί το επιβάλλει ένας συμβολισμός.

Αλλά γιατί για ακόμη μία χρονιά η Ελλάδα μετρά στάχτες, καμένα δάση, κατεστραμμένες περιουσίες, χαμένες ανθρώπινες ζωές και έναν ανυπολόγιστο αριθμό ζώων, που δεν θα καταγραφούν ποτέ σε κανένα επίσημο δελτίο.

Χιλιάδες άγρια ζώα.

Ζώα συντροφιάς.

Ζώα εκτροφής.

Πουλιά, ερπετά, μικρά θηλαστικά, έντομα και ολόκληρα οικοσυστήματα χάνονται μέσα στις φλόγες, χωρίς να αποκτούν ποτέ όνομα, πρόσωπο, ή θέση στις ειδήσεις.

Τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης αφιερώνουν λίγα δευτερόλεπτα στο δράμα τους.

Μερικές εικόνες από διασώσεις, λίγες συγκινητικές ιστορίες που γίνονται viral και ύστερα σιωπή.

Η πραγματική διάσταση της οικολογικής τραγωδίας, σχεδόν εξαφανίζεται.

Και όμως, χωρίς αυτά τα ζώα δεν υπάρχει δάσος.

Δεν υπάρχει ισορροπία.

Δεν υπάρχει ζωή.

Κάθε χρόνο ζούμε το ίδιο έργο.

Κάθε χρόνο ακούμε τις ίδιες υποσχέσεις.

Κάθε χρόνο επαναλαμβάνονται οι ίδιες διαβεβαιώσεις, ότι «θα ληφθούν μέτρα», ότι «θα γίνουν έρευνες», ότι «θα αποδοθούν ευθύνες».

Και κάθε επόμενο καλοκαίρι, η καταστροφή μοιάζει μεγαλύτερη.

Το ερώτημα όμως δεν αφορά μόνο την Πολιτεία.

Αφορά και την κοινωνία.

Πού είναι η μαζική κοινωνική αντίδραση;

Πού είναι οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, που θα έπρεπε να απαιτούν ουσιαστική πρόληψη, καλύτερη προστασία των δασών, ενίσχυση των πυροσβεστικών δυνάμεων, σχέδια διάσωσης για τα ζώα και αποκατάσταση των καμένων περιοχών;

Γιατί η οργή διαρκεί μόνο όσο καίγεται μια περιοχή;

Γιατί μετά επιστρέφουμε στην καθημερινότητά μας, σαν να μη συνέβη τίποτα;

Η αδιαφορία δεν γεννιέται από τη μία μέρα στην άλλη.

Καλλιεργείται.

Όταν συνηθίζεις να βλέπεις κάθε καλοκαίρι την ίδια εικόνα στις οθόνες σου, κινδυνεύεις να θεωρήσεις το αδιανόητο ως φυσιολογικό.

Δεν είναι όμως φυσιολογικό να καίγονται κάθε χρόνο τεράστιες εκτάσεις.

Δεν είναι φυσιολογικό να χάνονται αμέτρητα ζώα, χωρίς κανείς να γνωρίζει τον πραγματικό αριθμό τους.

Δεν είναι φυσιολογικό να ακούμε συνεχώς ότι «δυστυχώς οι συνθήκες ήταν δύσκολες» και να συμβιβαζόμαστε με αυτή την εξήγηση.

Η κοινωνία δεν μπορεί να λειτουργεί μόνο ως θεατής.

Η ευθύνη των θεσμών είναι μεγάλη.

Η ευθύνη της πολιτείας να σχεδιάζει, να προλαμβάνει, να προστατεύει και να αποκαθιστά είναι αυτονόητη.

Αλλά και οι πολίτες έχουν δύναμη.

Η δημοκρατία δεν λειτουργεί μόνο την ημέρα των εκλογών.

Λειτουργεί κάθε ημέρα, που οι άνθρωποι απαιτούν λογοδοσία, ενημέρωση, διαφάνεια και αποτελεσματικότητα.

Η σιωπή δεν προστατεύει κανέναν.

Η αδράνεια δεν σώζει κανένα δάσος.

Η αδιαφορία δεν επαναφέρει κανένα ζώο στη ζωή.

Και υπάρχει ακόμη ένα δύσκολο ερώτημα.

Μήπως αρκετοί πιστεύουν ότι η τραγωδία αφορά μόνο τους άλλους;

Ότι η φωτιά θα σταματήσει στο διπλανό βουνό;

Ότι δεν θα φτάσει ποτέ στη δική τους γειτονιά;

Στο δικό τους σπίτι;

Στη δική τους πόλη;

Οι τελευταίες δεκαετίες απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο.

Η φωτιά δεν γνωρίζει κοινωνικές τάξεις.

Δεν αναγνωρίζει κομματικές ταυτότητες.

Δεν κάνει διακρίσεις.

Όταν οι φλόγες ξεφεύγουν, απειλούν τους πάντες.

Και τότε όλοι ζητούν βοήθεια.

Όμως, η πρόληψη απαιτεί συμμετοχή πριν από την καταστροφή.

Η οικολογική καταστροφή δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό ζήτημα.

Είναι κοινωνικό.

Είναι οικονομικό.

Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας.

Είναι ζήτημα πολιτισμού.

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα ζώα αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε συνολικά τη ζωή.

Αν δεχόμαστε ότι εκατομμύρια πλάσματα μπορούν να χαθούν χωρίς να μας απασχολεί ιδιαίτερα, τότε έχουμε ήδη χάσει ένα σημαντικό κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Δεν χρειάζονται μόνο συγκινητικά βίντεο.

Χρειάζονται σχέδια πρόληψης.

Χρειάζεται ουσιαστική προστασία των δασών.

Χρειάζεται επιστημονική διαχείριση.

Χρειάζεται εκπαίδευση.

Χρειάζεται συντονισμός.

Χρειάζεται να ενισχυθούν όσοι επιχειρούν στην πρώτη γραμμή.

Και χρειάζεται η προστασία της άγριας ζωής, να αποτελεί αναπόσπαστο μέρος κάθε σχεδίου πολιτικής προστασίας.

Δεν μπορούμε να μετράμε μόνο ανθρώπινες απώλειες και καμένα σπίτια.

Η καταστροφή ενός οικοσυστήματος, είναι μια πληγή που μπορεί να χρειαστεί δεκαετίες για να επουλωθεί.

Ο Αύγουστος ξεκίνησε με στάχτη.

Το ερώτημα είναι πώς θα τελειώσει.

Με νέες υποσχέσεις;

Με νέες δικαιολογίες;

Ή με την αφύπνιση μιας κοινωνίας, που θα αρνηθεί να συνηθίσει το αδιανόητο;

Γιατί όσο οι πολίτες παραμένουν σιωπηλοί, τόσο η επανάληψη της τραγωδίας κινδυνεύει να θεωρείται αναπόφευκτη.

Κανείς δεν μπορεί μόνος του να σταματήσει μια πυρκαγιά.

Όλοι όμως μπορούμε να απαιτήσουμε καλύτερη πρόληψη, ουσιαστική λογοδοσία και πραγματική προστασία της ζωής.

Γιατί κάθε καμένο δέντρο, ήταν κάποτε σκιά.

Κάθε καμένο δάσος, ήταν κάποτε σπίτι.

Και κάθε ζώο που χάθηκε στις φλόγες, ήταν μια ζωή που άξιζε να σωθεί.

Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε αυτές τις καταστροφές ως ένα εποχικό γεγονός, που απλώς θα ξεχαστεί με τις πρώτες βροχές, τότε δεν θα έχουμε διδαχθεί τίποτα.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο να μετρά κάθε καλοκαίρι στάχτες.

Η φύση δεν μπορεί να αναγεννάται επ’ άπειρον, χωρίς τη δική μας ευθύνη.

Και οι επόμενες γενιές, δεν θα μας κρίνουν από όσα δηλώσαμε μπροστά στις κάμερες, αλλά από όσα κάναμε, όταν ακόμη υπήρχε χρόνος να προστατεύσουμε αυτόν τον τόπο.

Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Όταν η χώρα καίγεται και μαζί της αφανίζονται αμέτρητες ζωές, η αδιαφορία γίνεται συνενοχή, απέναντι στο μέλλον.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ