Νεα Μαζικη Δηλητηριαση Ζωων Στη Μαγνησια- Αγία Τριάδα Αλμυρού — Μία ακόμη νύχτα τρόμου για τα αδέσποτα

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Άλλη μία φρικτή υπόθεση μαζικής δηλητηρίασης ζώων, έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο εγκλημάτων, κατά των αδέσποτων στην Ελλάδα.

Στην Αγία Τριάδα Αλμυρού Μαγνησίας, σκυλιά βρέθηκαν νεκρά, ύστερα από κατανάλωση φόλας — ενός από τους πιο βασανιστικούς και απάνθρωπους τρόπους θανάτου, που μπορεί να υποστεί ένα ζώο.

Τα σώματά τους εγκαταλείφθηκαν σαν σκουπίδια, ενώ οι εικόνες πόνου και αγωνίας, μαρτυρούν το μαρτύριο που προηγήθηκε.

Και όμως, παρά τη φρίκη, παρά τις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες, παρά τις δήθεν «ευαισθησίες» των αρμοδίων, το έγκλημα συνεχίζεται.

Συνεχίζεται, γιατί κάποιοι νιώθουν ότι μπορούν να σκοτώνουν ατιμώρητα.

Συνεχίζεται, γιατί οι τοπικές κοινωνίες έχουν μάθει να σιωπούν.

Συνεχίζεται, γιατί η πολιτεία αποτυγχάνει να προστατεύσει ακόμη και τα στοιχειώδη δικαιώματα των ζώων.

Η φόλα δεν είναι «λύση».

Είναι έγκλημα.

Είναι πράξη σαδισμού.

Είναι δηλητηριασμός δημόσιου χώρου και απειλή, όχι μόνο για τα ζώα, αλλά και για παιδιά, πολίτες και άλλα είδη της πανίδας.

Όποιος ρίχνει φόλες, δεν «καθαρίζει» μια περιοχή.

Διαπράττει κακούργημα ηθικής και κοινωνικής βαρβαρότητας.

Το ακόμη πιο επικίνδυνο όμως, είναι το κλίμα που καλλιεργείται εδώ και χρόνια, γύρω από τα αδέσποτα.

Ένα κλίμα φόβου, παραπληροφόρησης και στοχοποίησης των ζώων, που οδηγεί ορισμένους στο να θεωρούν φυσιολογική, ή «δικαιολογημένη», την εξόντωσή τους.

Με τεράστια ανησυχία παρακολουθούμε δημόσιες τοποθετήσεις και δηλώσεις, που προκαλούν σύγχυση στους πολίτες, σχετικά με τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς και το τι πραγματικά προβλέπεται για τα αδέσποτα.

Όταν αιρετοί παράγοντες, ή θεσμικά πρόσωπα, αφήνουν να εννοηθεί ότι υγιή και μη επιθετικά ζώα, μπορούν να αφαιρούνται, ή να θανατώνονται, επειδή ενοχλούν, επειδή πεινούν, επειδή γαβγίζουν, επειδή ακολουθούν τα ένστικτά τους, ή επειδή κάποιοι δεν θέλουν να τα βλέπουν, τότε δημιουργείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο.

Η επιστήμη της κτηνιατρικής και η ζωολογία είναι σαφείς:

Ένα ζώο που πεινά, διψά, φοβάται, προστατεύει την περιοχή του, ή κινείται λόγω αναπαραγωγικών ενστίκτων, δεν χαρακτηρίζεται αυτομάτως «επικίνδυνο».

Η συμπεριφορά των ζώων εξηγείται από συνθήκες επιβίωσης, εγκατάλειψης, κακοποίησης και ανθρώπινης αδιαφορίας.

Το κράτος και οι δήμοι, έχουν υποχρέωση να εφαρμόζουν προγράμματα περίθαλψης, στείρωσης, εμβολιασμού και σωστής διαχείρισης.

Όχι να αφήνουν να διαμορφώνεται κοινωνικό κλίμα εξόντωσης.

Οι πολίτες της Μαγνησίας και ολόκληρης της χώρας, παραμένουν ουσιαστικά ανενημέρωτοι.

Εδώ και χρόνια δαπανώνται δημόσιοι πόροι για δομές, τομείς αστικής πανίδας, προγράμματα διαχείρισης και επιτροπές.

Όμως η πραγματική ενημέρωση της κοινωνίας, είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Πού είναι οι καμπάνιες ενημέρωσης στα σχολεία;

Πού είναι οι δράσεις πρόληψης;

Πού είναι οι συστηματικές ενημερώσεις προς τους πολίτες, για το τι προβλέπει ο νόμος;

Πού είναι η εκπαίδευση για τη συνύπαρξη ανθρώπων και ζώων;

Αντί για ενημέρωση, βλέπουμε πολλές φορές επικοινωνιακή διαχείριση.

Αντί για ουσιαστική πρόληψη, βλέπουμε μεταφορά ευθυνών.

Και όσο η κοινωνία μένει χωρίς γνώση, τόσο περισσότερο ριζώνει η νοοτροπία, ότι τα αδέσποτα είναι «πρόβλημα», που πρέπει να εξαφανιστεί.

Αυτή ακριβώς η λογική γεννά τις φόλες.

Κάθε δηλητηριασμένο σκυλί, είναι το αποτέλεσμα μιας αλυσίδας αδιαφορίας.

Δεν ευθύνεται μόνο το χέρι που πέταξε το δηλητήριο.

Ευθύνονται και όσοι επί χρόνια ανέχονται την εγκατάλειψη ζώων.

Όσοι δεν εφαρμόζουν ελέγχους για παράνομες γέννες και ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή.

Όσοι δεν επιβάλλουν κυρώσεις, σε εκείνους που πετούν ζώα στους δρόμους, σαν άχρηστα αντικείμενα.

Όσοι αφήνουν πολίτες να πιστεύουν, ότι ο θάνατος ενός αδέσποτου αποτελεί «διευθέτηση».

Η κοινωνία έχει φτάσει σε ένα επικίνδυνο σημείο ηθικής αποσύνθεσης, όπου η βία απέναντι στα ζώα, επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «αναγκαιότητα».

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική:

Όπου υπάρχουν οργανωμένα προγράμματα ευζωίας, ενημέρωση πολιτών, αυστηροί έλεγχοι και πραγματική εφαρμογή της νομοθεσίας, τα περιστατικά μειώνονται.

Όπου επικρατεί αδιαφορία, φόβος και πολιτική εκμετάλλευση, οι φόλες πολλαπλασιάζονται.

Οι εικόνες από την Αγία Τριάδα Αλμυρού, δεν είναι απλώς μια τοπική είδηση.

Είναι καθρέφτης της αποτυχίας ενός ολόκληρου συστήματος, να προστατεύσει τα πιο αδύναμα πλάσματα.

Είναι η απόδειξη, ότι το πρόβλημα δεν είναι τα ζώα, αλλά η κουλτούρα βίας που έχει κανονικοποιηθεί απέναντί τους.

Ζητούμε άμεσα:

Πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης και εντοπισμό των δραστών.

Συλλογή στοιχείων και τοξικολογικές εξετάσεις χωρίς καθυστερήσεις.

Παρέμβαση εισαγγελικών αρχών, για το περιστατικό δηλητηρίασης.

Δημόσια ενημέρωση των πολιτών, για τη νομοθεσία περί ζώων συντροφιάς.

Συστηματικές δράσεις πρόληψης και εκπαίδευσης στις τοπικές κοινωνίες.

Εφαρμογή ουσιαστικών προγραμμάτων ευζωίας και προστασίας αδέσποτων.

Μηδενική ανοχή σε ρητορικές, που αφήνουν περιθώριο ερμηνειών περί «αφαίρεσης ζωών», υγιών ζώων.

Η ευθανασία δεν μπορεί και δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως εργαλείο «διαχείρισης», για υγιή και μη επιθετικά ζώα.

Η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες και εξαιρετικά περιορισμένες περιπτώσεις, βασισμένες σε αυστηρά κτηνιατρικά κριτήρια και όχι σε προσωπικές αντιλήψεις, ενόχληση, ή κοινωνική πίεση.

Όταν δημόσιος λόγος διαστρεβλώνει αυτές τις έννοιες, τότε ενισχύεται το πιο σκοτεινό μήνυμα προς την κοινωνία:

Ότι κάποιες ζωές μπορούν να θεωρηθούν αναλώσιμες.

Και τότε, οι φόλες γίνονται «αναμενόμενες».

Δεν θα συνηθίσουμε ποτέ τα νεκρά σώματα στους δρόμους.

Δεν θα αποδεχτούμε ποτέ, ότι ένα ζώο πρέπει να πεθαίνει μέσα σε σπασμούς, επειδή κάποιοι αποφάσισαν ότι «περισσεύει».

Δεν θα ανεχτούμε να μετατρέπονται ολόκληρες περιοχές σε τόπους εξόντωσης αδέσποτων, υπό το βλέμμα μιας αδιάφορης κοινωνίας.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Όποιος γνωρίζει, να μιλήσει.

Όποιος είδε κάτι, να καταθέσει.

Όποιος πραγματικά νοιάζεται για τον πολιτισμό και την ανθρωπιά αυτού του τόπου, να σταθεί απέναντι στη βία.

Γιατί μια κοινωνία που δηλητηριάζει τα ζώα της, δηλητηριάζει τελικά την ίδια της την ψυχή.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ