Μαγνησια: Ο Τοπος, Οπου Η Σιωπη Σκοτωνει Τα Αδεσποτα

Ανάγνωση σε: 4 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές, που μια κοινωνία αποκαλύπτει το πραγματικό της πρόσωπο.

Όχι μέσα από τα λόγια της, ούτε μέσα από τις δημόσιες σχέσεις και τις δήθεν ευαισθησίες, αλλά μέσα από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Και σήμερα, στη Μαγνησία, ολοένα και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ότι παρακολουθούν μια βαθιά ηθική κατάρρευση, απέναντι στα αδέσποτα ζώα.

Οι καταγγελίες πληθαίνουν.

Ζώα που εξαφανίζονται ξαφνικά.

Δηλητηριάσεις.

Κακοποιήσεις.

Αδιαφορία.

Τραυματισμένα σκυλιά και γάτες, εγκαταλελειμμένα στην τύχη τους.

Φόβος.

Σιωπή.

Και πάνω απ’ όλα, μια κοινωνική ανοχή, που επιτρέπει σε αυτή τη σκοτεινή πραγματικότητα να συνεχίζεται.

Όποιος ζει, κινείται και παρακολουθεί όσα συμβαίνουν, γνωρίζει καλά ότι το πρόβλημα δεν είναι “μεμονωμένο”.

Δεν πρόκειται για λίγα περιστατικά, που απλώς έτυχε να συμβούν.

Πρόκειται για μια κουλτούρα απαξίωσης της ζωής των αδέσποτων ζώων.

Μια κατάσταση, όπου ορισμένοι θεωρούν τα ζώα “εμπόδιο”, “βρώμα”, “ενόχληση”, “εικόνα που πρέπει να εξαφανιστεί”.

Και τότε αρχίζει η φρίκη.

Οι φόλες εμφανίζονται ξανά και ξανά, σε δρόμους, πλατείες και χωριά.

Σκυλιά και γάτες πεθαίνουν μέσα σε αφόρητους πόνους.

Άλλα εξαφανίζονται, χωρίς κανείς να μάθει ποτέ τι απέγιναν.

Ζώα που ταΐζονταν χρόνια από κατοίκους, χάνονται μέσα σε μία νύχτα.

Μικρά κουτάβια βρίσκονται πεταμένα σε κάδους.

Γάτες τραυματισμένες από βία, ή εγκατάλειψη, σέρνονται αβοήθητες.

Και πολλές φορές, οι άνθρωποι που προσπαθούν να βοηθήσουν, αντιμετωπίζονται σαν “ενοχλητικοί”, σαν να είναι αυτοί το πρόβλημα και όχι η βαρβαρότητα.

Το πιο ανατριχιαστικό όμως δεν είναι μόνο οι πράξεις.

Είναι η συνήθεια.

Είναι η εξοικείωση με τον θάνατο των αδέσποτων.

Είναι όταν μια κοινωνία σταματά να σοκάρεται.

Γιατί εκεί βρίσκεται η πραγματική ήττα.

Όταν η δηλητηρίαση ενός ζώου γίνεται “άλλη μία είδηση”.

Όταν η εξαφάνιση αδέσποτων, αντιμετωπίζεται με αδιαφορία.

Όταν οι καταγγελίες θάβονται.

Όταν οι πολίτες φοβούνται να μιλήσουν.

Όταν κάποιοι ψιθυρίζουν, “καλά έκαναν, γιατί είχαν γεμίσει οι δρόμοι”.

Τότε δεν έχουμε απλώς πρόβλημα φιλοζωίας.

Έχουμε πρόβλημα κοινωνίας.

Οι πραγματικοί φιλόζωοι πολίτες, δεν μπορούν πλέον να αρκεστούν σε αναρτήσεις οργής, κάτω από φωτογραφίες νεκρών ζώων.

Δεν αρκεί η θλίψη.

Δεν αρκούν τα κλάματα, πάνω από ένα δηλητηριασμένο σώμα.

Αν υπάρχει πραγματική αγάπη για τα ζώα, τότε χρειάζεται αντίσταση, οργάνωση και ασταμάτητη πίεση.

Χρειάζεται οι πολίτες να πάψουν να φοβούνται.

Να καταγράφουν περιστατικά.

Να φωτογραφίζουν.

Να ζητούν απαντήσεις.

Να απαιτούν διαφάνεια.

Να καταγγέλλουν επίσημα κάθε κακοποίηση.

Να πιέζουν δήμους, υπηρεσίες και αρχές, να λογοδοτήσουν δημόσια.

Γιατί η ατιμωρησία, γεννά επανάληψη.

Κάθε φορά που ένας δράστης μένει αόρατος, κάθε φορά που μια υπόθεση ξεχνιέται, κάθε φορά που μια δηλητηρίαση παρουσιάζεται σαν “φυσιολογικό γεγονός”, ανοίγει ο δρόμος για την επόμενη θηριωδία.

Η Μαγνησία δεν πρέπει να γίνει τόπος φόβου για τα αδέσποτα.

Δεν πρέπει να συνηθίσουμε εικόνες θανάτου στους δρόμους.

Δεν πρέπει να αποδεχτούμε ότι τα ζώα είναι αναλώσιμα.

Κανένας πολιτισμός δεν μπορεί να θεωρείται πολιτισμός, όταν αντιμετωπίζει τη ζωή με τόση σκληρότητα.

Και ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Δεν γίνεται κάποιοι να μιλούν για “αγάπη στα ζώα” μόνο στις κάμερες, ή στις δημόσιες εκδηλώσεις, ενώ στην πραγματικότητα επικρατεί αδιαφορία, για όσα συμβαίνουν καθημερινά.

Δεν γίνεται να παρουσιάζονται θεωρίες “φιλοζωίας”, ενώ οι δρόμοι γεμίζουν φόβο και νεκρά ζώα.

Δεν γίνεται να βαφτίζεται η εγκατάλειψη “διαχείριση” και η εξαφάνιση “λύση”.

Τα αδέσποτα δεν είναι σκουπίδια.

Δεν είναι αντικείμενα.

Δεν είναι πρόβλημα προς εξάλειψη.

Είναι ζωντανά πλάσματα που αισθάνονται πόνο, φόβο, πείνα και αγωνία.

Πλάσματα που εξαρτώνται ολοκληρωτικά από την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Και όταν οι άνθρωποι τα προδίδουν, τότε αποκαλύπτεται το χειρότερο πρόσωπο της κοινωνίας.

Οι πολίτες που αγαπούν πραγματικά τα ζώα, πρέπει να ενωθούν πέρα από μικροσυμφέροντα, εγωισμούς και δημόσιες εικόνες.

Να δημιουργήσουν δίκτυα αλληλεγγύης και προστασίας.

Να στηρίζουν ο ένας τον άλλον.

Να μην αφήνουν κανέναν εθελοντή μόνο απέναντι στην απειλή, την πίεση, ή την εξάντληση.

Γιατί πολλοί άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά για τα αδέσποτα, βρίσκονται στα όριά τους.

Ψυχολογικά, οικονομικά και σωματικά εξαντλημένοι.

Βλέπουν ζώα να πεθαίνουν, να εγκαταλείπονται, να βασανίζονται, και παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν μόνοι, χωρίς ουσιαστική στήριξη από την κοινωνία.

Κι όμως, αυτοί οι άνθρωποι κρατούν ακόμη ζωντανή την ανθρωπιά.

Αυτοί που ταΐζουν μέσα στο κρύο και τη ζέστη.

Αυτοί που τρέχουν σε τροχαία.

Αυτοί που πληρώνουν από το υστέρημά τους κτηνιάτρους.

Αυτοί που ξενυχτούν, για να σώσουν ένα κουτάβι.

Αυτοί που κλαίνε, όταν χάνεται ένα ζώο που φρόντιζαν χρόνια.

Αυτοί είναι που κρατούν την κοινωνία όρθια, απέναντι στη βαρβαρότητα.

Και τώρα είναι ώρα να ακουστεί πιο δυνατά από ποτέ, ότι η ζωή των αδέσποτων έχει αξία.

Ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να βασανίζει, να δηλητηριάζει, ή να εξαφανίζει ζώα, επειδή τον “ενοχλούν”.

Ότι η κοινωνία δεν θα παραμείνει σιωπηλή.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Κάθε πολίτης που βλέπει και δεν μιλά, κάθε αρχή που αδιαφορεί, κάθε υπηρεσία που καθυστερεί, κάθε άνθρωπος που δικαιολογεί τη βία απέναντι στα ζώα, συμβάλλει στη διαιώνιση αυτού του εφιάλτη.

Η Μαγνησία χρειάζεται αφύπνιση.

Χρειάζεται ανθρώπους, που δεν θα αποδεχτούν τη βαρβαρότητα, σαν κανονικότητα.

Χρειάζεται πολίτες, που θα υπερασπιστούν τη ζωή, ακόμη κι όταν αυτό απαιτεί σύγκρουση με την αδιαφορία και τη σιωπή.

Γιατί στο τέλος, η μάχη για τα αδέσποτα δεν είναι μόνο μάχη για τα ζώα.

Είναι μάχη, για το τι κοινωνία θέλουμε να είμαστε.

Μια κοινωνία φόβου, δηλητηρίου και εξόντωσης;

Ή μια κοινωνία που προστατεύει τους αδύναμους και αρνείται να συνηθίσει τη βαρβαρότητα;

Η απάντηση δεν θα δοθεί με λόγια.

Θα δοθεί στους δρόμους, στις καταγγελίες, στις πράξεις, στην αλληλεγγύη και στην επιμονή, όσων αρνούνται να σωπάσουν.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουν να αγωνίζονται για τα αδέσποτα, όσο υπάρχουν πολίτες που δεν κλείνουν τα μάτια μπροστά στον πόνο, όσο υπάρχουν φωνές που απαιτούν δικαιοσύνη, τότε υπάρχει ακόμη ελπίδα, ότι αυτή η σκοτεινή πραγματικότητα μπορεί να αλλάξει.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ