Ο παντοτινος επαναστάτης σκύλος της καρδιάς μας ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ: Η επανάσταση είχε, έχει και θα εχει τέσσερα πόδια

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Υπάρχουν στιγμές, που η ιστορία γράφεται χωρίς λόγια.

Και υπάρχουν πλάσματα που, χωρίς να γνωρίζουν από πολιτική, ιδεολογίες και ανθρώπινες αντιπαραθέσεις, καταφέρνουν να πουν περισσότερα από όλους μας.

Ο Λουκάνικος ήταν ένα από αυτά.

Ένας αδέσποτος σκύλος, που περπάτησε στους δρόμους της Αθήνας και έγινε κομμάτι των διαδηλώσεων, των αγώνων, της κοινωνικής αμφισβήτησης.

Δεν κρατούσε πανό.

Δεν φώναζε συνθήματα.

Δεν ζητούσε τίποτα για τον εαυτό του.

Κι όμως, ήταν εκεί.

Στάθηκε ανάμεσα στους ανθρώπους, σαν να γνώριζε, πως η αδικία δεν αφορά μόνο τα δίποδα όντα.

Και σήμερα, στην Ημέρα του Σκύλου, εμείς θέλουμε να κάνουμε κάτι περισσότερο από ένα αφιέρωμα.

Θέλουμε να σηκώσουμε ξανά τη φωνή.

Γιατί δεν γίνεται να συγκινούμαστε με τον Λουκάνικο και την ίδια στιγμή να προσπερνάμε το αδέσποτο, που ψάχνει τροφή μέσα στα σκουπίδια.

Δεν γίνεται να ανεβάζουμε φωτογραφίες του και την ίδια στιγμή να αδιαφορούμε για ένα ζώο που κακοποιείται, πίσω από έναν τοίχο.

Δεν γίνεται να τον αποκαλούμε «σύμβολο» και να αποδεχόμαστε μια κοινωνία, όπου η εγκατάλειψη, η βία και η αδιαφορία, εξακολουθούν να θεωρούνται σχεδόν καθημερινότητα.

Ο Λουκάνικος δεν χρειάζεται άλλα δάκρυα.

Χρειάζεται συνέχεια.

Χρειάζεται ανθρώπους, που θα σταθούν μπροστά στην κακοποίηση και θα πουν, «ΦΤΑΝΕΙ».

Που δεν θα κοιτάξουν αλλού.

Που δεν θα φοβηθούν να καταγγείλουν.

Που δεν θα θεωρήσουν «φυσιολογικό» ένα ζώο να υποφέρει.

Που θα απαιτήσουν από την Πολιτεία, τους Δήμους και κάθε αρμόδιο φορέα να κάνουν επιτέλους όσα οφείλουν.

Γιατί η φιλοζωία χωρίς πράξη, είναι απλώς συναίσθημα.

Και εμείς δεν θέλουμε μόνο να συγκινηθούμε.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ.

Ο Λουκάνικο έγινε γνωστός.

Αλλά η συντριπτική πλειονότητα των αδέσποτων, δεν θα γίνει ποτέ.

Δεν θα έχει φωτογραφίες.

Δεν θα έχει αφιερώματα.

Δεν θα έχει χιλιάδες ανθρώπους να γνωρίζουν το όνομά της.

Κι όμως, κάθε μία από αυτές τις ζωές, αξίζει ακριβώς το ίδιο.

Αυτό είναι το μήνυμα του Λουκάνικου.

Όχι να λατρέψουμε έναν διάσημο σκύλο.

Αλλά να μάθουμε να βλέπουμε όλους τους άλλους.

Τους αόρατους.

Τους ξεχασμένους.

Τους φοβισμένους.

Τους κακοποιημένους.

Εκείνους που περιμένουν ακόμα έναν άνθρωπο να σταθεί δίπλα τους.

Γιατί ίσως αυτό να είναι το πραγματικό νόημα της επανάστασης:

Να υπερασπίζεσαι εκείνον που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Λουκάνικε, ο δρόμος σε θυμάται.

Και εμείς σου υποσχόμαστε κάτι:

Δεν θα αφήσουμε τη μνήμη σου να γίνει απλώς μια όμορφη ιστορία.

Θα την κάνουμε φωνή.

Θα την κάνουμε αγώνα.

Θα την κάνουμε πράξη.

Για σένα.

Για όλα τα αδέσποτα.

Για κάθε ζώο που ακόμα περιμένει δικαιοσύνη.

Γιατί η μεγαλύτερη επανάσταση, είναι να αρνηθούμε να συνηθίσουμε τον πόνο τους.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ