Γενοκτονια-Πογκρομ Εξοντωσης Αδεσποτων. Δεν Ειναι Λυση. Ειναι Εγκλημα

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Μια σιωπηλή σφαγή που συνεχίζεται

Σε πολλές περιοχές της Ελλάδας εξελίσσεται εδώ και χρόνια ένα φαινόμενο που δεν μπορεί πλέον να περιγραφεί απλώς ως «μεμονωμένα περιστατικά κακοποίησης».

Αυτό που συμβαίνει σε δρόμους, γειτονιές, χωριά και αγροτικές περιοχές θυμίζει ολοένα και περισσότερο ένα πραγματικό πογκρόμ εξόντωσης αδέσποτων ζώων.

Σκύλοι και γάτες βρίσκονται δηλητηριασμένοι σε πεζοδρόμια, πάρκα και χωράφια.

Ζώα που μέχρι πριν λίγα λεπτά ζούσαν δίπλα στους ανθρώπους, καταρρέουν μέσα σε σπασμούς, θύματα δηλητηριασμένων δολωμάτων.

Η εικόνα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.

Μια γειτονιά ξυπνά και βρίσκει πολλά νεκρά ζώα.

Ένα χωριό χάνει μέσα σε μια νύχτα όλα τα αδέσποτα.

Ένα πάρκο μετατρέπεται σε τόπο θανάτου.

Αυτό δεν είναι απλώς κακοποίηση ζώων.

Είναι μαζική εξόντωση.

Η βαρβαρότητα των φολων

Οι φόλες αποτελούν έναν από τους πιο βασανιστικούς τρόπους θανάτου για ένα ζώο.

Το δηλητήριο προκαλεί έντονους σπασμούς, ασφυξία και ακραίο πόνο.

Τα ζώα συχνά πεθαίνουν μπροστά στα μάτια ανθρώπων, που προσπαθούν μάταια να τα βοηθήσουν.

Αυτή η πρακτική δεν είναι απλώς απάνθρωπη.

Είναι έγκλημα.

Η τοποθέτηση δηλητηρίων σε δημόσιους χώρους, αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα και θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο τα ζώα, αλλά και ανθρώπους, παιδιά και κατοικίδια.

Οι δράστες

Τα ανθρωποειδή που ρίχνουν φόλες, είναι οι άμεσοι δράστες αυτής της βίας.

Πρόκειται για άτομα που επιλέγουν τη δηλητηρίαση ως τρόπο «λύσης» του προβλήματος των αδέσποτων.

Η πράξη τους είναι συνειδητή.

Είναι βίαιη.

Και είναι εγκληματική.

Ωστόσο, η ευθύνη δεν σταματά εκεί.

Οι ηθικοί αυτουργοί

Η μαζική ζωοκτονία των αδέσποτων, είναι αποτέλεσμα μιας βαθύτερης θεσμικής αποτυχίας.

Όταν η εγκατάλειψη ζώων παραμένει ανεξέλεγκτη.

Όταν οι δήμοι δεν εφαρμόζουν προγράμματα ευζωίας.

Όταν οι καταγγελίες δεν διερευνώνται.

Όταν οι δράστες δεν τιμωρούνται.

Τότε δημιουργείται ένα περιβάλλον, όπου η βία γίνεται «κανονικότητα».

Η αδιαφορία μετατρέπεται έτσι σε έναν από τους βασικούς ηθικούς αυτουργούς αυτής της τραγωδίας.

Η ευθύνη των δήμων και της πολιτείας

Η διαχείριση των αδέσποτων ζώων αποτελεί θεσμική ευθύνη των δήμων.

Η ευθύνη αυτή περιλαμβάνει:

• Προγράμματα ευζωίας

• Επισημη Καταγραφή

• Προγράμματα υιοθεσίας.

Όταν αυτά τα μέτρα δεν εφαρμόζονται, το πρόβλημα διογκώνεται.

Και τότε κάποιοι αποφασίζουν να «λύσουν» το πρόβλημα με δηλητήριο.

Η πολιτεία δεν μπορεί να παραμένει αμέτοχη.

Η προστασία των ζώων αποτελεί δείκτη πολιτισμού μιας κοινωνίας.

Η κοινωνία πρέπει να αντιδράσει

Η σιωπή απέναντι στη βαρβαρότητα, δεν είναι ουδετερότητα.

Είναι ανοχή.

Κάθε φόλα που τοποθετείται στον δρόμο, είναι ένα έγκλημα.

Κάθε δηλητηριασμένο ζώο, είναι μια υπενθύμιση, ότι η κοινωνία απέτυχε να προστατεύσει τους πιο αδύναμους.

Η εξόντωση των αδέσποτων δεν αποτελεί λύση.

Η λύση είναι η υπεύθυνη διαχείριση, η πρόληψη της εγκατάλειψης και η καλλιέργεια σεβασμού προς τη ζωή.

Γιατί μια κοινωνία που επιτρέπει τον βασανισμό ανυπεράσπιστων πλασμάτων, χάνει σταδιακά την ανθρωπιά της

Ποιος έχει την ευθύνη για τη μαζική ζωοκτονία των αδέσποτων;

Η μαζική δηλητηρίαση αδέσποτων ζώων στην Ελλάδα, δεν είναι απλώς ένα μεμονωμένο φαινόμενο βαρβαρότητας.

Είναι ένα κοινωνικό και πολιτικό σκάνδαλο, που εξελίσσεται εδώ και χρόνια μπροστά στα μάτια όλων.

Σκύλοι και γάτες βρίσκονται καθημερινά νεκροί σε δρόμους, πάρκα και χωριά.

Ζώα που μέχρι πριν λίγα λεπτά ζούσαν δίπλα στους ανθρώπους, καταρρέουν μέσα σε σπασμούς και βασανιστικό πόνο.

Οι φόλες αποτελούν μία από τις πιο ακραίες μορφές κακοποίησης ζώων.

Αλλά το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι απλό:

Ποιος φταίει για αυτή τη μαζική ζωοκτονία;

Οι άμεσοι δράστες είναι αυτοί που τοποθετούν το δηλητήριο.

Όμως οι ηθικοί αυτουργοί είναι πολλοί περισσότεροι.

Όταν οι δήμοι αποτυγχάνουν να εφαρμόσουν προγράμματα ευζωίας, δημιουργούν τις συνθήκες για την ανεξέλεγκτη αύξηση των αδέσποτων.

Όταν η πολιτεία δεν εφαρμόζει αποτελεσματικά τη νομοθεσία, επιτρέπει στους δράστες να παραμένουν ατιμώρητοι.

Όταν οι καταγγελίες δεν διερευνώνται και οι ένοχοι δεν τιμωρούνται, δημιουργείται μια επικίνδυνη κουλτούρα ατιμωρησίας.

Η ευθύνη λοιπόν δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που ρίχνουν τη φόλα.

Ανήκει και σε εκείνους που επέτρεψαν αυτή την κατάσταση να συνεχίζεται.

Η προστασία των ζώων δεν είναι περιθωριακό ζήτημα.

Είναι δείκτης πολιτισμού.

Μια κοινωνία που αποδέχεται τη δηλητηρίαση ανυπεράσπιστων πλασμάτων χάνει σταδιακά την ανθρωπιά της.

Η κυβέρνηση και οι τοπικές αρχές οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η μαζική ζωοκτονία των αδέσποτων δεν μπορεί να συνεχιστεί.

Κάθε ζωή έχει αξία.

ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Κάθε εβδομάδα βρίσκονται δηλητηριασμένα ζώα σε δρόμους, χωριά και γειτονιές.

Σκύλοι και γάτες πεθαίνουν μέσα σε σπασμούς.

Δηλητήρια αφήνονται σε πάρκα και πεζοδρόμια.

Κάποιος έριξε τη φόλα.

Αλλά η αλήθεια είναι πιο σκληρή.

Τα αδέσποτα δεν σκοτώνονται μόνο από αυτούς που ρίχνουν δηλητήριο.

Σκοτώνονται και από:

• Την εγκατάλειψη ζώων

• Την αδιαφορία

• Την ατιμωρησία

• Την αποτυχία των θεσμών.

Όταν ένα ζώο πεθαίνει δηλητηριασμένο στον δρόμο, δεν είναι απλώς ένα περιστατικό.

Είναι η αποτυχία μιας κοινωνίας.

Οι φόλες δεν είναι λύση.

Είναι έγκλημα.

Η σιωπή είναι συνενοχή.

Μίλα.

Κατήγγειλε.

Μην αδιαφορείς.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1365138398988228&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ