Ιουνιος: Μπαινει Με Λουτρο Αιματος Αθωων Πλασματων

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Ο Ιούνιος έφτασε.

Ο μήνας που θα έπρεπε να σηματοδοτεί τη ζωή, το φως, την ελπίδα και την αναγέννηση της φύσης.

Ο μήνας που η γη ανθίζει, που τα ζώα μεγαλώνουν τα μικρά τους, που η ζωή απλώνεται σε κάθε γωνιά της χώρας.

Κι όμως, για χιλιάδες ανυπεράσπιστα πλάσματα, ο Ιούνιος δεν φέρνει ζωή.

Φέρνει θάνατο.

Φέρνει φόλες.

Φέρνει ευθανασίες.

Φέρνει εγκατάλειψη.

Φέρνει βασανιστήρια.

Φέρνει εξαφανίσεις.

Φέρνει ένα λουτρό αίματος, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και που η κοινωνία μοιάζει να έχει συνηθίσει.

Σκύλοι νεκροί, στις άκρες των δρόμων.

Γάτες δηλητηριασμένες, σε αυλές και πλατείες.

Περιστέρια που εξαφανίζονται μυστηριωδώς από τις πόλεις.

Άγρια ζώα πυροβολημένα.

Νεογέννητα κουτάβια και γατάκια, πεταμένα σε κάδους απορριμμάτων, σαν σκουπίδια.

Χιλιάδες ζωές που χάνονται, χωρίς κανείς να λογοδοτεί.

Και η Ελλάδα συνεχίζει να μιλά για πολιτισμό.

Ποιον πολιτισμό;

Τον πολιτισμό, που επιτρέπει τη δηλητηρίαση ζώων και τις μαζικές ζωοκτονίες-ευθανασίες, σε κατοικημένες περιοχές;

Τον πολιτισμό, που παρακολουθεί αδιάφορα την κακοποίηση και γυρίζει το βλέμμα αλλού;

Τον πολιτισμό, που αφήνει εγκλήματα να παραγράφονται μέσα στη σιωπή;

Ας σταματήσουμε να κοροϊδευόμαστε.

Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά.

Δεν πρόκειται για εξαιρέσεις.

Δεν πρόκειται για ατυχή γεγονότα.

Πρόκειται για μια χρόνια κοινωνική παθογένεια, που έχει πάρει διαστάσεις επιδημίας.

Πρόκειται για μια κουλτούρα βίας, απέναντι στα πιο αδύναμα πλάσματα.

Πρόκειται για μια ηθική κατάρρευση, που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Κάθε φόλα που τοποθετείται σε μια γειτονιά, είναι μια πράξη τρομοκρατίας απέναντι στη ζωή.

Κάθε ζώο που πεθαίνει αβοήθητο από δηλητήριο, είναι ένα κατηγορώ απέναντι σε ολόκληρη την κοινωνία.

Κάθε εγκατάλειψη, είναι μια συνειδητή θανατική καταδίκη.

Κάθε αδιαφορία, είναι μια μορφή συνενοχής.
Και το χειρότερο;

Πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν αυτές τις πράξεις, ως κάτι ασήμαντο.

Σαν να πρόκειται για ζώα που “περισσεύουν”.

Σαν να πρόκειται για ζωές δεύτερης κατηγορίας.

Σαν ο πόνος να μετριέται, ανάλογα με το είδος του θύματος.

Όμως, η βαρβαρότητα δεν κάνει διακρίσεις.

Όποιος μπορεί να δηλητηριάσει έναν σκύλο, μπορεί να δηλητηριάσει και μια κοινωνία.

Όποιος μπορεί να βασανίσει μια γάτα, έχει ήδη διαβεί το κατώφλι της απανθρωπιάς.

Όποιος μπορεί να σκοτώσει ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα χωρίς τύψεις, αποτελεί κίνδυνο για κάθε μορφή ζωής.

Οι επιστήμες το γνωρίζουν.

Η εγκληματολογία το γνωρίζει.

Η ιστορία το γνωρίζει.

Η βία απέναντι στα ζώα, δεν εμφανίζεται ποτέ μόνη της.

Είναι η σκιά, μιας βαθύτερης κοινωνικής σήψης.

Και η Ελλάδα οφείλει επιτέλους να το αντιμετωπίσει.

Διότι όσο τα ζώα πεθαίνουν στους δρόμους, πεθαίνει μαζί τους και ένα κομμάτι της ανθρωπιάς μας.

Όσο οι δράστες παραμένουν ατιμώρητοι, καταρρέει η εμπιστοσύνη των πολιτών στη δικαιοσύνη.

Όσο οι αρμόδιοι σιωπούν, το μήνυμα που εκπέμπεται, είναι ότι η ζωή δεν έχει αξία.

Και μια κοινωνία που παύει να σέβεται τη ζωή, αργά, ή γρήγορα, θα στραφεί εναντίον του ίδιου της του εαυτού.

Αυτός ο Ιούνιος δεν ξεκινά με γιορτές.

Δεν ξεκινά με αισιοδοξία.

Ξεκινά με εικόνες, που προκαλούν ντροπή.

Ξεκινά με καταγγελίες, από κάθε γωνιά της χώρας.

Ξεκινά με ανθρώπους, που μαζεύουν νεκρά ζώα από τους δρόμους.

Ξεκινά με εθελοντές, που παλεύουν να σώσουν, ό,τι μπορεί ακόμη να σωθεί.

Ξεκινά με πολίτες, που απαιτούν δικαιοσύνη και συναντούν τοίχους αδιαφορίας.

Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, υπάρχει ακόμη ελπίδα.

Η ελπίδα βρίσκεται σε όσους δεν σιωπούν.

Σε όσους καταγγέλλουν.

Σε όσους παρεμβαίνουν.

Σε όσους αγωνίζονται καθημερινά, χωρίς χρήματα, χωρίς στήριξη, χωρίς προστασία.

Σε όσους αρνούνται να αποδεχθούν, ότι η βαρβαρότητα είναι κανονικότητα.

Γιατί η πραγματική αλλαγή, δεν θα έρθει από εκείνους που βολεύονται στη σιωπή.

Θα έρθει από εκείνους, που αρνούνται να συνηθίσουν το αίμα.

Από εκείνους που δεν δέχονται να μετατραπεί η Ελλάδα, σε απέραντο νεκροταφείο αδέσποτων, άγριων και οικόσιτων ζώων.

Από εκείνους που επιμένουν, ότι κάθε ζωή έχει αξία.

Ότι κάθε πλάσμα, έχει δικαίωμα να ζει χωρίς φόβο.

Ότι ο πολιτισμός δεν μετριέται με λόγια, αλλά με πράξεις.

Ο Ιούνιος μπήκε.

Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς.

Θα παρακολουθήσουμε ακόμη ένα λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων;

Θα επιτρέψουμε να προστεθούν νέα θύματα, στον ατελείωτο κατάλογο της ντροπής;

Ή θα υψώσουμε τη φωνή μας, απέναντι στη βία, την αδιαφορία και την ατιμωρησία;

Η ιστορία κάθε κοινωνίας, γράφεται από τις επιλογές της.

Και σήμερα, η Ελλάδα καλείται να επιλέξει.

Ανάμεσα στη συμπόνια και τη βαρβαρότητα.

Ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.

Ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο.

Το Πανελλαδικό Κίνημα Κατά της Κακοποίησης των Ζώων, δεν θα σιωπήσει.

Δεν θα συμβιβαστεί.

Δεν θα αποδεχθεί, ότι το αίμα αθώων πλασμάτων αποτελεί μια «φυσιολογική» ελληνική πραγματικότητα.

Θα συνεχίσει να καταγγέλλει.

Θα συνεχίσει να αποκαλύπτει.

Θα συνεχίσει να αγωνίζεται.

Μέχρι η τελευταία φόλα και ευθανασία, να γίνει παρελθόν.

Μέχρι η τελευταία κακοποίηση, να τιμωρείται.

Μέχρι η Ελλάδα να πάψει να μπαίνει κάθε καλοκαίρι με λουτρό αίματος αθώων πλασμάτων και να αρχίσει επιτέλους να πορεύεται με σεβασμό προς κάθε μορφή ζωής.

Η σιωπή σκοτώνει.

Η δράση σώζει ζωές.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ