ΚΥΝΗΓΙ: Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ «ΕΥΑΙΣΘΗΤΩΝ». ΟΤΑΝ Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

🔴 ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ — ΣΙΩΠΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ.

ΟΤΑΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Υπάρχουν φορείς, που έχουν πρόσβαση στην πολιτική ηγεσία.

Υπάρχουν πρόσωπα, που συνομιλούν απευθείας με υπουργούς, κυβερνητικά στελέχη και νομοπαρασκευαστικούς μηχανισμούς.

Υπάρχουν οργανώσεις, που συμμετέχουν σε θεσμικές διαδικασίες, σε επιτροπές, σε εκπαιδευτικά προγράμματα και σε συνεργασίες με το κράτος.

Και υπάρχουν άνθρωποι, που δημόσια μιλούν για δικαιώματα των ζώων, για πόνο, για φόβο, για αίμα, για άψυχα κορμιά και για έναν κόσμο χωρίς βασανισμό.

Ωραία.

Τότε, ας απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα:

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΙΟΥ;

Πού είναι το υπόμνημα;

Πού είναι η θεσμική παρέμβαση;

Πού είναι η νομοθετική πρόταση;

Πού είναι η επίσημη απαίτηση προς την κυβέρνηση;

Πού είναι η σαφής πολιτική θέση;

ΠΟΥΘΕΝΑ.

Ούτε μία συγκεκριμένη πρόταση.

Ούτε μία ξεκάθαρη θεσμική διεκδίκηση.

Ούτε μία οργανωμένη πολιτική σύγκρουση, με ένα καθεστώς που επιτρέπει κάθε χρόνο τη μαζική θανάτωση άγριων ζώων, στο όνομα του «σπορ», της «παράδοσης», ή της «διαχείρισης».

Και εδώ βρίσκεται η τεράστια αντίφαση.

Όταν το αντικείμενο είναι τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς, ξαφνικά υπάρχει θεσμική κινητικότητα.

Νόμοι.

Εγκύκλιοι.

Μητρώα.

Εκπαιδεύσεις.

Σεμινάρια.

Μνημόνια συνεργασίας.

Δημοτικές δομές.

Κρατικές διαδικασίες.

Όταν όμως η ίδια ηθική αρχή φτάνει στο κυνήγι, η φωνή χαμηλώνει.

Και τότε ακούμε για «αρμοδιότητες».

Για «θεσμικά όρια».

Για «διαχείριση».

Για «πολιτική πραγματικότητα».

Όχι.

Η ηθική, δεν έχει αρμοδιότητα.

Η ηθική, δεν σταματά στην πόρτα ενός υπουργείου.

Και τα δικαιώματα των ζώων, δεν μπορούν να εφαρμόζονται επιλεκτικά.

Αν ένα ζώο έχει δικαίωμα να μην κακοποιείται, επειδή είναι σκύλος, ή γάτα, τότε το ίδιο επιχείρημα δεν μπορεί να εξαφανίζεται, όταν απέναντί μας βρίσκεται ένας λαγός, ένα ελάφι, μια αλεπού, ένας αγριόχοιρος, ένα πουλί.

Το είδος, δεν καθορίζει την αξία της ζωής.

Και το γεγονός ότι ένας θάνατος είναι νόμιμος, δεν τον μετατρέπει αυτομάτως σε ηθικό.

Το κυνήγι μπορεί να είναι νόμιμο.

Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι είναι υπεράνω πολιτικής κριτικής.

Δεν σημαίνει ότι απαγορεύεται να ζητήσει κάποιος την κατάργησή του.

Και κυρίως:

Δεν σημαίνει ότι όσοι δηλώνουν πως οραματίζονται έναν κόσμο χωρίς βία απέναντι στα ζώα, δικαιούνται να σιωπούν, όταν η σύγκρουση αποκτά πολιτικό κόστος.

Εμείς δεν ζητάμε υποκριτικές δηλώσεις.

Ζητάμε πολιτική θέση.

Δεν ζητάμε συγκινητικές αναρτήσεις.

Ζητάμε πολιτική πράξη.

Δεν ζητάμε φωτογραφίες, σεμινάρια και δημόσιες σχέσεις.

Ζητάμε να ειπωθεί καθαρά:

«ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΝΗΓΙΟΥ».

Αν αυτό πιστεύετε, γράψτε το.

Καταθέστε το.

Υπογράψτε το.

Διεκδικήστε το.

Αναλάβετε το πολιτικό κόστος.

Γιατί η πραγματική φιλοζωία, δεν δοκιμάζεται όταν χειροκροτεί το κοινό.

ΔΟΚΙΜΑΖΕΤΑΙ, ΟΤΑΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΕΙΣ ΜΕ ΙΣΧΥΡΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

Και εκεί ακριβώς αρχίζει η μεγάλη σιωπή.

Όσοι έχουν πρόσβαση στην εξουσία και θέλουν πραγματικά να αλλάξουν τα πράγματα, έχουν τρόπους να το κάνουν.

Μπορούν να καταθέσουν προτάσεις.

Μπορούν να ζητήσουν αλλαγές στη νομοθεσία.

Μπορούν να τοποθετηθούν δημόσια.

Μπορούν να πιέσουν πολιτικά.

Αν δεν το κάνουν, τότε οφείλουν να μας εξηγήσουν γιατί.

Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για έναν κόσμο χωρίς πόνο.

Το δύσκολο είναι να ζητήσεις την κατάργηση μιας πρακτικής, όταν ξέρεις ότι θα συγκρουστείς με οργανωμένα συμφέροντα.

Εκεί μετριέται η συνέπεια.

Εκεί μετριέται το θάρρος.

Εκεί μετριέται η αλήθεια, πίσω από τα λόγια.

Και εμείς θα συνεχίσουμε να το λέμε, χωρίς περιστροφές:

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ.

Είναι επιλεκτική ευαισθησία.

Και η κοινωνία έχει δικαίωμα να το γνωρίζει.

Γιατί τα ζώα, δεν χρειάζονται άλλες ωραίες δηλώσεις.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΦΩΝΗ.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ.

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζονται ανθρώπους που να μην αλλάζουν θέση, όταν απέναντί τους βρίσκεται η εξουσία.

ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΠΟΡ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΗΘΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ.

Είναι μια πρακτική, που οδηγεί στον θάνατο ζώων.

Και όποιος πραγματικά πιστεύει ότι κανένα ζώο δεν πρέπει να υποφέρει για την ανθρώπινη διασκέδαση, οφείλει κάποια στιγμή να το πει καθαρά, δημόσια και θεσμικά.

Μέχρι τότε, οι μεγάλες διακηρύξεις περί αγάπης για τα ζώα, θα παραμένουν αυτό που είναι:

ΛΟΓΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΑΞΗ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ