ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΘΕΑΜΑ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ. Η ΖΩΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟ. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΜΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΗΘΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ. ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΟ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

ΟΤΑΝ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ «ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ» — ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η META;

Έχει γεμίσει η αρχική του Facebook με εικόνες, βίντεο και αναρτήσεις, που μόνο μία λέξη μπορούν να προκαλέσουν:

ΑΗΔΙΑ.

Νεκρά, άγρια ζώα, παραταγμένα πάνω στα καπό αυτοκινήτων, σαν τρόπαια.

Καραμπίνες και φυσίγγια, δίπλα σε άψυχα σώματα.

Κυνηγοί που φωτογραφίζονται χαμογελαστοί, μπροστά στα θύματά τους.

Και από κάτω σχόλια υπερηφάνειας, χλευασμού και επίδειξης.

Και όλα αυτά, μπροστά στα μάτια εκατομμυρίων ανθρώπων.

Αυτό δεν είναι απλώς μια «φωτογραφία κυνηγιού».

Είναι δημόσια προβολή του θανάτου.

Όταν ένα νεκρό ζώο μετατρέπεται σε τρόπαιο, όταν το αίμα γίνεται «λάφυρο» και όταν η θανάτωση παρουσιάζεται ως επίτευγμα, τότε η κοινωνία έχει κάθε δικαίωμα να ρωτήσει:

ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΞΥΜΝΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ;

Η ίδια η Meta δηλώνει ότι αφαιρεί το πιο γραφικό βίαιο περιεχόμενο και προβλέπει περιορισμούς, ή προειδοποιήσεις, για άλλο ευαίσθητο περιεχόμενο.

Τότε γιατί τόσο υλικό που παρουσιάζει νεκρά ζώα, όπλα και τη θανάτωσή τους, ως αντικείμενο περηφάνειας παραμένει ορατό, αναπαράγεται και κατακλύζει τις ροές χρηστών;

Ποιος αποφασίζει, ότι αυτό το θέαμα είναι αποδεκτό;

Και κυρίως:

Γιατί ένα παιδί μπορεί να ανοίξει το Facebook και να βρεθεί μπροστά σε εικόνες θανάτου ζώων, ως «διασκέδαση»;

Δεν ζητάμε να φιμωθεί κανείς.

Ζητάμε κάτι πολύ απλούστερο:

Να εφαρμοστούν οι κανόνες.

Να εξετάζονται οι αναρτήσεις, που απεικονίζουν γραφικές σκηνές θανάτου και νεκρά ζώα.

Να εξετάζονται τα βίντεο, που παρουσιάζουν τη θανάτωση, ως θέαμα.

Να αξιολογείται το περιεχόμενο που συνοδεύεται από χλευασμό, προκλητικότητα, ή εξύμνηση της βίας.

Και όταν παραβιάζονται οι κανόνες της πλατφόρμας, να κατεβαίνει.

ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ.

Το ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, καλεί τους φιλοζωους πολίτες, που δεν αποδέχονται τη μετατροπή του θανάτου των ζώων σε διαδικτυακό θέαμα, να μην προσπερνούν αυτές τις αναρτήσεις.

Καταγράψτε.

Κρατήστε το link.

Κάντε αναφορά στη Meta, με τη σωστή κατηγορία.

Μην αναπαράγετε το σοκαριστικό υλικό, για να γίνει viral.

Και όταν υπάρχει ένδειξη παράνομης θήρας, ή θανάτωσης προστατευόμενου είδους, απευθυνθείτε και στις αρμόδιες αρχές.

Δεν χρειάζεται να κατέβουμε στο επίπεδο της χυδαιότητας.

Χρειάζεται να οργανωθούμε.

Γιατί απέναντι σε κάθε φωτογραφία «τρόπαιο», εμείς θα αντιτάσσουμε μία εικόνα:

ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ.

Και απέναντι σε κάθε καπό γεμάτο νεκρά ζώα, θα ρωτάμε:

ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΩΡΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΘΕΑΜΑ;

ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ:

Πού είναι το Υπουργείο Περιβάλλοντος;

Πού είναι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί;

Πού είναι η ουσιαστική προστασία της άγριας ζωής;

Η προστασία της άγριας πανίδας, δεν μπορεί να εξαντλείται σε ανακοινώσεις και ημερομηνίες κυνηγετικών περιόδων.

Χρειάζεται έλεγχος.

Χρειάζεται λογοδοσία.

Χρειάζεται εφαρμογή της νομοθεσίας.

Χρειάζεται πολιτική βούληση.

Γιατί το άγριο ζώο, δεν είναι τρόπαιο.

Δεν είναι διακόσμηση, πάνω σε ένα καπό.

Δεν είναι φωτογραφικό αξεσουάρ, δίπλα σε μια καραμπίνα.

ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ.

Και όσο κάποιοι θα φωτογραφίζονται περήφανοι πάνω από τα νεκρά σώματά τους, εμείς θα είμαστε εδώ, για να θυμίζουμε αυτό που κανένα φίλτρο, κανένα like και κανένα χειροκρότημα, δεν μπορεί να αλλάξει:

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΑΙΟ.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ.

ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ.

ΚΑΙ ΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΜΕ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ.

Δεν είναι «παράδοση».

Δεν είναι «τρόπος ζωής».

Δεν είναι «άθλημα».

Και σίγουρα δεν είναι κάτι που πρέπει να παρουσιάζεται στα παιδιά, ως φυσιολογικό θέαμα.

Όταν ένας άνθρωπος σηκώνει το όπλο, σκοτώνει ένα ζώο και στη συνέχεια στήνει το νεκρό σώμα του πάνω στο καπό, για να φωτογραφηθεί, δεν βλέπουμε απλώς έναν κυνηγό.

Βλέπουμε τη δημόσια κανονικοποίηση του θανάτου.

Και όταν αυτή η εικόνα ανεβαίνει σε μια πλατφόρμα με εκατομμύρια χρήστες, συγκεντρώνει likes, σχόλια και επιδοκιμασίες και συνεχίζει να διανέμεται στους αλγόριθμους, τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται πλέον μόνο στο δάσος.

Βρίσκεται μπροστά στην οθόνη μας.

Και εκεί αρχίζει η ευθύνη όλων.

Της πλατφόρμας που το φιλοξενεί.

Της Πολιτείας που παρακολουθεί.

Των αρμόδιων αρχών, που οφείλουν να ελέγχουν.

Αλλά και μιας κοινωνίας, που κινδυνεύει να συνηθίσει το αίμα.

Γιατί η πιο επικίνδυνη στιγμή, δεν είναι όταν κάποιος τραβά τη σκανδάλη.

Είναι, όταν οι υπόλοιποι σταματούν να σοκάρονται.

Όταν το νεκρό ζώο, γίνεται «like».

Όταν το αίμα, γίνεται «μπράβο».

Όταν η θανάτωση, γίνεται «κατόρθωμα».

Όταν η βία, γίνεται καθημερινό scrolling.

Εκεί δεν δολοφονείται μόνο ένα ζώο.

Δολοφονείται ακόμη η ενσυναίσθησή μας.

Και αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΘΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΝ ΛΟΓΟΔΟΣΙΑ.

ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ.

Γιατί η σιωπή απέναντι στη βία, δεν είναι ουδετερότητα.

ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΧΗ.

Και η άγρια ζωή, δεν έχει φωνή για να καταγγείλει τον δολοφόνο της.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ.

https://www.facebook.com/photo/?fbid=1503638748471525&set=pb.100064762416126.-2207520000

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ