ΤΟ ΚΑΠΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ. Η ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΩΝ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Το θέαμα δεν είναι απλώς ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΟ.

Είναι η δημόσια αποκάλυψη μιας βαθιάς ΗΘΙΚΗΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ.

Ένα καπό αυτοκινήτου, μετατρέπεται σε υπαίθριο βωμό θανάτου.

Δεκάδες πουλιά, άψυχα, παραταγμένα και φωτογραφημένα, σαν παράσημα.

Για να επιδειχθούν.

Για να φωτογραφηθούν.

Για να αναρτηθούν.

Για να εισπράξουν επιδοκιμασία.

Και κάπου ανάμεσα στα πτώματα, η ίδια παλιά αυταπάτη:

Ότι η αφαίρεση μιας ζωής από ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα, αποτελεί απόδειξη δύναμης, ανδρείας και ανωτερότητας.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Η δύναμη δεν αποδεικνύεται, απέναντι σε εκείνον που δεν μπορεί να αντισταθεί.

Η γενναιότητα δεν μετριέται σε φυσίγγια.

Ο ανδρισμός δεν χρειάζεται πτώματα για να πιστοποιηθεί.

Και η αγάπη για τη φύση, δεν εκφράζεται με το να επιστρέφεις από αυτήν, κουβαλώντας νεκρά πλάσματα ως «λάφυρα».

Ας σταματήσει επιτέλους η υποκρισία.

Η ΝΕΚΡΗ ΑΓΡΙΑ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ.

Δεν είναι τρόπαιο.

Δεν είναι επίτευγμα.

Δεν είναι απόδειξη πολιτισμού.

Είναι η απόδειξη, ότι ένα ζωντανό πλάσμα που πριν από λίγη ώρα πετούσε ελεύθερο, αναπνέοντας και αναζητώντας τροφή, τώρα βρίσκεται νεκρό, επειδή κάποιος αποφάσισε ότι η ζωή του άξιζε λιγότερο, από τη δική του διασκέδαση.

Και το πιο θλιβερό, δεν είναι μόνο η θανάτωση.

Είναι η ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΤΗΣ.

Η ανάγκη να τοποθετηθούν τα νεκρά σώματα σε κοινή θέα.

Να φωτογραφηθούν.

Να παρουσιαστούν ως κατορθώματα.

Να μετατραπεί ο θάνατος, σε κοινωνικό νόμισμα επιβεβαίωσης.

Εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται η πραγματική διάσταση του προβλήματος.

Γιατί όποιος χρειάζεται το πτώμα ενός ζώου για να αισθανθεί σημαντικός, δεν αποδεικνύει την ισχύ του.

Αποκαλύπτει την ανάγκη του, να ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ότι έχει ισχύ.

Και αυτή είναι μια τεράστια διαφορά.

Δεν είναι ανδρεία, να σκοτώνεις αυτόν που δεν μπορεί να σε αντιμετωπίσει.

Δεν είναι γενναιότητα, να πυροβολείς από απόσταση ένα πλάσμα, που προσπαθεί να επιβιώσει.

Δεν είναι δύναμη, να αφαιρείς τη ζωή από ένα ον, που δεν έχει ούτε όπλο, ούτε δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΤΙ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕΙΣ — ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΟΣΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙΣ.

Και ας μην κρυβόμαστε πίσω από λέξεις, όπως «παράδοση», «διαχείριση», «αγάπη για τη φύση», ή «χόμπι».

Η παράδοση, δεν είναι άλλοθι για τη βία.

Η αγάπη για τη φύση, δεν μπορεί να αρχίζει εκεί όπου τελειώνει η ζωή ενός ζώου.

Και η διαχείριση, δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη δικαιολογία, για την κανονικοποίηση της θανάτωσης.

Η φύση δεν χρειάζεται περισσότερους «κυνηγούς τροπαίων».

Χρειάζεται ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ.

Χρειάζεται ανθρώπους, που μπορούν να κοιτάξουν ένα άγριο πλάσμα και να αναγνωρίσουν ότι δεν γεννήθηκε για να γίνει στόχος.

Που μπορούν να δουν ένα πουλί να πετά και να αισθανθούν θαυμασμό.

Όχι την ανάγκη να το κατεβάσουν νεκρό από τον ουρανό.

Που μπορούν να φύγουν από το δάσος, χωρίς να χρειάζονται ένα πτώμα, για να αποδείξουν ότι «ήταν εκεί».

Γιατί υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο από το να σκοτώνεις.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙ.

Και αυτό, δυστυχώς, είναι κάτι που ο πολιτισμός μας ακόμη παλεύει να μάθει.

Το Κίνημά μας, δεν θα αποδεχθεί ποτέ την αισθητικοποίηση του θανάτου.

Δεν θα αποδεχθεί τις φωτογραφίες με τα νεκρά ζώα ως «κατορθώματα».

Δεν θα αποδεχθεί την προσπάθεια να παρουσιαστεί η θανάτωση, ως ανδρεία.

Δεν θα αποδεχθεί την ιδέα, ότι ένα ζώο μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διασκέδασης, τρόπαιο, ή εργαλείο κοινωνικής επιβεβαίωσης.

ΚΑΘΕ ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ.

Και το δικαίωμα ενός πλάσματος να υπάρχει, δεν εξαρτάται από το αν είναι αρκετά δυνατό, για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, απέναντι στον άνθρωπο.

Το πραγματικό μέτρο του πολιτισμού, δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους ισχυρούς.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΣ.

Γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να μιλάμε.

Να καταγγέλλουμε.

Να καταρρίπτουμε τη ρητορική, που βαφτίζει τη θανάτωση «σπορ».

Να υπερασπιζόμαστε εκείνους που δεν έχουν φωνή.

Γιατί πίσω από κάθε «τρόπαιο», υπήρχε κάποτε μια ζωή.

Ένα πέταγμα.

Μια ανάσα.

Ένας φόβος.

Μια προσπάθεια να επιβιώσει.

Και κανένα καπό αυτοκινήτου, δεν μπορεί να μετατρέψει έναν θάνατο σε μεγαλείο.

ΤΟ ΠΤΩΜΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΣΗΜΟ.

Η ΣΚΟΤΩΜΕΝΗ ΖΩΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ.

Η ΘΑΝΑΤΩΣΗ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ.

Η πραγματική γενναιότητα, είναι να προστατεύεις εκείνον που δεν μπορεί να προστατευτεί.

Και ο πραγματικός πολιτισμός, αρχίζει ακριβώς εκεί:

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΕΙ ΔΥΝΑΤΟΣ.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ