ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΩΡΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΓΙΏΡΓΟΥ ΜΑΖΩΝΑΚΗ. ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΛΑΤΡΕΜΕΝΕ ΜΑΣ… Η ΑΡΙΘΑ ΣΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Ανάγνωση σε: 3 λεπτά

Υπάρχουν άνθρωποι, που τους γνωρίζουμε μέσα από τα φώτα, τις σκηνές, τα τραγούδια και τα χειροκροτήματα.

Και υπάρχουν άνθρωποι, που τους γνωρίζουμε μέσα από τον τρόπο που αγαπούν εκείνους που δεν μπορούν να τους ανταποδώσουν τίποτα.

Εκεί, ίσως, βρίσκεται ο πραγματικός άνθρωπος.

Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια φωνή που δύσκολα θα ξεχαστεί, τραγούδια που θα συνεχίσουν να ακούγονται και μια παρουσία που σημάδεψε πολλές γενιές.

Όμως, πίσω από τα φώτα υπήρχε και ένας άλλος Γιώργος.

Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα ζώα.

Και ιδιαίτερα την Αρίθα του.

Δεν ήταν απλώς η σκυλίτσα του.

Ήταν οικογένεια.

Ήταν εκείνη που τον περίμενε.

Εκείνη που τον κοιτούσε χωρίς να τον κρίνει.

Εκείνη που ήταν δίπλα του στις σιωπές του.

Εκείνη που του έδινε, αυτό που μόνο ένα ζώο μπορεί να δώσει:

Αγάπη χωρίς όρους.

Η σχέση τους ήταν από εκείνες που δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Γιατί όταν ένα ζώο μπει πραγματικά στην καρδιά σου, παύει να είναι «κατοικίδιο».

Γίνεται κομμάτι της ζωής σου.

Και όταν φύγει, δεν αφήνει απλώς ένα άδειο σπίτι.

Αφήνει ένα άδειο σημείο μέσα σου.

Κι αυτό το κενό, δεν αντικαθίσταται.

Ίσως γι’ αυτό η απώλεια της Αρίθα, να τον είχε πονέσει τόσο βαθιά.

Γιατί όποιος έχει αγαπήσει πραγματικά ένα ζώο, ξέρει πως δεν χάνει «ένα σκυλί».

Χάνει ένα μέλος της οικογένειάς του.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μάθημα, που μας δίνουν αυτά τα πλάσματα.

Να αγαπάμε χωρίς ανταλλάγματα.

Να συγχωρούμε χωρίς όρους.

Να στεκόμαστε δίπλα σε κάποιον, χωρίς να ζητάμε τίποτα πίσω.

Να αγαπάμε απλά.

Καθαρά.

Αληθινά.

Γιώργο…

Σήμερα οι σκηνές θα μείνουν άδειες.

Τα τραγούδια σου όμως θα συνεχίσουν να ακούγονται.

Και πίσω από αυτά, θα υπάρχει για πάντα και η εικόνα ενός ανθρώπου, που αγάπησε ένα πλάσμα με όλη του την καρδιά.

Και θέλουμε να πιστεύουμε, πως κάπου υπάρχει ένας τόπος όπου δεν υπάρχουν πόνος, φόβος, εγκατάλειψη και θάνατος.

Και πως εκεί, σήμερα, η Αρίθα θα σε περιμένει.

Θα σε αναγνωρίσει από μακριά.

Θα τρέξει προς το μέρος σου.

Κι εσύ θα σκύψεις να την πάρεις ξανά στην αγκαλιά σου.

Χωρίς κάμερες.

Χωρίς φώτα.

Χωρίς χειροκρότημα.

Μόνο εσύ κι εκείνη.

Γιατί η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνει.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο σημαντική σκέψη, που πρέπει να κρατήσουμε σήμερα.

Γιατί την ώρα που αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που αγάπησε ένα ζώο σαν οικογένειά του, χιλιάδες άλλα ζώα εξακολουθούν να περιμένουν έναν άνθρωπο να τα αγαπήσει.

Σε κλουβιά.

Στους δρόμους.

Στα καταφύγια.

Σε χωράφια.

Αλυσοδεμένα.

Τραυματισμένα.

Εγκαταλελειμμένα.

Περιμένουν ένα χέρι που δεν θα τα χτυπήσει.

Μια πόρτα που δεν θα κλείσει πίσω τους.

Ένα βλέμμα που δεν θα τα προσπεράσει.

Και εδώ βρίσκεται η δική μας ευθύνη.

Δεν αρκεί να συγκινούμαστε, όταν φεύγει από τη ζωή ένας άνθρωπος που αγαπούσε τα ζώα.

Πρέπει να υπερασπιζόμαστε αυτά που εκείνος αγάπησε, όσο είναι ακόμη ζωντανά.

Να μη χρειαζόμαστε μια κηδεία, για να θυμηθούμε την αξία μιας ζωής.

Να μη χρειαζόμαστε μια φωτογραφία ενός νεκρού ζώου, για να θυμηθούμε ότι πονούσε.

Να μη χρειάζεται να γίνει ένα ζώο σύμβολο της φρίκης, για να αποφασίσουμε ότι άξιζε να σωθεί.

Η ζωή δεν αποκτά αξία, επειδή κάποιος την έχασε.

Έχει αξία από τη στιγμή που υπάρχει.

Γι’ αυτό, αν σήμερα θέλουμε πραγματικά να τιμήσουμε τη μνήμη του Γιώργου, ας κάνουμε κάτι περισσότερο, από το να αφήσουμε ένα λουλούδι και ένα δάκρυ.

Ας ανοίξουμε μια πόρτα.

Ας σώσουμε μια ζωή.

Ας υιοθετήσουμε ένα πλάσμα που περιμένει.

Ας μιλήσουμε για εκείνο που δεν έχει φωνή.

Ας σταθούμε απέναντι στην κακοποίηση, στην εγκατάλειψη και στην αδιαφορία.

Ας προστατεύσουμε τα ζώα όσο ζουν.

Γιατί αυτό θα ήταν ίσως το πιο όμορφο «αντίο», σε έναν άνθρωπο που τα αγάπησε.

Καλό ταξίδι, Γιώργο Μαζωνάκη.

Η φωνή σου μπορεί να σίγησε.

Η αγάπη όμως που άφησες πίσω σου, δεν θα σιγήσει ποτέ.

Κι αν υπάρχει ένας παράδεισος για τα πλάσματα που αγαπήσαμε…
η Αρίθα σου θα έχει κρατήσει μια θέση δίπλα της.

🖤🐾

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ