Σύνταγμα, 28.02.2025 Δύο χρόνια από το Ολοκαύτωμα στα Τέμπη. Η μνήμη δεν πνίγεται. Η φωνή δεν διαλύεται. Η αλήθεια δεν καταστέλλεται

Ανάγνωση σε: 2 λεπτά

Ένα σώμα, απέναντι σε έναν πίδακα πίεσης.

Ένα κορίτσι, απέναντι σε έναν μηχανισμό.

Μια σταγόνα, απέναντι σε έναν καταρράκτη.

Και όμως — δεν υποχωρεί.

Το νερό πέφτει με ορμή,

Μα η στάση της είναι πιο βαριά από την καταστολή.

Τα χέρια υψωμένα.

Οχι σε παράδοση.

Αλλά σε δήλωση παρουσίας.

Σαν να λέει:

«Είμαι εδώ για όσους δεν είναι.»

«Είμαι εδώ για τα ονόματα που έγιναν αριθμοί.»

«Είμαι εδώ γιατί η μνήμη δεν έχει επέτειο —

Εχει διάρκεια.»

Γύρω της χαρτιά σκορπισμένα.

Πίσω της πέτρα και σιωπή.

Μπροστά της πίεση.

Και στη μέση — Αξιοπρέπεια.

Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη,
η κοινωνία ζητά Δικαιοσύνη.

Και αντί για απαντήσεις,
δέχεται αύρες.

Αν νομίζουν ότι το νερό θα ξεπλύνει την ευθύνη, κάνουν λάθος.

Αν νομίζουν ότι η καταστολή θα κουράσει τη μνήμη, υποτιμούν μια γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση, στην απώλεια, στην αδικία.

Η εικόνα αυτή δεν είναι «επεισόδιο».

Είναι καθρέφτης.

Καθρέφτης μιας χώρας που ακόμη πενθεί.

Καθρέφτης μιας εξουσίας που φοβάται τη μνήμη.

Καθρέφτης μιας νεολαίας που δεν σιωπά.

Η μνήμη δεν πνίγεται.

Η αλήθεια δεν διαλύεται.

Η ευθύνη δεν ξεπλένεται.

28.02.2025

Η δικαιοσύνη δεν είναι σύνθημα.

Είναι απαίτηση.

Σύνταγμα.
28 Φεβρουαρίου 2025.

Δύο χρόνια από τα Τέμπη.

Και η απάντηση στο πένθος είναι πίεση νερού.

Ένα κορίτσι στέκεται απέναντι στην αύρα.

Δεν κρατά πέτρα.

Δεν κρατά ασπίδα.

Κρατά τη μνήμη.

Και η μνήμη ενοχλεί.

Το νερό πέφτει με ορμή πάνω της —

Οπως έπεσε η αδιαφορία

Οπως έπεσε η συγκάλυψη

Οπως έπεσε η σιωπή.

Μα εκείνη δεν σκύβει.

Γιατί αυτό που συγκρούεται εκείνη τη στιγμή, δεν είναι σώμα με νερό.

Είναι η κοινωνία με την ευθύνη.

Είναι η αλήθεια με τον φόβο.

Είναι μια γενιά που αρνείται να συνηθίσει τον θάνατο.

Αν νομίζουν ότι η πίεση θα διαλύσει την απαίτηση για δικαιοσύνη,
δεν κατάλαβαν τίποτα.

Το νερό στεγνώνει.

Η οργή όχι.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ