Δεν Ξεχνω… Και Δεν Θα Σταματησω Να Ποναω… Μεχρι Αυτες Οι Ψυχες Να Δικαιωθουν

Ανάγνωση σε: < 1 λεπτό

Ο πόνος δεν είναι αδυναμία.

Είναι μνήμη που αρνείται να σβήσει και να παραδοθεί.

Δεν είναι οργή χωρίς σκοπό.

Είναι απαίτηση για αλήθεια.

57 ψυχές δεν έγιναν αριθμός.

Έγιναν ευθύνη.

Ζητάμε δικαιοσύνη.

Ζητάμε λογοδοσία.

Και μέχρι να υπάρξει δικαίωση,
η μνήμη θα καίει.

Η φωνή δεν θα χαμηλώσει.

Ο αγώνας δεν θα σταματήσει.

Δεν είναι σύνθημα.

Είναι υπόσχεση.

Είναι συνείδηση που δεν βολεύεται.

Είναι καρδιά που δεν δέχεται τη λήθη.

57 ζωές ανθρώπων και πολλών ζωων

Έγιναν φλόγα.

Έγιναν απαίτηση.

Δεν ήταν μοίρα.

Δεν ήταν «στιγμή».

Ήταν μια νύχτα, που αποκάλυψε πόσο εύθραυστη γίνεται η ζωή, όταν η ευθύνη υποχωρεί.

Και μαζί τους, ζωές ζώων που χάθηκαν σιωπηλά —

Πλάσματα που ένιωσαν τον ίδιο τρόμο, την ίδια φωτιά, την ίδια εγκατάλειψη.

Η μνήμη μας δεν ξεχωρίζει ποια ζωή αξίζει περισσότερο.

Η ζωή είναι μία —

Και είναι αδιαπραγμάτευτη.

Ζητάμε καθαρή αλήθεια.

Ζητάμε να διορθωθεί αυτό που επιτρέψαμε να συμβεί.

Ο πόνος μας δεν θα γίνει σιωπή.

Θα γίνει παρουσία.

Θα γίνει πορεία.

Θα γίνει απαίτηση.

Στεκόμαστε δίπλα στους γονείς.

Όχι για μία ημέρα.

Όχι για μία επέτειο.

Αλλά μέχρι να υπάρξει δικαίωση.

Γιατί η μνήμη χωρίς δράση, είναι τελετή.

Και εμείς δεν ήρθαμε για τελετές.

Ήρθαμε για να θυμίζουμε.

Ήρθαμε για να επιμένουμε.

Ήρθαμε για να απαιτούμε.

Δεν ξεχνώ.

Δεν ησυχάζω.

Δεν σταματώ.

Μέχρι οι ψυχές να δικαιωθούν.

Μέχρι η αλήθεια να ειπωθεί ολόκληρη.

Μέχρι η ζωή να γίνει προτεραιότητα —

Οχι κόστος.

©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ